Το έργο του Τυχικού δεν μπορεί να το οικειοποιηθεί κανείς

 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΥΧΙΚΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Σήμερα παρουσιάζουν ως «νέα δράση» όσα χτίστηκαν χθες — όμως στην Πάφο η μνήμη δεν σβήνεται, οι άνθρωποι θυμούνται και τα έργα έχουν υπογραφή.

Υπάρχουν στιγμές που μια απλή ανακοίνωση αρκεί για να ξυπνήσει μια ολόκληρη ιστορία.

Η αφίσα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου για τις «Μηνιαίες Ομιλίες – Σχολή Γονέων» παρουσιάζει έναν θεσμό με ομιλίες για τον γάμο, την οικογένεια, την ανατροφή των παιδιών, την εφηβεία και την ποιμαντική διακονία. Όλα αυτά είναι ασφαλώς σημαντικά. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν είναι χρήσιμα.

Το ερώτημα είναι ποιος τα ξεκίνησε.

Και εδώ η Πάφος γνωρίζει.

Η Σχολή Γονέων και η συγκεκριμένη ποιμαντική κατεύθυνση δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά σήμερα. Δημιουργήθηκαν, οργανώθηκαν και αναπτύχθηκαν επί μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Αυτό είναι το σημείο που δεν μπορεί να διαγραφεί με μια καινούργια αφίσα, ένα καινούργιο πρόγραμμα ή μια νέα διοίκηση.

Το να συνεχίζεις ένα έργο είναι θεμιτό. Το να παρουσιάζεις όμως ως δικό σου αυτό που παρέλαβες, είναι άλλο πράγμα.

Ο έντιμος διάδοχος λέει: «Παραλάβαμε ένα έργο και το συνεχίζουμε». Δεν φοβάται το όνομα εκείνου που προηγήθηκε. Δεν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση που βλέπει σήμερα η Πάφος.

Ο Τυχικός, σύμφωνα με όσα γνωρίζουν και υποστηρίζουν άνθρωποι που έζησαν εκείνη την περίοδο, πολεμήθηκε για τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να οργανώσει και να αναπτύξει το τεράστιο ποιμαντικό έργο της Μητρόπολης. Ακόμη και ο θεσμός που σήμερα προβάλλεται ως δράση της Μητρόπολης συνδέεται με εκείνη την προηγούμενη προσπάθεια.

Τότε ήταν πρόβλημα; Σήμερα έγινε επίτευγμα;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που αξίζει απάντηση.

Και γίνεται ακόμη πιο ηχηρό όταν βλέπουμε τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο, ο οποίος βρέθηκε απέναντι στον Τυχικό στην κρίσιμη εκείνη περίοδο, να στηρίζει σήμερα τον «νέο Μητροπολίτη Πάφου» και τις δράσεις που παρουσιάζονται υπό τη νέα διοίκηση.

Η Πάφος δεν έχει κοντή μνήμη.

Ούτε οι άνθρωποί της ξεχνούν τόσο εύκολα.

Δεν αρκεί να αλλάξεις την πινακίδα

Όσο και αν κάποιοι θέλουν να δημιουργήσουν την εικόνα μιας νέας εποχής, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πεισματάρα.

Τα έργα έχουν ιστορία.

Και όταν ένα έργο ξεκίνησε από κάποιον άλλον, η στοιχειώδης ηθική επιβάλλει να το αναγνωρίσεις.

Δεν είναι ντροπή να πεις «συνεχίζουμε».

Ντροπή είναι να προσπαθείς να κάνεις τον κόσμο να πιστέψει ότι όλα άρχισαν από εσένα.

Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί την αντίδραση πολλών Παφιτών απέναντι στη σημερινή κατάσταση μάλλον καθεστώς. Γιατί βλέπουν μια προσπάθεια να στηθεί ένα αφήγημα «έργου» πάνω σε θεμέλια που υπήρχαν ήδη.

Και όσο περισσότερο προβάλλονται, τόσο περισσότερο γίνεται ορατός εκείνος που τα δημιούργησε.

Ο σημερινός, διορισμένος αντικανονικά και παράνομα όπως με επιστημονικό τρόπο παρουσιάζουν έγκριτοι κανονολογοι και νομικοί, «Μητροπολίτης Πάφου», τον οποίο οι επικριτές του σωστά όπως και άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος χαρακτηρίζουν «μοιχεπιβάτη», μπορεί να έχει σήμερα τον τίτλο, τον θρόνο και τη διοικητική εξουσία. Κανείς όμως δεν μπορεί να αποκτήσει με έναν τίτλο και την ιστορία ενός έργου που προηγήθηκε.

Η διοίκηση μπορεί να αλλάξει. Η μνήμη όχι.

Και οι πέτρες θυμούνται.

Στην Πάφο υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται ανακοινώσεις για να θυμηθούν.

•Θυμούνται ποιος δημιούργησε.

•Θυμούνται ποιος εργάστηκε.

•Θυμούνται ποιος συγκρούστηκε.

•Θυμούνται ποιος απομακρύνθηκε.

Και βλέπουν σήμερα άλλους να φωτογραφίζονται πάνω σε έργα που δεν ξεκίνησαν εκείνοι.

Ας το καταλάβουν λοιπόν όλοι:

Ο Τυχικός μπορεί να έφυγε από τον θρόνο, αλλά δεν έφυγε από τη μνήμη της Πάφου. Εμείς βέβαια αυτόν μόνο αναγνωρίζουμε για μητροπολίτη μας.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για όσους προσπαθούν να παρουσιάσουν το παρελθόν σαν να μην υπήρξε.

Γιατί όσο δημιουργούν νέες δράσεις, τόσο αναγκαστικά επαναφέρουν μπροστά στον κόσμο εκείνες που προϋπήρχαν.

Όσο μιλούν για οικογένεια, γονείς και παιδιά, τόσο ο κόσμος θυμάται ποιος έβαλε πρώτος αυτά τα ζητήματα στο επίκεντρο.

Όσο παρουσιάζουν έργο, τόσο η σύγκριση γίνεται αναπόφευκτη.

Και στο τέλος μένει ένα απλό ερώτημα:

Αν πραγματικά αισθάνονται ότι κάνουν έργο, γιατί δεν έχουν το θάρρος να πουν καθαρά ότι συνεχίζουν το έργο που βρήκαν;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα έλεγε πολλά.

Γιατί ο πραγματικά μεγάλος δεν χρειάζεται να σβήσει τον προηγούμενο για να φανεί.

Τον αναγνωρίζει.

Και στην Πάφο, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία, υπάρχει κάτι που δεν μπορούν να αλλάξουν:

Τα έργα έχουν μνήμη. Οι άνθρωποι έχουν μνήμη. Και η Πάφος θυμάται τον Τυχικό.