Νίκος Ορφανίδης, Για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη

Του Νίκου Ορφανίδη

Υποκλινόμαστε σήμερα και προσκυνούμε και ασπαζόμαστε ταπεινά τον Θοδωράκη Κολοκοτρώνη, τον ελευθερωτή των Ελλήνων, που στις 4 Φεβρουαρίου του 1843 εκοιμήθη χριστιανικώς και ορθοδόξως ως Έλλην, ως ένας Γέρων ασκητής της ορθοδόξου παραδόσεως, αυτός ο φιλάνθρωπος και στοργικός και φιλόθεος στρατηγός. Υποκλινόμαστε και ασπαζόμαστε τον Θοδωράκη Κολοκοτρώνη. Αυτή τη μεγάλη μορφή του Γένους και του έθνους ημών. Την κορυφαία και αγιασμένη, προ πολλού, μορφή της Εκκλησίας και της πατρίδος και της ιστορίας και της ζωής μας.
Με τη μορφή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μεγαλώσαμε όλοι οι Έλληνες. Δεκάδες χρόνια. Μέχρι σήμερα. Με το ηρωικό του μεγαλείο. Με το φως του που άστραπτε, κατά τρόπο Αναστάσιμο. Με την απαστράπτουσα φουστανέλα του. Και με την παράξενη περικεφαλαία του. Με αυτό το φως του μεγαλώσαμε. Έτσι νιώθαμε όλα τα βουνά και τα λαγκάδια να λάμπουν στο πέρασμά του, καθώς τον παρακολουθούσαμε, αυτόν τον μυθικό ήρωα, να λάμπει ολόκληρος μέσα στο φως, μαζί με την κλεφτουριά που τον συνόδευε. Γιατί ο Θοδωράκης ήταν πάντοτε μέσα στο φως. Και έκτοτε παραμένει ολόκληρος μέσα στο φως. Το φως το Αναστάσιμο της ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Έτσι τον προσλαμβάνει και το δημώδες εκείνο άσμα:
«Λάμπει ο ήλιος στα βουνά λάμπει και στα λαγκάδια έτσι λάμπει κ’ η κλεφτουριά οι Κολοκοτρωναίοι πο ’χουν τ’ ασήμια τα πολλά τις ασημένιες πάλες οπού δεν καταδέχονται τη γης να την πατήσουν.
Καβάλα παν στην Εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε καβάλα παίρν’ αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι. Ρίχνουν φλωριά στην Παναγιά, φλωριά και στους αγίους και στον αφέντη τον Χριστό τις ασημένιες πάλες.» Στο φως λοιπόν, ο Θοδωράκης, καθώς εισέρχεται στον τόπο του Εκκλησιασμού, αυτός ο φιλόθεος στρατηγός. Αλλά και στο φως και στην ωραιότητα και στο κάλλος:
«Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά λάμπουν και στα λαγκάδια, λάμπουν και τ’ αλαφρά σπαθιά των Κολοκοτρωναίων πο ’χουν τ’ ασήμια τα πολλά τις ασημένιες πάλες τις πέντε αράδες τα κουμπιά, τις έξι τα τσαμπράζια…» Σ’ αυτούς τους άχαρους καιρούς της δειλίας και του φόβου και του πανικού και της σιωπής, όπου οι ήρωες, εξόριστοι, πλέον, μας παρακολουθούν, να περιφερόμεθα άβουλοι και ηττοπαθείς και δειλοί, η μορφή του στρατηγού, του ελευθερωτή των Ελλήνων, προβάλλει ενώπιόν μας ελπιδοφόρος. Αλλά και αυστηρή. Παραδειγματική. Αφυπνιστική.Ανατρεπτική. Αλλά και στοργική και τρυφερή.
Σκέφτομαι, σήμερα, αυτόν τον υπερήφανο και ελεύθερο Έλληνα, αλλά και τον ταπεινό και τον πράο, που πριν κοιμηθεί, αφήνει την πόλη των Αθηνών, όπου έμενε με την οικογένειά του, αυτός ο Γέρων της ορθοδοξίας, και παίρνει τους δρόμους της πατρίδας του, έφιππος, με όσες δυνάμεις του απέμειναν, για να βρει όλους τους φίλους και συναγωνιστές του, αλλά και τους όποιους παλιούς εχθρούς του, όλους εκείνους που τους χώρισαν τα όποια πάθη. Να τους βρει, να τους συναντήσει, να αγκαλιαστούν και να συγχωρεθούν.
«Προγνώστης του θανάτου του και άνθρωπος αγάπης και χριστιανική ψυχή εσυγχωριότανε με όσους είχε πειραχθή ή εχθρευθή εις την ζωήν του· όθεν εταξίδευσεν επίτηδες εις την Ύδραν το έτος 1839 διά να αναμώση τον γέροντα, ως αυτόν, Λάζαρον Κουντουριώτην, το οποίον υπολήπτετο διά τας θυσίας του εις τον αγώνα. Ούτως έπραξεκαι με άλλους, φίλους και εχθρούς. Εσυγχώρησε και τον Σχινάν, ως με είπεν εις την αίθουσαν της Βουλής κατά το 1849 ο ίδιος ο Σχινάς.» (Θεοδώρου Κ. Κολοκοτρώνη, Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής, Από τα 1770 έως τα 1836, Αθήνησιν 1846, σελ. 284)
Αυτό υπήρξε το μεγαλείο του. Ο Θοδωράκης υπήρξε άνθρωπος εν Χριστώ. Άνθρωπος της ενότητος και όχι του διχασμού και του πάθους. Κι ένας Θεός ξέρει πόσο χρειαζόμαστε το παράδειγμα και τον τρόπο και το ήθος του όλοι εμείς οι περιλειπόμενοι, κατατρεγμένοι Έλληνες.

* Ο Νίκος Ορφανίδης είναι μέλος της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, τέως διευθυντής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κύπρου
«ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 07/02/2010

Δομινικανές μοναχές τώρα και σε εκπομπή της Oprah

Το video είναι από το τρέιλερ της εκπομπής και διαφημίζει ταυτόχρονα εκπομπή για γκέισες.

Συνάντηση του Πατριάρχη Σερβίας με τον Αποστολικό νούντσιου στο Βελιγράδι.

Βελιγράδι - Την Παρασκευή 05/02/2010 επισκέφθηκε επίσημα τον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο ο Αποστολικός νούντσιος στο Βελιγράδι, Αρχιεπίσκοπος Ορλάνδο Αντονίνι.
Η συνάντηση, πραγματοποιήθηκε σε εγκάρδιο και φιλικό κλίμα και συζήτησαν για τις διμερείς σχέσεις και τη θέση της Εκκλησίας στη σύγχρονη κοινωνία.
Στη συνάντηση συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου κ. Αμφιλόχιος και ο Μητροπολίτης Μπάτσκας κ. Ειρηναίος Μπούλοβιτς.

(Εκκλησία Σερβίας)

Ο Ιταλός πρέσβης στον Πατριάρχη Σερβίας

Τον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο επισκέφθηκε (05/02/2010) ο Πρέσβης της Ιταλίας Armanda Varikija.
Παρών στη συνομιλία ήταν ο επίσκοπος хвостански Г. Атанасије.
Ο Πρέσβης στη συνέχεια τόνισε ότι ο Σέρβος Πατριάρχης είναι στην υπηρεσία του Θεού και των ανθρώπων.
Ο Πατριάρχης μετά τα θερμά λόγια του καλωσορίσματος είπε ότι είναι ευτυχής που είχε τη δυνατότητα να φιλοξενήσει τον αντιπρόσωπο της Ιταλικής Δημοκρατίας .

Γαλλία- "Gay Pride" άμφια Παπικού «επισκόπου» προκαλούν την αντίδραση του λαού.(video)

Ιωάννης Κογκούλης,«Τα Θρησκευτικά ως μάθημα αναζήτησης αλήθειας και ζωής».

Ιωάννης Β. Κογκούλης,
Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

Εκφράζω τη χαρά μου που παρευρίσκομαι για τελευταία φορά ως Κοσμήτορας, εκπροσωπώντας τη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, σε Επιστημονική Ημερίδα Θεολόγων Καθηγητών Γυμνασίων και Λυκείων της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως σε συνεργασία με τον Περιφερειακό Διευθυντή Π.Ε. και τη Δ.Ε. Κεντρικής Μακεδονίας, με το επίκαιρο θέμα: «Τα Θρησκευτικά ως μάθημα αναζήτησης αλήθειας και ζωής».
Οι ασχολούμενοι με τον ευαίσθητο τομέα της Παιδείας και μάλιστα όχι ως ερασιτέχνες περί την Παιδαγωγική επιστήμη, αφουγκραζόμενοι τη σιωπηλή κραυγή ημών των απογόνων των ηρωικών ραγιάδων (οι πρόγονοί μας σώθηκαν από τον εκμουσουλμανισμό στην αγκαλιά της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας μας -Θα τον αποφύγει η Ευρώπη;-), οι οποίοι επιθυμούμε να πορευθούμε στα ίχνη τους, οφείλουν να προβληματιστούν ιδιαίτερα με όσα εδώ και κάποια χρόνια συμβαίνουν στο χώρο της Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης. Εδώ το βασικό πρόβλημα αφορά στους αξιακούς προσανατολισμούς που εξυπηρετεί ή οφείλει να εξυπηρετεί το σημερινό ελληνικό σχολείο. Το εν λόγω πρόβλημα δεν εστιάζεται μόνο στο πολύπαθο μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά και στα περισσότερα από τα μαθήματα που διδάσκονται στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Αισθάνθηκα οδύνη, όταν στο πλαίσιο μεταπτυχιακού μαθήματος κάλεσα έναν εκλεκτό δάσκαλο, τον κ. Δ. Νατσιό, να αναπτύξει στους μεταπτυχιακούς σπουδαστές το θέμα: «Αξιακοί προσανατολισμοί και το μάθημα της Γλώσσας στο Δημοτικό σχολείο».
Την ίδια οδύνη δοκίμασα, όταν μίλησε στους μεταπτυχιακούς σπουδαστές η αγωνίστρια ιεραπόστολος φιλόλογος καθηγήτρια δ. Ευδοξία Αυγουστίνου με θέμα: «Αξιακοί προσανατολισμοί και το μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας στο Γυμνάσιο». Όλα αυτά εδραίωσαν την πεποίθησή μου πως στο πλαίσιο μιας υποχρεωτικής εκπαίδευσης, η οποία φαίνεται να είναι ανάπηρη, και σε σημαντικό βαθμό αφελληνισμένη και αποχριστιανισμένη, το πρόβλημα με το καλούμενο μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι ο «ομολογιακός» ή όχι χαρακτήρας του, αλλά αν προσφέρει στους μαθητές Παιδεία, η οποία και να αποτελεί γι’ αυτούς τον οδοδείκτη προς ό, τι είναι «σοφία, ζωή, αγιασμός, δύναμις, το φως το αληθινόν» (θεία Λειτουργία Μ. Βασιλείου).
Ως προς το σημείο αυτό, βασική θέση μου ήταν, είναι και θα είναι πως τα σχολεία μας δεν μπορούν να ενδιαφέρονται μόνο για την καλλιέργεια των δεξιοτήτων και ικανοτήτων των παιδιών μας, αλλά ότι πρώτιστα φέρουν την υποχρέωση να προσφέρουν σ’ αυτά Παιδεία με την τρισυπόστατη διάστασή της: ως εκπαίδευση, μόρφωση και ηθική καλλιέργεια. Η εν λόγω Παιδεία στο δικό μας το χώρο επιτυγχάνεται διά του εμφύτου πλαστικού ελληνορθόδοξου πνεύματος με την ανάδειξη του παιδιού και γενικότερα του νέου σε μορφή αληθείας, ήθους και κάλλους. Εξάλλου, δεν υπάρχει ουδέτερη γνώση, η δε άχρωμη ηθική οδηγεί το παιδί και γενικότερα τον νέο σε καταστάσεις ανασφάλειας, απάθειας και απροσάρμοστης συμπεριφοράς.
Όμως, το σχολείο καλείται να προσφέρει όχι την οποιαδήποτε Παιδεία. Σ’ αντίθεση με τη διαδομένη, ως μορφή μολυσματικής θανατηφόρου παγκόσμιας πανδημίας, ιδρυματική Παιδεία, οφείλει να προσφέρει στους μαθητές, την, κατά το «υγιαίνουσα διδασκαλία» του αγίου αποστόλου Παύλου, υγιαίνουσα Παιδεία.
Ο άγιος Μέγας Βασίλειος σημειώνει: «αναγκαία η της παιδείας επίγνωσις, προς τε την αίρεσιν της ωφελίμου παιδείας και προς την αποφυγήν της ανοήτου και βλαβεράς» (Εις την αρχήν των Παροιμιών, PG 31, 307). Εξάλλου, το Υπουργείο Παιδείας επαναλάμβανε και πιστεύω πως εξακολουθεί να επαναλαμβάνει πως «όλα είναι θέμα Παιδείας». Η από μέρους του σχολείου προσφορά στους μαθητές μόνο εκπαίδευσης, χωρίς παράλληλη φροντίδα για μόρφωση και ηθική καλλιέργειά τους, καταντάει έργο άκρως επικίνδυνο, αφού οι κάθε είδους κακοποιοί είναι άριστα εκπαιδευμένοι ως προς τις ικανότητες και δεξιότητές τους.
Με βάση τα παραπάνω, αν ενοχλεί κάποιους νεοέλληνες η ονομασία του πολύπαθου μαθήματος των Θρησκευτικών, σε κάποια επιστολή μου, την οποία προσφάτως κοινοποίησα στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, πρότεινα την μετονομασία του σε μάθημα: «Χριστιανική Παιδεία». Ασφαλώς προσωπικά θα με εξέφραζε καλύτερα η ονομασία του μαθήματος: «Ελληνορθόδοξη Παιδεία». Κατέληξα όμως στην πρόταση: «Χριστιανική Παιδεία» για να προκαλέσει λιγότερο τους πολέμιους του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Το μάθημα: «Χριστιανική Παιδεία» θα φέρει όλα τα παιδιά που ζουν με τους γονείς τους στον ευλογημένο αυτόν μαρτυρικό τόπο, την Ελλάδα, σε συνάντηση με την ελληνορθόδοξη κληρονομιά, τα στοιχεία δηλαδή εκείνα που συνθέτουν τη δική μας περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τη δική μας παράδοση και ζωή. Έτσι και εμείς δε θα γίνουμε ένας λαός άχρωμος, παγκοσμιοποιημένος που δεν θα έχει τη δική του ταυτότητα και, παράλληλα, οι άλλοι που επιθυμούν να ζήσουν στην πατρίδα μας, μαζί με την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής ιστορίας, χωρίς κάτι τέτοιο να συνιστά προσηλυτισμό, θα μάθουν ποιοι είμαστε εμείς οι γηγενείς, ποιο υγιές ήθος καλλιεργήθηκε αιώνες ολοκλήρους, ποια είναι η κληρονομιά μας, με βάση ποια ηθική διαδικασία κρίνουμε, συγκρίνουμε και αξιολογούμε, με ποια ηθικά κριτήρια αιτιολογούμε τις ενέργειές μας, με ποιες ηθικές προϋποθέσεις διαφωνούμε πολλές φορές με τρόπους σκέψης και ζωής άλλων λαών και κοινωνιών.
Στα πλαίσια αυτής της υγιούς Παιδείας τα παιδιά μας θα αναπτύξουν προσωπικότητα με βάση τη δική μας ιδιοσυστασία και θα γίνουν όχι παγκοσμιοποιημένα - ομογενοποιημένα άτομα, αλλά -όπως αρχαία θεία Λειτουργία σημειώνει- «κοσμοπολίτες».
Αυτήν την παιδεία φέρει την υποχρέωση να στηρίξει και η Ποιμαίνουσα Εκκλησία, η οποία δεν μπορεί να περιοριστεί στην Ενοριακή Εκκλησιαστική Κατήχηση, όπως κάποιοι υποστηρίζουν. Η Ποιμαίνουσα Εκκλησία, στο όνομα της προσφοράς στα παιδιά υγιαίνουσας η «της ωφελίμου», κατά τον άγιο Μέγα Βασίλειο, Παιδείας, οφείλει η ίδια να συνδράμει στο παιδαγωγικό έργο της Πολιτείας με την ίδρυση εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ξεκινώντας από τους Βρεφονηπιακούς σταθμούς. Για παράδειγμα θα ήταν μεγάλη ευλογία δίπλα στις τριάντα τρεις Εκκλησίες που ο μακαριστός Μητροπολίτης Νεαπόλεως κυρός Διονύσιος έκτισε, ο διάδοχός του Μητροπολίτης Κύριος Βαρνάβας, γινόμενος παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους Μητροπολίτες, κατά το πρότυπο του αγίου Κοσμά του Αιτωλού και με βάση το «από βρέφους τα ιερά γράμματα οίδας» του αγίου αποστόλου Παύλου προς τον μαθητή του Τιμόθεο, να λειτουργούσε σε πρώτη φάση σε κάθε ενορία περισσότερους του ενός Βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Αφού τονίσω μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να τολμούμε να λέμε ΟΧΙ σε όσα αντιχριστιανικά γίνονται στο χώρο της εκπαίδευσης, θα ήθελα να τελειώσω τον χαιρετισμό με κάποιες σκέψεις του γνωστού σ’ όλους μας Παπουλάκου, τον γέροντα, και στη συνείδηση του λαού μας Όσιου, Χριστοφόρου (αναπαύθηκε το 1861). Ο Παπουλάκος, μεταξύ των άλλων, σημειώνει: «Τ’ άθεα γράμματα είναι η ρίζα κάθε συμφοράς … Μιλιούνια άνθρωποι πλανήθηκαν απ΄ την ξελογιάστρα μάθηση, κι ακούμπησαν απάνω της για να κοιμηθούν ξέγνοιαστοι. Δεν το κατάφεραν όμως. Τους ξύπνησαν τα ουρλιάσματα του πολέμου και του αφανισμού. Τ’ άθεα γράμματα πάνε να ξεράνουνε και το δέντρο της λευτεριάς, που πότισαν με το αίμα τους οι ήρωες του γένους. Τ’ άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του έθνους ξένους κι άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας. Τ’ άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και τ’ αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του…Τ’ άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του γένους…Ο Άγιος Κοσμάς μαρτύρησε για μιάν Ελλάδα του Χριστού κι όχι για μιάν Ελλάδα δουλωμένη στον αντίχριστο… Σπρώξτε τα παιδιά σας στη μάθηση του λόγου του Θεού. Μάθετέ τους τ’ αγιώτικα γράμματα για να δει ο τόπος την αληθινή προκοπή και να χαρεί τη λευτεριά του . Διαφορετικά μαύρες μέρες θα ξημερώσουνε και δρολάπια κι αρρώστιες και συφορές και το χυμένο αίμα θα βάψει πάλι τις πολιτείες και τα χωριά, και βουνά, και τους κάμπους και τα πέλαγα.».

Κυπριανός Χριστοδουλίδης, Η αντεπίθεση των Ταγμάτων

Τα κατωτέρω δημοσιεύθηκαν στη εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ", που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Κοντεύουμε να γίνουμε, αν δεν γίναμε, φονταμενταλιστές. Ιδού τι γράφει στις 09/02/2010 με το βαρύγδουπο τίτλο : "Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία".
"Την περασμένη Τετάρτη ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος με μια βαρυσήμαντη ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών στηλίτευσε το φαινόμενο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, είπε, «ατυχώς εν πολλοίς κατατρέχεται υπό τινος εσωστρεφείας, περιοριζομένη συνήθως εις την επίλυσιν των εσωτερικών της κύκλων, κωφεύουσα, ενίοτε υπό την πίεσιν φονταμενταλιστικών κύκλων, εις τας εκκλήσεις διά συνεργασίαν και καταλλαγήν, ως εάν μη ήτο δυνατόν να διατηρήση αλώβητον την ταυτότητά της, εάν ανοίξη και τείνη τας χείρας της εις συνεργασίαν μετά των άλλων. Αλλ΄ ο όντως μέγας πλούτος της Ορθοδοξίας δεν της εδόθη προς συντήρησιν. Οφείλει η Ορθοδοξία να χρησιμοποιήση την παράδοσίν της, τον θεολογικόν και πνευματικόν θησαυρόν της, διά να αντιμετωπίση ο σύγχρονος άνθρωπος τα φλέγοντα υπαρξιακά προβλήματά του».
Την ίδια ώρα, ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος δείχνει να δίνει σαφείς εντολές στους συνεργάτες του: «Δεν μπορούμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι». Και απευθυνόμενος στον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχαν τον περασμένο Ιούλιο φέρεται να επισήμανε ότι «εμείς είμαστε κληρικοί, δεν έχουμε το δικαίωμα να μείνουμε απαθείς στον κόσμο που θέλει να ακούσει το μήνυμά μας».
Οσο για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο δείχνει να μετράει τα τραύματα που του προκαλούν πολλές φορές οι φονταμενταλιστές. Καθηγητής πανεπιστημίου και ένας από τους ελάχιστους ορθοδόξους που γνωρίζουν καλά το Ισλάμ, ο κ. Αναστάσιος δηλώνει προς πάσαν κατεύθυνση: «Δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπήσουμε. Εκεί έξω μας περιμένουνε εκατομμύρια πληγωμένες ψυχές που θέλουν να μας ακούσουν»...".
Αντί να ασχοληθώ με ένα προς ένα τα σημεία που θίγει ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος και οι άλλοι - τα της εφημερίδας δεν χρειάζεται - θα ήθελα να θέσω έναν προβληματισμό, που με απασχολεί εδώ και χρόνια. Όταν ακούμε ή διαβάζουμε αυτά που μας λέει ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος (υπάρχουν πολλοί σαν αυτόν) δεν ξέρουμε πως να τα εκτιμήσουμε. Είναι αυτά που λέει εμπνεόμενα εκ Πνεύματος αγίου ή είναι απλά η άποψη ενός ιερωμένου; Που φέρει μάλιστα και τον τίτλο "οικουμενικός". Τι συμβαίνει τέλος πάντων; Αν αυτά αφορούν προσωπικές του απόψεις δεν τίθεται κανένα ζήτημα. Αν όμως λέγονται ως απηχούντα αυτό που το ονομάζουν (ή ονομάζεται) "η συνείδηση της Εκκλησίας", ερευνητέο πού τη βρήκαν αυτή τη συνείδηση, πώς την έψαξαν και τελικά, ποιοι ήταν αυτοί, που μπόρεσαν να εισχωρήσουν στο λεγόμενο "ομαδικό ασυνείδητο";
Το δίχως άλλο, εδώ χρειάζεται και η θεία έμπνευση. Δεν γίνεται διαφορετικά. Οπότε, αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε και τα οποία προέρχονται εκ στόματος του οικουμενικού κ. Βαρθολομαίου, είναι λόγοι θεόπνευστοι και οφείλουμε να τους δεχθούμε. Το ερώτημα όμως είναι, ότι για να γίνουν αυτά αποδεκτά, πρέπει να έχουν και το σημείο αναφοράς τους. Αν ήταν διαφορετικά, τότε ο κάθε υψηλόβαθμος της ιεροσύνης θα ήταν de facto ο διαμηνυτής του θείου θελήματος ή της "θείας" άποψης, ανάλογα με τις προκύπτουσες και υπάρχουσες, συγκυρίες, ανάγκες κλπ. Οι οποίες, φυσικά, ξέρουμε πώς διαμορφώνονται σήμερα και κυρίως, ποιοι τις διαμορφώνουν.
Αν λοιπόν αυτά που μας λέει ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος δεν είναι "του καιρού", του δικού του θελήματος ή εν πάση περιπτώσει η άποψή του, αλλά είναι όντως λόγοι εμφορούμενοι εκ Πνεύματος αγίου, του οποίου Πνεύματος την Οικουμενικότητα ουδείς έχει πρόθεση να αμφισβητήσει, ας μας υποδείξει τις αναφορές και τις αντιστοιχίες των δικών του λόγων και έργων, με όσα έχει ο ίδιος υποσχεθεί, δι΄ όρκου μάλιστα, να διαφυλάσσει. Να διαφυλάσσει δηλαδή τους λόγους και τα έργα των προκατόχων του, πολλοί των οποίων έμειναν στην Ιστορία ως παράδειγμα προς αποφυγή, σε αντίθεση με άλλους.
Επομένως, για να γίνει τελικά κι αυτός αποδεκτός ως Οικουμενικός, πρέπει να εκφράζει μιά ή περισσότερες Αλήθειες. Που παραμένουν και θα παραμείνουν ανεξίτηλες, όσο υπάρχουν άνθρωποι.
Δεν θα αναφερθώ σε χαρακτηριστικούς δικούς του αφορισμούς, όπου κάθε άλλο φαίνεται ότι ακολουθεί τη σύμφωνη γνώμη των προκατόχων Πατέρων, που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους. Θα ήθελα μόνο να επισημάνω τούτο: Τον φονταμενταλισμό θα ήταν καλύτερα να τον ξεχάσει όσον αφορά εμάς τους Ορθοδόξους. Να θυμάται μόνο, ότι αν δεν υπήρχαν οι οψίμως διαγνωσθέντες φονταμενταλιστές, ο ίδιος θα ήταν εντελώς άγνωστος.
Μπορεί και ανύπαρκτος. Ότι είναι αυτό που είναι, το χρωστά σε κάποιους αφελείς που προτίμησαν να τους φάνε τα λιοντάρια, άλλους που τους "ξόφλησαν" στην οδοιπορία, άλλους που τους έκοψαν χέρια ή γλώσσα και τέλος, υπήρξαν κι εκείνοι που αποχώρησαν από τα εγκόσμια για να κλειστούν σε Μοναστήρι, όταν κατάλαβαν το κακό που έκαναν. Και ας θυμάται κάτι ακόμη. Ο μέγας πλούτος της Ορθοδοξίας, όπως ο ίδιος τον χαρακτήρισε, δεν μας δόθηκε ασφαλώς για συντήρηση. Αλλά δεν μας δόθηκε και για απόκρυψη. Ο οικουμενικός κ. Βαρθολομαίος δεν είναι ούτε συντηρητής του πλούτου της Ορθοδοξίας, ούτε εκθέτης αυτού του πλούτου.
Η συμπεριφορά του το μόνο που φέρει στο νου, είναι ο πονηρός δούλος του ενός ταλάντου. Τον πλούτο της Ορθοδοξίας τον κρύβει όχι μόνο αυτός, αλλά και οι όμοιοι με αυτόν, που αναφέρονται στο εκτενές ρεπορτάζ της εφημερίδας. Το αυτό ισχύει βέβαια και για τη δημοσιογράφο του άρθρου "Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία". Μικρή η δική της ζημιά. Την άποψή της γράφει και τίποτα περισσότερο.
Κυπριανός Χριστοδουλίδης

I.Nαός Αγίου Νικολάου Πευκακίων, "Ενοριακή Ευλογία" - Φεβρουάριος 2010 (Αφιέρωμα στην Παιδεία)

Ενοριακή ευλογία τεύχος92

Νέα Υόρκη- Πάρτυ σε παπικό ναό

Παπικός ναός του Αγίου Ιακώβου Νέας Υόρκης 15/01/2010

Σαράντος Καργάκος, Ξένοι: Από τον «απολεσθέντα παράδεισο» στην... κόλαση!

Ξένοι: Από τον «απολεσθέντα παράδεισο» στην... κόλαση!

Σαράντος Καργάκος

Οι ξένοι -και το έχουμε εξηγήσει αυτό από παλιά- δεν ήλθαν σαν φυσικό φαινόμενο καταστροφής ούτε ανατροπής «κοσμοσωτήριων» καθεστώτων. Ούτε είναι φυγάδες «απολεσθέντων παραδείσων».
Είναι θύματα ενός νέου καπιταλισμού, που προσφυώς κάποτε κάποιος προφητικά τον είπε «καπιταλισμό του σαλούν». Μπαμ και κάτω! Αυτός ο τύπος καπιταλισμού μετά το 1989 φαινόταν να θεριεύει. Τώρα όμως παραπαίει χειρότερα από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, που όταν έπεσαν -με εξαίρεση τη Ρουμανία- δεν άφησαν θύματα. Τούτος ο καπιταλισμός, όταν θα πέσει, θα αφήσει εκατομμύρια θύματα. Ήδη τα δημιουργεί. Υπολογίζονται σε δεκάδες οι πνιγόμενοι κάθε ημέρα λαθρομετανάστες. Οι δικοί μας ψαράδες έχουν απηυδήσει με το να τραβούν με τα δίχτυα τους πτώματα, και μάλιστα μανάδων και μικρών παιδιών!
Εν ονόματι κάποιων ανθρωπιστικών αρχών (τον έπιασε ο πόνος τον καπιταλισμό γι' αυτές!) χαλάρωσαν οι έλεγχοι, έπεσαν τα σύνορα, συρρικνώθηκε η έννοια του κράτους, σπιλώθηκε η έννοια του έθνους, υποβιβάστηκε η έννοια της πατρίδος. Ίσχυσε, τουλάχιστον στην πατρίδα μας, το «Μπάτε, σκύλοι, αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε». Φυσικά το σύστημα φροντίζει μαζί με τα αλεστικά να αλέθει και τους... σκύλους. Ακόμη και τον μυλωνά. Κανείς πια δεν νιώθει νοικοκύρης στον τόπο του. Συνθήματα, όχι παλιά, αλλά σαν αυτά του Αντρέα Παπανδρέου, «Η Ελλάς ανήκει στους Έλληνες», φαντάζουν στους επιγόνους του κωμικά ή ρατσιστικά. Όλα όμως αυτά τα «ανθρωπιστικά» υπηρετούν τη νέα κυριαρχούσα θεότητα του Μαμωνά. Με τη λεγόμενη ελευθερία της αγοράς, αντί για διακίνηση προϊόντων έχουμε διακίνηση ανθρώπων, που έχουν γίνει εμπόρευμα. Αν όχι ολόσωμα, πάντως το αίμα και κάποια όργανά τους!
Και δεν θα πω ότι αυτά δεν είχαν προβλεφθεί. Ο γράφων σε ένα διδακτικό βιβλίο του, το «Μαθήματα Εκθέσεων», που κυκλοφόρησε το 1971, εν μέση δικτατορία, και έκανε 27 εκδόσεις, σε κάποια δοκίμια που είχαν σχέση με την τεχνολογία / τεχνοκρατία και την απόλυτη κυριαρχία της μηχανής, με τρόπο συγκεκαλυμμένο παρατηρούσε από τότε ότι η νέα μορφή οικονομίας (δεν έλεγε ιμπεριαλισμός) δεν είναι το έσχατο στάδιο του κεφαλαιοκρατικού συστήματος (δεν έλεγε καπιταλισμός ούτε το όνομα του Λένιν), αλλά μια άλλη μορφή εξουσίας και οικονομίας, που δεν έχει τα χαρακτηριστικά της αποικιοκρατίας, δηλαδή τη στρατιωτική κατοχή εδαφών και την οικονομική εκμετάλλευσή τους. Οι νέες μορφές εξουσίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ εκμεταλλεύονται τον λαό τους.
Και πάλι με καμουφλαρισμένα λόγια εξηγούσα το πώς: κάθε χώρα γινόταν αποικία. Οι παραδοσιακές αποικιακές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, η Αγγλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Πορτογαλία, από μητροπόλεις μετασχηματίζονταν σε αποικίες. Έτσι δεν χρειάζόταν στρατός -κάτι που κόστιζε σε αίμα και σε χρήμα- δεν χρειάζονταν υπερπόντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Απλώς ο κόσμος των αποικιών συσσωρευόταν στις μητροπόλεις. Τα κέρδη ήσαν πολλαπλά για τις εξουσιαστικές κάστες. Πρώτον, οι εργατικές κατακτήσεις, που είχαν εξασφαλιστεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χάρη στη ραγδαία ανάπτυξη της βιομηχανίας αλλά και λόγω του κομμουνιστικού κινδύνου, άρχισαν να φυλλορροούν. Τότε δεν ήταν άμεσα ορατό.
Τώρα είναι ορατό και από τυφλό. Δεύτερον, έσβησαν τα απελευθερωτικά κινήματα, τουλάχιστον αυτά που είχαν έναν ανθρωπιστικό προσανατολισμό. Τότε, το 1971, θα έλεγα σοσιαλιστικό. Ο πεινασμένος λαός, αντί να κάνει επανάσταση, έκανε -και κάνει- μετανάστευση. Αντί να αγωνιστεί να δημιουργήσει έναν δικό του παράδεισο με κάθε τρόπο, ήθελε να μεταπηδήσει στον έτοιμο παράδεισο. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Έτσι, στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου εγκαθιδρύθηκαν διεφθαρμένα καθεστώτα, που για να κρατηθούν χρειάζονταν όπλα. Τα οποία φυσικά έπαιρναν από τις τέως μητροπόλεις. Τότε, το 1971, είχα διαβάσει πως ένα συμβόλαιο για βομβαρδιστικά αποφέρει πολύ περισσότερα κέρδη από μια μακροχρόνια αποικιακή κατάκτηση και εκμετάλλευση. Αλλά για να χρειάζονται βομβαρδιστικά και άλλης λογής όπλα οι πρώην αποικίες, έπρεπε να αρχίσουν «να μισούνται ανάμεσά τους» και να μάθουν να πολεμούν. Και τότε ανακαλύφθηκαν θρησκευτικές διαφορές, καλλιεργήθηκε σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά ινστιτούτα ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (πού έκανε σπουδές ο Μπιν Λάντεν;), βρέθηκαν φυλετικές και γλωσσικές διαφορές, καλλιεργήθηκαν στους λαούς ira et studia, οργή και πάθη, σπάρθηκε το μίσος με το τσουβάλι για να αλληλοσκοτώνονται και να αγοράζουν όπλα σε μυθώδη ποσά.
Όλη όμως αυτή η συγχυτική κατάσταση που επέτρεπε την υπογραφή των παχυλών συμβολαίων με τα μυθώδη ποσά, τα οποία καλλιέργησαν τη διαφθορά (ας θυμηθούμε τι έφαγε ο Μιτεράν), έκανε τη δήθεν ενωμένη Ευρώπη μια πολιτική «κουλουβάχατα» (η λέξη σημαίνει φύρδην μίγδην). Οι άλλοτε μητροπόλεις μετέτρεψαν τους λαούς τους σε «παιδιά ενός κατώτερου Θεού». Τους έκαναν πολτό, ιζηματώδες σκεύασμα. Και με την αθρόα μεταφορά μαζών από τις πρώην αποικίες δεν γνωρίζεις σήμερα αν βρίσκεσαι στο Παρίσι ή στο Τζιμπουτί. Η βαβελική οικονομία μετέτρεψε τα κέντρα της αποικιοκρατίας σε σύγχρονους Πύργους της Βαβέλ. Που είναι υπό κατάρρευση. Ακόμη και με ένα πέταγμα πεταλούδας...
Όσο για τη χώρα μας, που δεν ήταν δα αποικιακή δύναμη, έγινε «Βαβυλωνία». Από χώρα εξαγωγής εργατικού δυναμικού έγινε χώρα εισαγωγής. Διότι κάποια στιγμή βρέθηκε χωρίς νέους που να προσφέρονται για χειρωνακτική εργασία.
Η σπουδομανία, η υπαλληλομανία, που άρχισε από το τρίτο έτος της δικτατορίας, μετέτρεψε τους νέους σε πτυχιοσυλλέκτες. Η ανάγκη για πτυχία έδωσε την ευκαιρία αναπτύξεως σ' έναν φτηνό πολιτικαντισμό: Γέμισε η Ελλάδα σχολές, που κανείς δεν ξέρει τι διδάσκεται εκεί και τι δουλειά μπορεί να κάνει κάποιος απόφοιτος μιας τέτοιας σχολής. Μοιραία, το κενό που δημιουργήθηκε στον χώρο των χειρωνακτικών εργασιών ήλθε να το καλύψει ο ξενικός πληθυσμιακός κατακλυσμός. Ξένοι / ξένες ανέλαβαν τη φροντίδα των γονέων μας, των παιδιών και των εγγονιών μας, των χωραφιών και των εργαστηρίων μας, των οικοδομικών και των επισκευαστικών εργασιών. Μερικοί από τους ξένους, ιδίως Αλβανοί -και μπράβο τους!- έχουν γίνει αφεντικά. Και γι' αυτό ένα πρωί σε μια τηλεοπτική συζήτηση έκανα μια σύσταση προς τους νέους: να μαθαίνουν αλβανικά για να μπορούν να συνεννοούνται με τα μελλοντικά τους αφεντικά! Για να εισπράξω από έναν «παραθυροβίωτον» την ετικέτα του... ρατσιστή!
Το ότι η προσφορά των ξένων ήταν και είναι σημαντική ουδείς το αμφισβητεί. Αλλά δεν πρέπει να αγνοούμε και τις ηθικές επιπτώσεις. Και δεν εννοώ μόνον την εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά, την πορνεία, ούτε καν την αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ούτε την αλλοίωση της πληθυσμιακής μας συστάσεως. Είναι γνωστό ότι δεν έχω καμία υπόληψη προς τον μεταδικτατορικό Έλληνα. Είναι τα «ρέστα», τα «ψιλά» των προγόνων του. Μόνος απεμπόλησε την ελληνικότητά του, τη γλώσσα, τη γραφή, ακόμη και τη μουσική του. Εννοώ ότι ο ερχομός των ξένων ευνόησε τη ροπή των νέων προς την τεμπελιά. Γέμισε η Ελλάδα κηφηνεία, στέκια νέων αγραυλούντων, νύκτα μέρα συζητούντων. Χωρίς να λένε τίποτα. Λόγια πολλά, ουσία καμία. Όσο για λεφτά, αρκεί το χαρτζιλίκι του μπαμπά, του παππού, της γιαγιάς. Όσο για δουλειά, αυτή είναι υπόθεση των ξένων. Και κάποια στιγμή ο μπαμπάς, μέσω κάποιου βουλευτή, κάπου θα βρει να μας χώσει. Μια θέση όχι για να δουλεύουμε αλλά για να καθόμαστε!
Μοιραία, όλες οι παραγωγικές εργασίες πέρασαν στα χέρια των ξένων. Και ήταν καιρός να υπάρξει κάποια μέριμνα γι' αυτούς όχι βάσει προγραμμάτων, με τα οποία βολεύονται οι «προγραμματοποιοί», αλλά μέσω μιας επίσημης αναγνωρίσεως αστικών αρχικά και ακολούθως, με κριτήρια αυστηρά (βλ. Ελβετία), πολιτικών δικαιωμάτων. Αυτή όμως η νομιμοποίηση είναι ένα σύνθετο, πολύπλοκο θέμα, που η αντιμετώπισή του απαιτεί βαθύ και όχι ρηχό μυαλό. Οι νυν κυβερνώντες, κατά τα πρότυπα των παλαιών, εφαρμόζουν μια «αλεπουδίσια» πολιτική: Θα φέρουμε το θέμα επί σκηνής, θα χωρίσουμε τους πολυχωρισμένους σε πλήθος κομμάτια Έλληνες σε δύο νέα κομμάτια, τους «φιλόξενους» και τους «μισόξενους», θα αρχίσει νέα φαγωμάρα, μια χωρίς προηγούμενο αναμπουμπούλα και, όπως είναι γνωστό, «ο λύκος στην ανεμοζάλη χαίρεται». Που μπορεί, όμως, να σπαράξει και την... αλεπού! Την κυβέρνηση εννοώ, που με τα τερτίπια αυτά θα βγει τελικά με κομμένη ουρά...
Και μια επιλογική παρατήρηση: Οι ξένοι που σαν πουλιά με σπασμένα φτερά ήλθαν στη χώρα μας, πέρα από τη φτώχεια τους, έφεραν τα μίση τους και τις προκαταλήψεις τους. Έτσι, στους δικούς μας τσακωμούς θα προστεθούν και οι δικοί τους. Οι αναγνώστες θα ενθυμούνται περσινές «τσεκουρομαχίες» στην οδό Πειραιώς. Αν, λοιπόν, ελληνοποιηθούν κάποιοι μεν, αλλά δεν ελληνοποιηθούν κάποιοι δε, θα ζήσουμε πολλές «Νύχτες Αγίου Βαρθολομαίου».
Το θέμα, όπως είναι φυσικό, έχει και άλλες πτυχές, που θα αναλύσουμε προσεχώς ή στο προσεχές.
«Παρόν της Κυριακής» -07/02/2010

Επίσκοπος Αβύδου Κύριλλος Κατερέλος , «Ο ιερός Φώτιος και το πρωτείον του επισκόπου Ρώμης»

Στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος, πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη, κατά την ημέρα μνήμης του εν Αγίοις Πατρός ημών Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Μεγάλου, σύσκεψη των μελών της Ιεράς Συνόδου με τους Καθηγητές και τους λοιπούς διδάσκοντες στις Θεολογικές Σχολές των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης.
Θέμα της εφετινής συσκέψεως ήταν: «Ο ιερός Φώτιος και το πρωτείον του επισκόπου Ρώμης». Εισηγητής ήταν ο καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοφιλέστατος επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος (Κατερέλος). Ο Εισηγητής λαμβάνοντας αφορμή από τις συναντήσεις των μικτών θεολογικών επιτροπών διαλόγου σημειώνει: «Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι σε ένα από τα κείμενα που εκδόθηκαν από τη μικτή θεολογική επιτροπή διαλόγου Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και Ορθοδόξων Εκκλησιών, κατά τη Δ’ γενική συνέλευση της επιτροπής αυτής στο Bari της Ιταλίας (1987), στην καταληκτική του παράγραφο, αφού προηγουμένως τονίζεται ότι η μυστηριακή κοινωνία δεν είναι δυνατή άνευ κοινωνίας εν τη πίστει, γίνεται αναφορά σε μια από τις αποφάσεις της συνόδου που συνήλθε κατά τα έτη 879-880 στην Κωνσταντινούπολη. Η σύνοδος αυτή, μετά από μια πολυτάραχη και οδυνηρή για την Ανατολή εκκλησιαστική περίοδο, αναγνώρισε τον Ι. Φώτιο ως Οικουμενικό Πατριάρχη, απηγόρευσε οποιαδήποτε προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως και μεταξύ των άλλων όρισε ότι έκαστος θρόνος μπορεί να διατηρεί τα αρχαία έθη και τις παραδόσεις του.
Είναι βεβαίως εντυπωσιακό και ενδιαφέρον ότι γίνεται η αναγωγή σε μια σύνοδο που συνιστά την τελευταία συναγωγή Ανατολής και Δύσης πριν από την οριστική τους ρήξη το 1054. Κυρίως εντυπωσιακό και ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η σύνοδος που προβάλλεται σήμερα ως πρότυπο συμφωνίας με τη Δύση είναι εκείνη που ακύρωσε τη σύνοδο που είχε αναγνωρίσει ως Πατριάρχη τον Ιγνάτιο, ακριβώς δέκα χρόνια προηγουμένως, το 869-870. H προ δεκαετίας αυτή σύνοδος είναι εκείνη που έθεσε στα μέλη της ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή τους σ’αυτή την αναγνώριση του παπικού πρωτείου, είναι εκείνη που θεωρείται ως η Η’ Οικουμενική Σύνοδος της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, είναι αυτή που μαζί με τη Β’ Σύνοδο στη Λυών (1274) και τη σύνοδο Φερράρας- Φλωρεντίας μνημονεύονται στο τέταρτο κεφάλαιο του Συντάγματος Pastor aeternus της Α’ Βατικανής Συνόδου το 1870, όπου καταγράφεται η ρωμαιοκαθολική διδασκαλία για το αλάθητο του Πάπα».
Σε άλλο σημείο υπογράμμισε :« Ο πατριάρχης Φώτιος και ο πάπας Νικόλαος, ακόμα και μέσα στην περίοδο της κοινής παραδόσεως της α’ χιλιετίας εμφανίζονται να εκπροσωπούν διαφορετικές μεταξύ τους Εκκλησιολογίες.
Κατηγορήθηκε από τον πάπα Νικόλαο ότι ανήλθε αντικανονικά στον πατριαρχικό θρόνο με την «αθρόον» χειροτονία του στους τρεις βαθμούς της ιερωσύνης. Στην απολογητική του επιστολή στο Νικόλαο τον Αύγουστο – Σεπτέμβρη του 861 θα μνηστεί της λαμπρής του σταδιοδρομίας στην αυτοκρατορική αυλή και της υπηρεσίας του ως καθηγητού στο πανδιδακτήριο της Μαγναύρας, θέσεις που του είχαν προσδώσει κύρος και αναγνώριση, ώστε να μην χρειάζεται την άνοδο στον πατριαρχικό θρόνο για να τα αποκτήσει. Καταδεικνύει διάθεση ειρήνης και καταλλαγής για τη διατήρηση της ενότητας, ενώ θα ακολουθήσει η σύγκλιση της Πρωτοδευτέρας συνόδου για να επουλωθούν τελείως οι πληγές της εικονομαχίας».
«Αποτελούσε και αποτελεί βασική αντίληψη της Ανατολής, ήδη από τον Αγ. Ιγνάτιο, ότι η Εκκλησία στην ευχαριστιακή σύναξη της τοπικής Εκκλησίας αποκαλύπτεται ως καθολική, ως το πλήρες σώμα του Χριστού. Κάθε τοπική Εκκλησία αποβαίνει στην ιστορία συγκεκριμένη μορφή της καθόλου Εκκλησίας, αυτή είναι η Καθολική Εκκλησία. Κάθε τοπική Εκκλησία σύμφωνα με την Μαρτυρίου Πολυκάρπου επιγραφή αποτελεί «παροικίαν» της καθολικής Εκκλησίας. Ως παρουσία η τοπική Εκκλησία δεν συνιστά τμήμα της Καθολικής, αλλά τον τόπον, εις το οποίον «σύνολος η Καθολική Εκκλησία ενδημοί», όπως επισημαίνει ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας. Είναι απόλυτα σύμφωνο με την αρχαία παράδοση ότι κάθε τοπική Εκκλησία ευρισκόμενη σε κοινωνία με τις άλλες τοπικές Εκκλησίες αποτελεί φανέρωση της μιάς και αδιαίρετης Εκκλησίας του Θεού, όπως επισημαίνει τελευταία και το κείμενο της Ραβέννας (2007) και προηγούμενα το κείμενο του Μονάχου (1982). Υπό την έννοια αυτή η καθολικότητα κάθε τοπικής Εκκλησίας νοείται ως διαχρονική κοινωνία με τη μία Εκκλησία σε κάθε τόπο. Λογική συνέπεια αυτών των εκκλησιολογικών θεωρήσεων είναι η αναγνώριση της αυτάρκειας και της αυτονομίας της τοπικής Εκκλησίας και παρεπόμενα η ποικίλια των εκφραστικών μορφών της μιάς και ενιαίας πίστης των κατά τόπους Εκκλησιών που συνδέονται με το σύνδεσμο και την κοινωνία της αγάπης.
Απέναντι σ’ αυτές τις εκκλησιολογικές θεωρήσεις ίστανται στη Δύση πολιτικές και πολιτιστικές εξελίξεις κατά τον 9ο αιώνα, που δεν αφήνουν αδιάφορη τη θεολογική σκέψη και την εκκλησιαστική ζωή, που ήδη είχε αρχίσει να πορεύεται το δικό της δρόμο».
Τέλος ο Θεοφιλέστατος ομιλητής, συμπλήρωσε: «Η ρωμαλέα και γεραρά στάση του ι. Φωτίου απέναντι στους πάπες Νικόλαο, Ανδριανό και Ιωάννη καταδεικνύει ότι η ποικιλομορφία γίνεται δεκτή σε δευτερευούσης σημασίας θέματα, ποτέ όμως σε θέματα που εγγίζουν και αφορούν τη δογματική διδασκαλία του Filioque, ενώ η όλη πολιτεία του Ι. Φωτίου καταδεικνύει επίσης ότι ο 34 Αποστολικός κανών ίσχυσε κατά την α΄ χιλιετία όχι μόνο στο επαρχιακό επίπεδο αλλά και στο παγκόσμιο. Το πρωτείο σε οποιοδήποτε επίπεδο δε νοείται και δεν ασκείται έξω από τη συνοδικότητα. Η θέση του επισκόπου Ρώμης δεν μπορεί να νοηθεί έξω ή υπεράνω της Πενταρχίας των Πατριαρχών, έξω και υπεράνω της Οικουμενικής Συνόδου.
Η έρευνα των ιστορικών πηγών της εποχής του ι. Φωτίου μαρτυρεί αναμφίβολα ότι ο δρόμος ώστε να φθάσουμε ομολογούντες «ένα Κύριον, μίαν πίστιν, εν βάπτισμα» είναι ακόμα μακρύς, είναι όμως ένας δρόμος ανοικτός σε όσους με νηφαλιότητα και βαθύ αίσθημα ευθύνης διεξάγουν και στηρίζουν το διεξαγόμενο διάλογο αληθείας και αγάπης, « ίνα πάντες εν ώσι, .... ίνα ο κόσμος πιστεύσῃ (Ιω. 17,21). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το δρόμο ακολουθούν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, υπό τη συντονιστική κατεύθυνση της Πρωτοθρόνου Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου».
Παρεμβάσεις έκαναν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, Περιστερίου κ. Χρυσόστομος, Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος. Επίσης και οι Ελλογιμώτατοι κ.κ. Νικόλαος Μητσόπουλος, Γαλίτης Γεώργιος, Οικονόμου Ηλίας, Βούλγαρης Χρήστος και Βλάσιος Φειδάς.
Εκ του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου.

Συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με Παπικούς και Ουνίτες

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ευρισκόμενος στην Αθήνα, δέχθηκε την επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου των Παπικών Νικόλαου Φώσκολου και του Ουνίτη «επισκόπου» Καρκαβίας Δημήτριου Σαλάχα.(φωτό: Ν. Μαγγίνας)
Ο «Ορθόδοξος Τύπος», 05/02/ 2010 αναφερόμενος στην Ουνία λέει:«Δὲν πιστεύουν οἱ Ἱεράρχαι ………ὅτι ὀφείλουν νὰ λάβουν θέσιν; Δὲν ἐνοχλούνται ἀπὸ τὰς μεθοδεύσεις τοῦ παπισμοῦ εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας;
Ἔχουν ἀντιληφθῆ ὅτι ἡ σιωπή των εἶναι προκλητική; Καταδικάζουν ναὶ ἢ ὄχι τὴν Οὐνίαν; Τὴν θεωροῦν ἐπικίνδυνον καὶ δαιμονικὴν ναὶ ἢ ὄχι; Ὀφείλουν νὰ ξεκαθαρίσουν τὴν θέσιν των. Ὁ πιστὸς λαός, ὀφείλουν νὰ γνωρίζουν, ὅτι εἶναι περισσότερον ἐνημερωμένος ἀπὸ αὐτούς. Καὶ ἀντιλαμβάνεται πολλαπλασίως περισσότερα ἀπ᾽ ὅσα, νομίζουν οἱ Ἱεράρχαι μας».

Θεολογική κακοΚΑΙΡΙΑ

Χθες Σάββατο ανακοινώθηκε επίσημα η ίδρυση νέου θεολογικού Συνδέσμου με την ονομασία «ΚΑΙΡΟΣ για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης». Σήμερα προχωρούμε σε ένα πρώτο σχολιασμό (θα ακολουθήσουν και άλλοι) και ενημέρωση των συναδέλφων θεολόγων για την κακοΚΑΙΡΙΑ που έρχεται στον κλάδο μας, στηριζόμενοι κυρίως σε όσα αναφέρουν στη Διακήρυξη Αρχών οι ιδρυτές του Συνδέσμου.
Ο «ΚΑΙΡΟΣ» είναι το δεκανίκι των θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.......Είναι ξεκάθαρη η πλήρης συμφωνία όσων συνέταξαν την Διακήρυξη αρχών του ΚΑΙΡΟΥ με τους θεολόγους του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Όσοι γνωρίζουμε τα πρόσωπα –και στο χώρο της θεολογίας όλοι λίγο πολύ είναι γνωστοί εν τη Ιουδαία- κατανοούμε εύκολα ότι ο ΚΑΙΡΟΣ ιδρύεται για να χρησιμοποιηθεί ως δήθεν ανεξάρτητο όργανο-σύνδεσμος θεολόγων που όμως θα συμφωνεί σε όλα με τη σχεδιαζόμενη απορθοδοξοποίηση του μαθήματος των Θρησκευτικών από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.
Αν «τώρα είναι ΚΑΙΡΟΣ για αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα» αυτή δεν θα προέλθει από τη θεολογία «ανοιχτών οριζόντων» που είναι συγκρητιστική «θεολογία» Ορθοδοξίας, Παπισμού, Προτεσταντισμού και άλλων θρησκειών αλλά από την αληθινή Θεολογία του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων. Αν το μάθημα των Θρησκευτικών χρειάζεται σήμερα κάτι αυτό είναι όχι η αναβάθμιση αλλά ο αναβαπτισμός του στην πατερική σκέψη και ζωή.
Η αντίληψη των ιδρυτικών μελών του ΚΑΙΡΟΥ μοιάζει πράγματι με το διαβήτη: με το ένα σκέλος (το αιχμηρό) τρυπάει και τραυματίζει καίρια την ορθόδοξη Θεολογία και με το άλλο διαγράφει έναν συγκρητιστικό κύκλο στον οποίο Ορθόδοξοι, Παπικοί, Προτεστάντες, Μουσουλμάνοι, Βουδιστές κ.α. θυσιάζουν τις θρησκευτικές τους παραδόσεις στο βωμό της πανθρησκείας. Πως αλλιώς μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι ένας μαθητής ελληνικού σχολείου πρέπει να οδηγηθεί στη «μάθηση από τις θρησκείες»; Τι έχει αλήθεια να διδαχθεί από το Μουσουλμανισμό, τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό ένας Ορθόδοξος μαθητής; Τι άλλο παρά την οικουμενιστική «ανοχή», τη συγκρητιστική «αγάπη», το «διάλογο» διαχριστιανικό και διαθρησκειακό, τύπου φαναριωτών.
Αρκετά ανεχτήκαμε τους ψευτοκουλτουριάρηδες θεολόγους με τις «θεολογίες» της ετερότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Όχι άλλο πια. Δεν θα προδώσουμε τις παραδόσεις των αγίων Πατέρων ούτε θα επιτρέψουμε σε μια μικρή ομάδα ευρω-θεολόγων να καταστρέψει το μάθημα των θρησκευτικών. Θα αγωνιστούμε για ένα μάθημα ορθόδοξο, χριστιανικό, πατερικό, ευαγγελικό που θα χαρίζει το Φως του Χριστού και δεν θα υποκλίνεται στα αιτήματα της Νέας Εποχής. Το οφείλουμε πάνω απ’ όλα στα παιδιά, στους μαθητές των σχολείων μας. Εκείνα απαιτούν από εμάς λόγο αλήθειας και ζωής, λόγο πατερικό, λόγο Χριστού σωτήριο. Δεν μπορούμε αντί αυτών να τους δώσουμε νερόβραστες κουλτουριάρικες θεωρίες επειδή έτσι το θέλει μια μικρή ομάδα ευρωθεολόγων.
Όσοι τώρα ιδρύουν τον ΚΑΙΡΟ πρέπει να γνωρίζουν πως οι καθηγητές των σχολείων, εμείς που διδάσκουμε κάθε μέρα στις τάξεις Θρησκευτικά, όχι μόνο δεν θα τους ακολουθήσουμε στον ολισθηρό δρόμο που επέλεξαν να βαδίσουν αλλά ούτε θα τους επιτρέψουμε να σύρουν τον κλάδο των θεολόγων σε άνομες «συμφωνίες» και «συμπράξεις» με όσους στο Υπουργείο Παιδείας σχεδίασαν και προωθούν την απορθοδοξοποίηση του θρησκευτικού μαθήματος και την υποβάθμισή του.
Πηγή: Θρησκευτικά

Πότε η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας θα πάρει θέση για φλέγοντα ζητήματα;

Το χρέος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας

Ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ὀφείλει, κατὰ τὴν ἄποψιν μας, νὰ ἀσχοληθῆ καὶ μὲ κρίσιμα ζητήματα. Ὡς εἶναι: Ὁ χωρισμὸς Κράτους–Ἐκκλησίας, ὁ ἀπογαλακτισμὸς τοῦ Κράτους ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἡ ἀπομάκρυνσις τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων ἐκ τῶν σχολείων, τῶν δικαστηρίων κ.λπ. Ὀφείλει ἡ Ἱεραρχία νὰ καταστήση γνωστὴ τὴν θέσιν της εἰς ὁλόκληρον τὸν λαόν, πιστὸν καὶ μή. Δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ σιωπᾶ καὶ νὰ κρύβεται. Οὔτε ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ «κρυφογελᾶ», ὅταν μέλος τῆς Ἱεραρχίας συμπεριφέρεται ὡς κλαδάρχης τοῦ κυβερνῶντος κόμματος ἢ ὡς ἐκπρόσωπος τύπου ἐκκλησιομάχου ὑπουργοῦ καὶ νὰ διακηρύσση ὅτι τάσσεται ὑπὲρ τοῦ διαχωρισμοῦ Κράτους – Ἐκκλησίας καὶ ὑπὲρ τῆς ἀπομακρύνσεως τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων ἀπὸ τὰ δημόσια κτίρια. Καὶ νὰ τὰ πράττη, ὅταν ἡ προϊσταμένη του ὑπουργὸς Παιδείας, Διαβίου μαθήσεως καὶ Θρησκευμάτων, ἐντὸς τῆς Μορφωτικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Βουλῆς ἐδήλωσεν ὅτι μὲ βάσιν τὸ Σύνταγμα οἱ ρόλοι Κράτους – Ἐκκλησίας εἶναι διακριτοί.
Ἐὰν ἡ Ἱεραρχία ἀρνηθῆ νὰ λάβη σαφῆ θέσιν (τὴν οἱανδήποτε θέσιν), τότε ἡ στάσις της θὰ εἶναι ὕποπτος καὶ θά πρέπει νὰ ἀποδοκιμασθῆ ὑπὸ τοῦ ἐντίμου Κλήρου καὶ πιστοῦ λαοῦ. Ἤδη διαμορφώνεται ἡ ἐντύπωσις εἰς τὸν πιστὸν λαὸν ὅτι ἕν σημαντικὸν τμῆμα τῆς Ἱεραρχίας ἔχει ἀποφασίσει νὰ ταυτισθῆ μὲ τοὺς Ἐκκλησιομάχους καὶ νὰ ταχθῆ ἀνοικτὰ μὲ τὸν χωρισμὸν Κράτους – Ἐκκλησίας.
Οἱ ἐφιάλται πάντοτε ὑπάρχουν. Ἀκόμη καὶ ὁ Χριστὸς περιεβάλλετο ἀπὸ ἕνα προδότην. Διατὶ νὰ μὴ ὑπάρχουν τοιοῦτοι καὶ ἐντὸς τῆς σημερινῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας;
Ἀλλὰ ἐὰν ὑπάρχουν ἐφιάλται, οὗτοι δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίσουν διὰ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν πιστὸν λαόν. Ἡ ἀπόφασις αὐτὴ ἀνήκει εἰς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος θὰ πρέπει νὰ κληθῆ εἰς δημοψήφισμα. Καὶ ἡ ἀπόφασίς του νὰ γίνη σεβαστή.
«Ορθόδοξος Τύπος», 05/02/ 2010

Βατικανό- Στιγμιότυπα από την ενθρόνιση του Πάπα Βενέδικτου 16ου (video)

Η ενθρόνιση του Πάπα Βενέδικτου 16ου έγινε την Κυριακή, 24 Απριλίου 2005.
Ορθόδοξοι του φιλούν το χέρι.
Δείτε το σχετικό video από 2.07΄κ.ε .

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης, Σαρκολατρεία

Σαρκολατρεία

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Μία από τις πλέον προσκυνούμενες θεότητες σήμερα είναι η σάρκα. Έτσι μάλλον αρκετοί θα θελήσουν να αντιδράσουν στα γραφόμενά μου. Δεν θα δυσκολευτούν να με χαρακτηρίσουν αμέσως σκληρό, αυστηρό, οπισθοδρομικό, αντιδραστικό, ρατσιστή, ακόμη και ομοιοπαθή τους. Γνωρίζω όλα αυτά και παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσω να γράφω, καταθέτοντας τη σκέψη σε ένα πάντοτε επίκαιρο θέμα άφοβα, με πόνο και αγάπη.
Δεν κάνουμε τους αγγέλους, τους αναμάρτητους, τους φωνασκούντες ηθικολόγους, τους αποκεφαλιστές των ανηθίκων. Δεν θέλουμε να θίξουμε, να προσβάλουμε και καταδικάσουμε κανέναν. Δεν είναι αυτό το έργο μας. Η εκκλησία έχει ξεκάθαρη και σαφή θέση, βασιζόμενη στην Αγία Γραφή. Οι ολοκληρωμένες σχέσεις των συζύγων ευλογούνται μέσα στο μυστήριο του γάμου. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος στις επιλογές του. Οι πράξεις του όμως αυτές δεν θα πρέπει να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στους άλλους.
Ο νεοελληνικός βίος, σαν να ξύπνησε από νάρκη ή λήθαργο, μιλά συνεχώς για την απόλαυση της σάρκας. Έτσι ξυπνά, έτσι κοιμάται, έτσι ονειρεύεται, έτσι φαντάζεται και έτσι κινείται. Σαν να μη τον απασχολεί προς το παρόν κανένα άλλο θέμα. Συζητήσεις, υπονοούμενα, ανέκδοτα, σίριαλ, κείμενα, λογοτεχνικά και μη, όλα μιλούν γι’ αυτό το θέμα. Ορισμένες φορές το πράγμα οδηγείται στα όρια της μανίας και της υστερίας. Λυπάται κανείς γι’ αυτήν την εμπάθεια, την ηδονοθηρία, τη λαγνεία.
Μέρος του φαινομένου είναι η έξαρση της ομοφυλοφιλίας. Παρουσιάζεται ως κάτι εντελώς φυσιολογικό, ως επιλεγμένο δικαίωμα, ως υπερήφανη ιδιαιτερότητα, και χρησιμοποιεί, για να πείσει, τρόπους ολοκληρωτικούς και μεσαιωνικούς, όταν ζητά να προβάλλεται ελεύθερα ακόμη και στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας. Δίνεται γι’ αυτό αρκετός χρόνος στα κανάλια. Θεωρείται πρόοδος, κατάκτηση, απελευθέρωση, ωραιοποιείται και φέρνει σύγχυση. Εκείνοι που υβρίζουν, αφορίζουν, τους χαρακτηρίζουν ανώμαλους για κρέμασμα, μάλλον είναι για κρέμασμα οι ίδιοι.
Η ομοφυλοφιλική εξαλλοσύνη, που θέλει γάμους και παρελάσεις και στην Ελλάδα, συμπορεύεται με τη συνασπισμένη αριστερά, που ζητά μια χώρα με πολυπολιτισμικότητα, με ανοιχτά σύνορα, με ελεύθερους πέρα για πέρα μετανάστες, πράσινη, καταπράσινη, δηλαδή τέλεια οικολογική, και κυρίως χωρισμένη από την εκκλησία. Ο τελευταίος τρικλιζόμενος Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου από καιρό μιλά δυνατά για ομοφυλοφιλική απελευθέρωση, αντιτιθέμενος σε κάθε συντηρητική παράταξη που ταυτίζεται με την καθυστέρηση και την οπισθοδρόμηση. Να όμως που και η άκρα δεξιά παρουσιάζεται τώρα ομοφυλοφιλική, υποστηρίζοντας κάποιες μειονοτικές ευαισθησίες. Το τρίτο φύλο κυριαρχεί πλέον σε θέσεις κλειδιά. Ο σοδογομοροτισμός ανθεί, ευωδιάζει και καρποφορεί.
Ο αχόρταγος και ανικανοποίητος πανσεξουαλισμός, η άφατη και αφόρητη λαγνεία κατάντησαν θρησκεία. Εμείς τώρα χλευαζόμαστε και υβριζόμαστε. Το ξέρουμε. Θα μας ξαναπούν σκοταδιστές, φασίστες, φονταμελιστές, ακραίους και άσχετους. Δεν πειράζει. Εμείς λέμε ότι ο καθένας που σέβεται τον εαυτό του, την ιστορία του τόπου, την αληθινότητα του ανθρωπίνου προσώπου, του μοναδικού και ανεπανάληπτου πρέπει με κάθε τρόπο, με όποιον τρόπο μπορεί, να αντιδράσει.
Η Ελλάδα να μείνει Ελλάδα. Δεν κάνουμε τους Ελληνάρες. Δεν καβαλήσαμε το καλάμι του πατριωτισμού. Δεν παριστάνουμε τους βερμπαλιστές ιεροκήρυκες, τους μεγαλόστομους ηθικιστές, τους σκληροπυρηνικούς πουριτανούς, τους φοβισμένους σεξιστές.
Είναι καιρός να εναντιωθούμε σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού, που μας εκμαυλίζει και μας κάνει να προτιμούμε προϊόντα υποκουλτούρας, ιδέες ανίερες, μόνο και μόνο για να λεγόμαστε προοδευτικοί. Αν πρόοδος είναι η ομοφυλοφιλία και ο αριστερισμός, κάτι ακόμη δεν πάει καλά σε αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο. Είπε κάποιος ότι, για να προωθηθείς σήμερα, ή ομοφυλόφιλος ή αριστερός πρέπει να είσαι. Και πρόσθεσε ένας άλλος: Καλύτερα να είσαι και τα δύο, για να ανέβεις γρηγορότερα ψηλά. Ας είναι ο καθένας αληθινός και τίμιος.
«ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» - 07/02/2010

Ποιους ενοχλεί ο αντι-οικουμενιστικός αγώνας;

Άρχισε εκστρατεία κατασυκοφάντησης και σπίλωσης του αντι-οικουμενιστικού αγώνα;
Στο «ΒΗΜΑ» - 07/02/2010 διαβάζουμε:

Οι υπερορθόδοξοι φονταμενταλιστές βάλλουν κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη, του Πατριάρχη Μόσχας και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας

Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία

Ποιοι βάζουν εμπόδια στην προσέγγιση με το Βατικανό και το Ισλάμ

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του 20ού αιώνα από τους βαπτιστές και τους πρεσβυτεριανούς, ο φονταμενταλισμός επεκτάθηκε σταδιακά στο Ισλάμ και στα ακραία εβραϊκά κινήματα και πλέον χτυπά δυνατά τις πύλες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος βρίσκονται στο στόχαστρο των υπερορθόδοξων ομάδων, οι οποίες αντιτάσσονται στον διάλογο με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, τους προτεστάντες, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, το Ισλάμ, τους εβραίους, καθώς και με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν για καίριας σημασίας ζητήματα. Τα Βαλκάνια δείχνουν να αποτελούν το έδαφος επί του οποίου ανεφύησαν τα κινήματα αυτά και έχουν εξαπλωθεί στη Γεωργία, κατέκλυσαν τη ρέπουσα σε τέτοια φαινόμενα από την εποχή του Ντοστογιέφσκι Ρωσία, επεκτείνονται στα ζεστά νερά της Μεσογείου και κυρίως της Κύπρου και των αραβικών κρατών, και φτάνουν ακόμη και στη μακρινή Λατινική Αμερική, καθώς επίσης και σε αυτήν ακόμη την Αυστραλία.

Η γεωγραφία των ορθόδοξων φονταμενταλιστών

Το κέντρο

Με κέντρο αναφοράς τη Θεσσαλονίκη, στην οποία έχουν σπουδάσει δεκάδες θεολόγοι, μοναχοί και κληρικοί, οι ομάδες των νεοσυντηριτικών έχουν επεκταθεί σταδιακά σε όλα τα Βαλκάνια. Η Βουλγαρία και η Σερβία δείχνουν να κρατούν καλά τα σκήπτρα του φονταμενταλισμού, αφού επί πολλούς αιώνες έζησαν σε μια κλειστή ορθοδοξία που επιβίωνε στην οθωμανική αυτοκρατορία και αμέσως μετά κάτω από τη σκληρή πίεση των ολοκληρωτικών καθεστώτων των Τίτο και Ζίβκοφ. Η πτώση των συνόρων τούς έφερε ακόμη πιο κοντά στην πρωτεύουσα των Βαλκανίων Θεσσαλονίκη και τα κινήματα του νεοσυντηρητισμού άρχισαν να αποκτούν άμεση επικοινωνία μεταξύ τους.

Με blogs και Facebook

Κύριλλος Πατριάρχης Μόσχας

Παρά το γεγονός ότι δηλώνουν οπαδοί της παράδοσης, οι ομάδες των υπερορθοδόξων έχουν δημιουργήσει δεκάδες sites, blogs, σχολιογραφικά πρακτορεία ειδήσεων και ομάδες στο Facebook μέσα από τα οποία κατακεραυνώνουν όλους όσοι έχουν διαφορετικές από αυτούς απόψεις και θέσεις . Η δραστηριότητα που παρουσιάζουν οι ομάδες αυτές στο Διαδίκτυο είναι εντυπωσιακή και ανταγωνίζεται σε αμεσότητα ακόμη και τις πάντα καλά ενημερωμένες επίσημες ιστοσελίδες της Αγίας Εδρας και του Πατριαρχείου Μόσχας. Με φωτογραφίες, βίντεο, σχόλια αλλά και πληροφορίες για τις παρασκηνιακές συζητήσεις που συντελούνται στις συνομιλίες μεταξύ των Εκκλησιών και των θρησκειών, οι χρήστες στο Διαδίκτυο που ανήκουν στις υπερσυντηρητικές ομάδες δείχνουν ότι διαθέτουν πολύ καλή πληροφόρηση ακόμη και εκ των έσω.

Η δράση
Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας

Συναντήσεις, συνέδρια και συνομιλίες για το φαινόμενο της Πανθρησκείας, όπως το ονομάζουν, αποτελούν τις κύριες δραστηριότητές τους, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που πραγματοποίησαν ακόμη και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ο στείρος αντιαμερικανισμός και ο αντισημιτισμός χαρακτηρίζουν πολλά από τα συνθήματά τους, διότι θεωρούν ότι η κάθε προσπάθεια συνεύρεσης ή επικοινωνίας μεταξύ των εκπροσώπων των θρησκειών αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που στόχο έχει την άλωση της ορθοδοξίας, του μοναδικού αληθινού χριστιανικού δόγματος.
Στόχος των φονταμενταλιστικών κινημάτων των βαπτιστών και των πρεσβυτεριανών ήταν ο εξοβελισμός των επιστημόνων οι οποίοι προχωρούσαν σε μεγάλες ανακαλύψεις που δεν συμβάδιζαν με το γράμμα κυρίως της Παλαιάς Διαθήκης. Στόχος των ορθοδόξων φονταμενταλιστών είναι να σταματήσουν άπαξ και διά παντός οι φωνές όλων όσοι προσπαθούν, στο πλαίσιο της παγκοσμιότητας και των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, να ανοίξουν διαύλους επικοινωνίας. Και τα πύρινα βέλη τους δείχνουν να στρέφονται κυρίως κατά τριών προσώπων: του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, του Πατριάρχη Μόσχας κ. Κυρίλλου και του Αρχιεπισκόπου Τιράνων κ. Αναστασίου.
«Οι υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης και των ξένων συμφερόντων», οι «εχθροί της Εκκλησίας» όπως τους χαρακτηρίζουν οι αυτοαποκαλούμενοι θεματοφύλακες της παράδοσης, έχουν αρχίσει να ανησυχούν για τη γιγάντωση των φονταμενταλιστικών κινημάτων στο εσωτερικό της Ορθοδοξίας. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που άρχισε να κάνει την εμφάνισή του τη δεκαετία του 1960, με αφορμή την άρση των αναθεμάτων μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και τον Πάπα Παύλο Στ Δ , ενισχύθηκε τη δεκαετία του 1990, ξεσπάθωσε με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β Δ στην Αθήνα, και στη χαραυγή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα δείχνει να κατακτά τις ψυχές πολλών κληρικών, μοναχών και λαϊκών στελεχών της Εκκλησίας, ανεξαρτήτου ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου.

Η εσωστρέφεια της Εκκλησίας

Την περασμένη Τετάρτη ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος με μια βαρυσήμαντη ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών στηλίτευσε το φαινόμενο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, είπε, «ατυχώς εν πολλοίς κατατρέχεται υπό τινος εσωστρεφείας, περιοριζομένη συνήθως εις την επίλυσιν των εσωτερικών της κύκλων, κωφεύουσα, ενίοτε υπό την πίεσιν φονταμενταλιστικών κύκλων, εις τας εκκλήσεις διά συνεργασίαν και καταλλαγήν, ως εάν μη ήτο δυνατόν να διατηρήση αλώβητον την ταυτότητά της, εάν ανοίξη και τείνη τας χείρας της εις συνεργασίαν μετά των άλλων. Αλλ΄ ο όντως μέγας πλούτος της Ορθοδοξίας δεν της εδόθη προς συντήρησιν. Οφείλει η Ορθοδοξία να χρησιμοποιήση την παράδοσίν της, τον θεολογικόν και πνευματικόν θησαυρόν της, διά να αντιμετωπίση ο σύγχρονος άνθρωπος τα φλέγοντα υπαρξιακά προβλήματά του». Την ίδια ώρα, ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος δείχνει να δίνει σαφείς εντολές στους συνεργάτες του: «Δεν μπορούμε να μείνουμε εγκλωβισμένοι». Και απευθυνόμενος στον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχαν τον περασμένο Ιούλιο φέρεται να επισήμανε ότι «εμείς είμαστε κληρικοί, δεν έχουμε το δικαίωμα να μείνουμε απαθείς στον κόσμο που θέλει να ακούσει το μήνυμά μας».
Οσο για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κ. Αναστάσιο δείχνει να μετράει τα τραύματα που του προκαλούν πολλές φορές οι φονταμενταλιστές. Καθηγητής πανεπιστημίου και ένας από τους ελάχιστους ορθοδόξους που γνωρίζουν καλά το Ισλάμ, ο κ. Αναστάσιος δηλώνει προς πάσαν κατεύθυνση: «Δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπήσουμε. Εκεί έξω μας περιμένουνε εκατομμύρια πληγωμένες ψυχές που θέλουν να μας ακούσουν»...

«Προδότες» και... ξύλο!

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ψεύδεται», ακούστηκε να λέγεται από τα χείλη αρχιερέως κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνεδρίασης της Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον περασμένο Οκτώβριο. Ο μητροπολίτης, ο οποίος ανήκει στη λεγόμενη πτέρυγα των «σκληρών» της Ιεραρχίας, δεν ήταν η πρώτη φορά που κατακεραύνωνε τον κ.κ. Βαρθολομαίο. Η διαφορά ήταν ότι το έπραττε στην αίθουσα της Ιεραρχίας και κανένας από τους εν Χριστώ αδελφούς του δεν έσπευσε να του απαντήσει. Αφορμή για το ξεσπάθωμα του ελκυστικού στα μέσα ενημέρωσης αρχιερέα στάθηκε επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος ζητούσε από την Εκκλησία της Ελλάδος να λάβει μέτρα, διότι μια ομάδα δικών της κληρικών, μητροπολιτών, μοναχών και πανεπιστημιακών θεολόγων διακινούσε τη λεγόμενη Ομολογία Πίστεως μέσα από την οποία στηλιτεύεται ο διάλογος της Ορθόδοξης με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
«Ολες οι άλλες θρησκείες που αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του διαβόλου» αναφέρεται μεταξύ άλλων στην Ομολογία Πίστεως, την οποία φέρονται να υπογράφουν μεταξύ άλλων μητροπολίτες των Πατριαρχείων Σερβίας και Βουλγαρίας, καθώς και της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και το κείμενο αυτό αποτέλεσε, όπως λέγεται, την αιτία για να ξεσπάσουν επεισόδια και να σημειωθεί ακόμη και κατάληψη ναού στην Κύπρο, όπου την ίδια περίοδο διεξαγόταν ο διάλογος με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εχοντας, όπως λέγεται, ως πεδίο αναφοράς γνωστό μοναστήρι της μεγαλονήσου, οι υπερορθόδοξοι συγκεντρώθηκαν, «διασταύρωσαν» τις ρομφαίες τους με τον Μητροπολίτη Πάφου, αποδοκίμασαν τους ρωμαιοκαθολικούς και κυρίως τους ορθοδόξους οι οποίοι συμμετείχαν στον διάλογο και, όταν πλέον η κατάσταση κινδύνευε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος επέβαλε ποινές στους μοναχούς και στους κληρικούς που πρωτοστάτησαν στα γεγονότα.

Πρωτοπρ. Πολυκ. Τύμπας, Ο Χριστός προς το Έθνος μας

Ο Χριστός προς το Έθνος μας
Ελλάς Ελλάς «Τι με διώκεις; Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν»

Του πρωτοπρ. Πολυκ. Γρ. Τύμπα

Μ’ αυτό τον τίτλο έφθασε στα χέρια μας έντυπο με ενδιαφέρον περιεχόμενο. Αξίζει κατά το κύριο μέρος να το μελετήσουμε. Έχουμε αρχίσει ήδη τον διωγμό του Χριστού. Μεθοδεύουμε με εμπιστοσύνη και υποκριτική μαεστρία την απέλαση του Χριστού από την πατρίδα μας.
Φροντίζουμε όμως, να γίνει η απέλαση αυτή νόμιμα, χωρίς τάχα δική μας ευθύνη, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που υπαγορεύει «το Συμβούλιο της Ευρώπης», ένα συμβούλιο χωρίς νομοθετική και εκτελεστική αρμοδιότητα, δηλαδή χωρίς αξία και εξουσία, όπως η ντόπια «Ανεξάρτητη Αρχή», που εφευρέθηκε από τους πολιτικούς μας για να πολεμούν την Εκκλησία και το ήθος του λαού μας χωρίς να επωμίζονται αυτοί την πολιτική ευθύνη, αλλά να την «φορτώνουν» στους αμοραλιστές που επέλεξαν για να απαρτίσουν την υποτιθεμένη «Ανεξάρτητη Αρχή» και τελικά, να υλοποιούν με τις νομοθετικές τους ρυθμίσεις όλα εκείνα που η ανερμάτιστη «Αρχή» εισηγείται.
Το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε εξουσία στα κράτη μέλη της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκφράζεται νομικά και εκτελεστικά με το Δικαστήριο της Χάγης.
Και όμως! Οι Έλληνες πολιτικοί, οι κοπτόμενοι για την Χριστιανοσύνη τους, έσπευσαν να γεμίσουν με ψέματα τον Ελληνικό λαό, πως τάχα είναι απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως να κατεβούν πάραυτα τα χριστιανικά σύμβολα από όλα τα δημόσια κτίρια και τις δημόσιες Υπηρεσίες – συμπεριλαμβανομένων και των σχολείων – γιατί… προσβάλλονται με τα ιερά και τα όσιά μας (!) οι φιλοξενούμενοι στην πατρίδα μας αλλοδαποί!
Ο Χριστός είναι «δύσχρηστος και βλεπόμενος». Μας ταράζει και μόνη η εικόνα του, που είναι τόσο αλλιώτικη από τις αλλοιωμένες προσωπικότητές μας.
Δεν αντέχουμε την μορφή του γιατί γινόμαστε κάθε μέρα που περνάει περισσότερο αγνώριστοι…
Γίναμε τελικά, τόσο «σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τη καρδία» και συνευδοκούμε στο «να χαθεί ο Χριστός απ’ τα μάτια μας», αναγνωρίζοντας τον νεοειδωλολάτρη Καίσαρα ως την υπέρτατη αρχή της πατρίδος μας, παρ’ ότι ως χριστιανοί έχουμε χρέος να πειθαρχούμε «Θεώ μάλλον ή ανθρώποις»;
Ξεχάσαμε ότι ο Χριστός είναι Θεός και δεν μπορεί να τον καταργήσει η απιστία του κόσμου και των αρχόντων του;
Μας φαίνεται πολύ φυσικό να ντρεπόμαστε σήμερα για τον Χριστό γιατί πλήθυναν στον κόσμο μας οι ψευτοαλήθειες. Οι σύγχρονοι πολέμιοι της Εκκλησίας, διώκουν τον Χριστό, αφού έχουν θεσπίσει για δόγμα τους ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό». Έτσι, σύμφωνα με το δόγμα αυτό, ηθικό θεωρείται στις μέρες μας να φυγαδευθεί ο Χριστός για να… σωθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να πάψει ο Χριστός να φαίνεται γιατί θίγεται η… αξιοπρέπεια των ανθρώπων και προσβάλλεται η προσωπικότητά τους!»
Ο Χριστός δεν φοβάται τους διώκτες του, ούτε έχει ανάγκη της προστασίας μας. Εμείς πρέπει να αναθεωρήσουμε τη στάση μας έναντί του. Να παύσουμε να τον διώκουμε.
«Η ΕΡΕΥΝΑ» 07/02/2010

Καρναβάλια σε παπικούς ναούς (video)

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
-Γερμανία – Παπικοί ευλογούν το Καρναβάλι (video)
-Γερμανία – Παπικοί «ιερείς» στα Καρναβάλια (video)

Τι είναι το πρωτείο του Πάπα;

Τί εἶναι τό πρωτεῖο τοῦ Πάπα;

Εἶναι αἵρεση τῆς Ρωμαϊκῆς ᾿Εκκλησίας ἀναφερόμενη στό διοικητικό σύστημα τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Ενῶ κατά τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία ὅλοι οἱ᾿Επίσκοποι εἶναι ἴσοι μεταξύ τους, τήν δέ ἀνώτατη ἀρχή καί ἐξουσία συγκεντρώνει τό σύνολο τῶν ἐπισκόπων της, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ νόμιμος καί ἀλάθητος φορέας τῆς ἐξουσίας αὐτῆς, στή Ρωμαϊκή᾿ Εκκλησία φορέας ὅλων τῶν ἐξουσιῶν εἶναι ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης. ῾Ο Πάπας κατέχει τήν πλήρη καί ὕψιστη δύναμη δικαιοδοσίας σ΄ ὁλόκληρη τήν ᾿Εκκλησία, ὄχι ἁπλῶς σέ ζητήματα πίστεως καί ἤθους, ἀλλά καί στήν πειθαρχία καί τή διοίκηση τῆς ᾿Εκκλησίας . Τήν πίστη τους αὐτή στηρίζουν στό ὅτι ὁ Πάπας εἶναι διάδοχος τοῦ᾿Απ. Πέτρου στόν ἐπισκοπικό θρόνο τῆς Ρώμης, σ΄ αὐτόν δέ μεταβιβάζει ἐκεῖνος ὅλες τίς προνομίες πού εἶχε ἀπό τό Διδάσκαλο.Τῷ ὄντι πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστός κατέστησε τόν Πέτρο πρῶτο μεταξύ τῶν ἄλλων ᾿Αποστόλων καίὁρατή κεφαλή τῆς ὅλης ᾿Εκκλησίας, παραχωρήσας σ΄ αὐτόν ἄμεσα καί προσωπικά (στό πρόσωπό του) τό πρωτεῖο δικαιοδοσίας πάνω σέ ὅλη τήν ᾿Εκκλησία .
Τό πρωτεῖο αὐτό τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης, στή διατύπωση τοῦ ὁποίου ὠθεῖτο ἡ Ρωμαϊκή᾿Εκκλησία ἀπό τό ἐξουσιαστικό καί ἀπολυταρχικό πνεῦμα της, στήν ἀρχή ἐκδιπλωνόταν ἐπί τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, βραδύτερα ὅμως καί ἰδίως ἀπό τόν θ´ αἰώνα ἄρχισε νά στοχεύει ἐμφανέστερα καί τήν πνευματική ἐπί τῆς ᾿Εκκλησίας κυριαρχία.
Τά δόγματα ὅμως αὐτά τῶν Παπικῶν κάθε ἄλλο παρά σωστά εἶναι. Τό χωρίο Ματθ. 16,18· «Σύ εἶ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν» στό ὁποῖο στηρίζονται κυρίως οἱ παπικές ἀξιώσεις, δέν σημαίνει ὅ,τι συνήθως ἀντιλαμβάνονται οἱ Ρωμαιοκαθολικοί. ῾Η λέξη πέτρα μέ ὁποιαδήποτε ἔννοια κι ἄν νοηθεῖ, εἴτε σημαίνουσα τόν Πέτρο σάν βράχο τῆς πίστεως εἴτε τό κυριότερο τήν ὁμολογία πίστεως τοῦ μαθητῆ, σέ καμιά περίπτωση δέν μπορεῖ νά σημαίνει ὅτι ἡ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά κτιζόταν ἐπί μόνου τοῦ᾿Αποστόλου Πέτρου. Καί ἡ ἐξουσία τοῦ «δεσμεῖν καί λύειν ἁμαρτίας», πού χορηγεῖται στή συνέχεια τοῦ χωρίου στόν Πέτρο (Ματθ. 16,19· «Καί δώσω σοι τάς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καί ὅ ἐάν δήσῃς ἐπί τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς...») χορηγεῖται ἐπίσης ἀπό τόν Κύριο καί στούς ἄλλους μαθητές· «ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται», ὅπως καί ἡ ἐποικοδόμηση τῆς ᾿Εκκλησίας πάνω στόν Πέτρο σάν σέ λίθο μερικότερο (ἀκρογωνιαῖος εἶναι ὁ Χριστός· Α´ Κορ. 3,11), δέν ἀποκλείει τοῦ προνομίου αὐτοῦ καί τούς ἄλλους μαθητές· «Οὐκέτι ἐστέ ξένοι καί πάροικοι, ἀλλά συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπί τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καί προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (᾿Εφεσ. 2,19-20).
῞Οπως ὅμως μαρτυροῦν οἱ Πράξεις τῶν ᾿Αποστόλων καί οἱ ἄλλες ἐπιστολές, ὁ Πέτρος δέν εἶχε λάβει ἀπό τόν Κύριο καμιά ὑπεροχή ἔναντι τῶν ἄλλων ᾿Αποστόλων. ᾿Αλλά καί ἄν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οὐδέποτε τό προνόμιο αὐτό θά μεταβιβαζόταν στόν ἐπίσκοπο Ρώμης ὡς διάδοχο τοῦ Πέτρου, ἁπλούστατα γιατί ὁ Πέτρος μαρτύρησε μέν στή Ρώμη, ποτέὅμως δέν ἐχρημάτισε πρῶτος ἐπίσκοπος αὐτῆς. Καί βέβαια εἶχε πρεσβεῖα ὁ Ρώμης στήν ἀρχαία ᾿Εκκλησία· αὐτά ὅμως δέν ἦταν πρεσβεῖα ἐξουσίας καί ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας, ἀλλ΄ ἁπλά πρεσβεῖα τιμῆς, ἐπειδήἦταν ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης, τῆς λαμπρᾶς καί δοξασμένης πρωτεύουσας τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, τῆς μητέρας τῶν ἁγίων καί τῶν μαρτύρων152.
᾿Εάν πάλι ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης εἶχε τήν ἐξουσία του ἐπί τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς διάδοχος δῆθεν τοῦ Πέτρου στόν ἐπισκοπικό θρόνο τῆς Ρώμης, τότε καί ἄλλοι ἐπίσκοποι κατασταθέντες ἀπό τόν Πέτρο (μάλιστα ὁ᾿Αντιοχείας) ἔπρεπε μέ τό αὐτό σκεπτικό νά ἦταν μέτοχοι στήν ὑποτιθέμενη ἐξουσία καί τά πρωτεῖα τοῦ πάπα Ρώμης.
Τέλος, ἄν οἱ Πάπες, ἐκχριστιανίζοντες τά βάρβαρα φύλα τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης εἶχαν ὄντως ἐξουσία ἐπ΄ αὐτῶν καί παράλληλα ηὔξαναν τήν κοσμική ἐπιρροή τους διά τῶν σχέσεων πού εἶχαν μέ τούς ἡγεμόνες τῆς Εὐρώπης, ἡ᾿Ανατολική᾿Εκκλησία ἔμενε πάντοτε ἐλεύθερη καί ἀνεξάρτητη ἀπό τή Ρώμη, ἀποκρούουσα πάντοτε τίς φίλαρχες ἀξιώσεις τῶν Παπῶν.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

Οι διαφημιστές των Μεταμοσχεύσεων δια του Τύπου

Αυτά τα γράφει στις 05/02/2010 "ΤΟ ΒΗΜΑ" :
"Λόγω του φόβου και της παραπληροφόρησης σε ό,τι αφορά τη μεταθανάτια δωρεά οργάνων, η συντριπτική πλειονότητα των μεταμοσχεύσεων γίνεται με όργανα που προέρχονται από συγγενείς ζωντανούς δότες, τη στιγμή που στον υπόλοιπο κόσμο το 85% των μοσχευμάτων προέρχεται από πτωματικούς δότες".
Και ο σχολιαστής, ο οποίος κατά τον αρθρογράφο του "ΒΗΜΑτος" μπορεί να είναι ένας εξ εκείνων που παραπληροφορεί (sic), υποστηρίζει και πάντα λέει, ότι αυτό αποτελεί συστηματική παραπληροφόρηση εκ μέρους του Τύπου και άκρως αντιεπιστημονικό μεγάλο ψέμα. Ποιό;
Αυτό : "Λόγω του φόβου και της παραπληροφόρησης σε ό,τι αφορά τη μεταθανάτια δωρεά οργάνων", και αυτό : "...τη στιγμή που στον υπόλοιπο κόσμο το 85% των μοσχευμάτων προέρχεται από πτωματικούς δότες."
Ούτε μεταθανάτια (sic) αφαίρεση οργάνων γίνεται, ούτε τα μοσχεύματα λαμβάνονται από πτωματικούς (sic) δότες. Αυτή την παραπληροφόρηση καταγγέλλω από το 1987 και ελάχιστες ήταν οι φορές όπου επιστολές ή άρθρα δικά μου, είδαν το φως της δημοσιότητας για την εκτός κοσμικών - οικονομικών και άλλων - συμφερόντων ενημέρωση.
Κι έχουν ύστερα το θράσος να βγαίνουν και να αποκαλούν εμάς, που τους λέμε διαφορετικά πράγματα, ταλιμπάν και φασίστες! Αυτοί που έχουν το μονοπώλιο της, υποτίθεται, δημοκρατικής και ευπρεπούς ενημέρωσης. Ό,τι θέλουν γράφουν και όπως θέλουν το γράφουν. Αν έκαναν διαφορετικά οι εφημερίδες τους θα έκλειναν ελλείψει διαφημίσεων.
Υστερόγραφο.
Αφού λόγος γίνεται για τις διαφημίσεις και τον Τύπο, η αναρτηθείσα στο θέμα αυτό φωτογραφία δείχνει και το κυρίαρχο ρεύμα ή τάση, που ακολουθούν οι εφημερίδες και γενικότερα με ό,τι έχει να κάνει με αυτό που ονομάζεται σήμερα "διαφήμιση".
Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Δημήτριος Νατσιός, «Διασκεδάζοντας» με τηλεοπτικές αναθυμιάσεις

Γράφει ο κ. Δημήτρης Νατσιός

«Δεν μπορώ να βλέπω τηλεόραση γιατί δείχνει τον άνθρωπο τόσο μικρό, με τόσο μεγάλη φωνή» Ανδρέας Εμπειρίκος

Οχτακόσιες πενήντα χιλιάδες (850.000) άνθρωποι «στήθηκαν», προφανώς με ανυπομονησία, μπροστά στο «αποχαυνωτήριο», στην τηλεόραση, για να παρακολουθήσουν την μυξοκλαίουσα παρουσιάστρια, που προσφάτως ζωντοχήρεψε.
Το θέμα έλαβε πανελλήνιες διαστάσεις, ώστε να του αποδοθεί και κωδική ονομασία: το «εθνικό διαζύγιο». Και όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι τηλεοπτικές ύαινες και μύγες – «όπου ψοφίμι και αγρίμι όπου σκατό και μύγα», λέει μια παροιμία – τα γνωστά και ως τηλεκοράκια, βγάζουν όση σάρκα και αίμα μπορούν.
Το γεγονός ότι η λεγάμενη είναι πασίγνωστη, ευειδής και καλλίπυγος, διασκεδάστρια, υποδαυλίζει την οφθαλμολαγνική βουλιμία του κοινού, προσφέρει και άφθονη πρώτη ύλη σε συναφείς σκουπιδοεκπομπές. (Ως γνωστόν όλες αυτές οι, μεσημεριανής κυρίως «ζώνης», εκπομπές, χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη του προγράμματός τους αίμα, λάσπη και σπέρμα. Το πιο ενδιαφέρον και θελκτήριον είναι οι σεξουαλικές προτιμήσεις και ιδιομορφίες των επώνυμων «φρούτων», διαζύγια και λοιπά συμπαραμαρτούντα).
Με το «εθνικό διαζύγιο» ξεβράστηκε όμως το σοβαρότατο πρόβλημα. Γιατί τόσοι Ελληνέζοι και τόσες Ελληνέζες έσπευσαν να δουν και να ξαναδούν την αποτυχήσασα εις τον γάμον της; Να ισχύει αυτό που γράφει ο δηκτικός Εμ.Ροϊδης ότι ο Έλλην άνθρωπος είναι «ζώον λογικόν, έχον ακατάσχετον κλίσιν εις το παραλογίζεσθαι»; Να έχει εθιστεί ο ποικιλώτατος και πολυτροπώτατος Έλλην, ανιάτως, στο προστυχόλογο κουτσομπολιό, στην χαιρεκακία και την καταλαλιά; Όλα τα συνηθίσαμε πλέον και κυρίως να εισπνέουμε τις αποπνικτικές αναθυμιάσεις της τηλεόρασης, τις απολαμβάνουμε κιόλας, ανυπομονούμε για την συνέχεια. Βαθμιαία εθιζόμαστε στην δυστυχία των άλλων, «γλεντάμε» πάνω σε ερείπια, πράγμα που ονομάζεται ασυνειδησία, σκλήρυνση ψυχική.
Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο. Η κρίση που βιώνουν σήμερα οι δυτικές κοινωνίες και το βαλκάνιο κακέκτυπό τους, η ελληνική, οφείλεται και στον διαβρωτικό και ψυχοφθόρο ρόλο της τηλεόρασης. Η παιδεία, ο μόχθος, ο κόπος, η θυσία για την μάθηση και την καλλιέργεια, αντικαταστάθηκαν από το παντοδύναμο μέσο. Ένα παιδί του Δημοτικού αν του ζητήσεις, για παράδειγμα, να ανακαλέσει κάτι από την μνήμη του, μια πρόσφατη εικόνα, κάτι που γνωρίζει, θα αναφερθεί σε τηλεοπτικό υποπροϊόν. (Όταν ζητώ από μαθητή μου να μεταφέρει στην τάξη εξωσχολικές γνώσεις και εμπειρίες αρχίζει τον λόγο του με την εξής στερεότυπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση»... Ποτέ δεν ακούω το «μου διηγήθηκε ή έμαθα από την μαμά ή τον μπαμπά. Όλα τους τα μαθαίνει ο «τρίτος γονέας», η τηλεόραση). Τι συζητά αυτήν την εποχή ο «ένδοξος» λαός των Ελλήνων; Την τηλεοπτική βατραχομυομαχία που ονομάστηκε εθνικό διαζύγιο, τις τηλεοπτικές «εκκενώσεις» μια θλιβερής «γλάστρας», που αδίστακτα διαπομπεύει την οικογένειά της.
Και αυτές οι αφόρητες σαχλότητες και ο συνοδός λαϊκός εγκλωβισμός και... ηδονισμός, την στιγμή που η πατρίδα μας βρίσκεται στην κρισιμότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της. Δεν κινδυνολογώ. Ακούγεται «η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» (Καβάφης). Όλα τα θερία του κόσμου έπεσαν πάνω μας να μας φάνε. Τρώνε – τρώνε, αλλά ίσως χάθηκε η γονιμοποιός μαγιά του Μακρυγιάννη. Η τηλεοπτική ευτέλεια αποπροσανατολίζει, καθηλώνει την σκέψη. «Γενικά οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με τα μάτια παρά με το μυαλό, γιατί ενώ όλοι βλέπουν ελάχιστοι μπορούν να ευνοήσουν. Ο καθένας βλέπει εκείνο που φαίνεται, λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι είναι στην πραγματικότητα, λόγια του Μακιαβέλι, του θεωρητικού της προπαγάνδας (στο βιβλίο, «Ο Ηγεμών»). Βιώνουμε την Μεγάλη Απάτη. Είναι δυνατόν σ’ αυτήν την χώρα, που πριν από 70 χρόνια έδινε μαθήματα ηρωϊσμού, αυτοθυσίας και φιλοπατρίας στους λαούς του κόσμου, να θαυμάζονται, να προβάλλονται τηλεπώνυμα μηδενικά;
Εκπομπές – χαμαιτυπεία, στις οποίες «πουλάν μούρη» (πουλ-μουρ, κατά Ζουράρι) θηλύγλωσσα κατακάθια, άπληστα καθάρματα της τσοντοδημοσιογραφίας, ξεγυμνωμένες χανούμισσες των εργοδοτών, ό,τι περιθώριο και σάπιο επιβιώνει σ’ αυτόν τον τόπο. Και όσο η εικόνα «σιδερώνει»την σκέψη του «ζαλισμένου κοπαδιού» και μπαζώνει με βοθρολύματα την κρίση του, το εξ ανατολών θηρίο, το λυσσασμένο σκυλί της Ασίας, αποχαλινώνεται. Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος αμφισβητούνται ευθέως πια και απροκάλυπτα. Σενάρια πολέμου εξυφαίνονται και το τετρομαγμένο ΥΠΕΞ χώνει το κεφάλι του στην άμμο, δεν είδε, δεν άσκουσε, μήπως και διαταραχθεί η ελληνοτουρκική φιλία τους. Η απόλυτη εθνική ξεφτίλα, χειρότερη και από το εθνικό διαζύγιο. Εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, θα νομιμοποιήσει η νυν κυβέρνηση, τεράστιο εθνικό ζήτημα και τα βοθροκάναλα μάς αποκοιμίζουν με αθλιότητες. Εδώ απαιτείται μια παρένθεση.
Ερώτηση: Είναι δυνατόν να μεταβάλλεις σε πολυπολιτισμικό παζάρι μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης, μια χώρα είσοδο λαθρομεταναστών, μια χώρα που απειλείται με πόλεμο από όμορη, μια χώρα που το μισό κομμάτι της ήταν σκλαβωμένο στο Ισλάμ πριν από 100 χρόνια; Τα ονομάζουν «ρατσιστικά» αυτά τα ερωτήματα οι εθνομηδενιστές και οι διάφοροι λακέδες – έμμισθοι και μη – της νεοταξικής λίγδας. Και επειδή κάποιοι και μάλιστα Επίσκοποι της Εκκλησίας επικροτούν την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας μέσω της νομιμοποίησης, παραπέμπω σε μια φράση του απ. Παύλου από την α’ προς Τιμόθεον επιστολή: «Εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων».
Ο Επίσκοπος, η Εκκλησία οφείλει να προνοεί – προσοχή στο ρήμα – κυρίως για τους οικείους τους δικούς της, το ποίμνιό της πρωτίστως. Αν πλημμυρίσει η Ελλάδα από ισλαμικό «ποίμνιο», αλλοίμονο στο οικείο. Ξέρουμε από την ιστορία μας τι σημαίνει συμβίωση με μουσουλμάνους. Το νιώσαμε στο πετσί μας 400 και 500 χρόνια. (Και μιλάω για την σχεδιαζόμενη παροχή υπηκοότητας και όχι για κάτι άλλο. Ο λαός μας είναι ο πιο δημοκρατικός και φιλόξενος του κόσμου και ας κοάζουν περί του αντιθέτου οι οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας).
Επανερχόμενος στον τηλεοπτικό κανιβαλισμό, παραπέμπω σε κάτι που έγραψε ο μακαρίτης πια Αμερικανός συγγραφέας Νηλ Πόστμαν, στο πολύκροτο βιβλίο του, «Διασκέδαση μέχρι θανάτου», μια εξαιρετική ανάλυση για την εποχή της τηλεόρασης. Γράφει στον πρόλογο: «Τον Όργουελ (=συγγραφέα του «1984»), τον φόβιζαν οι άνθρωποι που θα απαγόρευαν τα βιβλία. Τον Χάξλεϊ (συγγραφέα του «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος») τον φόβιζε το γεγονός ότι δεν θα υπήρχε λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο, γιατί δεν θα βρισκόταν άνθρωπος να διαβάσει. Ο Όργουελ φοβόταν εκείνους που θα μας στερούσαν την πληροφόρηση.
Ο Χάξλεϊ φοβόταν εκείνους που θα μας υπερπληροφορούσαν τόσο ώστε να καταντήσουμε πλάσματα παθητικά και εγωϊστικά. Ο Όργουελ φοβόταν ότι η αλήθεια θα φυλασσόταν μυστική. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι η αλήθεια θα πνιγόταν σε έναν ωκεανό σύγχυσης. Ο Όργουελ φοβόταν ότι θα αναπτύσσαμε πολιτισμό υποτέλειας. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι θα αναπτύσσαμε πολιτισμό κοινοτοπίας. Με λίγα λόγια, ο Όργουελ φοβόταν ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που μισούμε. Ο Χάξλεϊ φοβόταν ότι θα μας καταστρέψουν αυτά που αγαπούμε». Εδώ στην Ελλάδα μάλλον θα επιβεβαιωθούν και οι δύο στοχαστές... Θα μας καταστρέψουν και αυτά που αγαπούμε και αυτά που μισούμε....
Νατσιός Δημήτρης - δάσκαλος-Κιλκίς
Από:«Αντίβαρο »

«Χρηματιστήριο» ανθρωπίνων οργάνων

ΜΑΔΡΙΤΗ-Το πρώτο «χρηματιστήριο» ανταλλαγής ανθρωπίνων οργάνων στην Ευρώπη δημιούργησε η Ισπανία, με σκοπό να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις μοσχευμάτων. Ο ισπανικός Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) εγκαινίασε πρωτοποριακό πρόγραμμα ανταλλαγής οργάνων από ζώντες και συμβατούς δότες σε μη συγγενικά τους άτομα. Ως σήμερα οι ευρωπαϊκοί νόμοι όριζαν ότι για να γίνει κάποιος δωρητής οργάνου ενόσω βρίσκεται ακόμη στη ζωή θα πρέπει να έχει συγγένεια πρώτου βαθμού με τον δότη.
Το νέο πρόγραμμα είναι ανταποδοτικό. Κάποιος ο οποίος θα ήθελε να δωρίσει όργανο, έναν νεφρό λόγου χάρη, σε συγγενικό του πρόσωπο αλλά δεν είναι συμβατός δότης, θα το δωρίζει σε κάποιον άλλον ο οποίος το έχει ανάγκη και είναι συμβατός λήπτης. Σε αντάλλαγμα θα λαμβάνει ένα όργανο από ένα άλλο ζευγάρι δότη- ασθενούς με παρόμοιο πρόβλημα.
Σκοπός του «χρηματιστηρίου» είναι να μειώσει τις μεγάλες λίστες αναμονής ασθενών που έχουν ανάγκη από μεταμόσχευση και να αυξήσει τα μοσχεύματα που προέρχονται από ζωντανούς δότες και μάλιστα νεαρής ηλικίας. Στην Ισπανία περισσότεροι από τους μισούς δότες νεφρών είναι άνω των 60 ετών, λόγω του ότι ο αριθμός των αιφνίδιων θανάτων νέων ανθρώπων έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια.
« Με το νέο πρόγραμμαη επιθυμία των δοτών να χαρίσουν έναν νεφρό ικανοποιείται ακόμη και αν δεν είναι ιστοσυμβατοί με τον νεφροπαθή οικείο τους.Ταυτόχρονα ένας μεγάλος αριθμός ασθενών μπορεί να σταματήσει την αιμοκάθαρση » λέει ο πρόεδρος του ισπανικού ΕΟΜ Ραφαέλ Μαντεσάν.
Οι επεμβάσεις λήψης του οργάνου και μεταμόσχευσης κανονίζονται πάντοτε την ίδια ημέρα και ώρα, ώστε να μην υπάρχει ενδεχόμενο υπαναχώρησης από κάποια από τις δύο πλευρές.
Πριν από την έναρξη της διαδικασίας, οι πιθανοί δότες ενημερώνονται ενδελεχώς για τους πιθανούς κινδύνους της επέμβασης. Πέρα από το ζήτημα της ιστοσυμβατότητας, εκείνο στο οποίο δίνεται ιδιαίτερη έμφαση είναι η βεβαιότητα ότι ο δότης δεσμεύεται ενσυνείδητα να προβεί σε αυτή την πράξη αλτρουισμού. Ετσι, προτού ληφθεί οποιαδήποτε καταληκτική απόφαση, ο δότης οφείλει να εκθέσει τα κίνητρά του ενώπιον ενός δικαστή και της επιτροπής δεοντολογίας του νοσοκομείου στο οποίο θα γίνει η μεταμόσχευση.
Στην Ελλάδα ο νόμος επιτρέπει τη διενέργεια μεταμόσχευσης από ζώντα δότη μόνο αν αυτός είναι γονέας, αδελφός ή σύζυγος. Οπως σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, απαγορεύεται αυστηρά κάθε οικονομική δοσοληψία στη διαδικασία δωρεάς και λήψης οργάνων. Λόγω του φόβου και της παραπληροφόρησης σε ό,τι αφορά τη μεταθανάτια δωρεά οργάνων, η συντριπτική πλειονότητα των μεταμοσχεύσεων γίνεται με όργανα που προέρχονται από συγγενείς ζωντανούς δότες, τη στιγμή που στον υπόλοιπο κόσμο το 85% των μοσχευμάτων προέρχεται από πτωματικούς δότες.
«ΤΟ ΒΗΜΑ»-05/02/2010

Βατικανό- Στιγμιότυπα από την κηδεία του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β΄

ΔΕΙΤΕ ΑΠΟ 2.51΄ κ.ε
Όπως αναφέρει ο Αρχιμ. Δοσίθεος στο άρθρο του «Μια κηδεία μια απάτη» Όλα ήσαν πομπώδη. Όλα προμελετημένα. Όλα καλοσχεδιασμένα. Ήτο μια καλή -μια χρυσή- ευκαιρία. Το κράτος του μισού τετραγωνικού χιλιομέτρου ανεδείχθη, όπως το ονειρεύονταν, σε υπερκράτος, σε υπερδύναμι. Διακόσιοι αρχηγοί κρατών. Αρχηγοί θρησκειών και δογμάτων. Πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι. Αναρίθμητες σκούφιες καρδιναλίων. Τέσσερα εκατομμύρια πιστών. Άλλοι κλαίνε, άλλοι χειροκροτούν. Απέθανεν ο vicarius Christi, ο αντιπρόσωπος του Χριστού επί της γης. Ο διάδοχος του Πέτρου, ο αλάθητος. Και ενώ όλα έβαιναν καλώς ήλθε και το καλώς προγραμματισμένο-αναπάντεχο. Αναπάντεχο για τους αφελείς. Γιατί όσοι γνωρίζουν τους παπικούς το περίμεναν. Μόνο που δεν εγνώριζαν σε ποιό βαθμό και πως.
Στο τέλος της κηδείας να και οι Ουνίτες. Ντυμένοι με λαμπρά άμφια όμοια με τα των Ορθοδόξων. Ακούσθηκαν και ύμνοι. Μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων, Χριστός ανέστη. Ελληνιστί και στους γνωστούς μας ήχους. Και οι ημέτεροι εχάρησαν. Ακούσθηκαν ύμνοι στην ελληνική γλώσσα. Εθνική ικανοποίησις από τους γραικύλους. Αγνοούν οι τάλαινες τι είπε ο λόρδος Βύρων απευθυνόμενος προς την Ελλάδα·: «Φοβού την τουρκική βία και τον λατινικό δόλο».
Και μια περίτρανη απόδειξις του δόλου η ουνία, ο δούρειος ίππος προς άλωσιν της Ορθοδοξίας. Μια απάτη από εκείνες που μόνον οι παπικοί γνωρίζουν πολύ καλά να εξυφαίνουν.

Τα Θρησκευτικά Σύμβολα

Τα Θρησκευτικά Σύμβολα

από την εφημερίδα «Δημοτικός – Κοινοτικός & Νομαρχιακός τύπος», Αριθμ. φύλλου 865, 25-01-2010

Το θέμα της υπάρξεως Θρησκευτικών Συμβόλων σ΄ ένα Κράτος, είναι αναφαίρετο δικαίωμα αυτού για τους πολίτες του. Δεν είναι δυνατόν αλλά ούτε θεμιτόν και επιτρεπτό να υπεισέρχονται τρίτοι και να απαιτούν την καθαίρεση η την καθ' οιονδήποτε τρόπον απομάκρυνση τους.
Υπάρχουν Σύμβολα στα Σχολεία, στα Δικαστήρια σε άλλους χώρους. Με ποιο δικαίωμα ο επισκέπτης σε μια χώρα θα απαιτήσει να αποξυλωθούν αυτά;; Αν τα παιδιά του φοιτούν σε Σχολείο είναι υποχρεωμένα να σέβονται τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των άλλων την στιγμή μάλιστα κατά την οποίαν έχουν' απαλλαγεί από το μάθημα των θρησκευτικών και κακώς.
Αν κάποιος αλλοδαπός υποπέσει σε ποινικό αδίκημα και προσαχθεί στα Δικαστήρια πρέπει να υποβάλλει ένσταση ότι δεν απολογείται, επειδή υπάρχει η εικών του Χριστού στην αίθουσα;;
Αν φιλοξενήσει κάποιον στο σπίτι μου για λίγες ημέρες πρέπει να μου απατήσει να αφαιρέσω την φωτογραφία του πατέρα μου που είναι με την ιατρική αμφίεση, επειδή εκείνος δεν συμπαθεί τους ιατρούς; Ή του πεθερού μου που ήταν κληρικός επειδή αυτός πιστεύει σε άλλο Θεό;
Αυτά είναι εξωφρενικά και παραλογικά. Η δε υιοθέτηση τους ενέχει σκοπιμότητα.
Οι «κορυφαίοι» της Ευρώπης απεφάσισαν ότι πρέπει να αποκαθαιρεθούν τα σύμβολα επειδή προσβάλουν τις μειονότητες!! Η πράξη αυτή δεν προσβάλλει βάναυσα τις πλειονότητες;; Για ποίο λόγο λοιπόν να γίνει δεκτή η απαίτηση των λίγων και να μη παραμένει η θέληση των πολλών για τους οποίους μάλιστα είναι και συναίσθημα ισχυρότατο; Υπάρχει Δημοκρατία ή ολιγοκρατία;
Είναι δυνατό αν επισκεφθούμε ένα μουσουλμανικό τέμενος να τους αξιώσαμε να μη απαγορεύουν την αφαίρεση των υποδημάτων κατά την είσοδο;; Φυσικά ούτε ως σκέψη. Δυστυχώς ανάλογη πράξη ζητούν οι θρησκευτικές μειονότητες στην Ευρώπη και την Ελλάδα και θα το πετύχουν επειδή δεν υπάρχουν κυβερνώντες να αντιδράσουν. Τα θρησκευτικά σύμβολα στην Ελλάδα δεν θίγουν κανένα. Ας μείνουν στον τόπο μας όσοι δεν θίγονται. Αν χαλαρώσαμε το θέμα των συμβόλων αυτών δεν αποκλείεται αύριο να απαιτήσουν την απαγόρευση των κληρικών να φορούν ράσα, ή ένα φιλόλογο ρασοφόρο να μη τον δέχονται για διδασκαλία σε μη θρησκευτικά μαθήματα. Ακόμα θα μπορούν να έχουν οι μειονότητες την δυνατότητα να απαγορεύσουν τις κωδωνοκρουσίες ή και την καθαίρεση των Ναών γιατί τους ενοχλούν! Οι απαιτήσεις αυτές σε τι διαφέρουν από την αποκαθήλωση των συμβόλων;:
Η απαγόρευση της προσευχής στα σχολεία που ζητεί το παρατηρητήριο και άλλα όμοια σε τι διαφέρει από τις προσευχές των μωαμεθανών; Γιατί γι' αυτούς υποστηρίζουμε να αποκτήσουν τζαμί ; Αν η προσευχή στην Ελλάδα γίνεται στο Σχολείο τι διαφορά υπάρχει αν θα γίνει στην Εκκλησία; Εδώ παύει να είναι προσευχή;
Πηγή:Ζωηφόρος

Κυριακή της Απόκρεω (Ματθ. 25, 31-46) κατά τον Άγιο Χρυσόστομο

Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μιλάει για την ημέρα της μελλούσης κρίσεως.
Ποιος καλύτερος και ασφαλέστερος τρόπος ερμηνείας, από το να αφήσουμε να μιλή­σουν και να ερμηνεύσουν οι άγιοι της εκκλησίας μας;
Γράφει ο Άγιος Χρυσόστομος:
“Με ποιους λοιπόν οφθαλμούς θα ίδωμεν τον Χριστόν; Διότι εάν δεν μπορεί να δει κανείς τον πατέρα του, συναισθανόμενος ότι έσφαλε απέναντί του, Εκείνον που είναι απείρως πραότερος από τον Πατέρα πώς θα τον ατενίσουμε τότε; Πώς θα τον υποφέρουμε; Διότι θα παραστούμε εις το βήμα του Χριστού και θα γίνη λεπτομε­ρής εξέταση όλων.”
Παρακάτω, παραθέτουμε τα σχόλια του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου για το ση­μερινό Ευαγγέλιο, όπως καταγράφονται στον 12ον τόμο της έκδοσης “Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας”, στην ΟΘ' ομιλία του.

*****

«“Όταν δε έλθη ο Υιός του ανθρώπου με όλην την δόξαν του Πατρός του και όλοι οι άγγελοι μαζί Του, τότε θα καθίση εις τον θρόνον της δόξης του και θα χω­ρίση τα πρόβατα από τα ερίφια και τους μεν πρώτους θα τους επιδοκιμάση, διότι όταν επεινούσε τον έθρεψαν, όταν εδιψούσε τον επότισαν, όταν ήτο ξένος τον περιεμάζεψαν, όταν ήτο γυμνός τον ενέδυσαν, όταν ήτο ασθενής τον επε­σκέφθησαν και όταν ευρίσκετο εις την φυλακήν επήγαν και τον είδαν, και θα δώση την βασιλείαν Του εις αυτούς. Τους άλλους δε οι οποίοι έκαναν τα αντίθε­τα, θα τους αποδοκιμάση και θα τους στείλη εις το αιώνιον πυρ, που είναι ετοι­μασμένον δια τον διάβολον και τους αγγέλους του”.
Την περικοπή αυτή την τόσο ευχάριστη, στην οποίαν δεν παραλείπομε διαρκώς να επανερχόμαστε, και με την οποίαν, ως τελευταία, περαίνεται πολύ ορθώς ο λόγος, ας την ακούσουμε με κάθε προσοχή και κατάνυξη. Διότι εις αυτήν γίνεται πολύς λόγος περί φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης. Δι' αυτό και εις τα προηγούμενα μίλησε περί αυτής κατά διαφόρους τρόπους, και εδώ κάπως σαφέστερα και εντονώτερα, ανα­φέρων όχι δύο ή τρία πρόσωπα μόνον, αλλά ολόκληρον την οικουμένην· μολονότι εις την πραγματικότητα και οι προηγούμενες περικοπές, αι οποίες ανέφεραν δύο πρόσω­πα, δεν εννοούσαν δύο πρόσωπα, αλλά δύο κατηγορίας ανθρώπων, εκ των οποίων η μια παράκουε, η δε άλλη υπάκουε.
Εδώ όμως χρησιμοποιεί τον λόγον πιο φρικώδη και διαυγή. Δι' αυτό και δεν λέγει· “η Βασιλεία του Θεού ομοιάζει”, αλλά φανερά δείχνει τον εαυτόν Του λέγων· “όταν δε έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού”. Διότι τώρα ήλθε περιφρονη­μένος, ήλθε μέσα εις ύβρεις και προσβολές. Τότε όμως θα κάθεται εις τον ένδοξον θρόνο Του. Και μάλιστα τονίζει ιδιαιτέρως την δόξαν. Διότι, επειδή ήτο κοντά η σταύρωση, η οποία εθεωρείτο ατιμωτική, δι' αυτό ανυψώνει τον ακροατή και θέτει υπ' όψιν του το δικαστήριο και παρουσιάζει γύρω από αυτό ολόκληρον την οικου­μένην. Και δεν κάμνει τον λόγον τρομερό μόνον με τον τρόπον αυτόν, αλλά και με το να παρουσιάζει τους ουρανούς να αδειάζουν. Διότι όλοι οι άγγελοι θα παρευρίσκο­νται μαζί του, λέγει, και θα μαρτυρούν όσα έκαναν, όταν στελλόταν από τον Δε­σπότην δια την σωτηρίαν των ανθρώπων.
Αλλά και από παντού θα είναι φρικτή η ημέρα εκείνη. Έπειτα “θα συναχθούν”, λέγει, “όλα τα έθνη”, δηλαδή ολόκληρον το ανθρώπινον γένος, “και θα διαχωρίσει τους μεν από τους δε, όπως ο βοσκός τα πρόβατα”. Διότι τώρα δεν είναι χωρισμένοι, αλλά ανακατεμένοι όλοι. Ο χωρισμός θα γίνη τότε με κάθε ακρίβεια. Και στην αρχή τους διαιρεί και τους φανερώνει από τον τόπο στον οποίον τους τοποθετεί· έπειτα όμως και από τα ονόματα που τους δίνει δείχνει την διαγωγή του καθενός, ονομάζο­ντάς τους, τους μεν ερίφια, τους δε πρόβατα, δια να φανερώσει την ακαρπία τους, διότι κανένας καρπός δεν θα μπορούσε να γίνει από τα ερίφια, και την μεγάλη καρ­ποφορία των άλλων, διότι τα έσοδα των προβάτων είναι πολλά και από το έριο και από το γάλα και από αυτά που γεννούν, από τα οποία τα ερίφια δεν προσφέρουν τί­ποτε. Αλλά τα μεν άλογα ζώα από την φύσιν τους έχουν την ακαρπία ή την καρ­ποφορία, ενώ εκείνοι κατ' ελευθέρα εκλογή. Δι' αυτό και εκείνοι μεν τιμωρού­νται, αυτοί δε βραβεύονται.
Και δεν τους τιμωρεί από την αρχή, μέχρις ότου τους δικάσει. Δι' αυτό αφού τους το­ποθετήσει στη θέση τους, απαγγέλλει τα αμαρτήματά τους. Εκείνοι βεβαίως απολο­γούνται με καλωσύνη, αλλά αυτό σε τίποτε δεν τους ωφελεί, και πολύ ορθώς. Διότι παρέλειψαν τόσον σημαντικό πράγμα. Διότι και οι προφήται επάνω και κάτω το κή­ρυτταν, ότι “έλεον θέλω και ου θυσίαν”, και ο νομοθέτης με όλα εις αυτό προέτρε­πε, και με τα λόγια και με τα έργα, και η ιδία η φύση αυτό δίδασκε.
Πρόσεξε δε ότι αυτοί δεν στερούνται μόνον ένα και δύο, αλλά όλα. Διότι όχι μόνον δεν τον έθρεψαν όταν πεινούσε, ούτε τον ενέδυσαν όταν ήτο γυμνός, αλλά ούτε τον επεσκέφθησαν όταν ήτο άρρωστος, πράγμα που ήταν ευκολώτερο. Και παρατήρησε πόσον εύκολα πράγματα εντέλλεται. Δεν είπεν ήμουν εις την φυλακή και με απε­λευθερώσατε, ήμουν άρρωστος και με θεραπεύσατε· αλλά “επισκέψασθέ με” και “ήλθετε προς με”. Επίσης, ούτε όταν πεινούσε είχε μεγάλες απαιτήσεις. Διότι δεν ζη­τούσε πολυτελή τράπεζα, αλλά μόνον την απαραίτητη και αναγκαία τροφή, και την ζητούσε με τη μορφή ικέτου. Ώστε όλα είναι αρκετά δια να τους καταδικάσουν· το απλούν αίτημα, διότι ήτο άρτος· η αξιολύπητος εμφάνιση εκείνου που ζητούσε, διότι ήτο πτωχός· η συμπάθεια της φύσεώς του, διότι ήτο άνθρωπος· η περιπόθητος υπόσχεση, διότι υπεσχέθη βασιλεία· η φοβερά τιμωρία, διότι απείλησε με γέεννα του πυρός· το αξίωμα αυτού που το έπαιρνε, διότι ήτο Θεός εκείνος που το έπαιρνε δια τους πτωχούς· η μεγάλη τιμή, διότι καταδέχθηκε να ταπεινωθεί τόσον πολύ· το δίκαιο της χορηγήσεως, διότι από τα ιδικά Του έπαιρνε.
Αλλά προς όλα αυτά η φιλαργυρία τύφλωσε καθ' ολοκληρίαν εκείνους που τους κυ­ρίευσε και αυτό ενώ υπήρχε τόση απειλή. Διότι και πιο επάνω λέγει, ότι όσοι δεν δέχονται τους πτωχούς θα υποστούν χειρότερα από τα Σόδομα, και εδώ λέγει· “Εφ' όσον δεν τα κάνατε εις έναν από αυτούς τους ασήμαντους αδελφούς μου, ούτε εις εμένα δεν τα κάνατε”. Τι λέγεις; είναι αδελφοί σου· πώς λοιπόν τους αποκαλείς ελαχίστους; Διότι ακριβώς δι' αυτό είναι αδελφοί, επειδή είναι ταπεινοί, επειδή είναι πτωχοί, επειδή είναι περιφρονημένοι. Διότι αυτούς κατ' εξοχήν καλεί να κάμει αδελ­φούς, τους αφανείς, τους περιφρονημένους. Δεν εννοεί μόνον τους μοναχούς και εκείνους που κατέφυγαν εις τα όρη, αλλά κάθε πιστό. Και αν είναι κοσμικός, αλλά εί­ναι πεινασμένος και λιμοκτονεί, και γυμνός και ξένος, θέλει να απολαύσει και αυτός κάθε φροντίδα. Διότι τον κάμνει αδελφόν το βάπτισμα και η συμμετοχή εις τα θεία μυστήρια.
Έπειτα, δια να δεις και από άλλην πλευρά ότι η απόφαση είναι δίκαια, επαινεί κατ' αρχήν τους δικαίους και λέγει· “Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομή­σατε την βασιλείαν, η οποία είναι ετοιμασμένη δι' εσάς από τον καιρόν της δημιουρ­γίας, διότι όταν πείνασα μου δώσατε να φάγω”, και όλα τα παρακάτω. Διότι, δια να μη ισχυρίζονται οι αμαρτωλοί ότι “δεν είχαμε”, τους καταδικάζει με τους συναν­θρώπους των. Όπως καταδίκασε τας παρθένους με τας άλλες παρθένους και τον δούλον ο οποίος εμέθυε και έτρωγε υπερβολικά, με τον πιστό δούλον, και εκείνον που καταχώνιασε το τάλαντο, με τους άλλους που απέδωσαν τα διπλά, καταδικάζει και καθένα από τους αμαρτωλούς με τους δικαίους. Και αυτή η σύγκριση άλλοτε μεν γίνεται με ίσα κριτήρια, όπως εδώ και εις τας παρθένους, άλλοτε δε και με περισσότερα, όπως όταν λέγει· “Θα σηκωθούν οι Νινευίτες και θα κρίνουν την γε­νεάν αυτήν, διότι επίστευσαν εις το κήρυγμα του Ιωνά· ενώ εδώ πρόκειται δια κάτι μεγαλύτερο από τον Ιωνά”, και “Η βασίλισσα του νότου θα κρίνη την γενεάν αυτήν, διότι ήλθε να ακούσει την σοφίαν Σολομώντος, ενώ εδώ πρόκειται δια κάτι πολύ με­γαλύτερο από τον Σολομώντα”. Και δια τα ίσα κριτήρια πάλιν λέγει, ότι “αυτοί θα γί­νουν κριτές σας”, ενώ δια τα περισσότερα· “δεν γνωρίζετε ότι θα κρίνουμε αγγέλους; Πόσον μάλλον κοσμικές υποθέσεις”.
Και εδώ μεν τους κρίνει με ίσα κριτήρια· διότι αντιπαραβάλλει τους πλουσίους με πλουσίους και τους πτωχούς με πτωχούς. Αλλά δεν δείχνει μόνον με τον τρόπον αυ­τόν ότι η απόφαση είναι δικαία, με το ότι δηλαδή οι συνάνθρωποί των κατόρθωσαν την αρετή ενώ ευρίσκοντο στην ίδια με εκείνους κατάσταση, αλλά και με το ότι δεν έδειξαν υπακοή ούτε εις αυτά, εις τα οποία δεν αποτελούσε κώλυμα η πενία· όπως το να δώσουν ύδωρ εις τον διψασμένο, να ιδούν τον φυλακισμένο, να επισκε­φθούν τον άρρωστο. Αφού δε εγκωμίασε τους δικαίους, δείχνει ότι η προς αυτούς αγάπη προήρχετο άνωθεν. Διότι λέγει· “ελάτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κλη­ρονομήσατε την βασιλείαν που είναι ετοιμασμένη δι' εσάς από τον καιρόν της δη­μιουργίας”. Με πόσα αγαθά είναι ισάξιος ο χαρακτηρισμός αυτός, ότι είναι ευλογη­μένοι, και μάλιστα ευλογημένοι από τον Πατέρα;
Και από πού αξιώθηκαν τόσον μεγάλης τιμής; Ποια ήτο η αιτία; “Πείνασα και μου δώσατε να φάγω· δίψασα και με ποτίσατε” και τα εξής. Πόσην τιμήν δηλώνουν τα λόγια αυτά και πόσην μακαριότητα; Και δεν είπε λάβετε, αλλά “κληρονομήσατε”, ως οικογενειακά, ως πατρικά, ως ιδικά σας, ως κάτι που σας οφείλεται από παλαιά. Διότι πριν ακόμη γεννηθείτε, λέγει, αυτά είχαν ετοιμασθεί και τακτοποιηθεί προς χάρη σας, επειδή γνώριζα ότι θα γίνετε δίκαιοι. Και αντί ποιων πραγμάτων λαμ­βάνουν τόσα πολλά; Αντί στέγης, αντί ιματίου, αντί άρτου, αντί ψυχρού ύδατος, αντί επισκέψεως, αντί εισόδου εις την φυλακή. Ότι δηλαδή ήτο αναγκαίο εις κάθε περί­σταση. Υπάρχουν δε περιπτώσεις, που ούτε ανάγκη υπήρχε. Διότι, όπως είπα, ούτε ο άρρωστος, ούτε ο φυλακισμένος επιθυμούν μόνον αυτό, αλλά ο μεν ένας να αποφυ­λακισθεί, ο δε άλλος να απαλλαγή από την ασθένειαν. Αλλά αυτός, επειδή είναι κα­λοσυνάτος, ζητά ό, τι είναι δυνατό· ζητά μάλιστα και από αυτά που είναι δυνατό να γίνουν λιγώτερα, αφήνοντας εις ημάς να φιλοτιμηθούμε δια περισσότερα.
Εις εκείνους δε λέγει· “Φύγετε από κοντά μου, καταραμένοι” όχι πλέον από τον Πα­τέρα· διότι δεν τους καταράστηκε Αυτός, αλλά τα ιδικά τους έργα· “εις το πυρ το αιώνιον, που είναι ετοιμασμένο”, όχι δι' εσάς, αλλά “δια τον διάβολο και τους αγ­γέλους του”. Διότι, όταν μεν μιλούσε περί της βασιλείας λέγων “ελάτε, κληρονομή­σατε την βασιλείαν”, πρόσθεσε· “που είναι ετοιμασμένη δι' εσάς από τον καιρόν της δημιουργίας”. Όταν όμως ομιλεί περί του πυρός, δεν λέγει το ίδιο, αλλά “που είναι ετοιμασμένο δια τον διάβολο”. Διότι εγώ την μεν βασιλείαν την ετοίμασα προς χάριν σας, το δε πυρ όχι δι' εσάς, αλλά “δια τον διάβολο και τους αγγέλους του”. Επειδή όμως σεις περιελάβατε και τους εαυτούς σας, υπολογίζετε και τους εαυτούς σας.
Όχι μόνον δε με αυτά, αλλά και με όσα λέγει παρακάτω, ωσάν τρόπον τινά να απολο­γείται εις αυτούς εκθέτει και τις αιτίες, “διότι πείνασα και μου δώσατε να φάγω”. Διότι και εχθρός εάν ήτο αυτός που προσήλθε, δεν είναι αρκετά τα παθήματά του, η πείνα, το ψύχος, τα δεσμά, η γύμνια, η αρρώστια, το γεγονός ότι γυρίζει άστεγος παντού, να κάμψουν και να συντρίψουν και αυτόν τον άσπλαχνο; Διότι αυτά είναι εις θέση και την έχθρα να παύσουν. Αλλά σεις δεν τα κάνατε ούτε εις φίλο, ο οποίος ήτο και φίλος και ευεργέτης και Δεσπότης. Και σκύλον ακόμη αν δού­με να πεινά, συχνά λυγίζομε· και θηρίο αν δούμε, καμπτόμαστε· συ δε βλέπων τον Δεσπότην δεν κάμπτεσαι; Και πού είναι αυτά άξια απολογίας; Διότι και μόνον αυτό αν συμβαίνει, δεν είναι αρκετόν δι' ανάλογο ανταμοιβή; Παραλείπω το να ακούσης μιαν τέτοιαν φωνή μπροστά εις ολόκληρον την οικουμένην από Εκείνον που κάθεται εις τον θρόνο του Πατρός Του και να κερδίσεις την βασιλείαν· αλλά αυτό το γεγονός ότι εργάσθηκες δεν είναι αρκετόν να σε ανταμείψει;
Τώρα όμως και επί παρουσία της οικουμένης και ενώ φαίνεται η άρρητη εκείνη δόξα, σε ανακηρύσσει και σε στεφανώνει και σε αναγνωρίζει ως τον κατ' εξοχήν τροφέα και ξενοδόχο· και δεν εντρέπεται λέγων αυτά, δια να σου κάμει λαμπρότερη την τιμή. Δια τούτο λοιπόν και αυτοί δικαίως τιμωρούνται και εκείνοι βραβεύονται, κατά χάριν. Διότι και αν ακόμη έχουν κάνει άπειρα καλά, πάλιν κατά χάριν γίνεται η τιμητική διάκριση, αφού αντί τόσον μικρών και ευτελών πραγμάτων, τους δίδε­ται τόσος ουρανός και βασιλεία και τόσον μεγάλη τιμή».
Η ημέρα της Κρίσεως θα έρθει και θα σταθούμε ενώπιον του Κυρίου. Πού θα ανή­κουμε όμως; Στα πρόβατα ή στα ερίφια; Θα μας βάλει στα δεξιά Του ή στα αριστερά Του;
Παραθέτουμε τα λόγια του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος μας συμβουλεύει τα εξής:
“Για να μην πέφτουμε σε αμέλεια και αφήνουμε την άσκηση, καλό είναι να μελετάμε πάντα τον αποστολικό λόγο: «Καθ' ημέραν αποθνήσκω» (Α' Κορ. 15:31). Γιατί αν έτσι ζούμε κι εμείς, με καθημερινή δηλαδή την αίσθηση τού θανάτου, δεν θ' αμαρτή­σουμε.
Αυτό πού λέω, σημαίνει τούτο: Κάθε πρωί πού ξυπνάμε, (να πιστεύουμε πώς δεν θα ζήσουμε μέχρι το βράδυ. Και όταν πέφτουμε για ύπνο,) να πιστεύουμε πώς δεν θα σηκωθούμε. Γιατί είναι άγνωστη, φυσικά, ή διάρκεια της ζωής μας και μετριέται κα­θημερινά από τη θεία πρόνοια. Αν λοιπόν είμαστε έτσι τοποθετημένοι εσωτερικά, ούτε θ' αμαρτήσουμε ούτε καμιά κακή επιθυμία θα έχουμε ούτε θα οργιστούμε ενα­ντίον κανενός ούτε θα μαζέψουμε θησαυρούς πάνω στη γη.
Αλλά, περιμένοντας καθημερινά το θάνατο, θα γίνουμε φτωχοί, και σε όλους θα τα συγχωρούμε όλα. Μα ούτε και γυναίκα θα ποθήσουμε ούτε κάποιας άλλης αισχρής ηδονής την απόλαυση θα κυνηγήσουμε, αλλά, σαν φευγαλέα πού είναι, θα τη σιχα­θούμε, ζώντας συνεχώς με την αγωνία (της φρικτής απολογίας μας) και έχοντας μπροστά στα μάτια μας την μέρα της κρίσεως τού Θεού και τούτο γιατί ο μεγάλος φόβος και ή ταλαιπωρία των βασάνων διαλύει τη γλυκύτητα της ηδονής και ανασταί­νει την ψυχή όταν αρχίσει να πέφτει.”
Ας προσέχουμε αδελφοί τον Κύριο και τον πλησίον μας, ας πεθαίνουμε κάθε μέρα για να ζήσουμε αιώνια και να σταθούμε άξιοι ενώπιον του φοβερού βήματος του Κυ­ρίου.
Κλείνουμε με τον Άγιο Χρυσόστομο, ο οποίος μας προτρέπει:
«Ας γίνουμε λοιπόν νήπια ως προς την κακία και αφού αποφύγουμε την πονηρία, ας επιδιώξουμε την αρετήν, δια να επιτύχουμε και τα αιώνια αγαθά με την χάριν και φι­λανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εις τον οποίον ανήκει η δόξα και η δύνα­μις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.»
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Από:pmeletios

Τι είναι το παπικό αλάθητο;

Τί εἶναι τό παπικό ἀλάθητο;

Εἶναι καί αὐτό παπική αἵρεση συνημμένη μέ τό πρωτεῖο, τό ὁποῖο θέλει νά κατοχυρώσει δογματικά. ῾Ο Πάπας δέν εἶναι ἁπλά πρῶτος στήν ᾿Εκκλησία ἀλλά καί ἀλάθητος, μή δεχόμενος κοντά του ἄλλες ἐκκλησιαστικές αὐθεντίες καί ἐξουσίες. ῾Η σύνοδος τοῦ Βατικανοῦ ὁρίζει· «῞Οταν ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης ἀποφαίνεται ἀπό καθέδρας , δηλαδή ὅταν ἀσκώντας τό ἔργο του σάν ποιμένας καί διδάσκαλος ὅλων τῶν χριστιανῶν, ὁρίζει μέ τήν ὕψιστη ἀποστολική του αὐθεντία κάποια διδασκαλία περί πίστεως ἤ πράξεως πού πρέπει νά γίνη ἀποδεκτήἀπό τήν ᾿Εκκλησία, βάσει τῆς θείας βοήθειας πού τοῦ δόθηκε σάν ὑπόσχεση στό πρόσωπο τοῦ μακαρίου Πέτρου, ἔχει τό ἀλάθητο ἐκεῖνο, μέ τόὁποῖο ὁ θεῖος λυτρωτής θέλησε νά εἶναι ἐφοδιασμένη ἡ᾿Εκκλησία του στόν καθορισμό κάποιας διδασκαλίας περί πίστεως ἤ πράξεως. Διά τοῦτο ὅλες οἱὁριστικές ἀποφάσεις τῶν Ρωμαίων ἐπισκόπων εἶναι ἀπό μόνες τους ἀλάθητες καί ὄχι ἀπό τή συναίνεση τῆς ᾿Εκκλησίας»153.
Βεβαίως τό ἀλάθητο τοῦ Πάπα δέν εἶναι δύναμη ἀπεριόριστη καί ἀνεξέλεγκτη. ῾Η σύνοδος θέτει περιορισμούς. ῾Ο Πάπας δέν εἶναι ἀλάθητος ὅταν ἀποφαίνεται ὡς ἰδιώτης, ἀλλ΄ ὅταν ἀποφαίνεται ἐπίσημα ἀπό καθέδρας, δηλαδή σάν ἐκπρόσωπος ὅλης τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ο περιορισμός αὐτός ἐφευρέθηκε γιά νά καλύψει τό φαινόμενο πλάνης Παπῶν στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία (Λιβέριος, ᾿Ονώριος). Οἱ διακρίσεις ὅμως αὐτές, ἄλλοτε νά εἶναι ἀλάθητος ὁ Πάπας καί ἄλλοτε ὄχι, δέν ἔχουν μεγάλη σημασία. Σημασία ἔχει ὅτι ὁ Πάπας σφετερίσθηκε στό πρόσωπό του τήν ἀλάθητη φωνή μέ τήν ὁποία ὁ Σωτήρας ἐφοδιάσε τήν ᾿Εκκλησία του. ῾Η συμπύκνωση τοῦ ἀλαθήτου σέ μία μόνο ἀνθρώπινη κεφαλή φορτισμένη μέ πολλή ἐγωπάθεια καί ἀλαζονεία, καθιστᾶ κυρίως στίς ἡμέρες μα τό δόγμα αὐτό τοῦ Παπισμοῦ πολύ ἀποκρουστικό καί ἀπαράδεκτο.
Τέλος πολύ προβληματική εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα μέ τό ἀλάθητο τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων, τό ὁποῖο ἀποδέχεται ἡ Ρωμαϊκή᾿Εκκλησία. ῎Η θά ἔχουμε δύο παράλληλα ἀλάθητα, ἤ γιά τό ἀλάθητο τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων (πού εἶναι πολλές στή Ρωμαϊκή᾿Εκκλησία) ἀπαιτεῖται καί ἡ συναίνεση τοῦ Πάπα, ὁπότε δέν ἐννοοῦμε τή φύση τοῦ ἀλαθήτου τῶν συνόδων πού τελικά μεταβάλλονται σέ ἁπλό διάκοσμο τῆς Ρωμαϊκῆς ἕδρας.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

Άννα Διαμαντοπούλου: «Να διδάσκονται όλες οι μητρικές γλώσσες της Ε.Ε.»

«Να διδάσκονται όλες οι μητρικές γλώσσες της Ε.Ε.»

ΚΟΙΝΗ πρόταση για την καθιέρωση της εκμάθησης της μητρικής γλώσσας των παιδιών κάθε χώρας- μέλους της Ε.Ε. που ζουν σε άλλη χώρα, θα καταθέσουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή οι υπουργοί Παιδείας της Ελλάδας και της Πολωνίας.
Την απόφαση αυτή έλαβαν οι υπουργοί της Πολωνίας κ. Κatarzyna Ηall και της Ελλάδας κ. Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία βρίσκεται στην Πολωνία για να παραστεί στις εκδηλώσεις μνήμης για το Άουσβιτς. Η ευαισθησία της κ. Άννας Διαμαντοπούλου για τα θέματα της γλωσσικής κατάρτισης των μεταναστών είναι γνωστή από την εποχή που βρισκόταν ακόμα στην αντιπολίτευση και είχε τοποθετηθεί υπέρ της δασκάλας κ. Στέλλας Πρωτονοτάριου, όταν εκείνη είχε παραπεμφεί σε δίκη επειδή οργάνωνε μαθήματα μητρικής γλώσσας σε Αλβανόπουλα που φοιτούσαν στο Δημοτικό Σχολείο του οποίου ήταν διευθύντρια.
Μάλιστα όταν προ ημερών η κ. Πρωτονοτάριου αθωώθηκε, η κ. Διαμαντοπούλου είχε δηλώσει ότι «η δικαίωσή της είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ, μια και η συζήτηση για την ένταξη των παιδιών των μεταναστών αποτελεί μία από τις προτεραιότητες της κυβέρνησης».
Με την πρόταση αυτή, η υπουργός Παιδείας θέτει και πάλι το ζήτημα της επίσημης, κρατικής διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας σε παιδιά χιλιάδων μεταναστών από χώρες της Ε.Ε.
Όπως διευκρίνιζαν στελέχη του υπουργείου Παιδείας, η διδασκαλία αυτή θα μπορούσε να γίνεται μέσα στα σχολεία σε περιπτώσεις όπου σε κάποιο υπάρχουν αρκετά ενδιαφερόμενα παιδιά- μετανάστες από μία χώρα ώστε να μπορεί να οργανωθεί ένα τμήμα, αλλά και σε ειδικά κέντρα στα οποία θα μπορούν να εγγράφονται παιδιά από διάφορα σχολεία. «ΤΑ ΝΕΑ» απευθύνθηκαν στην κ. Πρωτονοτάριου η οποία έχει την εμπειρία της οργάνωσης τμημάτων διδασκαλίας μητρικής γλώσσας σε παιδιά μεταναστών, τα οποία μάλιστα δεν ανήκαν σε χώρα- μέλος της Ε.Ε.«Είναι βέβαια πολύ θετική η πρόταση για διδασκαλία της μητρικής γλώσσας στα παιδιά μεταναστών από χώρεςμέλη της Ε.Ε., ωστόσο πιστεύω ότι η διδασκαλία αυτή πρέπει να αποτελεί δικαίωμα όλων των μεταναστών, από όπου κι αν προέρχονται. Τα μαθήματα θα μπορούσαν να γίνονται ακόμα και στο πλαίσιο του Ολοήμερου Σχολείου υπό προϋποθέσεις, π.χ. να μπορεί να συγκροτηθεί τμήμα με κάποιον ελάχιστο αριθμό μαθητών. Εξάλλου το θεσμικό πλαίσιο υπάρχει στην Ελλάδα από το 1999».
«ΤΑ ΝΕΑ» - 28/01/2010
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
Do you Spik Inglis ;

Νεοκλής Σαρρής – Σχόλιο στην επιστολή του ακαδημαϊκού Κων/νου Δεσποτόπουλου

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ
Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, Ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους

Στέργιος Σάκκος,Τα Μνημόσυνα

Γιά τό κάθε δικό μας πρόσωπο πού ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο αὐτό ὡς μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας συνηθίζουμε νά τελοῦμε τά ὁρισμένα Μνημόσυνα· τριήμερα, ἐννιάμερα, τεσσαρακονθήμερα, τρίμηνα, ἑξάμηνα, ἐτήσια. Τό καθένα ἀπό αὐτά ἔχει τό συμβολισμό καί τό νόημά του (βλ. Ἀποστολικαί Διαταγαί 8,42· PG 1,1145B-1148A). Εἶναι ὄχι μόνο μία πράξη τιμῆς καί μνήμης γιά τόν κεκοιμημένο μας ἀλλά καί μία εὐκαιρία γιά τή δική μας πνευματική ἀνανέωση καί ἐνίσχυση. Παρηγοριόμαστε γιά τήν ἀπουσία τῶν ἀγαπητῶν μας, ἀλλά καί ἐνθαρρυνόμαστε στόν ἀγώνα καί ἐνισχυόμαστε στήν πίστη, καθώς αἰσθανόμαστε τίς ψυχές στή χώρα τῶν ζώντων.
Κανονικά τά Μνημόσυνα τελοῦνται κατά τή θεία Λειτουργία τοῦ Σαββάτου, τῆς ἡμέρας πού εἶναι ἀφιερωμένη στή μνήμη τῶν κεκοιμημένων. Γιά λόγους πρακτικούς ὅμως ἐπικράτησε ἡ συνήθεια νά τελοῦνται καί κατά τήν Κυριακή.῾Η ᾿Εκκλησία τελεῖ Μνημόσυνα μόνο ὑπέρ τῶν μελῶν της, δηλαδή, γιά ὅσους ἔφυγαν ἀπό τόν κόσμο αὐτό ὡς χριστιανοί ὀρθόδοξοι, διότι αὐτοί βρίσκονται στή δικαιοδοσία της. Δέν τελεῖ Μνημόσυνα γιά μή χριστιανούς, γιά αἱρετικούς, γιά ἀφορισμένους καί γιά ἀνθρώπους πού αὐτοκτόνησαν ἔχοντας συναίσθηση τῆς πράξεώς τους (Τελοῦνται π.χ. Μνημόσυνα γιά ψυχοπαθεῖς οἱ ὁποῖοι αὐτοκτόνησαν, διότι αὐτοί δέν ἔχουν συναίσθηση τῶν πράξεών τους). ῞Ολους αὐτούς τούς ἀφήνει ἡ ᾿Εκκλησία στήν κρίση τοῦ πανάγαθου καί πολυεύσπλαγχνου Θεοῦ.
Γιά τήν τέλεση εἰδικοῦ Μνημοσύνου ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος συνεννοεῖται μέ τόν ἱερέα τῆς ἐνορίας του καί φροντίζει νά φέρει στό ναό τό πρόσφορο καί τό νάμα, πού θά χρησιμοποιηθοῦν γιά τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Φέρνει ἐπίσης τό θυμίαμα, τά κεριά, τά κόλλυβα. ῞Ολα αὐτά, πού χρησιμοποιοῦνται καί κατά τήν Κηδεία, ἔχουν τό συμβολικό νόημά τους:* Τά κεριά, ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, σημαίνουν «ὅτι προπέμπουμε ἀθλητή» (Εἰς Ἑβραίους 4,5· ΕΠΕ 24,310).
* Τά θυμιάματα προσφέρονται «εἰς ἱλασμόν», γιά τή συγχώρεση, τοῦ κεκοιμημένου καί ὡς δεῖγμα τῆς εὐσεβοῦς καί ὀρθοδόξου ζωῆς του (Συμεών Θεσ/νίκης, Περί τοῦ τέλους ἡμῶν καί τῆς ἱερᾶς τάξεως τῆς κηδείας 361· PG 155,676C).
* Τά κόλλυβα εἶναι σύμβολο τῆς ἐλπίδας μας στήν ἀνάσταση. Τό μελετήσαμε ἤδη ἀναλύοντας τή διδαχή τοῦ ἀποστόλου Παύλου· ῞Οπως ἀπό τό σπόρο τοῦ σιταριοῦ βλαστάνει τό νέο φυτό, ἔτσι τό νεκρό σῶμα πού θάψαμε στή γῆ θά ἀναστηθεῖ ἄφθαρτο. Αὐτή τήν πίστη μας διατρανώνουμε μέ τά κόλλυβα πού κάνουμε στίς Κηδεῖες καί στά Μνημόσυνα. ᾿Επιπλέον τά κόλλυβα, πού τά μοιράζουμε κατόπιν στόν κόσμο, εἶναι ἕνα λείψανο τῆς ἐλεημοσύνης, πού πρέπει νά συνοδεύει τά Μνημόσυνα τῶν κεκοιμημένων μας. Γιά τόν ἴδιο λόγο πολλοί συνηθίζουν νά παραθέτουν καί γεῦμα καί νά κάνουν δωρεές στή μνήμη τῶν κεκοιμημένων.
Εἶναι ἀναγκαῖο νά κάνουμε δωρεές καί ἐλεημοσύνες εἰς μνήμην τῶν κεκοιμημένων μας. ῾Η ἀνακούφιση τῶν πτωχῶν καί ἐνδεῶν φθάνει στό θρόνο τοῦ Θεοῦ ὡς μία εὐπρόσδεκτη προσευχή γιά τίς ψυχές. Εἶναι σάν νά ἐξοφλοῦμε τά μικροχρέη πού ἄφησαν σ᾿ αὐτή τή γῆ, διότι ὅλοι καί πάντοτε ὀφείλουμε τό ἀνεξόφλητο χρέος τῆς ἀγάπης πρός τόν ἀδελφό, πού εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. ᾿Επειδή, λοιπόν, οἱ κεκοιμημένοι μας, ὅσο ἐλεήμονες κι ἄν ὑπῆρξαν κατά τήν ἐπίγεια ζωή τους, θά μποροῦσαν νά κάνουν περισσότερα καλά ἔργα, πού δέν τά ἔκαναν, ἐμεῖς μέ τίς δωρεές εἰς μνήμην τους συμπληρώνουμε αὐτά τά καλά ἔργα καί πληρώνουμε γιά δικό τους λογαριασμό τό χρέος τῆς ἀγάπης.
῾Ο ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός γράφει σχετικά· «Κάθε ἄνθρωπος, πού ἀπέκτησε μικρή ζύμη ἀρετῶν, ἀλλά δέν πρόφθασε νά τήν κάνει ψωμί· πού ἐπιθύμησε, ἀλλά δέν μπόρεσε νά κάνει πράξη τήν καλή ἐπιθυμία του -εἴτε ἀπό ραθυμία εἴτε ἀπό ἀμέλεια εἴτε ἀπό ἀνανδρία ἤ ἀπό ἀναβολή-, πού θερίστηκε ἀπό τόν κόσμο αὐτό πρίν προλάβει νά κάνει τό καλό. Αὐτός δέν θά κατακριθεῖ ἀπό τόν δίκαιο κριτή καί δεσπότη, ἀλλά μετά τό θάνατό του θά διεγείρει ὁ Κύριος τούς οἰκείους, τούς συγγενεῖς καί φίλους του... ὥστε αὐτοί νά ἀναπληρώσουν τά ὑστερήματα αὐτοῦ πού ἔφυγε» (Περί τῶν ἐν πίστει κεκοιμημένων 21· PG 95,268A-B).
῾Ωστόσο, νά μή λησμονοῦμε ποτέ ὅτι οἱ δωρεές ὑπέρ τῶν κεκοιμημένων γίνονται «ἀντί στεφάνου» κι ὄχι ἀντί Μνημοσύνου. Τίποτε δέν ἀντικαθιστᾶ τήν προσευχή τῆς ᾿Εκκλησίας γιά τήν ἀνάπαυση τῶν «ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κεκοιμημένων» ἀδελφῶν μας.
(Στέργιος Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

Όντως παναίρεση ο Οικουμενισμός

Μεγαλόσχημοι κληρικοί και άλ­λοι οίκουμενιστές δηλώνουν, ότι ό Οικουμενισμός δεν είναι αίρεση. Ναι, λέγουμε και εμείς, ό Οικου­μενισμός δεν είναι αίρεση, μία δη­λαδή αίρεση, αλλά συνονθύλευμα αιρέσεων, παναίρεση, όπως τον χα­ρακτήρισε νεώτερος Πατήρ της Εκκλησίας, ό Ιουστίνος Πόποβιτς, και όπως φρονούν όλοι οι νουν Χριστού και Ορθοδοξίας έχοντες κληρικοί και λαϊκοί.
Απόδειξη της θλιβερής αλήθει­ας, ότι ό Οικουμενισμός είναι παν­αίρεσι, είναι ή περιβόητη Εγκύκλι­ος του 1920 τού Οικουμενικού Πα­τριαρχείου. Συμφώνως προς την περιβόητη αυτή Εγκύκλιο οι αιρε­τικές "Ομολογίες της Δύσεως είναι αδελφές Εκκλησίες!
Απόδειξη της θλιβερής αλήθειας, ότι ό Οικουμε­νισμός είναι παναίρεση, είναι το πε­ριβόητο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (Π.Σ.Ε.). Και το όνομα αυτού του Συμβουλίου είναι αιρε­τικό λόγω του πληθυντικού Εκκλη­σιών, πολλών Εκκλησιών, ενώ ό Χριστός δεν ίδρυσε πολλές, αλλά μία Εκκλησία, αυτή πού κατέχει την ορθή πίστη, την ορθή διδασκα­λία.
Απόδειξη του ότι ό Οικουμενι­σμός είναι παναίρεση, είναι πρόσφατη δήλωση του Οικουμενικού Πα­τριάρχη ενώπιον του Γενικού Γραμματέως του ΟΗΕ, ότι αγωνίζε­ται για την ένωση των Εκκλησιών, όπως εκείνος αγωνίζεται για την ένωση των λαών και Εθνών («Ο.Τ.» 27-11-2009).
Απόδειξη του ότι ό Οι­κουμενισμός είναι παναίρεση, είναι δήλωση οίκουμενιστού καθηγητού της Θεολογίας, ότι οι Παπικοί, οι Προτεστάντες, οι Αγγλικανοί κ.λπ. δεν είναι αιρετικοί.
Απόδειξη του ότι ό Οικουμενισμός είναι παναίρεση, είναι αιρετικές δηλώσεις και εκδηλώσεις πολλών ημετέρων οικουμενιστών, ρασοφόρων και μη. 'Εκτός άλλων εκδηλώσεων ημέτε­ροι οίκουμενισταί προβαίνουν και σε συμπροσευχές και συλλείτουρ­γα με αιρετικούς, σαν να μην είναι αιρετικοί, άλλ' Ορθόδοξοι. Ισοπέδωση της Ορθοδοξίας με τις αιρέ­σεις. "Όντως παναίρεση ό Οικουμε­νισμός.
"ΣΤΑΥΡΟΣ"- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2009

Ο Αρχιεπίσκοπος Φινλανδίας μετά τον Πάπα στην Κύπρο

Φθάνει ενωρίς σήμερα το απόγευμα στην Κύπρο ο Αρχιεπίσκοπος Καρελίας και πάσης Φινλανδίας, Λέων, για επίσημη επίσκεψη μίας εβδομάδας, ύστερα από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β'.
Αύριο θα μεταβεί στις 10:00 στην Αρχιεπισκοπή, όπου θα γίνει η υποδοχή του. Θα ακολουθήσει δοξολογία στον καθεδρικό ναό Αγίου Ιωάννη και σύντομη προσφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β' και αντιφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα.
Στις 10:30 θα γίνει η άνοδος στο Μέγα Συνοδικό της Αρχιεπισκοπής και στις 11:30 θα πραγματοποιηθεί επίσκεψη στο Βυζαντινό Μουσείο του Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ'.
Επίσης, θα τελεστεί τρισάγιο και θα γίνει κατάθεση στεφάνου στον Τύμβο Μακεδονίτισσας στις 16:15, και στα Φυλακισμένα Μνήματα στις 17:00.
Την Κυριακή στις 07:15 θα τελεστεί συλλείτουργο στην εκκλησία Παναγίας Παλλουριωτίσσης. Στο τέλος της λειτουργίας θα γίνει προσφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β' και απονομή στον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα του παρασήμου του Αποστόλου Βαρνάβα. Θα ακολουθήσει αντιφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα.
Στις 13:00 θα παρατεθεί επίσημο γεύμα στην Αρχιεπισκοπή από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου προς τιμή του φιλοξενούμενου Αρχιεπισκόπου. Στις 16:45 ο Αρχιεπίσκοπος Λέων θα επισκεφθεί τη μονή Αγίας Θέκλης.
Τη Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου, ο Αρχιεπίσκοπος Λέων θα συναντηθεί στις 09:30 με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια στο Προεδρικό Μέγαρο.
Στις 11:30 θα βρίσκεται στη μονή Κύκκου, όπου θα τον υποδεχθεί ο Μητροπολίτης Κύκκου και Τηλλυρίας Νικηφόρος. Θα ακολουθήσει δοξολογία στο καθολικό της μονής, σύντομη προσφώνηση από τον Μητροπολίτη Νικηφόρο και αντιφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα.
Στη συνέχεια θα τελεστεί τρισάγιο και θα γίνει κατάθεση στεφάνου στον τάφο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ'.
Στις 15:30 ο Αρχιεπίσκοπος Λέων θα επισκεφθεί τη μονή Χρυσορροϊατίσσης, όπου θα τον υποδεχθεί ο ηγούμενος Διονύσιος, και στις 16:30 θα επισκεφθεί τη μονή Αγίου Νεοφύτου, όπου θα τον υποδεχθεί ο Χωρεπίσκοπος Χύτρων Λεόντιος. Θα ακολουθήσει δέηση στο καθολικό της μονής, σύντομη προσφώνηση από τον Χωρεπίσκοπο Λεόντιο και αντιφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα.
Στις 9 Φεβρουαρίου στις 08:30, ο Αρχιεπίσκοπος Λέων θα επισκεφθεί εκκλησιαστικά μνημεία και αρχαιότητες της Πάφου, και στις 09:30 θα φθάσει στη Μητρόπολη Πάφου, όπου θα τον υποδεχθεί ο Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος. Θα ακολουθήσει δοξολογία, σύντομη προσφώνηση από τον Μητροπολίτη Πάφου και αντιφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα.
Στη συνέχεια, θα γίνει άνοδος στο συνοδικό και συνάντηση με τις αρχές και το λαό της πόλης.
Στις 12:30 θα αφιχθεί στη Μητρόπολη Λεμεσού, όπου θα τον υποδεχθεί ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, και στις 15:00 θα επισκεφθεί τη μονή Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου, όπου θα τον υποδεχθεί η Ηγουμένη Ολυμπιάδα.
Στις 10 Φεβρουαρίου στις 10:45, θα επισκεφθεί τη μονή Μαχαιρά, όπου θα τον υποδεχθεί ο Χωρεπίσκοπος Λήδρας Επιφανίου. Θα ακολουθήσει δέηση στο καθολικό της μονής, σύντομη προσφώνηση από τον Χωρεπίσκοπο Λήδρας και αντιφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα. Στη συνέχεια, θα κατατεθεί στεφάνι στον ανδριάντα του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου.
Ο Αρχιεπίσκοπος Λέων θα επισκεφθεί στις 18:00 τη μονή Θεοτόκου στα Καμπιά, όπου θα τον υποδεχθεί η Ηγουμένη Ευφημία.
Το πρόγραμμα του Αρχιεπισκόπου Λέοντος συνεχίζεται στις 11 Φεβρουαρίου με επίσκεψη στις 11:00 στην Αρχιεπισκοπή, όπου θα τον υποδεχθεί ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β'.
Στις 16:30 θα επισκεφθεί τη μονή Σταυροβουνίου, όπου θα τον υποδεχθεί ο Ηγούμενος Αθανάσιος.
Στις 12 Φεβρουαρίου, ο Αρχιεπίσκοπος Λέων θα επισκεφθεί στις 09:00 την εκκλησία Αγίου Λαζάρου Λάρνακος, όπου θα τον υποδεχθεί ο Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος.
Στις 10:30 θα φθάσει στη Μητρόπολη Κωνσταντίας, όπου θα τον υποδεχθεί ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας Βασίλειος. Θα ακολουθήσει δοξολογία στον μητροπολιτικό ναό Αγίου Γεωργίου Παραλιμνίου, σύντομη προσφώνηση από το Μητροπολίτη Κωνσταντίας και αντιφώνηση από τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα. Στη συνέχεια, θα μεταβεί στο συνοδικό και θα συναντηθεί με τις αρχές και τον λαό της πόλης.
Ο Αρχιεπίσκοπος Λέων και η συνοδεία του θα αναχωρήσουν από την Κύπρο στις 16:00 της ίδιας ημέρας, από το Αεροδρόμιο Λάρνακας.
Τον Αρχιεπίσκοπο Λέοντα θα συνοδεύουν ο Αρχιμανδρίτης Ανδρέας Λαρίκκας, ο Διάκονος Οσμο Κούρολα και ο Γραμματέας Γάιο Αππελμπεργκ.
iKypros - 05/02/2010
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
Ο Αρχιεπίσκοπος Φινλανδίας στον Πάπα για τον Οικουμενισμό

Επικοινώνησε μετά από 5 χρόνια "μοναξιάς" σε κώμα

Ένας άνδρας που βρίσκεται σε κατάσταση «φυτού» για πέντε χρόνια κατάφερε να επικοινωνήσει με τους γιατρούς χρησιμοποιώντας μόνο τη σκέψη του.
Οι επιστήμονες εκτιμούν πως η περίπτωση του άνδρα που είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη από τραυματισμό σε τροχαίο ατύχημα, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα στην ιατρική περίθαλψη των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση.
Βρετανοί και Βέλγοι ερευνητές που πραγματοποίησαν τη μελέτη χρησιμοποίησαν την τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας για να καταδείξουν ότι μπορεί να σκεφτεί απαντήσεις όπως «ναι» ή «όχι» σε ερωτήσεις που του έκαναν, μεταβάλλοντας την εγκεφαλική του δραστηριότητά του.
Οι ειδικοί αναφέρουν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης σημαίνουν ότι όλοι οι ασθενείς που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση με απώλεια συνείδησης θα έπρεπε να επανεκτιμηθούν, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν μπορούν τελικά να επικοινωνήσουν με το περιβάλλον τους.
«Η έκπληξή μας ήταν μεγάλη όταν διαπιστώσαμε ότι ο ασθενής μας ήταν σε θέση να απαντήσει σωστά στις ερωτήσεις μας απλώς αλλάζοντας τις σκέψεις του», δήλωσε ο Adrian Owen, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης.
«Εκτός του ότι οι τομογραφίες έδειξαν πως ο άνδρας στην πραγματικότητα δεν βρισκόταν σε κατάσταση απώλειας συνείδησης, για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια «μοναξιάς» του έδωσαν τη δυνατότητα να εκφράσει τις σκέψεις του στον έξω κόσμο», προσέθεσε ο ερευνητής.
Ο άνδρας ήταν ένας από τους 23 συνολικά ασθενείς που βρίσκονταν σε κατάσταση «φυτού» και διερευνήθηκαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία, η οποία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε άτομα με ανικανότητα κίνησης και λόγου.
Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση New England Journal of Medicine.
Πηγή: ygeia.tanea - 04-02-2010

Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών. Αντισυνταγματικό με τεράστιο κόστος σε εποχή απόλυτης λιτότητας.

Τοῦ κ. Ἰω. Θ. Χαΐνη, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Ἐ. Μ. Πολυτεχνείου

ΑΥΤΕΣ τὶς ἡμέρες ἡ ἐπιτροπὴ τῶν μουσουλμάνων γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ Τεμένους στὴν Ἀθήνα, κινεῖται δραστήρια στὰ Ὑπουργεῖα Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, Ἐθν. Ἄμυνας καὶ τὸν Ἀντιπρόεδρο τῆς Κυβέρνησης.
Ἐπ΄ αὐτοῦ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει πῶς ἔχει τὸ θέμα.
Σχετικὰ μὲ τὸ Ν. 3512, ΦΕΚ Α 264/5–12–2006, τῆς προηγούμενης Κυβέρνησης, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Ἰσλαμικὸ Τέμενος Ἀθηνῶν,ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἀκόλουθα:
Τὸ ἄρθρο 3 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει:
«Ἡἀνέγερση τοῦ Τεμένους θὰ γίνει ἀπὸ τὴ Δ/νση Ἐφαρμογῆς Ἐκπαιδευτικῶν Σχεδίων τοῦ ὙπουργείουἘθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ μὲ δαπάνες τοῦ προγράμματος Δημοσίων Ἐπενδύσεων, σὲ ἔκταση ποὺ θὰ παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸ Δημόσιο κ.λπ.».
Ἡ προηγούμενη Κυβέρνηση εἶχε ἐγγράψει στὸν προϋπολογισμὸ τοῦ Δημοσίου δεκαπέντε ἑκατομμύρια εὐρὼ (15.000.000€) γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ Τεμένους!
Ἂν ἀνατρέξουμε στὸ ἄρθρο 106, παραγ. 6 τοῦ Συντάγματος θὰ δοῦμε ὅτι λέγει: «Νόμος μπορεῖ νὰ ὁρίσει τὰ σχετικὰ μὲ τὴ συμμετοχὴ στὴ δαπάνη τοῦ Δημοσίου αὐτῶν,ποὺ ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση ἔργων κοινῆς ὠφέλειας ἢ γενικότερης σημασίας γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς χώρας».
Τὸ ἔργο λοιπὸν αὐτό, δὲν ἀφορᾶ τὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ καὶ ἔτσι δὲν ὑπάγεται στὰ ἔργα Κοινῆς ὠφελείας, οὔτε συμβάλλει στὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς Χώρας.
Ὡς ἐκ τούτου, ἔχουμε εὐθεία παραβίαση τῆς Συνταγματικῆς ἐπιταγῆς.
Ἐφ᾽ ὅσον ἀρχίσει νὰ ὑλοποιεῖται τὸ ἔργο τὸ λόγο ἔχει τὸ ΣτΕ. Τὸ ἄρθρο 1, τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει: «Ἱδρύεται Νομικὸ Πρόσωπο Ἰδιωτικοῦ Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) μὴ κερδοσκοπικοῦ χαρακτήρα, μὲ τὴν ἐπωνυμία «Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους Ἀθηνῶν», ποὺ ἑδρεύει στὰ ὅρια τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἐποπτεύεται ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, μὴ ὑπαγόμενο στὸν εὐρύτερο δημόσιο τομέα».
Ἀκολούθως τὸ ἄρθρο 2 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει: «Σκοπὸς τοῦ Νομικοῦ Προσώπου Ἰδιωτικοῦ Δικαίου: Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους Ἀθηνῶν» εἶναι: ἡ διοίκηση, διαχείριση καὶ συντήρηση τοῦ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους γιὰ τὴν κάλυψη τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν τῶν μουσουλμάνων, ποὺ διαβιοῦν στὴν Ἀττική.
Ἂν προσέξουμε τὴν παράγραφο 2α) τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου παρατηροῦμε ὅτι λέγει:
«Οἱ πόροι τοῦ Ν.Π.Ι.Δ. διακρίνονται σὲ τακτικούς, ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἐπιχορηγήσεις ἀπὸ τὸν Κρατικὸ Προϋπολογισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ.τ.λ.».
Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο καὶ χρήματα θὰ δώσει γιὰ τὴν ἀνέγερση καὶ χρήματα θὰ δίδει συνεχῶς γιὰ τὴν συντήρηση – διοίκηση.
Ἐδῶ ἔχουμε εὐθεία παραβίαση τοῦ ἄρθρου 106, παρ. 6 τοῦ Συντάγματος.
Σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 5 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου τὸ ἑπταμελὲς +ἕνα = ὀκταμελὲς Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Τεμένους θὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνωτάτους Κρατικοὺς λειτουργοὺς ἤτοι Γενικοὺς Διευθυντὲς τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, Γεν. Διευθυντὴ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, δύο ἐκπροσώπους τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἕναν Καθηγητὴ Πανεπιστημίου σχετικὸ μὲ τὸ ἀντικείμενο, δύο ἐκπροσώπους τῶν μουσουλμάνων καὶ γραμματέα ὁ Δ/ντὴς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας.
Καὶ ὅλοι αὐτοὶ μὲ ὑψηλὲς ἀμοιβές, λόγω ὑπερωριακῆς ἀπασχόλησης, ἀπὸ τὸν ἀγρίως φορολογούμενο Ἑλληνικὸ Λαό.
Διερωτᾶται κανείς, πῶς ἕνας ἀνώτατος Κρατικὸς Λειτουργὸς θὰ ἀπασχολεῖται καὶ θὰ ἀμείβεται μὲ παχυλὲς ἀποδοχὲς ἀπὸ τὸ Δημόσιο σὲ ἕνα Ν.Π.Ι.Δ., ὅπως τὸ Μουσουλμανικὸ Τέμενος, ποὺ δὲν ἐμπίπτει εἴτε ὑπὸ τὴν στενὴ εἴτε ὑπὸ τὴν εὐρεία ἔννοια, στὸ εὐρύτερο Δημόσιο συμφέρον, ποὺ εἶναι ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, ἡ πρόοδος καὶ ἡ εὐημερία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ;Μήπως καὶ ἐδῶ τό λόγο τὸν ἔχει τὸ ΣτΕ;
Ἂς προσέξουμε τὴν παράγ. 2 τοῦ ἄρθρου 5 ποὺ λέγει: «Τὸ Δ.Σ. διαχειρίζεται τὰ διατιθέμενα ἀπὸ τὸν Προϋπολογισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κονδύλια γιὰ τὴ λειτουργία καὶ συντήρηση τοῦ Τεμένους...».
Μὲ ἄλλα λόγια, ἐσαεὶ τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο θὰ πρέπει νὰ χρηματοδοτεῖ τὸ Ἰσλαμικὸ Τέμενος, γιὰ νὰ εἰσπράττουν ὁρισμένοι Κρατικοὶ Λειτουργοὶ ὑπερωρίες!
Τὸν λόγο ἔχει τὸ ΣτΕ. Ἂν πᾶμε στὸ ἄρθρο 6, παραγ. 2 αὐτὴ λέγει: «Οἱ ἀποδοχὲς τοῦ μουσουλμάνου Θρησκευτικοῦ λειτουργοῦ βαρύνουν ἐξ ὁλοκλήρου τὸν τακτικὸ προϋπολογισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας»(!) Πάλι τὸ Δημόσιο θὰ πληρώσει!
Ἂν πᾶμε στὴν παραγ. 4α) τοῦ ἄρθρου 5 ἐκεῖ ὁρίζονται «ἡ διάρθρωση καὶ λειτουργία τοῦ φορέα, ὁ ἀριθμός, οἱ θέσεις, τὰ προσόντα καὶ ἡ κατάσταση τοῦ ἀπασχολουμένου στὸ Ν.Π.Ι.Δ. (Τέμενος) προσωπικοῦ, τὰ θέματα ἐκπόνησης μελετῶν καὶ παροχῆς ὑπηρεσιῶν, ποὺ ἀφοροῦν στὴ λειτουργία καὶ συντήρηση τοῦ Τεμένους καὶ τῆς διενέργειας προμηθειῶν κ.τ.λ.».
Ἀκόμη λέγει ἡ ἀνωτέρω παραγ. στὶς συνιστώμενες θέσεις προσωπικοῦ τοῦ Ν.Π.Ι.Δ. μποροῦν νὰ ἀποσπῶνται καὶ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων (!)
Χάρις καὶ αὐτοὶ οἱ ὑπάλληλοι δὲν εἶναι τοῦ Δημοσίου καὶ δὲν πληρώνονται ἀπὸ τὸ Δημόσιο!
Αὐτὴ ἡ τελευταία παράγραφος εἶναι ἐξοργιστική, διότι, πέραν τῆς ἀντισυνταγματικότητας ποὺ παρουσιάζει, ὅπου τὸν λόγο ἔχει τὸ ΣτΕ, γράφει γιὰ ἀριθμὸ θέσεων, ἀπασχολουμένου προσωπικοῦ, προσόντα, ἐκπόνηση μελετῶν γιὰ ἕνα ΝΠΙΔ (Μουσουλμανικὸ Τέμενος) καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος θὰ πληρώνεται ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο!Διερωτᾶται κανεὶς στὴν Ἀθήνα εὑρισκόμεθα ἢ στὴ Μέκκα; Οἱ συντάξαντες τὸ ν/σ καὶ οἱ ψηφίσαντες αὐτὸ δὲν εἶδαν τίποτα, ἂν ὅλα αὐτὰ συμπορεύονται μὲ τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα;
Νομίζω ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνηση θὰ πράξει ὅτι εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τοῦἙλληνικοῦ Λαοῦ, ὅταν σὲ μιὰ τόση οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ εὑρισκόμεθα καὶ περικοπῆς τῶν δαπανῶν θέλουμε καὶ Τέμενος.Ὁ Νόμος αὐτός, ἂν θὰ ἀρχίσει νὰ ὑλοποιεῖται θὰ προκαλέσει τεράστια ἀναταραχὴ στὴν Ἑλληνικὴ Κοινωνία, θὰ γίνουν προσφυγὲς στὸ στὸ ΣτΕ, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθ. 95 παραγ. α) καὶ δ) τοῦ Συντάγματος.

Ορθόδοξος τύπος 29/01/2010

Το ΦΕΚ ανέγερσις του Τεμένους
N.3512/2006 «Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 264 Α΄) ανέγερση Ισλαμικού Τεμένους στην Αττικήhttp://www.giannakou.gr
Από:Αναβάσεις

Καμμιά δοκιμασία για τις χειροτονίες;

Πρόσεχε! Λέει ο Παύλος στο μαθητή του Τιμόθεο και επίσκοπο Εφέσου (Α' Τιμ. ε' 22). Από αυτό το «Πρόσεχε» εξαρτώνται όλα τα «Πρόσχωμεν» της λειτουργικής μας ζωής. Όταν ένα θαυμάσιο εργαλείο το εμπιστεύεσαι στα χέρια ενός παιδιού, ή ακόμα ενός αδιάφορου, ή, το και χειρότερο, στα χέρια ενός «ατζαμή», όχι μόνο δεν θα καλλιτεχνήση, αλλά και θα .. , κατακρεουργήση!
Το εργαλείο, που λέγεται ιερωσύνη, σε ποιόν το εμπιστεύονται; Είναι τρομακτικό ερώτημα. Διότι αυτό το εργαλείο της χάριτος και μεγαλουργεί και καταστρέφει. Και τελετουργεί το μυστήριο της σωτηρίας στις ψυχές των χριστιανών, αλλά και κατακρεουργεί την πίστι και σκοτώνει την ελπίδα.
Η ευθύνη για τις απρόσεκτες χειροτονίες βαρύνουν τον χειροτονούντα, αλλά και τον χειροτονούμενο. 'Όταν ένας καθηγητής π .χ. «τα παίρνη» και χαρίζη πτυχίο ιατρικής σε αστοιχείωτο φοιτητή, δεν φταίει μόνο αυτός. Φταίει κι ο φοιτητής, που προσέτρεξε στον εύκολο τρόπο ν' αρπάξη το πτυχίο. ώστε να πλουτίζη σκοτώνοντας ουσιαστικά τους αρρώστους.
Ο ευκολώτερος τρόπος σήμερα για ένα παιδί να διοριστή αμέσως, να τα «κονομάη», να επιδεικνύεται, να γίνεται «καριερίστας» είναι η χειροτονία! Βρίσκει ένα δεσπότη (κι υπάρχουν δυστυχώς αρχετοί τέτοιοι δεσποτάδες κι εδώ και στα «κλίματα» άλλων τοπικών εκκλησιών) και χειροτονείται στο "τάχα-τάχα". Ο δεσπότης δεν νοιάζεται ούτε για την ηλικία, ούτε για το ήθος και την πνευματική ζωή, ούτε για τη μόρφωσι, ούτε για την ταπείνωσι και το φόβο του Θεού.
Ο νεαρός χειροτονείται. Σε ηλικία 20 ετών παίρνει ένα χαρτί, που λέγεται «χειροτονητήριο» και μ' αυτό διορίζεται αμέσως ... δημόσιος υπάλληλος! Τι; Κορόιδο είναι σαν τον αδελφό του ή το συμμαθητή του, που τρώνε τόσα χρόνια στις σπουδές και θα φτάσουν στα τριάντα χρόνια για ν' αγωνιστούν μεσώ ΑΣΕΠ να διοριστούν; Αυτός είναι ο έξυπνος. Στα 20 του χρόνια δημόσιος υπάλληλος!Ζημιώνεται φυσικά και το κράτος.
Αλλ’ απείρως περισσότερο ζημιώνεται το έργο της Εκκλησίας. Εμπιστευόμαστε την οικοδομή των πιστών σ' εργάτη «ατζαμή»! Λέει ο ιερός Χρυσόστομος για την εγκληματική εμπιστοσύνη, που δείχνουν μερικοί επίσκοποι σε ανώριμα (το ολιγότερο) παιδάκια: «Πώς ουκ άτοπον, εις μεv οικίαν νεώνητον οικέτην μη πρότερον εγχειρίζεσθαί τι των ένδον, πριν αν δια πολλής της πείρας της αυτού γνώμης πολλά τεκμήρια δω, εις δε την Εκκλησίαν του Θεού έξωθεν εισελθόντα εις τους πρώτους ευθέως κατατάττεσθαι;» (Ε.Π.Ε. 23,292). Μετάφρασις: Ένα σπίτι δεν το εμπιστευόμαστε σε νεοφερμένο υπηρέτη, προτού δοκιμαστή και δώση σημάδια καλού χαρακτήρα. Και στην έκκλησία αφήνουμε να κατατάσσεται στους προεστώτες κάποιος που μόλις τώρα ήρθε στην πίστι;
Φυσικά την πρώτη ευθύνη φέρει ο επίσκοπος. Το κυριώτερο έργο του είναι το «Πρόσχωμεν» των χειροτονιών. Άραγε έλαβε ποτέ στα σοβαρά υπ' όψιν το σχετικό «Πρόσχωμεν» του αποστόλου Παύλου; «Χείρας ταχέως μηδενί επιτίθει, μηδέ κοινώνει αμαρτίαις αλλοτρίαις. Σεαυτόν αγνόν τήρει» (Α' Τιμ. ε' 22). Δηλαδή: «Χέρια να μη βιάζεσαι να επιθέτης σε κανένα για χειροτονία, για να μη γίνεσαι έτσι συμμέτοχος σε ξένες αμαρτίες. Να διατηρής τον εαυτό σου καθαρό»
Ευλαβής επίσκοπος πριν από τριάντα περίπου χρόνια, βρισκόταν στο κρεββάτι του πόνου, αφού είχε παραίτηθη των Μητροπολιτικών του καθηκόντων. Και συχνά τον έβλεπαν να κλαίη. Στην ερώτησι, «γιατί κλαίτε;», απαντούσε: «Δεν ξέρω για ποιες απ' τις χειροτονίες μου με τιμωρεί ο Θεός»!
Ευθύνη έχουν και οι χειρoτoνoύμενoι, που σπεύδουν προς την ιερωσύνη, κινούμενοι από χθαμαλά ελατήρια. Λέει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος: «Μη μοι είπης, ότι ο πρεσβύτερος ήμαρτε, μηδέ ότι ο διάκονος πάντων τούτων επί την κεφαλήν των χειροτονησάντων αι αιτίαι φέρονται ... Ώσπερ τας έξωθεν αρχάς ούτω και τούτων διώκομεν. Ίνα γαρ δοξασθώμεν, ίνα τιμηθώμεν παρά ανθρώποις, απολλύμεθα παρά τω Θεώ» (ΕΠΕ. 15.110). Μετάφρασις: Μη μου πης, ότι ο πρεσβύτερος αμάρτησε η ο διάκονος. Οι κατηγορίες εναντίον όλων αυτών πέφτουν πάνω στην κεφαλή εκείνων που τους χειροτόνησαν ... Δυστυχώς και την ιερωσύνη την βλέπουμε όπως όλες τις άλλες Εξουσίες. Την επιδιώκουμε! Και προκειμένου να δοξαστούμε και τιμηθούμε απ' τους ανθρώπους, χανόμαστε για το Θεό.
Και μόνο, που κάποιος ζητάει να χειροτονηθή, «ελαφρά. τη συνειδήσει», και μόνο γι' αυτό ο επίσκοπος δεν σπεύδει. Δεν χειροτονεί, για να ικανοποίηση το αίτημα υποψηφίου. Ούτε χειροτονεί, γιατί υπάρχουν κενά. Το μεγαλύτερο κενό βρίσκεται στην ύπαρξι του κούφου και κενόδοξου υποψηφίου, που δεν έχει καμιά συναίσθησι του βάρους και της ευθύνης. Στα εφημεριακά «κενά» στέλνουμε τα υπαρξιακά «κενά», για να γίνη ύστερα το κενό στην ενορία ... χάος και γκρεμός!
Ευθύνη έχουν και οι χριστιανοί, που σπεύδουν να δουν ως θέαμα («εφέ»!) μία χειροτονία, να φωνάξουν «Άξιος!», να χειροκροτήσουν και να ... κεραστούν για το γεγονός! Η μετοχή του λαού σε μία χειροτονία είναι τριπλή: Μετέχει ενεργώς στην εκλογή του κληρικού. Προσεύχεται να χαρίζη ο Θεός στην Εκκλησία του αγίους κληρικούς. Συλλειτουργεί ατό μυστήριο και με τη συνειδητή ψήφο εμπιστοσύνης, όπως ουσιαστικά μεταφράζεται το «Άξιος»! Τονίζει ο Χρυσόστομος: «ο μέλλων χειροτονείν και τας των πιστών ευχάς καλεί, και αυτοί επιψηφίζονται και επιβοώσιν άπερ ίσασιν οι μεμυημένοι» (Ε.Π.Ε. 19,484). Μετάφρασις: Εκείνος, που χειροτονεί, ζητάει και τις ευχές των πιστών. Κι αυτοί εγκρίνουν την επιλογή και επιδοκιμάζουν φωναχτά, κάτι, που είναι γνωστό στους μυημένους.
Το όλο θέμα των χειροτονιών το λύνουν δύο λέξεις Φόβος και δοκιμασία.
Από πλευράς υποψηφίου, ο φόβος.
'Από πλευράς επισκόπου, χειροτονούντος, η δοκιμασία.
Σε δοκιμασμένους εμπιστεύεται η Εκκλησία το έργο της διακονίας (Β' Κορ. θ' 13).
Υπάρχουν επίσκοποι, που δεν περνoύν τους υποψηφίους κληρικούς ούτε από «χοντρό κόσκινο». Για κανένα προσόν δεν ενδιαφέρονται. Ούτε καν για το ... φυσικό προσόν, που κάθε άντρας έχει! Κάποτε μάλιστα προείδοποιουνται για το πόσο «μαμάκιας» και θηλύφωνος και θηλυπρεπής είναι ο νεαρός, και καμμιά σημασία δεν δίνουν. Δεν «χαμπαρεύουν» τάχατες, η δεν θέλουν να «χαμπαρεύουν»;
Όσοι επίσκοποι έχουν βαθειά συνείδησι της αποστολής τους (και είναι, δόξα τω Θεώ, πολλοί), ας ακούσουν όσα ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Μη εκ πρώτης δοκιμασίας, μηδέ δευτέρας, μηδέ τρίτης, αλλά πολλάκις περισκεψάμενος καί ακριβώς εξετάσας. Ου γαρ ακίνδυνον το πράγμα» (Ε.Π.Ε. 23,408). Μετάφρασις: Να χειροτονής όχι με την πρώτη δοκιμασία, ούτε με τη δεύτερη, ούτε με την τρίτη, αλλ' αφού το σκεφτής πολλές φορές και εξετάσης το πράγμα με προσοχή. Διότι είναι επικίνδυνη η υπόθεσις.
«Ιωάννης ο Βαπτιστής»

Ιωάννης Τάτσης, Το περιεχόμενον του θρησκευτικού μαθήματος

Το περιεχόμενον του θρησκευτικού μαθήματος

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Η συζήτηση γύρω από το χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών συνεχίζεται με αναγγελίες για μετατροπή του σε θρησκειολογικό, διαψεύσεις των αναγγελιών αυτών και έντονες αντιδράσεις των θεολόγων εκπαιδευτικών απέναντι στους σχεδιασμούς των υπευθύνων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για το μάθημα.Το μείζον θέμα βέβαια δεν είναι ο χαρακτηρισμός που θα αποδώσουμε στο θρησκευτικό μάθημα αλλά το ίδιο το περιεχόμενο του μαθήματος. Μικρή σημασία έχει αν το μάθημα θα ονομαστεί κατηχητικό, ομολογιακό, γνωσιολογικό, θρησκειολογικό, ιστορικό ή οτιδήποτε άλλο. Η ουσία βρίσκεται στο περιεχόμενο του μαθήματος.
Και δυστυχώς οι σχεδιασμοί όσων αποφασίζουν για το μάθημα προβλέπουν συρρίκνωση της αναφοράς στην Ορθόδοξη πίστη, θεολογία και ζωή και «εμπλουτισμό» του μαθήματος με εκτενείς αναφορές στις αιρετικές ομολογίες και τις ξένες θρησκείες. Κατά τα άλλα οι υπεύθυνοι διαψεύδουν ότι προωθούν θρησκειολογικό μάθημα!
Είναι ξεκάθαρο. Ο πλούτος της Ορθοδοξίας εκδιώκεται από το μάθημα των θρησκευτικών και αυτό «εμπλουτίζεται» με πολλά στοιχεία των αιρέσεων και των ξένων θρησκευμάτων.
Δεν ζητούμε την πλήρη αποσιώπηση της γνώσης γύρω από τις άλλες θρησκείες. Αλλά αποτελεί σημαντικό ζήτημα τόσο η έκταση που θα λάβει η ενημέρωση αυτή όσο και ο τρόπος με τον οποίο θα γίνεται. Το μάθημα των θρησκευτικών του ελληνικού σχολείου δεν μπορεί να μετατραπεί σε συγκρητιστικό καλάθι που θα περιέχει τα φρούτα όλων των θρησκειών. Η αναφορά στις αιρέσεις – όπως ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός- και τις ξένες θρησκείες πρέπει να είναι περιορισμένη και να γίνεται μέσα από το πρίσμα της πατερικής οπτικής δηλαδή με τη διάκριση της ορθής πίστης από την αίρεση και του Φωτός του Χριστού από την πλάνη των ξένων θρησκειών.
Δυστυχώς οι αλλαγές που έγιναν τα τελευταία χρόνια στα βιβλία θρησκευτικών του Γυμνασίου αλλά και οι απόψεις που διατυπώνονται από όσους πρόκειται να συντάξουν νέα βιβλία για το Λύκειο κάθε άλλο παρά συμφωνούν με την πιο πάνω λογική. Οι Παπικοί και ο Προτεστάντες προβάλλονται ήδη στα σχολικά εγχειρίδια των θρησκευτικών ως «οι Χριστιανοί της Δύσης», ως «αδελφές Εκκλησίες», ενώ η γνωριμία με τις άλλες θρησκείες αποβλέπει στη δημιουργία ενός κλίματος «ανοχής», «διαλόγου», «επικοινωνίας» που αντιμετωπίζει Ορθοδοξία και ξένα θρησκεύματα ως διάφορες όψεις της θρησκείας.
Είναι θεολογικά επικίνδυνη και παιδαγωγικά λανθασμένη η άποψη όσων ζητούν «άνοιγμα» του θρησκευτικού μαθήματος προς τις άλλες θρησκείες και ομολογίες. Πρωτίστως χρειαζόμαστε ένα μάθημα θεμελιωμένο στις γερές βάσεις του Ευαγγελίου και της Παραδόσεως των αγίων Πατέρων. Ένα μάθημα χριστιανικό, ορθόδοξο, πατερικό που θα μαθαίνει στους Ορθόδοξους μαθητές το βάθος και την ουσία της Πίστης τους και θα βάζει στους αλλόθρησκους και ετερόδοξους την «καλή ανησυχία» για την Ορθοδοξία.
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 5/2/2010
από:Θρησκευτικά

Ευδοξία Αυγουστίνου, Νεοταξική Εικονομαχία

Γράφει η κ. Ευδοξία Αυγουστίνου

Νεοταξική Εἰκονομαχία

Τόν τελευταῖο καιρό γνωστοί κύκλοι διακατεχόμενοι ἀπό ἕνα εἶδος χριστιανοφοβίας ἐκδηλώνουν ἐχθρική στά­ση πρός ὅ,τι συνδέεται μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη, στοχεύοντας στήν ἀποϊεροποίηση τῶν πάν­των. Ἀφορμή γιά τήν ἀναζωπύρωση τῶν δυσσεβῶν πόθων ἀποτέλεσε ἡ ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ε.Δ.Α.Δ) νά ἐκπαραθυρωθεῖ ὁ Ἐσταυρωμένος ἀπό τίς σχο­­­­λι­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­κές αἴθουσες στήν Ἰταλία, μετά ἀπό προσφυγή Ἰταλίδας φιλανδικῆς καταγω­γῆς. Τό Ε.Δ.Α.Δ1, μέ ἕδρα τό Στρασ­βοῦρ­γο, εἶναι ὄργανο τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, ἀποτελούμενο ἀπό 47 μέ­λη, καί ὄχι τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, τήν ὁ­ποία συγκροτοῦν 28 κράτη.
Γιά τό συγκεκριμένο θέμα ἀποφάσισε τμῆμα τοῦ Δικα­στη­ρίου ἀποτελούμενο ἀπό 7 δι­κα­στές, μεταξύ τῶν ὁποίων ἕνας Τοῦρ­κος.
Ἡ ἀπόφαση αὐτή σήμανε τό ἐναρ­κτή­ριο λάκτισμα γιά πολλούς καί στήν πατρίδα μας καιροφυλακτοῦντες ἐπι­βού­λους ὡστόσο -σύμφωνα μέ τίς ἀπόψεις εἰδικῶν- δέν μπορεῖ νά ἔχει ἰσχύ γιά τή χώρα μας, «διότι ὡς γνωστόν τό δεδικασμένον μιᾶς δικαστικῆς ἀποφάσεως δεσμεύει μόνον τούς χρηματίσαντας δια­δίκους καί κανέναν ἄλλον» (Βλ. Γ. Κρίππα, Ἐπιστο­λή στό «Συνήγορο τοῦ Πολίτη», ti­de­on.org).
Γνωρίζουμε ὅτι στήν Ἰταλία τά θρη­σκευτικά σύμβολα τοποθετήθηκαν στίς σχολικές αἴθουσες μέ ἀπόφαση τοῦ ἰτα­λικοῦ κράτους τόν 19ο αἰώνα ἐπειδή ἡ ρωμαιοκαθολική «ἐκκλησία» ἐδῶ καί αἰῶ­νες ἐμφανίζεται μέ κρατική ὑπόσταση, τό ζήτημα θεωρήθηκε μέρος τῶν σχέσεών της μέ τό ἰταλικό κράτος. Στήν Ἑλλάδα ὅμως ἡ ἀνάρτηση εἰκόνων ἤ ἄλλων χρι­στια­νι­κῶν συμβόλων καθιερώθηκε ἐθι­μι­κά, χω­ρίς ἀπόφαση τῆς πολιτείας ἐκφράζεται ἔτσι ὁ σεβασμός πρός τήν πίστη τῆς πλειονότητας, ἐνῶ παράλληλα ἀποδεικνύεται ἡ συνέχεια τῆς ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, καθώς ὅλα σχεδόν τά σύμβολα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἔφεραν τό σταυρό2. Αὐτή τή ζωντανή ἱστορία ἀποτυπώνει καί κατοχυρώνει στά συγγράμματά του ὁ ἀείμνηστος καθηγητής Ἀρι­στόβουλος Μά­νεσης, ἐπισημαίνοντας ὅτι οἱ συν­­ταγμα­­τικοί ἤ οἱ διεθνεῖς κανόνες πού θεσπίζουν τή θρησκευτική ἐλευθερία δέν εἶναι δυνατόν νά ἑρμηνεύονται ἐρήμην τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας πού ἐπικρατεῖ σέ μιά χώρα (βλ. Ν. Ἀλιπράντη, Ἡ ἀπόφαση γιά τόν Ἐσταυρωμένο ἄ­σχε­τη μέ τήν Ἑλλάδα, aktines.blogspot. com).
Οἱ εἰκόνες κοσμοῦν τίς σχολικές μας αἴθουσες, ὄχι γιατί ἐπιδιώκουμε νά ἐπιβάλουμε τή δική μας πίστη στούς μαθητές ἄλλων δογμάτων, ἀλλά γιατί αὐτή συνι­στᾶ δομικό στοιχεῖο τῆς παράδοσής μας ἀναπόσπαστα συνδεδεμένο μέ τίς ἀξίες τίς ἀποδεκτές ἀπό τήν πλειονοψηφία, ἀ­πα­ραίτητες γιά τήν κοινωνική συνοχή. Οἱ ἀλλόδοξοι καί ἀλλόθρησκοι μαθητές μας καθώς καί οἱ γονεῖς τους οὔτε ἐνοχλοῦν­ται οὔτε θεωροῦν ὅτι προσβάλλεται ἡ δι­κή τους πίστη. Ἡ παρουσία τους στή σχο­­λική ζωή ὄχι μόνον δέν ὑπονομεύει τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἀντιθέτως μάλιστα τά διασφαλίζει.
Λόγῳ κεκτημένης ταχύτητας καί σύμφωνα μέ τή μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, δέν ἀποκλείεται νά ἀκολουθήσει σύντομα ἡ ἀπομάκρυνση τῶν εἰκόνων ἀπό τά δικαστήρια, τά νοσοκομεῖα, στά ὁποῖα ἡ παρουσία τους ἀποτελεῖ γιά πιστούς ἀλλά ἀκόμη καί γιά ἀπίστους σύμβολο ἐλπίδας, παρηγοριᾶς καί δύναμης. Τό ἑπόμενο βῆ­μα ἴσως θά ἀφορᾶ στήν ἀπόσυρση τοῦ σταυ­ροῦ ἀπό τή σημαία μας, καθώς καί ἀπό ἄλλες εὐρωπαϊκῶν κρατῶν ὀκτώ εὐ­ρωπαϊκές ση­­­μαῖες τόν ἀπεικονίζουν, ἀναγνωρίζοντας τή συμβολή τοῦ χρι­στια­­νι­σμοῦ στή διαμόρφωση τῆς ταυτότητας τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κόσμου. Καί μετά –γιατί ὄχι;– θά ἐπιβληθεῖ καί ἡ καθαίρεσή του ἀπό τό λαιμό τῶν παιδιῶν (πρβλ. Ἀγγλία, ὅπου νοσηλεύτρια τέθηκε σέ διαθεσιμότητα ἐπειδή φοροῦσε σταυρό). Καί ὅλα αὐ­τά γιατί; Γιά νά μήν ἐνοχλεῖται ἡ μειονοψηψία. Σέ ἕναν κόσμο πλημμυρισμένο ἀπό σύμβολα ἰδεολογικά, πολιτικά, ἐ­θνι­κά, οἰκονομικά, ἐμπορικά, ἀθλητικά κτλ. ἐπιζητεῖται μονομερῶς ἡ κατάργη­ση, ἡ ἐξα­φάνιση τῶν χριστιανικῶν συμ­βό­λων ἀπό τά σχολεῖα, τά ὁποῖα προ­­παντός ὀ­φείλουν νά κατευθύνονται ἀπό διαιώνιες ἀξίες καί νά προβάλλουν ἀναλλοίωτα πρό­τυπα3. Τά προβλήματα ὅμως πού ταλανίζουν τίς πολυσύνθετες κοινωνίες τῶν ἡμερῶν μας δέν λύνονται κηρύσσοντας πόλεμο κατά τῆς χριστιανικῆς πίστεως.
Στό μεταξύ δημοσκοπήσεις πού διενεργήθηκαν τόσο στήν Ἑλλάδα ὅσο καί στήν Ἰταλία καταδεικνύουν ὅτι ἡ συντριπτική πλειονοψηφία τῶν πολιτῶν τάσσεται κατά τῆς ἀπομάκρυνσης τῶν εἰ­κόνων ἀπό τίς σχολικές αἴθουσες. Εὔ­λογο, συνε­πῶς, τό ἐρώτημα: Τό νά ἐπιβάλλεται ἀντιδημοκρατικά ἡ πρόθεση τῆς μειονοψη­φί­ας στούς πολλούς δέν συνιστᾶ περιφρόνηση κάθε μορφῆς δημοκρατίας; Σέ τί διαφέρει ἀπό τή στυγνή δικτατορία καί τόν ἐπα­χθῆ φασισμό; Ὁ ἐξαναγκασμός καί ὁ βιασμός τῶν συνειδήσεων συνιστᾶ πε­ρι­φρούρηση τῶν δικαιωμάτων τοῦ πολίτη; Ποῦ ὁδεύουμε, λοιπόν;
Χάριν τοῦ σεβασμοῦ τῆς θρησκευτι­κῆς ἰδιαιτερότητας τῶν μειονοτήτων δέν θά ἀφανίσουμε τή θρησκευτική συν­εί­δηση τῶν πλειονοτήτων! Νά ἀνεχθοῦ­με τούς ἀθέους, τούς ἀλ­λό­θρη­­σκους καί τίς ὅ­ποιες δοξασίες τους ὄχι ὅμως νά ξεχάσουμε τή δική μας πίστη! Ἄν ἀποσύρουμε τά σύμβολά μας, ἀπολησμονήσουμε τήν πίστη μας, ἀπαρνηθοῦμε τήν ταυτότητά μας καί ἐν τέλει τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας, θά μποροῦν νά αἰσθάνονται ἀσφαλεῖς οἱ ἐπήλυδες ἀλλόδοξοι;
Ὁ Ἐσταυρωμένος δέν ἀπειλεῖ τήν πολυμορφία καί τήν ἑτερότητα τῆς μεταμοντέρνας γηραιᾶς ἠπείρου ἀπό τή θέα του ἐλέγχεται καί ἐνοχλεῖται μόνον τό σκοτάδι, ἡ διαφθορά, ἡ ἁμαρτία, ὅ­πως διακηρύσσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Πᾶς γάρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα μή ἐλεγχθῇ τά ἔργα αὐτοῦ» (Ἰω 3,20). Ἄς σωφρονισθοῦμε, ἐπιτέλους! «Σκλη­ρόν πρός κέντρα λακτίζειν» (Πρξ 26,14). Τό γνω­­­ρί­ζουμε στόχος σκοτει­νῶν δυνάμε­ων στήν εἰκονοκλαστική ἐπο­χή μας δέν εἶναι ἡ ἀφαίρεση τοῦ Ἐ­­σταυρω­μέ­νου ἀ­πό τίς σχολικές μας αἴθουσες ἀπώτερος σκοπός τους ἡ ἀποκαθήλωσή του ἀπό τίς καρδιές μας. Ἀλλά -ζῇ Κύριος!- δέν θά τά καταφέρουν, ἔστω καί ἄν τίς ξεριζώσουν.

Εὐδοξία Αὐγουστίνου
Φιλόλογος – Θεολόγος

1. Τό ἴδιο Δικαστήριο καταδίκασε τήν ἑλληνική κυβέρνηση σέ μεγάλη ἀποζημίωση -μέ­­­χρι στιγμῆς δέν καταβλήθηκε- μετά τήν προσ­φυγή 7 Ὀρθοδόξων Μο­νῶν κατά τοῦ «Νό­μου Τρίτση» τοῦ 1987 περί ἐκκλησιαστικῆς πε­ρι­ου­σίας (Βλ. Κ. Χολέβα, Ὁ Ἐσταυρωμένος καί τά ἀν­θρώ­πινα δικαιώματα, antibaro.gr).
2. Θυμίζουμε ὅτι στίς 16 Φεβρουαρίου 1987 ὁ τότε ὑπουργός Παιδείας Ἀντώνης Τρίτσης ἔστειλε στά σχολεῖα ἐγκύκλιο γιά τήν ἀ­νάρ­τηση τῶν εἰκόνων ὅριζε μάλιστα καί τόν τύπο τῶν εἰκόνων.
3. Στήν Τουρκία συναντᾶς ἀναρτημένη ἀ­κό­μη καί στό Πατριαρχεῖο τή φωτογραφία τοῦ Μου­σταφᾶ Κεμάλ. Θά τολμοῦσε κανείς νά ζητήσει τήν ἀποκαθήλωσή του;
Περιοδικό «Απολύτρωσις» Φεβρουάριος 2010

Επιδρομή αιρέσεων και παραθρησκειών στο νησί της Αϊτής.

Αϊτή : Εκτεταμένο εμπόριο παιδιών από τα … ” κακά πνεύματα”, Αναζητούν “λύτρωση” στις τελετές βουντού.

Όταν πέφτει το σκοτάδι στις σκηνές των σεισμοπαθών της Αϊτής, οι άνθρωποι κρατούν σφικτά τα παιδιά τους, για να μη τα πλησιάσουν οι «λουπ-γκαρού» -τα κακά πνεύματα. Φοβισμένοι και απελπισμένοι οι Αϊτινοί στρέφονται στην «παλιά θρησκεία» -το βουντού- και αναβιώνουν στις κατακερματισμένες κοινότητες της χώρας, τις δοξασίες που μετέφεραν οι πρόγονοί τους από την Αφρική. Στην πραγματικότητα, οι «λουπ-γκαρού» (=λυκάνθρωποι) είναι τα μέλη των συμμοριών που αρπάζουν με τη βία παιδιά, κυρίως ορφανά, για να τα πουλήσουν στο διεθνές σκλαβοπάζαρο που έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μετά το σεισμό στη Αϊτή.
Εν μέσω επίσημων καταγγελιών για πωλήσεις παιδιών αντί 50 δολαρίων ή για βιαστικές εγκρίσεις υιοθεσιών στο εξωτερικό από τις αϊτινές αρχές, που ασκούν ελλιπείς ελέγχους στις αναχωρήσεις ανηλίκων και τραυματιών από τη χώρα, το νησί έχει κατακλυσθεί από μέλη θρησκευτικών και παραθρησκευτικών οργανώσεων που επιδίδονται σε προσηλυτισμό και σπεύδουν να «υιοθετήσουν» ορφανά.
Οι Σαϊεντολόγοι ήταν από τους πρώτους που έφθασαν στην Αϊτή, με εμπροσθοφυλακή μάλιστα, το πιο προβεβλημένο μέλος τους, τον ηθοποιό Τζων Τραβόλτα.
Οπαδοί διαφόρων αιρέσεων, μοίραζαν πρόσφατα, φυλλάδια και καλούσαν τους Αϊτινούς σε νηστεία και καθαρμό της ψυχής και του σώματος, παραγνωρίζοντας ίσως ότι πολλοί από τους επιζήσαντες του σεισμού στο Πορτ –Ο- Πρενς ήταν ημιθανείς από την πείνα. Ανάμεσα στους «σωτήρες» των φτωχών Αϊτινών, ήσαν και οι συλληφθέντες για απόπειρα απαγωγής 33 παιδιών, μέλη θρησκευτικής οργάνωσης βαπτιστών από το Αϊντάχο των ΗΠΑ.
Τα γεγονότα αυτά αλλά κυρίως η καταστροφή, ο φόβος για την επόμενη μέρα, έχει στρέψει πολλούς κατοίκους της αϊτινής πρωτεύουσας να βρουν καταφύγιο στο μυστικισμό και τις τελετές βουντού, τονίζει σε επιτόπιο ρεπορτάζ ο «Ιντιπέντεντ». Οι ιερείς της παγανιστικής θρησκείας που έχει ενσωματωθεί σε μεγάλο βαθμό στον Καθολικισμό -διατηρεί ωστόσο τα ειδωλολατρικά χαρακτηριστικά της- συμφωνούν χωρίς να το γνωρίζουν με την αφοριστική δήλωση του τηλε-κήρυκα των Αμερικανών Ευαγγελικών Πατ Ρόμπερτσον, ο οποίος αποφάνθηκε ότι οι κάτοικοι της χώρας αυτής τιμωρήθηκαν με το σεισμό γιατί «έκαναν συμφωνία με το διάβολο». Οι Αϊτινοί ιερείς μπορεί να διαφωνούν ως προς το δεύτερο σκέλος, συμφωνούν ωστόσο ως προς την τιμωρία και την ανάγκη εξαγνισμού των ανθρώπων. «Όταν όλα είναι καλά, οι Αϊτινοί πηγαίνουν στην εκκλησία και παρακολουθούν τη λειτουργία… Όταν συμβεί κάτι κακό, στρέφονται στο βουντού», δηλώνει ο καθολικός ιερέας Αντρέ Λεγκέρ, στην Αγία Μπερναντέτ του Πορτ-ο-Πρένς, τονίζοντας ότι αυτό είναι στην ιδιοσυγκρασία των Αϊτινών, οι οποίοι «είναι 60% καθολικοί, 40% ειδωλολάτρες και 100% πιστοί του βουντού». Όπως λέει και ο 70χρονος Κλάβιους Φιλισκέρ «είναι τμήμα της ιστορίας, της κουλτούρας μας. Μας ένωσε όταν πολεμούσαμε για την ανεξαρτησία, έδωσε δύναμη στους μαύρους, για αυτό δεν θέλουν οι δυτικοί το βουντού».
Ο Μαξ Μποβουάρ, ιερέας βουντού, έχει πολλή δουλειά και στο σπίτι του στο Μαριάνι, είναι συνεχώς γεμάτο κόσμο, γιατί εκτός από δεήσεις, μοιράζει και ρύζι. Βιοχημικός με σπουδές στη Σορβόννη και τη Νέα Υόρκη, προτιμά την παράδοση των προγόνων του και επιρρίπτει τις ευθύνες στο Χόλυγουντ για την αρνητική εικόνα που έχει ο πολίτης της Δύσης σχετικά με το βουντού. Επίσης καταγγέλλει το φιλάνθρωπο προσωπείο ορισμένων Μη κυβερνητικών ή παραθρησκευτικών οργανώσεων που έχουν έρθει στην Αϊτή μετά το σεισμό για να απαγάγουν παιδάκια, εκμεταλλευόμενοι το χάος και την έλλειψη του κρατικού μηχανισμού. «Γιατί πιστεύετε ότι θέλουν να βοηθήσουν τα ορφανά της Αϊτής;» ρωτάει ρητορικά τον ρεπόρτερ της Ιντιπέντεντ.
Σε έναν από τους μεγαλύτερους καταυλισμούς αστέγων έξω από το Πορτ-Ο-Πρένς, πρόσφατα αναφέρθηκε ο θάνατος μετά από λυντσάρισμα ενός Αϊτινού, ο οποίος σύμφωνα με κάποιους, είχε καταληφθεί από το κακό πνεύμα του «λουπ-γκαρού». Ωστόσο, μάλλον προσπάθησε να απαγάγει παιδιά αλλά και αυτό το έγκλημα, όπως πολλά άλλα θα θαφτεί κάτω από τα ερείπια της Αϊτής.

Στρατολόγηση παιδιών

«Μιλούν για τα κακά πνεύματα για να δίνουν ένα όνομα στους φόβους τους, όμως τα παιδιά τα απαγάγουν οργανωμένες συμμορίες δουλεμπόρων και όχι τα κακά πνεύματα» δηλώνει στο Ρόιτερς η Σιλβέν Λαφαλέζ, υπουργός Οικονομικών της Αϊτής. Χιλιάδες παιδιά, που έμειναν ορφανά από τον ένα ή τους δύο γονείς λόγω του σεισμού, ή που αναγκάσθηκαν να χωριστούν από τις οικογένειές τους που λιμοκτονούν, βρίσκονται στο έλεος οργανωμένων συμμοριών και ξένων οργανώσεων οι οποίες με το πρόσχημα της βοήθειας, έχουν στόχο να τα μεταφέρουν εκτός Αϊτής.
Το Ινστιτούτο Κοινωνικής Ευημερίας της Αϊτής, που είναι αρμόδιο για τις υιοθεσίες παιδιών, έχει στοιχεία για «στρατολόγηση» ορφανών στο νότιο τμήμα της χώρας. Όπως έγινε γνωστό από τις αϊτινές αρχές, ζουν οι γονείς των περισσότερων από τα 33 παιδιά, τα οποία είχαν απαχθεί από τα μέλη αμερικανικής Μη κυβερνητικής Οργάνωσης με σκοπό να μεταφερθούν παράνομα, στη Δομινικανή δημοκρατία. «Τα περισσότερα από τα παιδιά έχουν τους γονείς τους» δήλωσε η Πατρίτσια Βάργκας, περιφερειακή διευθύντρια της οργάνωσης Παιδικά Χωριά SOS, που προσφέρει στέγη και τροφή στα παιδάκια αυτά μετά την σύλληψη των Αμερικανών.
Αλίκη Κοτζιά, Ελεύθερος Τύπος
( Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010 , σελίδα 19 )
Από:Ορθόδοξη Ιεραποστολή