Vanguard Britannica – No Lives Matter
ΝΕΟΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΣΕΚΤΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΩΘΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ
Αδίστακτες συμμορίες παγιδεύουν παιδιά στο διαδίκτυο και τα χειραγωγούν, ώστε να διαπράξουν βίαιες πράξεις στον πραγματικό κόσμο. Οι αρχές ερευνούν πώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διευκολύνουν τη δράση αυτών των ομάδων, καθώς και τη σχέση μεταξύ της οργάνωσης NLM και του δικτύου 764.
Μοιχεπιβασία, Κανονικότητα και Συνείδηση του Λαού:
Πατερική και Ιστορική Θεώρηση με αφορμή την άδικη
έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού
Η ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν είναι απλώς μια αλληλουχία θεσμικών
αποφάσεων ή διοικητικών μεταβολών. Είναι, κυρίως, ιστορία μαρτυρίας, διωγμών,
αδικιών και τελικής δικαίωσης, όχι από την ισχύ αλλά από την αλήθεια. Σε αυτή
την ιστορία, μία από τις βαρύτερες πληγές που επανεμφανίζονται διαχρονικά είναι
η αντικανονική έκπτωση επισκόπων και η συνακόλουθη κατάληψη των θρόνων τους από
άλλους, γεγονός που η πατερική παράδοση ονομάζει με ακρίβεια και αυστηρότητα
μοιχεπιβασία.
Η πρόσφατη και άδικη έκπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, με διαδικασίες
συνοπτικές, βεβιασμένες και βαθύτατα αμφισβητούμενες ως προς την κανονικότητά
τους, επαναφέρει στο προσκήνιο όχι απλώς ένα τοπικό εκκλησιαστικό ζήτημα, αλλά
ένα παλαιό, επαναλαμβανόμενο και τραγικά γνώριμο μοτίβο της εκκλησιαστικής
ιστορίας: την προσπάθεια επιβολής μιας νέας “κανονικότητας” μέσω θεσμικών
ακροβασιών, συκοφαντιών και αποκλεισμού του λαού του Θεού από τη ζωή της
Εκκλησίας.
Σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι η πολιτική ή συναισθηματική καταγγελία, αλλά η πατερική και ιστορική αποτίμηση. Να δείξει, δηλαδή, τι διδάσκει η ίδια η Εκκλησία, μέσα από τους Αγίους Πατέρες και την εμπειρία αιώνων, για τέτοιες περιπτώσεις, και ποια είναι η αναπόφευκτη κατάληξη όσων αποδέχονται να καταλάβουν θρόνο που ανήκει σε άλλον, ζώντα και αδίκως εκδιωχθέντα.
ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο
ΣΥΡΟΣ: ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ.
ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι
ασκητική γραμματεία κατέχει μια πολύ σπουδαία θέση στη διδασκαλία και στη ζωή
της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για σπουδαιότατα κείμενα αγίων ασκητών, προϊόντα
βαθύτατου πνευματικού στοχασμού και σοφίας. Περιέχουν την εμπειρία των αγίων
γερόντων, οι οποίοι βίωσαν την ευλογημένη πορεία της ασκήσεως και των αρετών
και την κατέγραψαν, για να είναι εσαεί στους πιστούς πολύτιμο βοήθημα μεθόδων
άσκησης και πνευματικής προκοπής.
Στην κορυφή της ασκητικής γραμματείας βρίσκονται και το κείμενα ενός μεγάλου ασκητή της Εκκλησίας μας, του Αββά Ισαάκ του Σύρου. Τα βαθυστόχαστα και ψυχωφελή του συγγράμματα είναι από τα κυριότερα αναγνώσματα των μοναχών και όλων όσων αγωνίζονται για την αρετή και την απαλλαγή από τα πάθη και τα άλγη της αμαρτίας.
Πού είσαι Χριστόδουλε;…
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Δέκα και οκτώ χρόνια πέρασαν από την εκδημία του μακαριστού
Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και στα όσα συμβαίνουν στην Πατρίδα μας. Ο πιστός
λαός τον αναζητεί, λέγοντας «πού είσαι Χριστόδουλε». Κατά τα εννέα χρόνια
της Αρχιεπισκοπίας του η Εκκλησία είχε
λόγο, είχε παρρησία και ο λαός ένιωθε ότι ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας
νοιάζεται γι’ αυτόν. Μπροστά στην προστασία του ποιμνίου του από τις ποικίλες
επιθέσεις, που σκοπό είχαν να πολεμήσουν την Πίστη του, να αλλάξουν την ταυτότητά
του και να αλλοιώσουν την πολιτισμική του κληρονομιά, εκείνος, ακολουθώντας τον
λόγο του Ιησού Χριστού, που λάτρευε, θυσίασε τη ζωή του.
Από της εκλογής του έως και την βαρύτατη ασθένεια, που τον οδήγησε στον θάνατο, δεν υπήρξε ημέρα που να μην αντιμετωπίζει με καρτερία και να απαντά με σοφία και παρρησία στα βέλη που εξαπολύονταν κατά του ιδίου και της Εκκλησίας. Τα πυρά ήσαν ομαδικά, από όλες τις πλευρές: πολιτεία, εξωτερικούς παράγοντες, από το εσωτερικό της Εκκλησίας, από ανθρώπους του περιβάλλοντός του, από τα ΜΜΕ… Εκείνος ακλόνητος έως την κοίμησή του. Ακόμη και κατά την ασθένειά του δεν έπαυσε να νοιάζεται και να αγωνίζεται για το ποίμνιό του.
Άγιοι της Εκκλησίας που προσέφυγαν κατά αποφάσεων
καθαίρεσης, αφορισμού ή εξορίας
Το κανονικό έκκλητο και η προσφυγή
στην κοσμική εξουσία
Η ιστορία της Εκκλησίας δεν είναι μόνο ιστορία συνόδων και δογμάτων, αλλά
και ιστορία δοκιμασίας των προσώπων που κλήθηκαν να υπηρετήσουν την αλήθεια
μέσα σε συνθήκες αδικίας, διωγμού και εκκλησιαστικής αναταραχής. Ιδιαίτερο
ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι περιπτώσεις αγίων αρχιερέων και ομολογητών που
υπέστησαν καθαίρεση, αφορισμό ή εξορία, συχνά με αντικανονικές διαδικασίες ή
υπό πολιτική πίεση.
Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει είναι πώς αντέδρασαν οι άγιοι αυτοί:
επέλεξαν την ανυπακοή και το σχίσμα ή την κανονική προσφυγή (ἔκκλητο);
Και σε ποιο βαθμό απευθύνθηκαν στην κοσμική εξουσία;
Η Παράδοση της Εκκλησίας δείχνει ότι οι άγιοι δεν αντιμετώπισαν την αδικία με διάσπαση της εκκλησιαστικής ενότητας, αλλά με υπομονή, κανονική τάξη και εμπιστοσύνη στη συνοδική κρίση. Το έκκλητο δεν αποτέλεσε επανάσταση, αλλά πράξη εκκλησιαστικής ευθύνης.
ΦΙΛΟΤΙΜΟΙ
ΣΤΟ ΠΕΝΘΟΣ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ
Κύριε Δήμαρχε,
Κύριοι του Δημοτικού Συμβουλίου, Κύριοι συνυπεύθυνοι του Καρναβαλιού
Ιδιαίτερα, η στοργική μας Εκκλησία, στις επώδυνες ώρες των συμφορών και των θλίψεων που έρχονται «απρογραμμάτιστα» στην καθημερινότητά μας, όχι απλώς διδάσκει αλλά και μας προτρέπει να εφαρμόσουμε τον διδασκαλικό αποστολικό της λόγο «κλαίειν μετά κλαιόντων». (Ρωμ.12, 15). Και είναι γεγονός πώς ο ορθόδοξος ελληνικός λαός έχει και φιλότιμο και καρδιά. δεν είναι αναίσθητος σε γεγονότα «θανάσιμα» να μην χύσει έστω και λίγα δάκρυα συμπόνοιας στο δράμα των Τρικάλων αλλά και λίγο νωρίτερα δύο νέων ανθρώπων της Αττικής θύματα της νεροποντής!
ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,
(1986-2026).
Αρχ.
Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων
και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 27η Ιανουαρίου 2026
Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από τότε που η ελληνική Πολιτεία ψήφισε τον εθνοκτόνο και αιμοσταγή νόμο 1609/1986 για τις εκτρώσεις με τον παραπλανητικό τίτλο: «Τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης και προστασίας της υγείας της γυναίκας…», με τον οποίο ουσιαστικά απενοχοποιήθηκε το στιγερό και ειδεχθές αυτό έγκλημα. Εδώ και 40 χρόνια διαπράττεται, δυστυχώς με τις ευλογίες της ελληνικής Πολιτείας, μια φρικώδης, σιωπηρή γενοκτονία, μπροστά στην οποία η γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού πραγματικά ωχριά. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ειδικών κατά τη διάρκεια αυτών των 40 ετών μία ολόκληρη Ελλάδα και πλέον έχει σφαγιασθεί στις γυναικολογικές κλινικές της Πατρίδος μας. Το δε τραγικότερο είναι ότι ο αίτιος αυτής της εθνικής τραγωδίας δεν είναι ο εξ’ ανατολών προαιώνιος εχθρός μας, αλλά εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες και αυτοί που μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα από την μεταπολίτευση και μετά. Στους εσχάτους και αποκαλυπτικούς χρόνους που ζούμε, όπου κυριαρχεί η ιδεολογία της «Νέας Εποχής», η σύγχρονη μάστιγα των εκτρώσεων καταδεικνύει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο, ότι η αποστασία της ανθρωπότητος έχει φθάσει πλέον στο αποκορύφωμά της. Η σκληρότητα και απανθρωπιά του ανθρώπου δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀδικία, ἡ πατερικὴ στάση καὶ τὸ ὅριο τῆς
ὑπακοῆς.
Ἁγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἄλλοι Πατέρες καὶ ἡ θεολογικὴ
ἀξιολόγηση τῆς προσφυγῆς κατὰ ἀδίκων συνοδικῶν πράξεων.
……………………………………
Στην ιστορία της Εκκλησίας, η σύγκρουση ανάμεσα στην κανονική τάξη, την
εκκλησιαστική εξουσία και τη δικαιοσύνη δεν είναι ούτε σπάνια ούτε περιθωριακή.
Αντιθέτως, αποτελεί έναν από τους βασικότερους άξονες της πατερικής εμπειρίας.
Η Εκκλησία δεν αγιοποιεί θεσμούς, αλλά πρόσωπα· και τα πρόσωπα αυτά συχνά
βρέθηκαν σε σύγκρουση με συνόδους, επισκόπους ή ακόμη και πατριάρχες.
Στο πλαίσιο αυτό, συχνά επικαλείται κανείς τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ως
παράδειγμα «σιωπηλής αποδοχής της αδικίας» και «μη διεκδίκησης δικαιωμάτων». Η
επίκληση αυτή χρησιμοποιείται για να υποστηριχθεί ότι κάθε κληρικός ή επίσκοπος
που θεωρεί πως αδικήθηκε από συνοδική απόφαση οφείλει να σιωπήσει πλήρως, να
μην προσφύγει πουθενά και να αποδεχθεί την κατάσταση ως δήθεν «αγιοπατερικό
ήθος».
Το ερώτημα που τίθεται — και το οποίο πραγματεύεται το παρόν άρθρο — είναι το εξής:
ΑΓΙΟΥ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ
Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ
ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ
Ἐὰν ὁ Κύριος σὲ ἐπισκεφθεῖ στὶς σωματικὲς ἀνάγκες χωρὶς δική σου προσπάθεια, ἐνῷ ἐσὺ ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴν ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς σου, τότε γεννιέται μέσα σου καὶ λογισμὸς ἀπὸ τὴν πανουργία τοῦ διαβόλου, τοῦ φονιᾶ, ὅτι ἡ αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς πρόνοιας προέρχεται ὁπωσδήποτε ἀπὸ ἐσένα. Καὶ τότε, μαζί μὲ αὐτὸν τὸν λογισμό, σταματᾶ νὰ ὑπάρχει γιὰ σένα καὶ ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν ἴδια ὥρα ξεσποῦν ἐναντίον σου πάμπολλοι πειρασμοί, εἴτε ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Προνοητοῦ εἴτε ἀπὸ τὴν ἀναζωπύρωση τῶν πόνων καὶ τῶν ἀσθενειῶν ποὺ κινοῦνται στὸ σῶμα σου.
Ἡ Ἐκκλησία φωνὴ συνειδήσεως ὑπὲρ τῶν ἀδυνάτων ἀγροτῶν
Γράφει ὁ κ.
Δημήτριος Λογοθέτης, θεολόγος
Ἡ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος βρίθει ἀπὸ παραδείγματα ἀγροτικῶν κινημάτων, τὰ ὁποῖα ἀντανακλοῦν βαθειὲς κοινωνικὲς ἀνισότητες, οἰκονομικὲς πιέσεις καὶ ἀγῶνες διὰ δικαιοσύνην, καθὼς ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος ἐβασίζετο κατ᾿ ἐξοχὴν στὴν ἀγροτικὴ αὐτῆς οἰκονομία. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς Ῥωμανίας, ὅπου ὁ Αὐτοκράτωρ Βασίλειος Β΄ ὁ Βουλγαροκτόνος (976-1025 μ.Χ.) υἱοθέτησε πολιτικὲς ὑπὲρ τῶν πτωχῶν ἀγροτῶν ἐναντίον τῶν πλουσίων γαιοκτημόνων, μέχρι τὶς ἐξεγέρσεις στὴν Θεσσαλία κατὰ τὰ τέλη τοῦ 19ου καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ὅπου ἱερεῖς συμμετεῖχαν ἐνεργῶς στὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν τσιφλικάδων, τὰ ἀγροτικὰ ζητήματα ἔχουν συχνὰ γίνει καταλύτες κοινωνικῶν ἀλλαγῶν, ἀλλαγές στις ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία δὲν ἦτο ἀποῦσα καὶ πάντοτε λάμβανε θέση ὑπὲρ τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ.
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:
α)
Η απόδοση τιμής προς τον Χρυσορρήμονα Πατέρα της Εκκλησίας μας
β)Ερμηνεία
της προτάσεως της Θείας Λειτουργίας του Ιερού
Χρυσοστόμου: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»
[εκφωνήθηκε στις 13-11-2000]
Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά και γιορτάζει τη μνήμη του μεγάλου διδασκάλου της, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ό,τι να πει κανείς ή να εγκωμιάσει, πάντα θα έμενε φτωχό μπροστά σε μία τόσο μεγάλη μορφή του λόγου της εκκλησιαστικής διακονίας και της αγιότητος που ήτο ο Ιερός Χρυσόστομος. Αλλ΄έστω και ελλιπώς, κάτι θα μπορούσαμε να πούμε.
Ἡ συζήτησις περὶ τὴν ἱστορίαν
Τοῦ κ.
Χαραλάμπους Μηνάογλου
Ἡ
συζήτηση γύρω ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὴν διδασκαλία της δὲν ἀπασχολεῖ μόνο τὴν ἑλληνικὴ
ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἕνα φαινόμενο ποὺ ἐμφανίζεται σὲ ὁλόκληρο
τὸν κόσμο καὶ κατεξοχὴν στὴν Εὐρώπη. Ἄλλοτε μὲ ἠπιότερη καὶ ἄλλοτε μὲ ὀξύτερη
μορφὴ ἡ συζήτηση γύρω ἀπὸ τὴν ἱστορία ἐπανέρχεται, καθὼς μέσα σὲ αὐτὴν ἐμπεριέχεται
ἡ ἀντιπαράθεση γιὰ τὴν διαχείριση τοῦ παρελθόντος μὲ τὴν εὔλογη πολιτικὴ
σημασία της στὸ ἑκάστοτε παρόν.
Τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ὅμως, ὁ διεθνισμὸς ἔχει κυριαρχήσει σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς ἑλληνικῆς ἱστοριογραφίας. Ἡ ἐπιστημονικὴ ἱστορικὴ γραφὴ ὑπῆρξε αὐτὴ ποὺ ἔδωσε τὸν τόνο καὶ τὸ πρότυπο ὑπαγωγῆς στὸν διεθνισμό. Ἡ ἐκλαϊκευτικὴ ἱστοριογραφία, αὐτὴ δηλαδὴ ποὺ γράφεται συνήθως ἀπὸ μὴ εἰδικοὺς μὲ στόχο νὰ καλλιεργήσει τὴν λαϊκὴ συνείδηση, ἀκολούθησε, ἂν καὶ σὲ αὐτὴν ὑπῆρξαν καὶ δείγματα ἀντίθεσης στὸ κυρίαρχο διεθνιστικὸ πρότυπο. Τέλος, ἡ σχολικὴ ἱστοριογραφία, ἂν καὶ ἀντιστάθηκε περισσότερο, δὲν κατόρθωσε καὶ αὐτὴ νὰ ἀποφύγει τὴν ὑποταγή της στὰ διεθνιστικὰ κελεύσματα.
ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ[:Εβρ.7,26-28
και 8,1-2]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
«Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος(:Aντικαταστάθηκε λοιπόν η λευιτική ιεροσύνη. Διότι τέτοιος και με τέτοιες ιδιότητες Αρχιερέας μάς χρειαζόταν· ευσεβής και άγιος, απαλλαγμένος από κακία και πονηρία, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ανέγγιχτος από την αμαρτία. Και όσο ζούσε στη γη, ήταν τελείως χωρισμένος και ανέγγιχτος από τις αμαρτίες των ανθρώπων, επειδή ήταν απόλυτα αναμάρτητος· επιπλέον όμως τώρα και επειδή ανυψώθηκε πάνω από τους ουρανούς και κάθεται στα δεξιά του Θεού)»[Εβρ.7,26].
π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
ΠΕΡΔΙΚΑ
- 180 10 ΑΙΓΙΝΑ
Η ιερότητα της
ζωής απέναντι στη βία της εξάλειψης
Θεολογικοί και βιοηθικοί στοχασμοί για τον άνθρωπο, τον πόνο και την ευθύνη
Η ανθρώπινη ιστορία αρχίζει και προχωρά μέσα σε ένα βαθύ υπαρξιακό τραύμα: το τραύμα της αποξένωσης από τον Θεό και τον αδελφό. Από την πρώτη δολοφονία της ιστορίας, τη δολοφονία του Άβελ από τον Κάιν, μέχρι τις σύγχρονες μορφές θεσμοθετημένης βίας, ο άνθρωπος παλεύει να δώσει απαντήσεις στο μυστήριο του πόνου, της αδυναμίας και της ευαλωτότητας.
Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος
«ΕΙΜΑΙ ΣΕΣΩΣΜΕΝΟΣ» ΕΝΑΝΤΙ
ΤΟΥ
«Ο ΘΕΟΣ ΙΛΑΣΘΗΤΙ ΜΟΙ ΤΩ ΑΜΑΡΤΩΛΩ»
Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς προτεσταντικής «μαρτυρίας» καὶ τοῦ ὀρθοδόξου βιώματος εἶναι πρωτίστως ὀντολογική, διότι ἀφορᾶ αὐτὸν τοῦτον τὸν πυρῆνα τῆς σωτηρίας. Ἐφόσον ὁ αἱρετικὸς ἐγκλωβίζεται στὴν ἔπαρση τῆς σιγουριᾶς, ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ ἀντιτάξει τὴ σιωπὴ τῆς μετανοίας. Τελικά, δὲν πρόκειται γιὰ μία ἁπλὴ κοινωνιολογικὴ ἀνάλυση, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀληθινῆς πνευματικῆς ὁδοῦ.
Εθνικό Μητρώο Επιτήρησης (E.M.Eπ.) και εφαρμογή συναίνεσης «PA» υπό τον μανδύα του Εθνικού Μητρώου Επικοινωνίας και της ειδικής εφαρμογής «myInfo»,τους γονείς του Προσωπικού Αριθμού
Εις μνήμην του
πατέρα μου
Αντωνία Σφακιανάκη, Πληροφορικός
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν
Πειραιεί τη 26η Ιανουαρίου 2026
ΟΤΑΝ Ο «ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ», «ΕΞΑΓΙΑΖΕΤΑΙ» ΚΑΙ Η
ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!
(Σχόλιο σε άρθρο παπικού «αρχιεπισκόπου»)
Πάγια και διαχρονική τακτική του αιρετικού Παπισμού είναι, μιμούμενος το γνωστό ερπετό, τον χαμαιλέοντα, να αλλάζει συχνά πρόσωπο, να φορεί υποκριτικό προσωπείο ανάλογα με τις περιστάσεις. Κρύβει το αληθινό του πρόσωπο προκειμένου να αποκομίζει οφέλη, χωρίς να μετακινείται ουσιαστικά από τη δική του ταυτότητα και οντότητα.
Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ
ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ
Αγαπητοί αδελφοί, ο προσηλυτισμός των ποικιλώνυμων αιρέσεων έχει αλλάξει πλέον πρόσωπο και μεθόδους στις μέρες μας. Οι εποχές όπου η προσέγγιση γινόταν κυρίως με στάντ σε κεντρικές πλατείες ή με απρόσκλητες επισκέψεις στις πόρτες των σπιτιών μας φαίνεται να παρέρχονται. Σήμερα, η δράση αυτή έχει μεταφερθεί με τρόπο καταιγιστικό στον ψηφιακό κόσμο, εκεί που η πρόσβαση στην καρδιά και το μυαλό μας είναι διαρκής και άμεση.
Προϋποθέσεις ἁρμονικῆς συμβιώσεως
Τοῦ
Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Στὴν
κοινωνία ὑπάρχουν οἱ πλούσιοι καὶ ἰσχυροί, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ πιστεύουν ὅτι σ’
αὐτοὺς ἀνήκουν ὅλα τὰ ἀγαθὰ τοῦ τόπου καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ πρόθυμα ἐπιδιώκουν τὴν
ἀναρρίχησή τους σὲ θέσεις ἐξουσίας, γιὰ νὰ σταθεροποιήσουν τὰ συμφέροντά τους
καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ὑλοποίηση τῶν μελλοντικῶν τους σχεδίων. Τὸ λαὸ τὸν
βλέπουν μὲ περιφρόνηση καὶ τὸν θεωροῦν εὐάλωτο, γιατί εἶναι βέβαιοι γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα
τῆς δημαγωγίας, τῆς προπαγάνδας καὶ τῶν ἔργων ἐντυπωσιασμοῦ, ποὺ ἡ ἀξία τους εἶναι
ἀσήμαντη.
Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ πολλοὶ στὴν κοινωνία, ποὺ δὲν ἔχουν ἄφθονα ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ φυσικὰ οὔτε τὴ δύναμη νὰ ἐπηρεάσουν τοὺς ἰσχυροὺς γιὰ δικές τους ὑποθέσεις. Ἐργάζονται, ὅταν ἔχουν τὴ δυνατότητα, κοπιάζουν γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν ἀναγκαίων τῆς ζωῆς καὶ συχνὰ θεωροῦνται ἀπὸ τοὺς πλούσιους ἀνίκανοι καὶ μὴ ἀποτελεσματικοί.
Ἀπὸ
τὸν «κατ’ εἰκόνα» Θεοῦ συνδημιουργὸ Ἀδὰμ ἔως τὸν ἄνθρωπο τῆς ὀθόνης.
Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου, Δρ. Φυσικοῦ,
Θεολόγου, MEd
1. Ἡ ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς ὀθόνης.
Τὴν ζωή μας στὴν σημερινὴ ἐποχὴ κατακλύζει πολύπτυχα ἡ ἀνθρώπινη πρόοδος στὰ ἠλεκτρονικὰ συστήματα, τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστὲς καὶ σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπιτεύγματα ποὺ φέρουν τὸ ὄνομα τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας καὶ συνθέτουν τὸν ψηφιακὸ κόσμο, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ραγδαία ἄνοδο τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης AI (στὴν πραγματικότητα τεχνητῆς εὐφυΐας), καταλήγει πλέον σὲ ἕνα κόσμο ὅπου κυριαρχεῖ τὸ εἰκονικὸ καὶ ἐξωπραγματικό.
Ομολογία ή αίρεση;
Η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού υπό το φως της
Ορθόδοξης Παράδοσης
Σε περιόδους εκκλησιαστικής σύγχυσης, η Ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας διδάσκει ότι η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται πάντοτε μέσα από θορυβώδεις δηλώσεις, αλλά συχνά μέσα από τη σιωπηλή ομολογία, την υπομονή και τη σταθερότητα στην Παράδοση. Σήμερα, η περίπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο ένα παλαιό, αλλά πάντοτε επίκαιρο ερώτημα:
«Τὰ χόρτασα ὅλα, θέλω ν’ ἀλλάξω…»
Κ. Γ.
Παπαδημητρακόπουλος
Ἔγραψε, καλοί μου φίλοι, ἕνας 27χρονος φυλακισμένος: «Τὰ χόρτασα ὅλα… Θέλω ὅταν ἀποφυλακιστῶ, νὰ ἀλλάξω. Νὰ ἀλλάξω παρέες, περιοχή, ζωή…»! Εἶναι μία μεγάλη καὶ σπουδαία ὁμολογία αὐτή. Μὲ πολλὰ καὶ μοναδικὰ μηνύματα. Νὰ σὰν αὐτά…
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Θεσμική εκτροπή, σύγκρουση συμφερόντων και επιτακτική
ανάγκη ελέγχου.
Η υπόθεση Τυχικού και οι βαριές ευθύνες της διοίκησης υπό
τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο.
Η Εκκλησία, όσο και αν επικαλείται το πνευματικό της έργο, δεν απαλλάσσεται
από τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου, της χρηστής διοίκησης και της
λογοδοσίας. Αντιθέτως, ακριβώς λόγω της ηθικής και κοινωνικής επιρροής της, η
απαίτηση για διαφάνεια είναι αυξημένη. Όταν δε, η ανώτατη εκκλησιαστική ηγεσία
ενεργεί με τρόπο που γεννά σοβαρά ερωτήματα νομιμότητας, σύγκρουσης συμφερόντων
και ενδεχόμενης κατάχρησης εξουσίας, η κατάσταση παύει να είναι «εσωτερικό
εκκλησιαστικό ζήτημα» και καθίσταται θεσμικό πρόβλημα δημοσίου ενδιαφέροντος.
Η απαίτηση του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου να παραδοθούν τα κλειδιά του χώρου διαμονής του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, συνοδευόμενη από την εντολή να εγκαταλείψει τον χώρο χωρίς σαφή, θεσμικά ασφαλή εναλλακτική, συνιστά πράξη διοικητικής βίας στο πλαίσιο εκκρεμούς διαδικασίας. Το γεγονός ότι προτάθηκε ως «λύση» η μετακίνησή του στην ίδια την Αρχιεπισκοπή, δηλαδή στον χώρο διοίκησης του προσώπου που λειτουργεί ταυτόχρονα ως κατήγορος και τοποτηρητής, εγείρει καίριο ζήτημα αμεροληψίας.
Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;
Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ
Τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Πατρίδας μας ἔχουν ἐπιλέξει νά προωθοῦν ὅ,τι ἀνήθικο, ἄσχημο καί φαῦλο ὑπάρχει. Ἀντιθέτως, ὁ,τιδήποτε ἀνορθώνει τόν ἄνθρωπο, τοῦ χαρίζει αἰσιοδοξία, γνώση, ἦθος, ἐνεργοποιεῖ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, οἱ ἄρχοντες καί προπαγανδιστές τοῦ κόσμου τούτου ἐπιχειροῦν νά τό ἀφανίσουν.
