Πόσους νεκρούς
πρέπει ακόμη να βγάλουν τα διαμερίσματα της Αθήνας;
Γράφει ο Μάνος Λαμπράκης
Πόσους νεκρούς πρέπει ακόμη να
βγάλουν τα διαμερίσματα της Αθήνας για να παραδεχθεί επιτέλους το κράτος ότι σε
τμήματα της πρωτεύουσάς του η κυριαρχία του έχει γίνει περισσότερο νομικό
τεκμήριο παρά καθημερινή πραγματικότητα;
Το νεκρό έμβρυο στην Κυψέλη
προκαλεί φρίκη, πολιτικά όμως ακόμη πιο ανησυχητική είναι η ευκολία με την
οποία η φρίκη εγγράφεται πλέον σε μια πόλη εκπαιδευμένη να απορροφά το ακραίο
ως επεισόδιο.
Κυψέλη, Άγιος Παντελεήμονας,
Πατήσια, Ομόνοια, τμήματα των Εξαρχείων και του ιστορικού κέντρου συγκροτούν,
με διαφορετικές ασφαλώς εντάσεις και πραγματικότητες, μια γεωγραφία πάνω στην
οποία δοκιμάζεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από την αποτελεσματικότητα της
αστυνόμευσης: δοκιμάζεται η ίδια η ικανότητα της δημοκρατικής Πολιτείας να
παράγει κοινό χώρο υπό κοινό νόμο.
Δίπλα στην κανονική οικονομία εγκαθίστανται παράνομες οικονομίες, δίπλα στην κατοικία χρήσεις που ουδείς επαρκώς εποπτεύει, δίπλα στον μόνιμο κάτοικο ένας διαρκώς εναλλασσόμενος και συχνά αδιαφανής πληθυσμός χρηστών ακινήτων, ενώ ανάμεσα στον ιδιοκτήτη, στον διαχειριστή, στον μεσάζοντα και στον πραγματικό ένοικο η ευθύνη κατακερματίζεται μέχρι σχεδόν να εξαφανιστεί.








