Συνέρχεται από την Τρίτη 4 έως και την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας

Συνέρχεται από την Τρίτη 4 έως και την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011 στην Tακτική Tης Συνέλευση η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην αίθουσα των Συνεδριών του Συνοδικού Μεγάρου (Ιασίου 1, Αθήνα).

Το πρωί της Τρίτης, 4 Οκτωβρίου, από ώρας 6:30 - έως 8:30 θα τελεσθεί Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στο Συνοδικό Παρεκκλήσιο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Καθολικό της Ιερᾶς Μονής Πετράκη. Στις 9:00 θα αρχίσουν οι εργασίες των Συνεδριάσεων με Εναρκτήρια Ιερά Ακολουθία στο Μεγα Συνοδικό.
Στη συνέχεια ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, Πρόεδρος της Ι¬ε¬ράς Συνόδου της Ιεραρχίας, θα προσφωνήσει τους Σεβασμιωτάτους Συνοδικούς Συνέδρους και θα αντιφωνήσει ο πρώτος τη τάξει Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, εκ των μελών της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Θα ακολουθήσει η εκλογή της εξ Αρχιερέων Επιτροπής για τις ανακοινώσεις στον Τύπο.

Κατόπιν θα παρουσιασθεί η Εισήγηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου με θέμα: «Προς μία αναθεώρηση και αναδιοργάνωση Εκκλησιαστικών πραγμάτων».

Θα ακολουθήσει συζήτηση επί της ως άνω Εισηγήσεως.

Τέλος θα πραγματοποιηθεί η Συμπλήρωση του Καταλόγου των προς Αρχιερατεία Εκλογίμων.

Την επομένη, Τετάρτη 7 Οκτωβρίου, ώρα 9:00 θα παρουσιασθούν οι ακόλουθες Εισηγήσεις: α) του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρα με θέμα: «Προετοιμασία για το Μυστήριο του Γάμου και την δημιουργία μιας Χριστιανικής οικογένειας», β) του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννου με θέμα: «Συζυγία - Οικογένεια. Ορθόδοξα πνευματικά και σύγχρονα κοινωνικά δεδομένα» γ) του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Παροναξίας κ. Καλλινίκου με θέμα: «Η κατά Χριστόν ανατροφή των παιδιών».

Θα ακολουθήσει συζήτηση επί των Εισηγήσεων.

Την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου, ώρα 9:00 θα παρουσιασθούν οι ακόλουθες Εισηγήσεις: α) του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου με θέμα: «Περί της αναγνωρίσεως της εν Κωνσταντινουπόλει εν έτει 879/880 μ.Χ. συγκληθείσης Συνόδου ως Ογδόης Οικουμενικής» και β) του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμία με θέμα: «Περί της αναγνωρίσεως της εν Κωνσταντινουπόλει εν έτει 1351 μ.Χ. συγκληθείσης Συνόδου ως Ενάτης Οικουμενικής».

Θα ακολουθήσει συζήτηση επί των Εισηγήσεων.

Την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος θα προβεί στην πλήρωση της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, τυχόν κενωθησομένων Ιερών Μητροπόλεων και νενομοθετημένων θέσεων Βοηθών Επισκόπων, τον ορισμό Μελών Συνοδικών Επιτροπών (άρθρ. 10 του Ν. 590/1977), στην Ψήφιση Κανονισμών και τέλος θα ασχοληθεί με τρέχοντα Υπηρεσιακά θέματα.

Εκ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, Δια να μην αμαρτάνωμεν

Δια να μην αμαρτάνωμεν

« … Δια να μην αμαρτάνης του λοιπού σου δίδω τας εξής πατρικάς συμβουλάς.

 1 ) Να προσεύχεσαι αδιαλείπτως νοερώς, μετά προσοχής, επιμελείας και συναισθήσεως να λέγης διαφόρους προσευχάς, όσας γνωρίζης και ιδίως την σύντομον προσευχήν . Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, και το Δόξα σοι ο Θεός, Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς κ.λ.π. Να προσεύχεσαι και όταν περιπατής καθ’ οδόν, και όταν εργάζεσαι, και όταν πίπτης εις την κλίνην να αναπαυθής, και όταν εγείρεσαι και εν παντί καιρώ και πάση ώρα. Όταν, λοιπόν, προσεύχεσαι μετ’ ευλαβείας, επιμελείας, προσοχής και κατανύξεως ο εχθρός δεν πλησιάζει , αλλά και αν πλησιάση και όσας φοράς πλησιάση φεύγει, αναχωρεί άπρακτος…

2 ) Να ενθυμήσθε πάντοτε τον Θεόν. Επειδή το αμαρτάνειν γίνεται , λέει ο Μ. Βασίλειος ,κατ’ απουσίαν Θεού. Όταν λησμονήσωμεν τον Θεόν , λησμονήσωμεν ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών, και μας βλέπει και τίποτε δεν τον λανθάνει ή καλόν ή κακόν. Τότε δεν θα αμαρτάνωμεν. Πώς ποιήσω το πονηρόν ενώπιον του Κυρίου μου και αμαρτήσομαι, είπεν ο νέος Ιωσήφ ο σώφρων, ο ανδρείος κατά την ψυχήν, ο ωραίος και πάγκαλος, εις την ασελγεστάτην κυρίαν του, η οποία τον παρεκίνει προς αμαρτίαν . Και ούτω έφυγε την αμαρτίαν , ο δε προφητάναξ Δαβίδ, ηλικιωμένος , υπανδρευμένος, με παιδιά , ελησμόνησε τον Θεόν , αμάρτησε , και αφού μετενόησε πικρά , επενθούσε, ενήστευε, ηγρύπνει και εστέναζε δια την αμαρτίαν. Δια να μην αμαρτήση εις το εξής εσκέπτετο πάντοτε ότι ο Θεός ήτο έμπροσθέν του. « Προωρώμην τον Κύριόν μου, ότι δια παντός ενώπιόν μου εστι, ίνα μη σαλευθώ » , έλεγε.

3 ) Να ενθυμήσαι τον θάνατον. Μνήσθητι, τέκνον μου, των εσχάτων σου και ουχ αμαρτήσεις , μας συμβουλεύει ο Σοφός Σειράχ. Εκείνος που ενθυμείται διαρκώς τον θάνατον, λέγει ο Μ. Βασίλειος, ή τελείως ή ολίγον θέλει αμαρτήσει…

4 ) Να αγαπήσης τον Θεόν με όλην σου την ψυχήν, την καρδίαν, την δύναμιν και την διάνοιαν, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Αγάπην όμως όχι ψευδή, με λόγια, αλλά πραγματικήν, και όταν αγαπά τις τον Θεόν ολοψύχως μένει μαζί με τον Θεόν μένει μαζί με αυτόν. Πού πλέον να πλησιάση ο πονηρός, η αμαρτία; …
Αυτάς τας τέσσερας πατρικάς συμβουλάς , αγαπητόν μου τέκνον, σου δίδω και ως παρακαταθήκην σου αφήνω, και αν αυτάς φυλάξης μετά προσοχής και επιμελείας θα σωθής και θα κερδίσης την βασιλείαν των ουρανών , της οποίας είθε να αξιωθώμεν πάντες.

Μετά πατρικής αγάπης και εγκαρδίων ευχών

Φιλόθεος Ζερβάκος Αρχιμ. »

-Από το βιβλίο « Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ( Ο ουρανοδρόμος οδοιπόρος ,1884-1980)  Ένας σύγχρονος όσιος πατήρ της Ορθοδόξου Χριστού Εκκλησίας »  Τόμος Α΄  Εκδόσεις : « Ορθόδοξη Κυψέλη »  Στυλιανός Ν. Κεμεντζετζίδης  -Σύγχρονοι Γέροντες

Συνάντηση του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα με τον Πάπα Βενέδικτο

Ιταλία 29 Σεπτεμβρίου 2011 - Με τον Πάπα Βενέδικτο συναντήθηκε ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων,  Πρόεδρος του Τμήματος  Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στη θερινή κατοικία του Πάπα  στο Castel Gandolfo  και σύμφωνα με το δελτίο τύπου  συζητήθηκε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που αφορούν τις διμερείς σχέσεις, Βατικανού και  Πατριαρχείου Μόσχας.

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος :«Υπέρ του λαού η περιουσία μας»

Την πρόθεση αξιοποίησης της Εκκλησιαστικής περιουσίας για την στήριξη των αναξιοπαθούντων εξέφρασε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών  Ιερώνυμος.

«έχουμε κάνει πρόταση και φαίνεται ότι έχει γίνει κατανοητό το θέμα, να αξιοποιήσουμε την εκκλησιαστική περιουσία και να διαθέσουμε τους πόρους που θα προέλθουν από την αξιοποίησή της, στην διακονία των ευπαθών ανθρώπων, Ιδρύματα, στέγες γερόντων, παιδιά που έχουν ανάγκη.  Θα καλύψει, δηλαδή, η Εκκλησία όσο μπορεί το κοινωνικό, το φιλανθρωπικό πρόβλημα, το καθημερινό πρόβλημα των ανθρώπων που βιώνουν την δυστυχία».

 «πιστεύω πως και η ιεραρχία του Οκτωβρίου που θα συνέλθει, αυτή την γραμμή θα ακολουθήσει, γιατί θέλουμε ο κόσμος μας και τις δυσκολίες να ξεπεράσει, αλλά προπάντων να είμαστε ενωμένοι σε αυτή την δύσκολη ώρα για να την ξεπεράσουμε».  

Σκιαγραφώντας την ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν δεκάδες συνάνθρωποί μας, ο κ. Ιερώνυμος είπε χαρακτηριστικά «εμείς ζούμε περισσότερο το πρόβλημα, το οποίο εξαπλώνεται κάθε μέρα και συνέχεια πολιορκούν τα γραφεία μας άνθρωποι που έχουν πολλές ανάγκες. Βλέπουμε, προσέθεσε ο ίδιος, ότι η ανεργία ανεβαίνει, οι οικονομικές δυσκολίες περισφίγγουν τους ανθρώπους και πραγματικά απορούμε προς τα πού πηγαίνουμε». Ο Μακαριώτατος έστειλε, τέλος, μήνυμα ενότητας προς κάθε κατεύθυνση, με την διαβεβαίωση ότι «η Εκκλησία θα κάνει ότι μπορεί περισσότερο για να ξεκουράσει τους κουρασμένους ανθρώπους και πρέπει να δείξουμε υπομονή, να ’μαστε ενωμένοι για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, όπως τις ξεπεράσαμε και άλλες πολλές φορές».

Απόσπασμα από την εφημερίδα «Ταχυδρόμος»29/09/2011

Γεώργιος Ζερβός, Καιρός Μακαριώτατε, να «πιάσετε» και το «καριοφίλι»

ΚΑΙΡΟΣ, ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ, ΝΑ «ΠΙΑΣΕΤΕ» ΚΑΙ ΤΟ «ΚΑΡΙΟΦΙΛΙ»

Προσωπικὴ ἧττα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου ὁ διασυρμὸς τῆς Ἐκκλησίας

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ διέσυραν τὴν Ἐκκλησίαν ὡς ἔχουσαν μυθικὴν περιουσίαν καὶ δὲν πληρώνει φόρους καὶ ἔκτακτα χαράτσια. Ἔστρεψαν τὸν λαὸν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Ἐχρησιμοποίησαν τὴν προπαγάνδα διὰ νὰ πλήξουν τὴν Μάννα τοῦ Γένους.

Ἠπέδειξαν ὅτι προκειμένου νὰ διασωθοῦν χρησιμοποιοῦν ὅλας τὰς μεθόδους. «Καῖνε» ἀκόμη καὶ τοὺς «ἀνθρώπους» των εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Ἐξέθεσαν ἀνεπανορθώτως τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ μίαν γραμμήν, ἡ ὁποία τὸν ἐκθέτει ὡς «πράσινον»Ἀρχιεπίσκοπον. Πολλοὶ λέγουν ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν γραμμὴν τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐπιτύχει πολλαπλασίως περισσότερα ἀπὸ τὸν διάδοχόν του, ὁ ὁποῖος ὡμίλει καὶ «ἐφώναζε». Ὅσοι τὸ ὑποστηρίζουν λησμονοῦν ὅτι ὁ μακαριστὸς Ἀθηνῶν κυρὸς Σεραφείμ εἶχε τακτικὴν καὶ στρατηγικήν. Ὁσάκις ἐχρειάσθη ἔτριξε τὰ «δόντια» εἰς τοὺς ἑκάστοτε κυβερνῶντας τῆς ἐποχῆς του. Θυμίζομεν τὰς κινητοποιήσεις κλήρου καὶ λαοῦ διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μοναστηριακῆς περιουσίας. Αἱ κινητοποιήσεις «ἐπανικόβαλαν» τὸν Α. Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε νὰ στείλη ἀπεσταλμένους εἰς τὸν μακαριστὸν Ἀρχιεπίσκοπον, διὰ νὰ τὰ «βροῦν». Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἔκλεισε τὰς θύρας εἰς τὸ Φανάρι, ὅταν αὐτὸ ἔθεσε ζητήματα μὲ τὸ Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ εἶχε γενναῖον ἀντιπαπικὸν φρόνημα, μὴ ἀποδεχόμενος τὸ Βατικανὸν ὡς Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὡς Κράτος.

Ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος δὲν ἔχει τίποτε ἀπὸ τὰ «προσόντα» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν.Ἡκυβέρνησις ἀπαξιώνει καὶ περιθωριοποιεῖ τὴν Ἐκκλησίαν ἄνευ ἀντιστάσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου.

Ἐπέβαλε βαρεῖαν ἔκτακτον φορολογίαν εἰς τὴ Ἐκκλησίαν εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως. Ἀνέθεσεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τὸ κοινωνικὸν ἔργον τοῦ Κράτους καὶ ἰδιαιτέρως τὴν φιλανθρωπίαν πρὸς τοὺς λαθρομετανάστας. Ἱδρύει Τέμενος καὶ διορίζει διακοσίους καὶ πλέον ἱεροδιδασκάλους τοῦ Κορανίου. Τὴν ἰδίαν ὥραν κλείνει τὸ Τμῆμα Ποιμαντικῆς Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀπαγορεύει τοὺς διορισμοὺς νέων κληρικῶν (μόνον ἑκατὸ διὰ ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα), ἀλλοιώνει τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς πολυφυλετικῆς, πολυπολιτισμικῆς Ἑλλάδος, διαβάλλει τὸν Ἑλληνοχριστιανικὸν Πολιτισμὸν καὶ προβάλλει τὸν πολιτισμὸν τοῦ Δωδεκαθέου διὰ τὴν ἐξάπλωσιν τοῦ πολιτισμοῦ εἰς τὴν Εὐρώπην, ἀπειλεῖ, συνεχῶς, μὲ διακοπὴν τῆς μισθοδοσίας τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸ κράτος καὶ τώρα διέσυρε τὴν Ἐκκλησίαν ὡς ἔχουσα «ζεστὸ χρῆμα» καὶ δὲν πληρώνει τὴν ἔκτακτον φορολογίαν διὰ τὰ ἀκίνητά της στρέφουσα τὸν λαὸν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας.Ὅλα τὰ προαναφερόμενα καὶ ἰδιαιτέρως τὸ τελευταῖον γεγονὸς ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δὲν ἔχει οὐδεμίαν τακτικὴν καὶ στρατηγικὴν διὰ τὴν ὑπηρέτησιν τοῦ συμφέροντος τῆς Ἐκκλησίας.Ἡ Κυβέρνησις κάμνει ὅ,τι θέλει εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος γίνεται ἐπιζήμιος διὰ τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν θέσιν της εἰς τὴν κοινωνίαν. Ὀφείλει νὰ ἀλλάξη γραμμήν. Δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ καθίσταται «ἀβανταδόρος» μίας ἐξουσιαστικῆς κομματοκρατίας, ἡ ὁποία δὲν σέβεται τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸν ἴδιον.

Οὔτε ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ταυτίζεται μὲ μίαν κυβέρνησιν (δὲν ζητᾶμε τὴν συμπόρευσίν του μὲ τὴν Ν.Δ.), ἡ ὁποία δὲν σέβεται τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸ ἄνθρωπον (μὲ τὴν λῆψιν ἀντιλαϊκῶν - ἐξωφρενικῶν καὶ φοροστραγγαλιστικῶν οἰκονομικῶν μέτρων).

Τώρα νὰ ὑπάρξῃ ἀλλαγὴ γραμμῆς ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον πρὶν νὰ εἶναι πολὺ ἀργὰ διὰ τὴν Ἐκκλησίαν.Ὁδιασυρμὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἕνα ἰσχυρὸν «σημάδι» διὰ τὰ σχέδια καὶ τὴν ἀσέβειαν τῶν κυβερνώντων ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ διασυρμὸς αὐτὸς εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἧττα τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας καὶ προσωπικῶς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν. Τοῦ ὑπεδείχθη πρὸ μηνῶν ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πετραχήλι νὰ πιάση καὶ τὸ «καριοφίλι». Δὲν ἀπεδέχθη τὴν ὑπόδειξιν αὐτὴν τὴν διατυπωθεῖσαν ἀπὸ ἔμπειρον καὶ γηραιὸν Σεβ. Μητροπολίτην. Αἱ ἧτται διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλην διὰ τὴν Ἐκκλησίαν. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἐνδιαφέρει τὸν «πράσινον» (ὄχι οἰκολογικῶς) Ἀρχιεπίσκοπον.Ἄς προβληματισθῆ, ἄς προσευχηθῆ καὶ ταπεινωθῆ πραγματικῶς καὶ ἄς ἀλλάξη γραμμήν.

«Ορθόδοξος Τύπος»23/09/2011 -Γ. ΖΕΡΒΟΣ

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, Μάρθα Μάρθα…

Μάρθα Μάρθα…

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Τα θέματα που θα απασχολήσουν την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος σε λίγες ημέρες φέρνουν στο μυαλό το λόγο του Κυρίου:

" Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά, ενός δε εστί χρεία…". Ο λαός βρίσκεται στη μέση ενός οικονομικού, πολιτικού, κοινωνικού και ηθικού τυφώνα και δείχνει αποκαμωμένος και απογοητευμένος. Οι δυνάμεις αντίστασης του κάμπτονται από τα αλλεπάλληλα ισχυρά κτυπήματα και δεν βλέπει διέξοδο στα πολλά προβλήματα του. Σ' αυτή την πνευματικά κρίσιμη κατάσταση του λαού η Ιεραρχία θα συζητήσει για τα οικονομικά της, θα εκλέξει δύο Μητροπολίτες και θα ακούσει κάποιες εισηγήσεις. Τα θέματα τους είναι καλά, αλλά θα μπορούσαν να είναι αντικείμενα μιας σύναξης, ή ενός σεμιναρίου. Σήμερα οι περιστάσεις απαιτούν κάτι περισσότερο από τους Ιεράρχες μας, κάτι που θέλει κόπο και θάρρος, αλλά θα είναι ευεργετικό για το λαό.

            Οι Άγιοι Ιωάννης της Κροστάνδης και Ιουστίνος Πόποβιτς έζησαν σε εποχές φτώχειας υλικής και πνευματικής στις χώρες τους και παράλληλα μιας απάνθρωπης καταπίεσης των λαών τους από την εξουσία. Μέσα από την πικρή εμπειρία τους μίλησαν για το πώς πρέπει να είναι οι κληρικοί πάντοτε, αλλά ιδιαίτερα σε ανάλογες δύσκολες περιστάσεις. Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης έγραψε σχετικά: " Ο Επίσκοπος είναι στην επαρχία του μετά τον Θεό και τη Θεοτόκο, η πηγή του αγιασμού για όλους τους χριστιανούς του ποιμνίου του και γι' αυτό όλοι πρέπει να τον έχουν σε υπόληψη και αγάπη σαν τον πληρέστερο τελεσιουργό των αγίων μυστηρίων.[…] Ο ιερεύς πρώτ' απ' όλα και περισσότερο απ' όλα πρέπει να αποκτήσει την ευαγγελική αγάπη. Αυτή του χρειάζεται κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο. […] Στον ιερέα δεν πρέπει να υπάρχει ούτε σκιά οργής ή πικρίας για κανένα. Στον ιερέα δεν πρέπει να υπάρχει πάθος για τίποτε το επίγειο, τροφή, ένδυμα, στολισμό, τιμή, ή, πολύ περισσότερο, πάθος για κανένα πρόσωπο. Πάντοτε ο ιερεύς πρέπει να είναι ουράνιος, θείος, άγιος. Είθε να είναι έτσι. […] Και για τον κληρικό δεν φτάνει να αποφεύγει μόνο τις αδυναμίες. Απαιτείται και θετική προσπάθεια. Σαν αντίβαρο κάθε δειλίας ο ιερεύς πρέπει με κάθε τρόπο να προσπαθεί να ενισχύει μέσα του το θάρρος, την ανδρεία, την παρρησία. Διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει ελεγκτής των ανθρωπίνων αμαρτημάτων, ούτε ο πραγματικός υπηρέτης των μυστηρίων. Η παρρησία είναι μεγάλο δώρο του Θεού και ανεκτίμητος θησαυρός της ψυχής. Στις μάχες και στους πολέμους το θάρρος και η γενναιότητα έχουν μεγάλη σημασία, διότι θαυματουργούν. Στις πνευματικές μάχες θαυματουργούν πολύ περισσότερο". (Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης", Εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός, 2000, σελ. 113-117). Σημειώνεται ότι κατά τις δηλώσεις των πολιτικών ηγετών μας η χώρα "βρίσκεται σε πόλεμο"….

            Ο Άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς τονίζει ότι η εσωτερική ιεραποστολή της Εκκλησίας πρέπει να είναι η ανάπτυξη του ασκητισμού, του προσωπικού και του εκκλησιαστικού, στο λαό. " Η Ορθοδοξία είναι άσκηση και ζωή, δια τούτο μόνο με την άσκηση και τη ζωή κηρύττει και πραγματοποιεί την ιεραποστολή της" γράφει και συνεχίζει: " Η ενορία πρέπει να γίνει ασκητικό κέντρο. Αλλά αυτό μπορεί να το κάνει μόνο εφημέριος - α σ κ η τ ή ς. Η προσευχή και η νηστεία, η εκκλησιαστική ζωή της ενορίας, η λειτουργική ζωή - αυτά είναι τα κύρια μέσα της Ορθοδοξίας, με τα οποία δρα αναγεννητικά στους ανθρώπους. Η ενορία, η ενοριακή κοινότητα πρέπει να αναγεννηθεί και μέσα στη φιλόχριστο και φιλάδελφο αγάπη να διακονεί ταπεινά τον Χριστό και όλους τους ανθρώπους με πραότητα και ταπείνωση, με θυσία και αυταπάρνηση. Και η διακονία αυτή οφείλει να διαποτίζεται και να τρέφεται από την προσευχή και τη λειτουργική ζωή. Αυτό είναι το βασικό, το απαραίτητο. Αλλά όλα αυτά απαιτούν ως προϋπόθεση: το να γίνουν οι ίδιοι οι αρχιερείς μας, οι ιερείς μας και οι μοναχοί α σ κ η τ έ ς και δι' αυτό: Του Κυρίου  δεηθώμεν" (Ιουστίνου Πόποβιτς "Άνθρωπος και Θεάνθρωπος", Εκδ. Οίκος "Αστήρ", Αθήναι, 1969, σελ. 61). 

            Το κύριο λοιπόν θέμα, " η αγαθή μερίδα" ιδιαίτερα των ημερών αυτών, είναι το πώς το Εκκλησιαστικό Σώμα, από τον Αρχιεπίσκοπο και τους Μητροπολίτες έως τους ιερείς, τους μοναχούς και τους λαϊκούς, μπορούμε να προσφέρουμε πρακτικά και θετικά στην αντιμετώπιση της κρίσης. Οι λαϊκοί της κάθε ενορίας περιμένουν τους κληρικούς να τους επιστρατεύσουν στην εκστρατεία αγάπης, οι ιερείς ενεργούν με βάση τη διάθεση των Μητροπολιτών και αυτοί πορεύονται συντονιζόμενοι στο βήμα του Αρχιεπισκόπου… " 'Ότι και αν πούμε το σύστημα δεν είναι στην ουσία του Συνοδικό, είναι Αρχιεπισκοπικό. Ο Αρχιεπίσκοπος δίνει στην Ιεραρχία τον τόνο. Οι Μητροπολίτες είναι δύσκολο να ενεργήσουμε διαφορετικά από εκείνον και αν το κάνουμε  αποτελούμε παραφωνία και δεν το θέλουμε οι περισσότεροι", μας είπε ένας Μητροπολίτης  και πρόσθεσε: " Μέσα μου νιώθω ένοχος ενώπιον του Κυρίου γιατί πολλές φορές στα γενικότερα ζητήματα της Εκκλησίας δεν πράττω κατά συνείδηση, αλλά συμβιβάζομαι και σιωπώ, ή ομιλώ έτσι ώστε να μην προκαλέσω πρόβλημα στην εικόνα της Εκκλησίας". Και του συγκεκριμένου Μητροπολίτου η σιωπή δεν είναι από τις χειρότερες. Υπάρχει σιωπή που εντάσσεται στις "δημόσιες σχέσεις" και συμπληρώνεται από ενέργειες εντυπωσιασμού, άλλη που οφείλεται σε δειλία, άλλη που προέρχεται από κοσμικό φρόνημα και άλλη που βασίζεται σε δεύτερες σκέψεις σχετικές με το μέλλον ορισμένων Μητροπολιτών… 

            Άλλος Μητροπολίτης, από τους πιο σεβαστούς στην Ιεραρχία, μας τόνισε την ευθύνη που έχουν οι Αρχιερείς για την πνευματική ζωή των ιερέων και του ποιμνίου τους. " Η πορεία των νέων ιερέων εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από τους Μητροπολίτες τους! Τα σχολειά, αλλά και οι Εκκλησιαστικές και Θεολογικές Σχολές δεν προσφέρουν στους νέους ιερείς εκκλησιαστικό ήθος, ούτε λειτουργική επίγνωση, ούτε καν γνώση της ελληνικής γλώσσας. Ο Μητροπολίτης οφείλει να είναι πάντα κοντά στον κάθε ιερέα του, και ως πατέρας και διδάσκαλος, να του δείχνει αγάπη και στοργή, να τον συμβουλεύει και να διορθώνει τυχόν λάθη του" σημείωσε και πρόσθεσε ότι προπάντων οφείλει να τον διδάσκει με τη ζωή του. Και έχει δίκιο. Υπάρχει Μητροπολίτης ο οποίος προτιμά να καλλιεργεί τα κτήματα της Μητρόπολης του από το να καλλιεργεί τις ψυχές των κληρικών και των λαϊκών, για τις οποίες είναι υπεύθυνος έναντι του Θεού.

            Ο λαός διψά για πνευματική ζωή, αλλά πρέπει να υπάρχουν και εκκλησιαστικοί ταγοί που να δώσουν το "ύδωρ το ζων". Και, προς τιμήν τους υπάρχουν Αρχιερείς και ιερείς, οι οποίοι εργάζονται φιλότιμα για την πνευματική καλλιέργεια του ποιμνίου τους και ιδιαίτερα της νεολαίας, του πιο ευαίσθητου αλλά και ελπιδοφόρου μέρους του. Και η εργασία τους φαίνεται. Αν και δεν ολισθαίνουν σε "θρησκευτικό λαϊκισμό", ή σε "δημόσιες κοσμικές σχέσεις" και με μόνη την έντονη πνευματική ζωή που βιώνουν και καλλιεργούν έχουν επιτύχει πλήθος πιστών να προστρέχουν σ' αυτούς.

            Το μόνο λοιπόν ζήτημα στις ημέρες μας, που έπρεπε να απασχολήσει την Ιεραρχία ήταν το πώς πρακτικά θα επωφεληθεί της τραγωδίας που ζει ο λαός μας και θα βοηθήσει πνευματικά για τη βελτίωση των ψυχών όλων, ξεκινώντας οι Αρχιερείς - μέλη της από τους ίδιους τους εαυτούς τους.-               

Κανόνας στη σχολική ζωή ο εκφοβισμός. Διαφοροποίηση των τρόπων εκδήλωσης στις βόρειες και νότιες χώρες της Ευρώπης.

Ο έμμεσος σχολικός εκφοβισμός σε βάρος μαθητών - θυμάτων, που στοχοποιούνται από τους συμμαθητές τους γιατί εμφανίζουν κάποιες ιδιαιτερότητες, είναι διαρκώς παρών και αποτελεί κανόνα της σχολικής ζωής, με σημαντικότερες και πιο επικίνδυνες συνέπειες, ακόμη και από τον άμεσο εκφοβισμό, που μπορεί να εκδηλωθεί μέσα από έναν καβγά ή ξυλοδαρμό. Χαρακτηρίζει δε περισσότερο την εικόνα συμπεριφοράς μαθητών στα σχολεία των χωρών του νότου της Ευρώπης και των Βαλκανίων, από ό,τι των βόρειο-δυτικών κοινωνιών, όπου ο άμεσος εκφοβισμός είναι συχνότερος και εντονότερος, καθώς δεν αποκλείεται να εκδηλώνεται και μέσα από συμμορίες.

Οι διαφορές αυτές οφείλονται στο γεγονός ότι οι κοινωνίες των χωρών του νότου και των Βαλκανίων, διατηρούν ακόμη την παραδοσιακή τους δομή και τις ισχυρές οικογενειακές σχέσεις, σε αντίθεση με τις βόρειες χώρες, όπου παρατηρείται διάρρηξη του οικογενειακού ιστού, απουσία των γονιών από το σπίτι και αποξένωση.

Οι δολοφόνοι της Κύπρου και η σιωπὴ των συνενόχων

20 Ἰουλίου 1974. Μιὰ ἡμερομηνία σκοτεινὴ σὰν τὴ νύχτα καὶ μαύρη σὰν τὴν κόλαση. 37 χρόνια ἀργότερα ἡ τραγωδία περιμένει ἀκόμη τὴ λύση της. Ἀλλὰ ποιὰ λύση;

Στὶς 19 τοῦ περασμένου Ἰουλίου ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Τουρκίας κ. Ταγὶπ Ἐρντογὰν σὲ δηλώσεις ποὺ ἔκανε κατὰ τὴν παράνομη μετάβασή του στὸ ψευδοκράτος τῆς Βόρειας Κύπρου γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς δολοφονικῆς εἰσβολῆς τοῦ 1974, ἀναφερόμενος στὴν περίοδο τοῦ β΄ ἑξαμήνου τοῦ 2012, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Κύπρος θὰ ἀσκεῖ τὴν Προεδρία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, εἶπε τὰ ἑξῆς:

«Κατὰ τὴν προεδρία τῆς Νότιας Κύπρου στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση δὲν πρόκειται νὰ συνομιλήσουμε. Κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ οἱ σχέσεις μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση θὰ παγώσουν. Ἐπὶ ἕξι μῆνες δὲν θὰ ὑπάρχουν σχέσεις Τουρκίας - Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως... Δὲν συνομιλοῦμε μὲ χώρα ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουμε. Θεωροῦμε ντροπὴ γιὰ μᾶς ἀκόμη καὶ τὸ ὅτι βρισκόμαστε στὸ ἴδιο τραπέζι μαζί τους στὸν ΟΗΕ... Δὲν τίθεται πλέον θέμα νὰ κάνουμε χάρες στὴν Κύπρο. Ἔχουμε κάνει ἀρκετές».

Δὲν θὰ περίμενε κανεὶς δηλώσεις θετικὲς ἀπὸ ἕναν Τοῦρκο πρωθυπουργό. Ἀλλὰ ἕνα τέτοιο παραλήρημα θρασύτητος, βαρβαρότητος, χυδαίας περιφρονήσεως ἀκόμη καὶ τῆς στοιχειώδους λογικῆς ἦταν πραγματικὰ ἔκπληξη ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς πιὸ ἐπιπόλαιους ὀνειροπόλους τῶν καλῶν σχέσεων μὲ τὴν Τουρκία. Ἀναμφιβόλως, κ. Ἐρντογάν, εἶναι ντροπὴ καὶ μάλιστα μεγάλη οἱ βάρβαρες ὀρδὲς τοῦ Ἀττίλα νὰ κάθονται στὸ ἴδιο τραπέζι μὲ τοὺς πρίγκιπες 3.000 χρόνων κορυφαίου δημιουργικοῦ πολιτισμοῦ. Ἀλλὰ καὶ νὰ θέλουμε νὰ κάνετε κι ἄλλη χάρη στὴν Κύπρο μετά (καὶ σάν) τὸ φρικτὸ ἔγκλημα τοῦ 1974, ἔχετε δίκαιο, πάει πολύ.

Καὶ βέβαια δὲν εἴμαστε τόσο ἀφελεῖς, ὥστε νὰ περιμένουμε ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τῶν μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Αὐτοὶ ἔχουν φωνὴ μόνο γιὰ τὰ ὠμὰ συμφέροντά τους.

Ἀλλὰ ἡ ἀπόλυτη σιωπὴ τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΟΗΕ κ. Μπὰν Κι-Μοὺν στὸ προσχέδιο τῆς Ἐκθέσεώς του γιὰ τὸ Κυπριακό, ποὺ γνωστοποιήθηκε στὶς 10 Αὐγούστου, εἶναι πραγματικὰ θλιβερή.

Οὔτε μάτια οὔτε αὐτιὰ ἔχετε, κ. Γενικέ;

Ἔχετε καὶ ἐσεῖς δίκαιο. Οἱ συνένοχοι πάντα σιωποῦν.

Ἀλλά, νομίζετε, θὰ σιωπήσει καὶ ὁ Θεός;

Τράπεζα Ιδεών

Ο άγιος ιερομάρτυς Γρηγόριος της Μεγάλης Αρμενίας (30 Σεπτεμβρίου)

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δορμπαράκη

«Ο άγιος Γρηγόριος έζησε επί βασιλείας Διοκλητιανού. Ήταν Πάρθος κατά την καταγωγή, υιός του Ανάκ, συγγενής του Κουσαρώ, βασιλιά της Αρμενίας. Συνελήφθη από τον βασιλιά Τηριδάτη ως χριστιανός και υπέμεινε γι’  αυτό πολλές τιμωρίες. Όταν έμαθε μάλιστα ο Τηριδάτης ότι είναι υιός του Ανάκ του Πάρθου, που δολοφόνησε τον πατέρα του, του έδεσε τα χέρια και τα πόδια και τον έστειλε στην πόλη Αρταξά, όπου εκεί τον έριξαν σε βαθύ λάκκο, γεμάτο από θηρία και ερπετά. Στον λάκο αυτό έζησε  δεκαπέντε χρόνια, τρεφόμενος κρυφά από μία γυναίκα χήρα. Στο μεταξύ ο βασιλιάς Τηριδάτης παρεφρόνησε, έτρωγε τις σάρκες του και ζούσε μαζί με τα γουρούνια στα βουνά. Η αδελφή του Κουσαροδούκτα είδε τότε ένα όνειρο κι άκουσε φωνή που έλεγε: Αν δεν βγει από τον λάκκο ο Γρηγόριος, ο Τηριδάτης δεν πρόκειται να γίνει καλά. Πράγματι, η Κουσαροδούκτα απελευθέρωσε τον Γρηγόριο, ενώ την ίδια ώρα θεραπεύτηκε και ο βασιλιάς. Ο Γρηγόριος έγινε επίσκοπος της Αρμενίας, βάπτισε τους κατοίκους της, έφτιαξε πολλές Εκκλησίες, και τελικώς εκδήμησε προς τον Κύριο ειρηνικά». 

Διαβάζοντας κανείς τον βίο του αγίου Γρηγορίου, φωτιστή των Αρμενίων, δύο πράγματα έρχονται στον νου του για να κάνει: ή να κλείσει τα μάτια από ντροπή, μπροστά στη φοβερά μεγάλη προσωπικότητα και το τεράστιο σε βάθος και πλάτος έργο του Γρηγορίου, προσπαθώντας να το «απωθήσει» στο υποσυνείδητό του, ή να αρχίσει να κλαίει για τη δική του κατάντια. Διότι ο άγιος, ένας αυτός – και όχι χιλιάδες «χριστιανοί» όπως εμείς – αλλά «οίκον Τριάδος εαυτόν αποτελέσας» κατά τον υμνογράφο, δηλαδή κάνοντας τον εαυτό του οίκο της αγίας Τριάδος, κατόρθωσε με τη χάρη του Θεού να μεταστρέψει στη χριστιανική πίστη έναν ολόκληρο ειδωλολατρικό λαό, που καταδυναστευόταν από τον πονηρό διάβολο και τις μεθοδείες του. «Λυμαινόμενον αθέως τον εχθρόν χώραν άπασαν, την των Αρμενίων, θεία δυναστεία κατέβαλες∙ και ως πυρσός αναλάμψας κατεφώτισας τους εν σκότει κειμένους, σοφέ, ματαιότητος». Δηλαδή: Με τη δύναμη του Θεού νίκησες τον εχθρό διάβολο, ο οποίος κατέστρεφε με την αθεΐα όλη τη χώρα των Αρμενίων. Και αφού έλαμψες σαν πυρσός, φώτισες πολύ δυνατά, σοφέ, αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι της ματαιότητας. Ο άγιος γι’  αυτό αντιπαραβάλλεται με τους αγίους αποστόλους, τους μαθητές του Κυρίου, παραλληλίζεται με τον άγιο Γρηγόριο τον Νεοκαισαρείας τον θαυματουργό, ο οποίος εξίσου με τον σημερινό Γρηγόριο, όταν πήγε στη Νεοκαισάρεια βρήκε ελάχιστους χριστιανούς και όταν έφυγε από τη ζωή αυτή άφησε ελάχιστους ειδωλολάτρες, παραπέμπει στους νεώτερους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο, φωτιστές των Σλαύων.

Η χάρη του Θεού ενήργησε σε όλες τις καλοπροαίρετες καρδιές των Αρμενίων, μέσω του εκλεκτού οργάνου της Γρηγορίου, μ’  έναν τριπλό τρόπο: με τη δύναμη του λόγου του, με τη δύναμη των θαυμάτων που επιτελούσε, με τα θαυμαστά μαρτύρια που πέρασε για την πίστη του. Ο λόγος του πράγματι, επιβεβαιούμενος  και με τα θαύματα που ο Θεός επέτρεπε να επιτελεί, ήταν γεμάτος από δύναμη Θεού και δεν ήταν ανθρώπινα επιχειρήματα, που συνήθως κτυπούν ως «κύμβαλον αλαλάζον» τα αυτιά των ανθρώπων. Με τον λόγο αυτό έπεφταν  οι ειδωλολατρικοί ναοί και φυγαδεύονταν οι κρυμμένοι σ’  αυτούς δαίμονες, ενώ στερεώνονταν οι καρδιές των ανθρώπων στον θεϊκό έρωτα, όπως σημειώνει έκθαμβος ο υμνογράφος. «Ρημάτων σου δυναστεία, ναοί κατερράγησαν και δαιμόνων κατεβλήθη ανίδρυτα ξόανα, και πιστών καρδίαι θεϊκώ ενιδρύθησαν έρωτι». Εκεί όμως που κατεξοχήν λειτούργησε ως φάρος που φώτισε τους ανθρώπους ήταν τα μαρτύρια που υπέστη. Τα μαρτύρια αυτά ήταν η δόξα του, κατά αντιστοιχία με το Πάθος και το μαρτύριο Κυρίου του Θεού του. Το σημειώνει ο θεολογικώτατος ποιητής της ακολουθίας του, για να δείξει ποιο είναι το στίγμα του χριστιανικού μαρτυρίου: «Εις περίβλεπτον σε ύψος μαρτυρίου ανήνεγκεν, υψηλός εν δόξη Κύριος Ύψιστος, ένδοξε∙ ου τα παθήματα χαίρων εξεικόνισας, ιερομάρτυς, δόξα βοών τη δυνάμει σου». Ο υψηλός στη δόξα Ύψιστος Κύριος, ένδοξε Γρηγόριε, σε ανέβασε σε περίβλεπτο ύψος μαρτυρίου. Τα παθήματα Αυτού (που ήταν η δόξα Του) εξεικόνισες με χαρά, ιερομάρτυς, φωνάζοντας δόξα στη δύναμή Σου.

Αυτού του είδους το χριστιανικό μαρτύριο, ως συμμετοχή στο μαρτύριο του Χριστού, φέρνει αποτελέσματα, τα οποία, ενώ είναι τρανταχτά, δεν φαίνονται με πρώτη ματιά. Το μαρτύριο των αγίων δηλαδή, όπως το Πάθος του Χριστού, περικλείει το μυστήριο της δύναμης του Θεού, πράγμα που σημαίνει ότι όπως σε εκείνο του Σταυρού νικήθηκε, χωρίς να φαίνεται εξωτερικά, η αμαρτία, ο θάνατος και ο διάβολος, έτσι και στων αγίων: συντρίβεται ο διάβολος και τα όργανά του. Θέλουμε να πούμε, ακολουθώντας τους ύμνους της εορτής, ότι κάθε κτύπημα ενός αγίου είναι και κτύπημα κατά της πονηρίας, κάθε πόνος και βάσανός του φέρνει και το βογγητό και την κόλαση του πονηρού. Ας δούμε πόσο ωραία μας το καταθέτει ο εκκλησιαστικός και πάλι ποιητής: «Ραπισμοίς σιαγόνων σου, μύλας συντρίβεις λεόντων, και οχετοίς αιμάτων, δαιμόνων λύθρον εκμειοίς, ειδωλικάς προρρίζους τε, καταστρέφεις στήλας, Αξιάγαστε». Δηλαδή: Με τα ραπίσματα των σιαγόνων σου συντρίβεις τα δόντια των λιονταριών, και με τους οχετούς των αιμάτων σου εξαφανίζεις τη βρωμιά των δαιμόνων και καταστρέφεις από τη ρίζα τις στήλες των ειδώλων, αξιοθαύμαστε Γρηγόριε.

Ίσως θα πρέπει κάποτε να μάθουμε να βλέπουμε και τα δικά μας βάσανα, και τους δικούς μας πόνους σ’  αυτήν τη ζωή, με αυτό το «μάτι» της πίστεως: αν τα βάσανά μας τα υπομένουμε με πίστη, τότε και μέσα από εμάς θα λειτουργεί η δύναμη του Θεού, που συντρίβει το κακό και τον διάβολο. Και τότε θα αρχίσουμε να γινόμαστε κι εμείς, σε κάποιο βαθμό ίσως, φωτιστές και των άλλων συνανθρώπων μας, προκειμένου να βρίσκουν το αληθινό φως, τον Ιησού Χριστό.

Ακολουθείν

Φορολογείται ή όχι η Εκκλησία;

Φορολογείται ή όχι η Εκκλησία;

Γράφει ο Σωτ. Αθ. Μουντζούρης

Τελευταία ακούγονται διάφορες «προτάσεις» και επικρίσεις επίσημες και ανεπίσημες για διάφορα θέματα.

Λέγοντας επίσημες εννοούμε εκείνες που εκφράζονται από κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές του Κοινοβουλίου. Οι ανεπίσημες αναφέρονται στους πολίτες, οι οποίοι ασφαλώς και διατηρούν το δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα και δημοκρατικά την άποψή τους.

Εδώ θα αναφερθούμε σε εκείνες τις «προτάσεις» και επικρίσεις που αναφέρονται στην Εκκλησία. Τι μένος πάλι αυτό εναντίον της Ορθοδόξου (τονίζω Ορθοδόξου) Εκκλησίας μας, της προστατευομένης από το Ελληνικό Σύνταγμα και στην οποία ανήκει το 98% του ελληνικού λαού.

Ακούσθηκε π.χ. ότι η εκκλησία αρνείται να πληρώσει φόρους, ότι (δήθεν) δεν πληρώνει φόρους και ότι είναι πρόκληση η μη (δήθεν ξαναλέω) πληρωμή φόρων στο ελληνικό κράτος και μάλιστα με τις σημερινές δύσκολες οικονομικές συνθήκες.

Επίσης, κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία με το πρόσχημα της μείωσης των κρατικών δαπανών και των εξόδων γενικά να προτείνουν την κατάργηση εκκλησιαστικών εκπομπών από την τηλεόραση (λέγε «Αρχονταρίκι», που προβάλλεται κάθε Κυριακή από την κρατική Τηλεόραση), ως επίσης (άκουσον, άκουσον) και τη μη μετάδοση της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής από τα δύο κρατικά κανάλια...

Τελευταία ακούσθηκε και η πρόταση βουλευτίνας γειτονικού μας νομού , με πάθος να υποστηρίζει, λέγοντας ότι θα αγωνισθεί «μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός της» (...η Μπουμπουλίνα είναι;) για να επιβληθεί «κεφαλικός φόρος» στην Εκκλησία, δηλαδή σε κάθε ιερό ναό, ύψους 300 ευρώ στον καθένα, καθώς και σε Μοναστήρια. Εξαιρεί, η κ. βουλευτίνα, από την πρότασή της τα εξωκλήσια και τα εικονοστάσια στους δρόμους (!!) που έφτιαξαν οι άνθρωποι ως ευχαριστήρια δέηση για αποτροπή κάποιου κινδύνου. Ω της μεγαλοθυμίας της...!

Το μόνο που δεν ακούσθηκε είναι ότι η (δήθεν) άρνηση της Εκκλησίας για φορολόγησή της είναι εκείνη που αναγκάζει την Κυβέρνηση να βάλει τους φόρους στους πολίτες.!!! Μακάρι να μπορούσε η Εκκλησία να λύσει και αυτό το δημοσιονομικό πρόβλημα. Αν μπορούσε θα το έκανε μετά χαράς και προθύμως.

Το να βάλλεται η Εκκλησία δεν είναι πρωτόγνωρο, αυτό θα γίνεται πάντοτε, πλην όμως «και πύλες άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Η Εκκλησία είναι Θεοϊδρυτος αλλά αποτελείται και από ανθρώπους που κάνουν και λάθη και πολλές φορές και μεγάλα σφάλματα. Και όταν επισημαίνονται δεν είναι κακό γιατί η επισήμανση αυτή γίνεται αιτία διόρθωσής τους.

Όμως, το να ασκείς κριτική, άδικη και κακόβουλη, σκόπιμη και εμπαθή χωρίς να αναγνωρίζεις την προσφορά της Εκκλησίας στο έθνος, την πατρίδα και την κοινωνία είναι απαράδεκτο.

Είναι δυνατόν να στέκει το επιχείρημα κάποιων για την κατάργηση της μετάδοσης Θείας Λειτουργίας από την κρατική Τηλεόραση; Είναι πράγματι το θέμα οικονομικό; Η ώρα αυτή, την οποία περιμένει με ανυπομονησία ο αδύνατος, ο άρρωστος, ο ανήμπορος να μετακινηθεί, ο γέροντας και η γερόντισσα που είναι κατάκοιτοι στο σπίτι ή στο ίδρυμα, με τι άλλου είδους εκπομπή θα αντικατασταθεί; Και η προβολή αυτής της εκπομπής δεν θα έχει οικονομικό κόστος;

Οσον αφορά τη φορολόγησή της αυτό είναι αναληθές (δηλ. ψέμα) ότι δεν πληρώνει φόρους. Πληρώνει φόρους η Εκκλησία και το ξέρει αυτό το κράτος διότι αυτό τους επέβαλε. Οι φόροι αυτοί αναφέρονται στα ακίνητά της και στα εμπορικά μισθώματα και εμπορικές εκμεταλλεύσεις. Ακόμη και το παγκάρι φορολογείται και αποδίδεται ποσοστό επί των εισόδων στην οικεία Δ.Ο.Υ.

Ισως οι επικριτές να επιθυμούν να φορολογηθεί και η φιλανθρωπία, το υστέρημα του φτωχού, το δίλεπτο της χήρας, η αγάπη και η ελεημοσύνη των απλών χριστιανών. Αυτό το δίλεπτο που γίνεται τροφή στον πεινασμένο, νερό στον διψασμένο, φάρμακο στον ασθενή, ζεστό φόρεμα και παλτό στον γυμνό, αγάπη και στοργή στον άστεγο και ανήμπορο συνάνθρωπό μας.

Αλήθεια, ποιος μπορεί να πει ποια είναι η επιχορήγηση του κράτους προς την Εκκλησία για όλα αυτά; Καθημερινά 10.000 πεινασμένοι, άστεγοι, ασθενείς και γέροντες προστρέχουν στα συσσίτιά της. Ορφανά παιδιά, γέροντες και κατάκοιτοι περιθάλπονται στα ιδρύματά της. Εκατό εκατομμύρια ο απολογισμός της για τη φιλανθρωπία, όπως πρόσφατα ανακοινώθηκε. Ανεκτίμητη η προσφορά της αγάπης και του παρηγορητικού λόγου στον πονεμένο, αδύναμο και χρήζοντα τη βοήθειάν της συνάνθρωπό μας.

Για όλα αυτά να τη φορολογήσουμε;

Πόσοι από τους επικριτές συμβάλλουν με τον οβολόν τους στη συγκέντρωση του προαναφερθέντος ποσού των 100.000.000 ευρώ;

Πόσοι γνωρίζουν ότι το δίλεπτο της χήρας και το υστέρημα του φτωχού που προθύμως εμπιστεύεται στην εκκλησία της ενορίας του και του χωριού του φορολογείται από το κράτος και μάλιστα δύο φορές, μία στον ίδιο που αποτελεί εισόδημά του και μία στην εκκλησία ως έσοδό της;

Η Εκκλησία είναι η μάνα μας, Αυτή μας συμπεριέλαβε στους κόλπους της, Αυτή πονάει, αγωνιά, εύχεται και προσεύχεται για τα παιδιά της. Τεράστια η προσφορά της στο έθνος, την πατρίδα και την κοινωνία. Τουλάχιστον, τώρα που το κράτος Πρόνοιας «γονάτισε» και όλοι προσβλέπουν και περιμένουν από την Εκκλησία, ας την σεβαστούμε και να μην την πετροβολούμε.

«Ελευθερία»29/09/2011

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ερμηνεία στο βιβλίο του Ιώβ (18)

Ανακεφαλαίωση κεφάλαιο 1-7 αρχή του 8ου κεφαλαίου - Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Ομότιμος Καθ. Πανεπιστημίου Α.Π.Θ. -ΙΗ΄ ερμηνευτική ομιλία στον Δίκαιο Ιώβ - Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου & simeronwordpress

Ηλεκτρονική κάρτα αντί για αποδείξεις

Μία ηλεκτρονική κάρτα, στην οποία θα υπάρχει ο ΑΦΜ του φορολογούμενου και την οποία θα μπορεί να χρησιμοποιεί σε οποιαδήποτε συναλλαγή χωρίς να χρειάζεται να συλλέγει αποδείξεις, επεξεργάζεται το υπουργείο Οικονομικών.

Το θέμα τέθηκε στη συνάντηση που είχε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου με τους τραπεζίτες και το θέμα είναι εάν η συγκεκριμένη κάρτα θα εκδίδεται από κάθε τράπεζα χωριστά, ή θα εκδίδεται αποκλειστικά από το υπουργείο.

Μετά την συνάντηση που είχε με τους τραπεζίτες,ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου ανέφερε ότι «το υπουργείο και γενικά η κυβέρνηση θέλουν να προωθήσουν μια σειρά από ηλεκτρονικές υπηρεσίες. Ένα παραδείγματα έχει να κάνει με τη χρήση μίας κάρτας, η οποία θα δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να καταγράφονται ηλεκτρονικά οι συναλλαγές του και έτσι να μην χρειάζεται να συλλέγει αποδείξεις. Σε αυτό ανοίξαμε μία συζήτηση με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών για την υλοποίηση ενός συστήματος, που θα δίνει κατά κάποιο τρόπο «πόντους» σε κάθε πολίτη τους επόμενους μήνες, ώστε να μπορέσουμε το 2011 να πάμε σε μία μετάβαση «ηλεκτρονικών αποδείξεων» και ηλεκτρονικών υπηρεσιών». Ταυτόχρονα, όπως εξήγησε ο υπουργός, «είναι ένας τρόπος να εξοικειωθεί ο πολίτης με τη λογική της χρεωστικής κάρτας - που είναι διαφορετική από την πιστωτική κάρτα - κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο, γιατί έτσι περνάμε όλο και περισσότερο στη μη χρήση μετρητών, που είναι απαραίτητο για το ελληνικό οικονομικό σύστημα».

Παράλληλα, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών, ένα δεύτερο παράδειγμα έχει να κάνει με τη χρήση ταμειακών μηχανών, οι οποίες θα είναι συνδεδεμένες με το τραπεζικό σύστημα, αλλά και με τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, για την πληροφόρηση σε πραγματικό χρόνο των συναλλαγών, ώστε το υπουργείο Οικονομικών να έχει εικόνα του ΦΠΑ, κάτι που επίσης χρειάζεται και είναι μια κατεύθυνση στην οποία θέλουμε να πάμε.

skai.gr/

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, Μετεμψύχωση: Η γνώμη της Εκκλησίας

Για την μετεμψύχωση που με ρωτάτε δεν έχω προσωπική γνώμη. Εγώ ασπάζομαι και δέχομαι την γνώμη της Εκκλησίας, που είναι ορθή και ασφαλής, ότι δηλ. «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν και μετά τούτο κρίσις», που σημαίνει: Μια φορά θα πεθάνουν οι άνθρωποι και μετά τον θάνατο θα κριθούν. Μια φορά πεθαίνει ο άνθρωπος, όχι πολλές. Κι όταν πεθαίνει, το σώμα του πηγαίνει στη γή, όπως αποφάσισε ο Κύριος («Γή είσαι και στη γή θα γυρίσεις»), και διαλύεται στα στοιχεία που το έχουν συνθέσει. Η ψυχή του, ώς αθάνατη και άυλη πηγαίνει στον τόπο που ετοίμασε με τα έργα της. Αν έχεις έργα καλά και αγαθά, πήγαινει σε τόπο φωτεινό και χλοερό, σε τόπο αναπαύσεως, αν έχεις έργα πονηρά και κακά, πήγαινει σε τόπο ζοφερό, όπου δεν υπάρχει καμιά παρηγοριά.

Η Εκκλησία διδάσκει ότι αυτός που πεθαίνει δεν μετενσαρκώνεται ούτε μετεμψυχώνεται. Η Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τη διδασκαλία της μετεμψύχωσης ως πλάνη και αίρεση και αναθεμάτισε όσους την παραδέχονται. Ένας γνωστός μου είχε πει σε κάποιους διανοούμενους ότι είχε γεννηθεί 200 φορές. Ένας Άγγλος αξιωματικός, που επισκέφτηκε το Μοναστήρι μας το 1923, χαιρετούσε χαρούμενος και ασπαζόταν ένα γαϊδούρι έξω από το Μοναστήρι. Τον ρώτησα γιατί το χαιρετά με αυτό τον τρόπο και αποκρίθηκε ότι πριν από 40 ημέρες πέθανε ο πατέρας του και η ψυχή (του πατέρα του) έφυγε και ήρθε στο γαϊδούρι. Τον ρώτησα πως το κατάλαβε και μου είπε ότι, μόλις τον είδε το γαϊδούρι, κούνησε τα αυτιά του, γέλασε και τον κοίταξε στα μάτια!

Ο Θεός να μας λυτρώσει από τις παγίδες και τις πλάνες του πονηρού, και θα μας λυτρώσει, αν έχουμε ταπείνωση και ρωτάμε τους πνευματικούς μας πατέρες και αν ακολουθούμε όσα παραλάβαμε από την Αγία Γραφή και την αγία μας Εκκλησία μέσω των Αποστόλων και των αγίων Πατέρων και Διδασκάλων.

["Διδαχές πατρικές και Θαυμαστά γεγονότα" του Γέροντος ΦΙΛΟΘΕΟΥ Ζερβάκου (1884-1980), Εκδόσεις Ορθοδόξου Κυψέλης - Θεσσαλονίκη]

alopsis.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ για τις διαθρησκειακές εκδηλώσεις συγκρητιστικού οικουμενισμού με το πρόσχημα της Ειρήνης

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 28ῃ Σεπτεμβρίου 2011

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

«Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις τὶς γὰρ  μετοχὴ δικαιοσύ-νῃ καὶ ἀνομίᾳ; τὶς δὲ κοινωνίᾳ φωτὶ πρὸς σκότος; τὶς δὲ συμφώ-νησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τὶς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; τὶς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων;»

(Β΄Κορ. 10:14-16)

Ἀπὸ 11-13 Σεπτεμβρίου 2011 πραγματοποιήθηκε στὸ Μόναχο τῆς Γερμανίας ἡ 11η Συνάντηση «Εἰρήνης», ἡ ὁποία διογρανώνεται ἀπὸ τὴν ὀργάνωση τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Κοινότητος Saint Egidio καὶ τὴν θρησκευτικὴ κοινότητα τοῦ τόπου ὅπου διοργανώνεται ἡ συνάντηση. Στὴν παροῦσα ἔλαβαν μέρος ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί  Χριστιανικῶν Κοινοτήτων καὶ ἐκπρόσωποι ἄλλων θρησκειῶν ἀνὰ τὸν κόσμο. Σύμφωνα μὲ ἀνακοίνωση τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση: «Μία ἐνδιαφέρουσα συνάντηση ἐκκλησιαστικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἐκπροσώπων, πολιτικῶν, ἀκαδημαϊκῶν διδασκάλων καὶ ἐκλεκτῶν μελῶν διαφόρων κοινωνικῶν φορέων πραγματοποιήθηκε στὸ Μόναχο τῆς Βαυαρίας». Τὴν εὐθύνη τῆς ὀργάνωσης εἶχε ἡ κοινότητα τοῦ «Ἁγίου Αἰγιδίου» μὲ μία κίνηση πού ἄρχισε τὸ 1986 στὴν Ἀσίζη τῆς Ἰταλίας ὅταν ὁ προηγούμενος κανονικῶς ἀνυπόστατος «ἡγεμὼν» τοῦ Βατικανοῦ Ἰωάννης Παῦλος ὁ Β΄, συνεκάλεσε παγκόσμια συνάντηση θρησκευτικῶν ἡγετῶν, προκειμένου νὰ προσευχηθοῦν γιὰ τὴν «εἰρήνη».  Προσκεκλημένος στὴν συνάντηση τοῦ Μονάχου ἦταν ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ἀχαΐας κ. Ἀθανάσιος, Διευθυντὴς τοῦ Γραφείου Ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Ε.Ε., ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ρουμανίας κ. Δανιήλ, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αὐγουστίνος (Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως), ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε κ. Σεραφεὶμ (Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας), ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλεπίου κ. Παῦλος (Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας), ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μὶνσκ κ. Φιλάρετος (Πατριαρχεῖο Μόσχας), ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας-Ἀμμοχώστου κ. Βασίλειος (Ἐκκλησία τῆς Κύπρου) καὶ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κρούγας κ. Ἀντώνιος (Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας).

Τὸ 2012 τὸ συνέδριο θὰ πραγματοποιηθεῖ στὸ Σεράγεβο. Τὴν ἀναγγελία τοῦ τόπου τῆς προσεχοῦς συνάντησης ἔκαναν «συγκινημένοι» καὶ ἀπὸ κοινοῦ ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς «Ἐπίσκοπος» τῆς σημερινῆς πρωτεύουσας τῆς Βοσνίας-Ἐρζεγοβίνης καὶ ὁ «Μέγας» Μουφτής.

Κατά τήν διάρκεια τῆς συναντήσεως πού ἄνοιξε μέ τήν παρουσία τοῦ Προέδρου τῆς Γερμανικῆς Ὁμοσπονδίας κ. Κρίστιαν Γούλφ, μίλησε ἡ καγκελάριος τῆς Γερμανίας κ. Ἀ. Μέρκελ, ἡ ὁποία ζήτησε τήν προσευχή ὅλων τῶν θρησκειῶν γιά νά «βοηθηθοῦν» ὅλες οἱ Εὐρωπαϊκές Κυβερνήσεις.

Λίγο πιό βόρεια στήν Σουηδική πόλη Φιξέτρα τοῦ δήμου τῆς Νάκα πλησίον τῆς Στοκχόλμης, ὁ ἰμάμης Ἀγουάν Ὄλγουαν μαζί μέ τούς ἐκπροσώπους τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Κοινότητος καί τῆς Λουθηρανικῆς Κοινότητος τῆς Σουηδίας καί μέ σύνθημα «Ἔχομε ἕναν κοινό Θεό. - Ἀπό τήν μισαλοδοξία στήν πανθρησκεία» κατασκευάζουν ἕνα κοινό κτίριο Guds Hus, πού σημαίνει «οἶκος τοῦ Θεοῦ», πού θά εἶναι ἔτοιμο τό 2015 στό ὁποῖο θά συστεγάζεται σέ κοινό χῶρο γιά τούς πιστούς τῶν τριῶν αὐτῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων Χριστιανικός Ναός καί Μουσουλμανικό τέμενος μέ κοινό κέντρο νεότητος καί κοινό χῶρο γιά τά παιδιά.

Δέν ὑφίσταται μεγαλυτέρα ἐπιτυχία τοῦ δολίου δράκοντος καί αἰσχίστου ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας καί τῆς σωτηρίας καί ἀρχαίου πτερνιστοῦ δαίμονος ἀπό τίς ἀνωτέρω τραγικές ἐκδηλώσεις τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ πού μέ τό πρόσχημα τῆς δῆθεν εἰρήνης ἀπομειώνει καί εὐτελίζει πλήρως τήν ἀλήθεια τῆς διά Χριστοῦ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου ἀποκαλύψεως. Μεγαλειωδῶς, ὁ θεῖος Παῦλος «προφητεύει» καί στηλιτεύει τό ὄνειδος καί τό κανονικό ἔγκλημα τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, πού ἀποτελεῖ τήν ἐσχάτη πλάνη καί τόν αἴσχιστο πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου. Δικαιώνονται ἑπομένως πλήρως, ὅσοι διαμαρτύρονται, ἀντιτίθενται καί ὑπέγραψαν καί ὑπογράφουν τήν κατά τοῦ θεηλάτου καί εἰδεχθοῦς καί ἐγκληματικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τῆς δαιμονικῆς αὐτῆς παναιρέσεως ὁμολογίαν. Διερωτᾶται πᾶς ἐχέφρων ὑπάρχει εἰρήνη καί σωτηρία χωρίς τόν Χριστόν; Μπορεῖ νά ἐπιτευχθῆ ἡ εἰρηνική κοινωνία μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ὅταν δαιμονιωδῶς ἀρνοῦνται τήν Ἔνσαρκον Σοφίαν καί Ἀγάπην τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὑψώνοντες τό διαμονικό περίπαιγμα τῆς δῆθεν ἀληλλοκατονοήσεως στό ψεύδος καί τήν πλάνην; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀποδέχονται χριστιανοί ἐπίσκοποι συμπροσευχάς μέ τούς διαμονιῶντας ὁπαδούς τῶν ἀνθρωποκατασκευασμένων ψευδοθρησκειῶν τῶν ὁποίων  μέντωρ, ἐμπνευστής καί ποδηγέτης εἶναι ὁ διάβολος; Σκέπτεται κανείς ποτέ τόν ἱερό Γρηγόριο τόν Θεολόγο ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Ἱεράρχας πού συμμετεῖχον, νά συμπροσεύχεται «ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ κόσμου» καί νά συνδιαλέγεται μετά τῶν ἐκπροσώπων τῆς ἀρειανικῆς αἱρέσεως πού εἶχε τότε καταλάβει ὅλη τήν Κωνσταντινούπολιν; Εἰς τί διαφέρει ὁ ἐπονείδιστος καί κακοποιός Ἄρειος ἀπό τόν ψευδοπροφήτην τοῦ Ἰσλάμ Μωάμεθ ἤ τόν νεοφανῆ αἱρεσιάρχη Κάρολο Ράσσελ τῆς φυλλαδικῆς ἑταιρείας «Σκοπιά τοῦ Πύργου» ἀφοῦ καί οἱ τρεῖς ὑπῆρξαν ὄργανα τοῦ δαίμονος διά τήν ἀπομείωσιν τοῦ θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ ἐνσαρκωθέντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί τήν στρέβλωσιν καί ἐκμηδένισιν τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος Του. Πῶς δύνασαι νά συμπροσεύχεσαι καί μάλιστα σέ δῆθεν ἀνύπαρκτον κοινόν Θεόν ὅταν ἡ βασική διακήρυξις τῆς ψευδοθρησκείας τοῦ Ἰσλάμ εἶναι ὅτι δέν ὑφίσταται Τριαδικός Θεός καί ὅτι ὁ ἐνσαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι κτίσμα καί ἁπλοῦς διαγγελεύς τοῦ μηνύματός Του. (Σοῦρες Κορανίου Αἱ γυναῖκες 4:156, 169). Πῶς μπορεῖς νά συμπροσευχηθεῖς μετά τῶν ἀθλίων Ραββίνων τοῦ Ἑβραϊσμοῦ, οἱ ὁποίοι μετήλλαξαν τόν θεϊσμόν τῆς Π. Διαθήκης σέ ἑωσφορισμό καί σατανολατρεία εἰσάγοντες στόν Ἰουδαϊσμό τόν Καμπαλισμό καί τόν Ταλμουδισμό, οἱ ὁποίοι πεισμόνως καθυβρίζουν τόν ἐνσαρκωθέντα πανάχραντον Υἱόν τοῦ Θεοῦ ἀναμένοντες ὡς ψευδομεσσίαν των τόν ἐρχόμενον Ἀντίχριστον; Πῶς μπορεῖς νά συμπροσευχηθῆς μέ τήν Προτεσταντική Μετερυθμισμένη Κοινότητα τῆς Ὀλλανδίας, τῆς ὁποίας ὁ ἐφημέριος στό Γκόρινχεν, Κλάς Χέντρικσε συνέγραψε βιβλίο μέ τίτλο: «Πιστεύοντας σέ ἕναν ἀνύπαρκτο Θεό».

Ἡ ἀπροκάλυπτος πασίδηλος καί αὐταπόδεικτος καταπάτησις τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ διά τούς ἀνωτέρω ὄνειδος καί πτῶσιν πού μόνον τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου δύναται νά ἀποπλύνη διότι μετ’ ἐπιγνώσεως ἀπεμπολοῦν καί περιφρονοῦν τόν λόγον τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας καί Σωτῆρος τοῦ κόσμου «ὁ μή τιμῶν τόν Υἱόν, οὐ τιμᾶ τόν Πατέρα τόν πέμψαντα αὐτόν» (Ἰω. 5:23).

Ἀσχέτως ἀπό τά ὑποβολιμιαῖα δαιμονικά φληναφήματα περί ψευδοειρήνης καί ψευδοσυνυπάρξεως τῆς δεινῆς παναιρέσεως τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ ὁ αἰώνιος καί ἄφθιτος καί ἀνυπέρβλητος λόγος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ καί ἡ ὀρθοδοξία καί ὀρθοπραξία τῶν μαρτύρων καί ἡρώων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως μᾶς καλεῖ νά συμπαραταχθῶμεν ὄχι μέ τούς ὀσφυοκάμπτας ἐθελόδουλους ἀπομειωτάς τῆς ἀληθείας ἀλλά μέ τούς γενναιόφρονας ὁμολογητάς καί κοινωνούς τῆς σταυρο-αναστασίμου πορείας τοῦ Ἀρχηγοῦ καί Τελειωτοῦ τῆς Πίστεως. Μή λησμονῶμεν ὅτι κατά τήν διάρκειαν τῶν πέντε αἰώνων δουλείας τοῦ Γένους ὑπῆρχον οἱ ἐθναρχεύοντες θρησκευτικοί ἡγήτορες, ἀλλά καί ὁ θεῖος τῶν Νεομαρτύρων ἔνδοξος καί θεηγόρος ὅμιλος.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Δείτε  σχετικά και:

-Φωτογραφίες από τις διαθρησκειακές εκδηλώσεις για την Ειρήνη στο Μόναχο.

-Η Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη διαθρησκειακή συνάντηση Ειρήνης στο Μόναχο

-Διαθρησκειακές εκδηλώσεις για την Ειρήνη, από την Ρωμαιοκαθολική Κοινότητα του Αγίου Αιγιδίου, στο Μόναχο.

-Διαθρησκειακές και διαπολιτισμικές εκδηλώσεις για την Ειρήνη, από την Ρωμαιοκαθολική Κοινότητα του Αγίου Αιγιδίου, στο Μόναχο.

Δεν προσαρμόζεται η πυξίδα (Β)

Δείτε και: Δεν προσαρμόζεται η πυξίδα (A)

«Λέγουσι καί ού ποιούσι»

   Ή ασυνέπεια στην πνευματική ζωή, με τό πρόσχημα της προσαρμογής στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, αποτελεί ό,τι πιο αταίριαστο γιά έναν αληθινό Χριστιανό. Αυτό ακριβώς δεί­χνει μία παλαιά, άλλά πάντοτε επίκαιρη διαπί­στωση, καταδικαστική τής νοοτροπίας μερικών Χριστιανών: «Αγαπώ τόν Χριστό, άλλά δεν αγαπώ τούς Χριστιανούς, διότι δεν μοιάζουν με τόν Χριστό». Λόγια του Μαχάτμα Γκάντι πού υπο­γραμμίζουν τήν ευθύνη των Χριστιανών γιά τήν ασυνέπεια τους και τήν ηθική αντινομία τους.

«Δεν αγαπώ τούς Χριστιανούς, γιατί δεν μοιά­ζουν με τόν Χριστό». Φοβερή ή ανακολουθία και ασυνέπεια. Οι Χριστιανοί νά μη μοιάζουν με τό πρότυπο τους, τόν Αρχηγό τους. Νά είναι παρα­ποιημένες και παραχαραγμένες εικόνες, κακέκτυ­πα πού προκαλούν τήν απαξίωση και περιφρόνη­ση. Νά λησμονούν πώς σκοπός τής ζωής τους είναι νά μιμηθούν και νά ακολουθήσουν τό αιώνιο πρότυπο τους, τόν Σωτήρα και Λυτρωτή τους.

   «Δεν αγαπώ...» Και ποιος αγαπάει τα κίβδηλα νομίσματα, τις παραχαραγμένες αξίες, τις γελοιο-γραφικές απομιμήσεις; Ποιος αγαπάει τα ρολόγια πού χτυπούν οχτώ και δείχνουν μία; Ποιος εκτι­μάει τις απραγματοποίητες υποσχέσεις, τις μεγα­λόστομες διακηρύξεις, πού δεν έχουν κανένα αντίκρισμα; Με πόσο πόνο πρόφερε ο ίδιος ο Κύριος τήν αποδοκιμασία Του πού κατεδίκαζε τήν αντινομία και ασυνέπεια τής φαρισαϊκής υποκρι­σίας: «Λέγουσι και ού ποιούσι» (Ματθ. κγ' 3).

   Αυτός ήταν ανέκαθεν ο πιο μεγάλος εχθρός του Χριστιανισμού: ή ασυνέπεια των οπαδών του. Οι διώκτες και οι τύραννοι και οι δήμιοι θέριευαν τόν ενθουσιασμό, ρίζωναν τήν πίστη στις καρδιές, έκαναν τό φως του Χριστού νά ακτινοβολεί παντού. Πετύχαιναν τό αντίθετο αποτέλε­σμα από εκείνο πού επεδίωκαν. Ό κίνδυνος δεν ήταν οι άλλοι. Ήταν οι ίδιοι οι Χριστιανοί πού δυσφημούσαν με τήν ασυνεπή ζωή τους τήν πίστη τους. Τό παλαιό παράπονο του Θεού είναι δυστυχώς επίκαιρο και στις ήμερες μας: «Δι' υμάς διαπαντός τό όνομα μου βλασφημείται έν τοίς έθνεσι» (Ήσαίου νβ' 5).

Και τα πιο ισχυρά επιχειρήματα και ή πιο πειστική διδασκαλία γίνονται ανίσχυρα και απί­στευτα, όταν δεν συνοδεύονται από φωτεινά παραδείγματα και συνεπή ζωή. Μία ζωή με συν­έπεια είναι πάντα τό πιο δυνατό επιχείρημα και ή πιο πειστική απόδειξη.

   Πρόκειται γιά μία αρχή με γενικότερες εφαρ­μογές. Ή ασυνέπεια δεν καταρρακώνει τό κύρος του δασκάλου, των γονέων, του πολιτικού, κοι­νωνικού, πνευματικού ηγέτη; Υπάρχει και ή πα­ραμικρή αμφιβολία; Και από τήν άλλη μεριά, πόσο ισχυροποιεί τό κύρος του και αυξάνει την επιρροή του και κάνει δυνατό τό λόγο του και αποδεκτές τις συμβουλές του, ο ηγέτης εκείνος πού εναρμονίζει θεωρία και πράξη, λόγο και ζωή! Πίστη και έργα ή πηγαίνουν συντροφευμέ­να και οικοδομούν ή δεν συμπορεύονται και γκρε­μίζουν. Μία ιδέα, μία αλήθεια πρέπει νά είναι βιωματική, νά προέρχεται από άνθρωπο πού τήν πιστεύει και επηρεάζει τη ζωή του, γιά νά προκαλέσει δυνατές συγκινήσεις και αληθινές πνευ­ματικές μεταμορφώσεις.

   Πώς νά πείσει ο λόγος μας, όταν διαψεύδεται από τη ζωή μας; Αύτη ή έντονη ασυμφωνία είναι πού προκαλεί τήν αποστροφή και απομα­κρύνει από τήν σώζουσα πίστη και αλήθεια. Οι μεγάλες αλήθειες στα χείλη ανάξιων εκπροσώ­πων, φαίνονται ως αποκρουστική υποκρισία. Μαζί με τούς ανάξιους εκπροσώπους φθείρονται και περιφρονούνται τα ιδανικά, τα Ιερά και τα όσια. «Ό διδάσκων έτερον σεαυτόν ού διδάσκεις; Ό κηρύσσων μή κλέπτειν κλέπτεις; Ό λέγων μή μοιχεύειν μοιχεύεις; Ό βδελυσσόμενος τά εί­δωλα ίεροσυλείς; Ός έν νόμω καχαύσαι διά τής παραβάσεως του νόμου τόν Θεόν ατιμά­ζεις;» (Ρωμ. 6' 21-23), έγραφε σε παρόμοια περίπτωση ο απόστολος Παύλος.

   Όλα αυτά μάς υπογραμμίζουν τήν μεγάλη αλήθεια, ότι ή χριστιανική ζωή είναι σοβαρή και υπεύθυνη. Απαιτεί κόπο και αγώνα. Είναι όμως όμορφη και αξίζει νά τήν ζει ο άνθρωπος. Και όταν πάρει κανείς σοβαρά τη χριστιανική ζωή και ο ίδιος τήν απολαμβάνει, άλλά και τους άλλους οικοδομεί. Γίνεται πηγή θερμότητας και ζωής. Έχει και αυτός τις ελλείψεις του, τις αδυναμίες του. Άλλά αγωνίζεται και προσπαθεί και πέφτει και σηκώνεται και πάλι προχωρεί. Γι' αυτό διδάσκει όχι μόνο με τόν αγώνα του, με τήν αρετή του, άλλά και με τήν μετάνοια του. Και προπάντων με αυτή.

   Οι άγιοι και οι πιο μεγάλοι, πού κατέπληξαν με τούς αγώνες τους και τό ψυχικό μεγαλείο τους, δεν ήσαν άπτωτοι και αναμάρτητοι. Ήσαν αγωνιστές και γενναίοι άθληταί. Πρωταθληταί προπάντων στο στίβο τής αγάπης, της αύταπαρνήσεως, τής θυσίας. Δεν περιορίζονταν σε μία στείρα και άγονη θρησκευτικότητα Ζούσαν έντονη πνευματική ζωή πού συμβάδιζε με τήν ιεραπο­στολική φλόγα και τα έργα τής αγάπης! Δεν αίωρούντο μεταξύ γης και ουρανού. Πατούσαν γερά στη γη, ενώ συγχρόνως ατένιζαν τόν ου­ρανό και αγωνίζονταν γιά νά τόν κατακτήσουν. Γνώριζαν ότι «έκ του καρπού τό δένδρον γινώσκεται», γι' αυτό και φρόντιζαν νά «ποιώσι καρ­πούς άξιους τής μετανοίας» και νά εναρμονί­ζουν τη ζωή τους με τό θέλημα του Θεού. Αυτός ήταν ο καθημερινός αγώνας τους. Γι' αυτό και αναδείχθηκαν «άλας τής γης», «φώς του κόσμου» και «ζύμη πού όλον τό φύραμα ζυμοί» με τήν αγωνιστικότητα και συνέπεια τους.

«ΖΩΗ»