ΓΕΡΑ ΣΩΜΑΤΑ, ΠΑΡΑΛΥΤΕΣ ΨΥΧΕΣ
π. Δημητρίου Μπόκου
Ένας άνθρωπος παράλυτος περίμενε τριάντα οκτώ χρόνια τη θεραπεία του. Ο Χριστός τον συνάντησε κάποτε καθ’ οδόν, όχι τυχαία βέβαια. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι επέστρεψε από τη Γαλιλαία στην Ιουδαία και πήγε στα Ιεροσόλυμα ειδικά γι’ αυτόν. Ζήτησε μάλιστα διακριτικά την άδειά του να τον θεραπεύσει, πράγμα που το έκανε αμέσως, λέγοντάς του να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του στους ώμους του και να περπατήσει (Κυριακή του Παραλύτου).
Προκαλοῦν τήν
θείαν δικαιοσύνην
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ εἴδηση τῆς διοργανώσεως ἑνὸς μαζικοῦ ἑορτασμοῦ
τῆς κοινότητας LGBTQ+ στὶς ὄχθες τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης τὸν προσεχῆ Ἰούνιο δὲν ἀποτελεῖ
ἁπλῶς μιὰ ἀκόμα κοσμικὴ ἐκδήλωση στὸν χάρτη τῆς σύγχρονης «δικαιωματικῆς» ἀτζέντας.
Γιὰ τοὺς μελετητὲς τῶν Γραφῶν ἡ ἐπιλογὴ τοῦ συγκεκριμένου τόπου συνιστᾶ μιὰ
πράξη ὑψηλοῦ συμβολισμοῦ — μιὰ ἠθελημένη πρόκληση πρὸς τὴν ἴδια τὴν ἱστορικὴ καὶ
πνευματικὴ μνήμη τῆς ἀνθρωπότητος. Ἐκεῖ ὅπου ἡ γῆ «ἐφλέγη» ἀπὸ τὴν θεία
δικαιοσύνη, ἐκεῖ ὅπου τὸ ἅλας καὶ ἡ ἄσφαλτος μαρτυροῦν αἰώνια τὴν κατάληξη τῆς ἀποστασίας,
ἐπιχειρεῖται σήμερα μιὰ μεταμοντέρνα «δικαίωση» τῶν ἔργων ποὺ ὁδήγησαν σὲ ταύτη
τὴν καταστροφή.
Ἐπιθυμία τῶν διοργανωτῶν δὲν εἶναι ἁπλῶς νὰ
τελεσθεῖ μία πανήγυρις, ὅπως ὅλα αὐτὰ ποὺ τελοῦνται τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ ἑκατοντάδες
πόλεις τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στόχος εἶναι ἡ διοργάνωση τῆς μεγαλύτερης σοδομιστικῆς ἑορτῆς
ποὺ ἔγινε ποτέ, καθὼς καὶ ἡ δημιουργία ἀσφαλοῦς τόπου καταφυγῆς γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους,
οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὴν LGBTQ+ κοινότητα.
Στὴν βιβλικὴ παράδοση ἡ περιοχὴ τῆς κοιλάδας Σιδδὶμ ταυτίζεται μὲ τὴν Πεντάπολη (Σόδομα, Γόμορρα, Ἀδαμά, Σεβωεὶμ καὶ Σηγώρ). Ἡ γεωλογική της ἰδιαιτερότητα —τὸ χαμηλότερο σημεῖο τῆς γῆς, ἡ ἀδυναμία ζωῆς στὰ ὕδατά της— θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὡς τὸ αἰσθητὸ ἀποτύπωμα τῆς πνευματικῆς νέκρωσης.
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
Αἱ ἀνοικταὶ
πληγαὶ τοῦ Κυρίου
«Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός» (Ἰωάν. κ΄, 27). (: Ἔπειτα λέγει εἰς τὸν Θωμᾶν· Φέρε ἐδῶ τὸν δάκτυλόν σου. Καὶ ἐνῷ μὲ τὴν ψηλάφησίν σου θὰ ἐξετάζῃς τὰ σημάδια τῶν πληγῶν μου, συγχρόνως καὶ μὲ τὰ μάτια σου ἴδε τὰς χεῖράς μου καὶ φέρε κάτω ἀπὸ τὰ ἐνδύματά μου τὴν χεῖρα σου καὶ βάλε την εἰς τὴν πλευράν μου, ποὺ ἐκτυπήθη ἀπὸ τὴν λόγχην, καὶ μὴ ἀφήνῃς τὸν ἑαυτόν σου νὰ κυριευθῇ ἀπὸ τὴν ἀπιστίαν, ὥστε νὰ γίνῃς μονίμως καὶ ἀνεπανορθώτως ἄπιστος, ἀλλὰ προόδευε καὶ στηρίζου εἰς τὴν πίστιν, ὥστε νὰ γίνῃς ἀμετακίνητος καὶ ἀδιάσειστος εἰς αὐτήν».
