Κυριακή μετά την Ύψωσιν - «Ὅς γάρ ἄν ἐπαισχυνθῇ με καί τούς ἐμούς λόγους...».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὅς γάρ ἄν ἐπαισχυνθῇ με καί τούς ἐμούς λόγους...».

Παιδί: ὁποιοσδήποτε ἐντραπῇ Ἐμέ καί τήν διδασκαλία μου ἐπηρεαζόμενος ἀπό τήν «πτωχεία» -τήν ταπεινή παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο- ὁ Μεσσίας, θά τόν ἀποκηρύξει ὡς μή ἰδικόν Του. Μή ξεχνᾶς λοιπόν, χριστιανέ, τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ἀφήνοντας τόν νοῦ σου νά τρέχει καί νά ἀσχολεῖται μέ τά μάταια πράγματα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, γιά νά μή σέ ξεχάσει κι Ἐκεῖνος καί σέ ἐγκαταλείψει στόν καιρό τῶν πειρασμῶν σου. Σέ ἐκείνους πού ζοῦν μέ σωματικές ἀνέσεις, δέν κατοικεῖ τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τό πνεῦμα τοῦ διαβόλου· σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων πού ἀγάπησαν πολύ τόν Χριστόν.

Σέ τοῦτον τόν κόσμον ὁ ἄνθρωπος, βρίσκεται πάντοτε μεταξύ τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ καί τοῦ πονηροῦ Σατανᾶ· συμφιλιώνεται εἴτε μέ τόν Ἕνα εἴτε μέ τόν ἄλλον. Εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ, καί ζεῖ μέ Αὐτόν, ὅταν πορεύεται μέ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου, ὅταν γίνεται σύσσωμος τοῦ θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἀντίθετα, γίνεται φίλος τοῦ διαβόλου καί ζεῖ μέ αὐτόν, ὅταν βαδίζει στίς ἁμαρτίες καί στά πάθη, ἐπειδή  αὐτά εἶναι ἡ ψυχή, ἡ καρδιά τοῦ διαβόλου.

Τό ἀνθρώπινο γένος δοκιμάζει, καθημερινῶς στόν κόσμο μας, τήν ἐμπειρία νά ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι στήν ἀπώλεια, εἴτε λόγω τῆς ἄγνοιας, εἴτε τῆς μή ἀναγνωρίσεως τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέ ἄλλα λόγια, ἐκπίπτουν ἐξαιτίας εἴτε τῆς ἀθεΐας εἴτε τῆς εἰδωλολατρείας. Αὐτή ἡ ἄγνοια, ἤ ἡ μή ἀναγνώριση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπιφέρει τήν λήθη ἤ τήν μή ἀναγνώριση τοῦ  μόνου ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ σ’ αὐτόν τόν κόσμο: τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τῆς ἀγάπης παρακαλεῖ τούς χριστιανούς: «Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτούς ἀπό τῶν εἰδώλων»[1]. Τά εἴδωλα ἀδελφοί, εἶναι σάν τήν δυνατή φωτιά· μέσα της κατακαίγονται καί ἡ συνείδηση καί ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά καί τό θέλημα τοῦ ἀνθρώπου(βλέπε τίς πυρκαγιές, πού δοκιμάστηκε ἡ Πατρίδα μας, μετά τήν σατανική βλασφημία στόν Ὄλυμπο, πού προβλήθηκε τό Δωδεκάθεο ὡς παγκόσμια κληρονομιά τῆς UNESCO). Ἀπό τά εἴδωλα προέρχονται ὅλα τά κακά, καί τά μικρά καί τά μεγάλα. Καί κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰδωλολάτρης, ἐφ’ ὅσον δέν  πιστεύει στόν μόνο ἀληθινό Θεό, στόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν καί εἰς τούς λόγους Του.

«Ὅς γάρ ἄν ἐπαισχυνθῇ με καί τούς ἐμούς λόγους...».

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἁγία γερόντισσα, ἔγινε σάρκα[2] καί ἀφοῦ ἑνώθηκε ὑποστατικά μέ τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί ἔγινε τέλειος ἄνθρωπος χωρίς ἁμαρτία, ὡς τέλειος Θεός τήν ξανάπλασε καί τήν θέωσε. Ἀφοῦ ὁ Λόγος λοιπόν ἱερούργησε στόν ἑαυτό Του τήν ἀνάπλαση τῆς φύσεώς μας, θυσίασε γιά χάρη μας ὁ Ἴδιος τόν ἑαυτό Του μέ σταυρικό θάνατο· καί δίνει πάντοτε τό ἄχραντο Σῶμά Του νά θυσιάζεται καί νά μᾶς παραδίδει καθημερινά, ὡς ψυχοτρόφο συμπόσιο(ὅπως καί σήμερα Κυριακή μετά τήν Ὕψωση), μέ σκοπό νά μεταβαλλόμαστε ἀπό τό χειρότερο πρός τό καλύτερο, ὥστε νά μήν ἀνήκουμε πλέον στόν ἑαυτό μας, ἀλλά σέ Ἐκεῖνον τόν Θεάνθρωπο Σωτῆρα Ἰησοῦν Χριστόν.

 Μή διστάσει κανείς, ἀδελφοί, νά προσέλθει μέ προθυμία σέ κόπους καί θυσίες ποιῶντας τό ἅγιον θέλημά Του καί σηκώνοντας τόν τίμιον Σταυρό Του. Διότι, ὅποιος θέλει νά σώσει δῆθεν τή ζωή του μέσα σέ ἡδονές καί ἀνέσεις, θά χάσει τήν πνευματική καί μακαρίαν αἰωνία ζωήν. Ἐάν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τήν ψυχή του τί θά δώσει ὡς ἀντάλλαγμα, μέ τό ὁποῖον θά ἐξαγοράσει αὐτήν ἀπό τήν αἰώνιαν ἀπώλεια; Ἀλοίμονον!! Τίποτε.

Ἐφ’ ὅσον δοκιμασμένοι στούς κόπους τῶν ἀρετῶν, μέ τόν Σταυρόν τοῦ Χριστοῦ, προκαθαρμένοι μέ τά δάκρυα, πλησιάζομε καί τρῶμε καί πίνομε τό Πανάγιον Σῶμα καί τό Παν-τίμιον Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, τότε ὁ διττός Λόγος, μέ τίς δύο φυσικές Του δυνάμεις -τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου- ἀναμειγνύεται μέ πραότητα μαζί μας.

Καί ὡς  σαρκωμένος καί ὁμοούσιος μέ ἐμᾶς, κατά τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, μᾶς θεοποιεῖ ὁλόκληρους μέ τόν λόγο τῆς γνώσεως καί μᾶς κάνει οἰκείους Του, καθώς εἴμαστε σύμμορφοι μ’ Αὐτόν καί ἀδελφοί Του.

Ἀντίθετα, ὅ μή γένοιτο, ἄν προσερχόμαστε κυλισμένοι στά πάθη καί σπιλωμένοι ἀπό τήν ἀκαθαρσία τῆς εἰδωλολατρείας-ἁμαρτίας, μᾶς πυρπολεῖ καί μᾶς κατακαίει ὁλόκληρους καί συντομεύει τή ζωή μας, ὄχι γιατί τό θέλει ἡ ἀγαθότητά Του, ἀλλά γιατί ἀναγκάζεται ἀπό τήν καταφρονητική ἀναισθησία μας.

Φρονοῦμε ὅμως  ὅτι: σέ ὅλους ὅσους ἀρχίζουν νά βαδίζουν μέ ἀγαθή διάθεση σηκώνοντας τόν Τίμιον Σταυρόν, τόν δρόμο τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν, ὁ Κύριος πλησιάζει ἀοράτως καί ἐνισχύει κάθε προσπάθεια. Καί ὅταν προοδεύουν στούς ἀγῶνες τῆς εὐσέβειας καί πλησιάζουν πρός τήν ἀπάθεια, μέσῳ τῆς ταπεινώσεως, ὁ Λόγος περαιτέρω τούς ἐνθαρρύνει νά συνεχίσουν ἕως ὅτου ἀνυψωθοῦν στήν θεωρία, στή θέωση, στήν ἁγιότητα. Καί βέβαια συνεπάγεται ἀγῶνα ἕως ἐσχάτων· «δίνεις αἷμα γιά νά λάβεις πνεῦμα».

Ὁ Θεός καί ὁ Χριστός, δέν εὐδόκησε, δέν θέλει, οἱ ἐκλεκτοί Του νά ζοῦν μέ ἀνέσεις καί εὐκολίες σ’ αὐτήν τήν ζωήν, ἀλλά θέλησε ὅσο διάστημα ζήσουν σ’ αὐτήν τήν ζωήν νά ζοῦν μέ θλίψεις, μέ δυσκολίες καί κακουχίες, μέ μόχθους καί κόπους, ἐνίοτε μέ περιφρόνηση ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων· καί ὅλα αὐτά τά ἀσυνήθιστα γιά τούς πολλούς, κάνουν γλυκεῖς τούς ἀγῶνες τῶν ἀρετῶν, χρηστόν τόν Σταυρόν, τό φορτίον ἐλαφρύ καί τούς ἀνεβάζουν στήν ἀγάπη, πού εἶναι ὁ Τριαδικός Θεός καί ὁ Θεάνθρωπος Σωτῆρας Ἰησοῦς, οὖ ἡ Δόξα, τό Κράτος, ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1] (Α’ Ἰωάν. 5, 21)

[2] (Ἰωάν.1,14)