Χέρι χέρι στο κενό

 

Χέρι χέρι στό κενό

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος-Θεολόγος

Ἡ εἴδηση ἔπεσε σάν κεραυνός καί πάγωσε τίς καρδιές μας. Στήν Ἀθήνα δύο 17χρονα κορίτσια, φίλες μεταξύ τους, ἀνέβηκαν ὅσο μποροῦσαν πιό ψηλά, γιά νά πετάξουν μακριά μας. Ἔπεσαν πιασμένες χέρι χέρι ἀπό τόν ἕκτο ὄροφο πολυκατοικίας, ὄχι γιά νά περπατήσουν τή ζωή, ὅπως πρόσταζε ἡ τρυφερή τους ἡλικία, ἀλλά γιά νά ἀνταμωθοῦν σέ μιά βουτιά θανάτου. Ἡ μία κοπέλα ξεψύχησε ἀκαριαῖα, ἀφήνοντας τήν τελευταία της πνοή στό κρύο τσιμέντο. Ἡ δεύτερη, ἀφοῦ νοσηλεύτηκε μερικές ἡμέρες, ὑπέκυψε κι αὐτή. Λίγες ἑβδομάδες πρίν, ἄλλη 17χρονη ἔπεφτε στόν Ἰσθμό τῆς Κορίνθου, ἐνῶ μιά 15χρονη σωζόταν ἀπό θαῦμα μέσα στά ἴδια νερά.

   Ματώνει ἡ ψυχή μας, καθώς τό ἀναλογιζόμαστε! Δέν τό χωρᾶ ἀνθρώπινος νοῦς! Τί συμβαίνει στίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας; Γιατί οἱ νέοι μας, μέ ὁλόκληρη τή ζωή μπροστά τους, νιώθουν τόσο νικημένοι, τόσο ἀπογοητευμένοι, πού δέν περιμένουν τίποτα αἰσιόδοξο ἀπό τό αὔριο; Τά δύο κορίτσια ὅρμησαν στό κενό, γιά νά ἀφήσουν πίσω τους τά δικά μας ἀθεράπευτα κενά, σέ ἕναν κόσμο πού συνθλίβεται ἀπό τή βαρύτητα τῆς ἀπόγνωσης. Ψυχές εὐαίσθητες σάν πορσελάνη, πού ραγίζουν στό πρῶτο ταρακούνημα. Παιδιά ἀπροστάτευτα ἀπό τήν πολλή «προστασία» καί ἀνήμπορα ἀπό τά τόσα «πρέπει» καί «μπορῶ» πού ἡ κοινωνία μας φορτώνει ἀλύπητα στίς πλάτες τους.

   Τά νούμερα τοῦ Παρατηρητηρίου Αὐτοκτονιῶν τῆς «ΚΛΙΜΑΚΑ», τοῦ ἁρμόδιου φορέα γιά τήν πρόληψη τῆς αὐτοχειρίας, ἔρχονται νά ἐπιβεβαιώσουν αὐτό πού ἡ καρδιά μας ἤδη ψιθυρίζει μέ τρόμο: Τό 2025 σημειώθηκε ἐκρηκτική, σοκαριστική αὔξηση τῶν αὐτοκτονιῶν στήν Ἑλλάδα, φτάνοντας τίς 579· περίπου 1,6 αὐτοκτονίες τήν ἡμέρα, μία αὐτοκτονία ἀνά 15 ὧρες στήν «προοδευμένη» πατρίδα μας! Καί ἀναρωτιόμαστε: Πῶς γίνεται σέ μιά ἐποχή πού ἀνθεῖ ὁ καταναλωτισμός, ἡ σεξουαλική ἀπελευθέρωση καί ἡ διαδικτυακή ἔκθεση στά social media, τά παιδιά νά βουλιάζουν ἔτσι στή δυστυχία; Ἔχουμε στά χέρια μας ὅλα τά ὑποτιθέμενα ἀντίμετρα τῆς κατάθλιψης -χάπια, ψυχολόγους, ὀθόνες- ὄχι ὅμως καί νόημα ζωῆς. Καταναλώνουμε 1,5 φορά περισσότερα ἀντικαταθλιπτικά σέ σχέση μέ τήν προηγούμενη δεκαετία, ξοδεύοντας μισό δισεκατομμύριο εὐρώ τόν χρόνο γιά ψυχοτρόπα φάρμακα, ἀλλά ἡ ἐσωτερική θηλιά συνεχίζει νά μᾶς πνίγει.

   Ἡ ἀλήθεια εἶναι σκληρή: Ὁ ἄνθρωπος θέλησε νά καταχραστεῖ τά ἀνθρώπινα μακριά ἀπό τόν Θεό· καί κατέληξε νά μείνει ἀνοχύρωτος, ἔρημος καί ἀπό Θεό καί ἀπό ἄνθρωπο. Φτιάξαμε ἕναν κόσμο -κλουβί ἀπό φωτισμένες ὀθόνες. Ἀπαιτήσαμε ἀπό τά παιδιά μας νά καλύψουν τά δικά μας κενά, νά διορθώσουν τίς δικές μας ἀποτυχίες καί νά κολυμπήσουν ἐκεῖ ὅπου ἐμεῖς οἱ ἴδιοι πνιγήκαμε. Παραλείψαμε ὅμως νά τά ἑτοιμάσουμε κατάλληλα, γιά νά διαχειριστοῦν λελογισμένα τό ἄγχος τῶν Πανελληνίων Ἐξετάσεων· καί τώρα δρέπουμε τούς καρπούς. Κι ὅταν ἕνα παιδί ἀποτυγχάνει στό κυνήγι τῆς ἐπίδοσης καί δέν διαθέτει πνευματικές ἄμυνες, ὁ στρεβλός λογισμός του -αὐτό τό φαρμακερό φίδι- μπορεῖ νά τό ὁδηγήσει στήν ὁλοκληρωτική ἀπόγνωση.

   Ἐπιπλέον, οἱ νέοι μας ἀφήνουν σημειώματα αὐτοκτονίας, ζητώντας συγγνώμη. Ὅμως, τήν οὐσιαστική συγγνώμη ὀφείλουμε νά τή ζητήσουμε ἐμεῖς. Ἀποτύχαμε! Ἀποτύχαμε, γιατί δέν μεταγγίσαμε στά παιδιά μας τήν ἐσταυρωμένη Ἀγάπη. Γιατί δέν τούς μάθαμε ὅτι ἡ ζωή εἶναι ἕνα ἀνεκτίμητο καί ἀδιαπραγμάτευτο δῶρο τοῦ Θεοῦ, πού δέν παραδίδεται σέ καμία ἐπίγεια θλίψη. Τούς μάθαμε νά κοιτάζουν τό «ἔξω» καί νά ἀγνοοῦν τό «μέσα». Τούς ἀφήσαμε νά πιστεύουν ὅτι μετά τόν τάφο ὑπάρχει μόνο τό μηδέν καί ἡ ἀνυπαρξία, μέ ἀποτέλεσμα νά τρέχουν πανικόβλητοι νά προλάβουν τήν ἀχόρταγη ἱκανοποίηση τῆς σάρκας, ἐγκλωβίζοντας τίς βλέψεις τους σέ ἕναν αἰώνα – ἀπατεώνα.

   Ἀσφαλῶς ἡ αὐτοχειρία ἑνός νέου δέν ἀποτελεῖ μόνο στατιστικό μέγεθος οὔτε ἁπλῶς θέμα γιά ἠθικολογική κριτική. Εἶναι προσωπικός, αἱματηρός Γολγοθᾶς. Κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι μοναδική, ἀνεπανάληπτη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, πλασμένη γιά τήν αἰωνιότητα. Ὁ Χριστός δέν ἀπέφυγε τόν πόνο. Εἰσῆλθε μέσα του, βίωσε τήν ἀπόλυτη μοναξιά καί τήν ἐγκατάλειψη ἐπάνω στόν Σταυρό, γιά νά γίνει ὁ κατεξοχήν συνοδοιπόρος κάθε πληγωμένης καί συντετριμμένης ψυχῆς. Ὅταν δέν ὑπάρχει κανείς στόν κόσμο νά νιώσει ἕνα παιδί, ὑπάρχει πάντα Ἐκεῖνος πού μέ στοργή προσκαλεῖ: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι» (Μθ 11,28).

   Ἀναντίλεκτα, ἡ λύση δέν θά ἔρθει ἀπό τό τέλειο κράτος οὔτε ἀπό τήν τέλεια κοινωνία. Ἡ ρίζα καί ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ εἶναι ὅτι μᾶς λείπει ἡ μετάνοια καί τό πνευματικό φιλότιμο. Λείπει ὁ Χριστός ἀπό τό κέντρο τῆς ζωῆς μας. Ἄν θέλουμε νά ἀνακοπεῖ αὐτή ἡ ἐλεύθερη πτώση καί νά σταματήσει ἡ καταστροφική ἁλυσίδα, ἐπιβάλλεται νά μετατρέψουμε τήν ἀνθρωποκεντρική μας κοινωνία σέ θεοκεντρική. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό πνευματικό νοσοκομεῖο, ἡ ζεστή, ἀνοιχτή ἀγκαλιά, πού μπορεῖ νά ἀκούσει τόν θυμό, τόν φόβο καί τήν ἀμφισβήτηση τῶν ἐφήβων, χωρίς νά τούς κρίνει ἤ νά τούς ἐνοχοποιεῖ.

   Ἄς ἐγκαταλείψουμε, λοιπόν, τά μεγάλα λόγια! Οἱ ἔφηβοι σήμερα ἔχουν ἀπίστευτους ἀνιχνευτές ἐντοπισμοῦ τῆς ὑποκρισίας. Δέν θά πειστοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή τούς διαβάσαμε κάποιο ὡραῖο κείμενο. Θά πειστοῦν μόνον, ἄν δοῦν αὐτή τήν ἀγάπη νά παίρνει σάρκα καί ὀστά στά δικά μας μάτια, στήν ὑπομονή μας, στή θυσιαστική σιωπή μας, στή δική μας ζωή.

   Ὁ Χριστός μᾶς ἄφησε τήν Ἐκκλησία του, τό σῶμα του. Ἄν ἕνας ἔφηβος φτάνει στό σημεῖο νά νιώθει ἐντελῶς μόνος, ἡ ἀποτυχία εἶναι δική μας, γιατί δέν καταφέραμε νά γίνουμε ἡ ὁρατή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή ζωή του. Ἡ σωτηρία τῆς ζωῆς τοῦ ἐφήβου δέν ἀπαιτεῖ θεολογικές ἤ ἄλλες περγαμηνές· ἀπαιτεῖ τή δύναμη νά καθίσουμε μαζί του μέσα στό σκοτάδι του καί νά μή φύγουμε, μέχρις ὅτου βγεῖ ὁ ἥλιος!