Κυριακή του Παραλύτου -«· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται».

Ἄνθρωπε, πρόσεξε μήπως καί εἰς συμφοράν τοῦ σώματος χειροτέραν ἐμπέσεις, συγχρόνως δέ καί τήν ψυχή σου ἀπολέσεις. Σήκω ὄρθιος καί ἄπλωσε τά χέρια στόν οὐρανό καί τά μάτια σου στόν Τριαδικό Θεό· ὥστε μέ τήν ἐνέργεια τῆς προσευχῆς νά σώσεις τόν ἑαυτό σου ἀπό τίς κακίες τῆς ἀκηδίας καί τοῦ πορνικοῦ φρονήματος.

Γιατί, τό νά εἶναι ὁ νοῦς στήν ἐκπλήρωση τῶν ἀρετῶν καί ἡ καρδιά νά ἐπιθυμεῖ τόν πολύτιμον μαργαρίτην-Χριστόν, αὐτό εἶναι ἰδίωμα τῶν καθαρῶν καί τελείων ἀγωνιστῶν, οἱ ὁποῖοι μποροῦν νά φυλάξουν τίς ψυχοσωματικές αἰσθήσεις χωρίς βλάβη.

Φυλάξου, χριστιανέ μου, γιατί ἡ ἀκηδία κυριαρχεῖ ψηλά στό ἡγεμονικό τῆς ψυχῆς, δηλαδή στόν νοῦ καί περισφίγγει ὅλην τήν ψυχή καί ὅλη τήν σάρκα, σάν κισσός, κάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση νωθρή, ἀδρανή καί παράλυτη.

Ἐπίσης, πρόσεχε: τό πάθος τῆς πορνείας πλεονάζει στό ἐπιθυμητικό μέρος τῆς ψυχῆς καί ἀπό τή φύση του ἀγκαλιάζει  ἀδιαχώριστα τήν ὕλη καί τῶν δύο· τῆς ψυχῆς δηλαδή καί τοῦ σώματος κι ἔχει ἀναμεμειγμένη ὅλη τήν ἡδονή της σέ ὅλα τά μέλη.

 Ἀπό αὐτές τίς δύο κακίες εἰσχώρησαν οἱ ἀφορμές ὅλων τῶν παθῶν στή ζωή καί «ἔκοψαν» τό σχοινί πού ἑνώνει διά τῆς προσευχῆς τόν δυνάμει θεάνθρωπο-πιστό μέ τόν φύσει Θεάνθρωπο Χριστό, τόν μόνον Ἰατρόν καί Σωτῆρα ὁλοκλήρου τοῦ Ἀδαμιαίου γένους.

Ἀδελφέ μου ἐν Χριστῷ· ὁ ἀγωνιστής χριστιανός πνευματικούς τρόπους μηχανεύεται μέ διάκριση. Ἀρχή τῆς προσευχῆς, νοερᾶς ἤ λεκτικῆς, εἶναι ἡ καθαρτική δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἡ μυστική ἱερουργία τοῦ νοῦ. Τῆς ἡσυχίας τώρα ἀρχή, εἶναι ἡ κατά Θεόν σχολή· μεσότητα, ἡ δύναμη τοῦ φωτισμοῦ καί ἡ θεωρία· καί τέλος, ἡ ἔκσταση καί ἡ ἁρπαγή τοῦ νοῦ πρός τόν Θεό, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· μέ μία λέξη: «σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ».

Τίποτε ἄλλο λοιπόν δέ δίνει συντριβή στήν καρδιά καί ἁγία ταπείνωση στήν ψυχή, ὅσο τό νά παραμένει κανείς ἀγωνιζόμενος μέ διάκριση γιά τήν ἀρετή. Μέ γνώση Χριστοῦ καί σιωπή μέσα στήν Ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση καθώς καί διάθεση ὑπακοῆς στούς πνευματικούς Πατέρες, ἔρχεται ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ πού μᾶς ἀνυψώνει καί διδάσκει τό «μηκέτι ἁμάρτανε».

Δέν εἶναι δυνατόν, ἁγία γερόντισσα,  νά περάσει κανείς διαφορετικά τά νερά τῶν παθῶν ἀπό τά ὁποῖα θολώνει καί ἀνακατώνεται ἡ θάλασσα τῆς ζωῆς μας· καί ἀμαυρώνεται ἡ ἁγία γνώση παραλύοντας τήν θεία εἰκόνα-τόν ἄνθρωπο.

Διδάσκουν οἱ σοφοί Πατέρες μας: «ἀπό τίς ἀρετές, ἄλλες εἶναι πρακτικές, ἄλλες φυσικές καί ἄλλες θεϊκές καί δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Οἱ πρακτικές, προέρχονται ἀπό τήν προαίρεση: «θέλεις ὑγιής γενέσθαι;». Οἱ φυσικές ἀπό τήν διάπλαση καί οἱ θεϊκές ἀπό τήν ἄκτιστον Χάριν.

Συνεπῶς, ὅπως ἡ ψυχή μας γεννᾶ τίς ἀρετές ἔτσι, κακῇ προαιρέσει, γεννᾶ καί τά πάθη. Ἡ ψυχή δηλαδή, ἔχει αἰτία γενέσεως τοῦ καλοῦ ἤ τοῦ κακοῦ, τή ροπή τῆς θελήσεώς της σάν κέντρο πρός ἀκτῖνες ἤ ὅπως τό βαρίδι τῆς ζυγαριᾶς· σ’ ὅποια πλευρά γείρει, αὐτή παίρνει γιά συνεργό καί ἐνεργεῖ.

Ἡ πρόθεση τοῦ ἀνθρώπου ὑπόκειται καί στίς δύο ἐνέργειες, ἐπειδή αὐτός ἔχει μέσα του καί τίς ἀρετές καί τίς κακίες. Τίς ἀρετές, μέ τή γένεση· τίς κακίες, μέ τήν αὐθαίρετη ροπή τῆς θελήσεως:   (βλέπε τή διδασκαλία Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, κῆπος μέ λουλούδια καί ἀγκάθια, σωλήνας μέ νερό, στό κέντρο ἡ προαίρεση καί ἡ ἐπιλογή).

Ἐν τούτοις, μόνον ἡ ἄπειρη θεία Ἀγαθότητα εἶχε τήν ἀγάπη καί τήν δύναμη νά σώσει τόν κόσμο παγγενῆ. Νά ζωογονήσει τούς πνευματικά νεκρούς, νά ἀνορθώσει τούς παραλύτους· «ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει». Πρόκειται γιά ὅλη τήν οἰκονομία τῆς σωτηρίας, ὅλες τίς θεῖες θεανθρώπινες δυνάμεις, πού ὁ Θεός προσέδωσε σέ αὐτήν καί ὅλες τίς δωρεές καί τά ἀγαθά τά ὁποῖα δι’ αὐτῆς μᾶς προσέφερε ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς καί πού ἀποτελοῦν τήν Χάριν τῆς σωτηρίας.

Δέν ὑπάρχει ἀνθρώπινο ἔργο πού θά μποροῦσε νά σώσει τό παράλυτο ἀνθρώπινο γένος ἀπό τόν θάνατο καί τόν διάβολο. Ἀκόμη κι ἄν ὅλες οἱ πράξεις τῶν ἀνθρώπων ἀπέβλεπαν σ’ αὐτόν τόν σκοπόν. Ἡ σωτηρία ἀπό τήν ἁμαρτία, τήν παράλυση, τόν θάνατο καί τόν Διάβολο εἶναι ἀποκλειστικό ἔργο τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού ἐπιτελεῖται ἐντός τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του μέ τά ἄχραντα μυστήρια καί τίς ἁγιαστικές τελετές, μέ γνώμονα, τέλος καί σκοπό, τήν μετάνοιαν.

Στόν Κύριον Ἰησοῦν ἡ Δόξα, τό Κράτος, ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.