Ὅταν οἱ «φύλακες» τῆς ἠθικῆς μετατρέπονται σὲ θύτες
Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΗΣ «ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑΣ» ΩΣ ΔΟΛΩΜΑ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΥ
Ἡ τακτικὴ τῆς ἠθικῆς ἀποδόμησης δὲν ἀποτελεῖ σύγχρονο φαινόμενο, ἀλλὰ μία πάγια καὶ δοκιμασμένη μέθοδο τῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ἐδῶ καὶ δεκαετίες. Εἴτε πρόκειται γιὰ τὸν κλασικὸ προσηλυτισμὸ «πόρτα-πόρτα», εἴτε γιὰ τὴ διανομὴ ἐντύπων καὶ φυλλαδίων σὲ στάσεις τοῦ μετρό, ὁ στόχος παραμένει ὁ ἴδιος: ἡ παγίδευση τοῦ θύματος ὄχι μέσῳ τῆς θεολογικῆς ἐμβάθυνσης, ἀλλὰ μέσῳ τῆς συστηματικῆς ἐπίθεσης στὸ ἦθος τῶν μελῶν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Δὲν ἐπιχειροῦν νὰ πείσουν γιὰ τὴν ὀρθότητα τοῦ δόγματός τους μέσῳ τῆς γραφικῆς ἑρμηνείας, ἀλλὰ ἐπικεντρώνονται στὰ ἀνθρώπινα σφάλματα καὶ τὰ σκάνδαλα τῶν ὀρθοδόξων, παρουσιάζοντας τοὺς ἑαυτούς τους ὡς «καθαρούς» καὶ «ἐκλεκτούς». Αὐτὴ ἡ ψευδαίσθηση τῆς ἠθικῆς τελειότητας χρησιμοποιοῦνταν πάντοτε ὡς δόλωμα γιὰ ὅσους ἀναζητοῦν πνευματικὸ καταφύγιο, ὅμως τὰ γεγονότα τοὺς διαψεύδουν παταγωδῶς.
ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΗ ΛΟΥΪΖΙΑΝΑ
Τὸ πρόσφατο δημοσίευμα τοῦ Guardian φέρνει στὸ φῶς μία ἀποτρόπαιη ὑπόθεση ποὺ συγκλονίζει τὴν κοινὴ γνώμη στὶς ΗΠΑ. Ὁ Τζέισον Σμόλγουουντ, πάστορας μίας Πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας στὴ Λουϊζιάνα, καταδικάστηκε στὴν ἀνώτατη ποινὴ τῶν ἑπτὰ ἐτῶν φυλάκισης γιὰ τὴ σεξουαλικὴ κακοποίηση μίας ἀνήλικης κοπέλας. Ἡ ὑπόθεση αὐτὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ποινικὸ ἀδίκημα, ἀλλὰ μία ἀκτινογραφία τῆς ὑποκρισίας ποὺ διέπει τέτοιες «κλειστὲς» θρησκευτικὲς ὁμάδες. Ὁ Σμόλγουουντ, ὁ ὁποῖος ἐμφανιζόταν ὡς πνευματικὸς καθοδηγητὴς καὶ φορέας θείας χάριτος, χρησιμοποίησε τὴ θέση ἰσχύος του γιὰ νὰ ἐκμεταλλευτεῖ τὴν ἀθωότητα ἑνὸς παιδιοῦ.
Τὸ πλέον ἐξοργιστικὸ στοιχεῖο τῆς ὑπόθεσης εἶναι ἡ στάση τοῦ ἰδίου καὶ τῆς κοινότητάς του. Ὁ πάστορας προσπάθησε νὰ μετακυλήσει τὴν εὐθύνη στὸ θῦμα, ἰσχυριζόμενος ὅτι ἡ ἀνήλικη ἦταν ἐκείνη ποὺ τὸν παρέσυρε, μία κλασικὴ στρατηγική «θύτη» ποὺ ἀπαντᾶται συχνὰ σὲ τέτοια περιβάλλοντα. Παράλληλα, περισσότεροι ἀπὸ ἑκατὸ πιστοὶ τῆς ἐκκλησίας του ἀπέστειλαν ἐπιστολὲς στὸ δικαστήριο ζητώντας ἐπιείκεια, ἀποδεικνύοντας πὼς ἡ τυφλὴ ὑπακοὴ στὸν «ἡγέτη» ὑπερβαίνει κάθε ἔννοια δικαιοσύνης καὶ προστασίας τῶν ἀδυνάτων. Τὸ δικαστήριο, ἀπορρίπτοντας κάθε ἐλαφρυντικό, χαρακτήρισε τὶς πράξεις του «ἀπολύτως κακές», καταδεικνύοντας ὅτι ἡ θρησκευτικὴ ἰδιότητα δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ προπέτασμα καπνοῦ γιὰ ἐγκληματικὲς ἐνέργειες. Αὐτὴ ἡ καταδίκη ἀποτελεῖ ἕνα ἠχηρὸ ρᾶπισμα σὲ ὅσους διακηρύσσουν τὴν ἠθική τους ὑπεροχὴ ἐνῶ στὸ σκοτάδι δροῦν ὡς λύκοι μὲ ἔνδυμα προβάτου.
Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ
Ἡ τακτικὴ ποὺ ἀκολουθοῦν οἱ αἱρετικὲς ὁμάδες (Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, Πεντηκοστιανοί, Χαρισματικοὶ κ.ἄ.) στὴν Ἑλλάδα βασίζεται σὲ μία ἁπλὴ ἀλλὰ ἐπικίνδυνη ἀντίθεση. Ἀπὸ τὴ μία πλευρά, παρουσιάζουν τὴν Ἐκκλησία ὡς ἕναν διεφθαρμένο ὀργανισμὸ πνιγμένο στὰ σκάνδαλα καὶ στὸν πλοῦτο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, προβάλλουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς μία «καθαρὴ» ἀδελφότητα, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλληλεγγύη καὶ ἡ ἀπαρέγκλιτη τήρηση τῶν ἠθικῶν κανόνων.
Αὐτὴ ἡ προβαλλόμενη «ἠθικὴ καθαρότητα» μετατρέπεται στὸ ἰσχυρότερο ὅπλο προσηλυτισμοῦ, καθὼς ἐπενδύει στὴν ψυχολογικὴ ἀποδυνάμωση τοῦ θύματος. Ὁ ὑποψήφιος στόχος, συχνὰ ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες ποὺ παρατηρεῖ στὸ κοινωνικό του περιβάλλον, ἑλκύεται ἀπὸ ἕνα τεχνητὸ κλίμα «ἁγιότητας» ποὺ λειτουργεῖ ὡς ναρκωτικό, ὑποσχόμενο μία ἀναμάρτητη κοινότητα. Παράλληλα, καλλιεργεῖται συστηματικὰ ὁ «ἐκλεκτισμός», μὲ τὸ θῦμα νὰ πείθεται σταδιακὰ ὅτι ἀνήκει σὲ μία κλειστὴ ἐλὶτ πιστῶν, ἀνώτερη ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο «κόσμο». Αὐτὴ ἡ πεποίθηση ὄχι μόνο τροφοδοτεῖ τὸν ἐγωισμό του, ἀλλὰ τὸ ἀποκόπτει βίαια ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ βάση του. Τελικά, αὐτὴ ἡ ἐπιβεβλημένη ὁμοιομορφία δημιουργεῖ ἕναν ἀδιαπέραστο μηχανισμὸ σιωπῆς· ἐπειδὴ ἡ ὁμάδα ὀφείλει πάση θυσίᾳ νὰ φαίνεται ἁγία, κάθε ἐσωτερικὸ σκάνδαλο ἀποσιωπᾶται συστηματικά, ὥστε νὰ μὴ θιγεῖ ἡ φήμη τῆς «ὀργάνωσης», ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸ σημαίνει τὴν πλήρη προστασία τῶν θυτῶν.
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ
Τὰ χιλιάδες σκάνδαλα ποὺ ἀποκαλύπτονται καθημερινὰ διεθνῶς ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ ὁμάδες αὐτὲς δὲν εἶναι «καθαρότερες», ἀλλὰ ἁπλῶς καλύτερες στὴ συγκάλυψη. Οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, γιὰ παράδειγμα, ἔχουν βρεθεῖ στὸ στόχαστρο δικαστικῶν ἐρευνῶν σὲ Αὐστραλία, Μεγάλη Βρετανία καὶ ΗΠΑ γιὰ τὴ συστηματικὴ ἀπόκρυψη χιλιάδων καταγγελιῶν σεξουαλικῆς κακοποίησης παιδιῶν. Ἡ περιβόητη «κανόνας τῶν δύο μαρτύρων» χρησιμοποιήθηκε ὡς ἐργαλεῖο γιὰ νὰ φιμωθοῦν τὰ θύματα καὶ νὰ προστατευτοῦν οἱ θύτες.
Ἀντίστοιχα, στὶς τάξεις τῶν Χαρισματικῶν καὶ τῶν προτεσταντών, ἡ λατρεία τοῦ προσώπου τοῦ «πετυχημένου» ἢ «χαρισματικοῦ» πάστορα δημιουργεῖ ἕνα ἀκαταδίωκτο. Οἱ πιστοὶ διδάσκονται νὰ μὴν ἐλέγχουν τὸν «κεχρισμένο» τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἐξουσία νὰ μετατρέπεται σὲ ἀσυδοσία. Τὸ παράδειγμα τῆς Gloriavale στὴ Νέα Ζηλανδία εἶναι χαρακτηριστικό.
Ἡ περίπτωση τῆς κοινότητας Gloriavale στὴ Νέα Ζηλανδία ἀποτελεῖ ἴσως τὸ πιὸ ἐφιαλτικὸ παράδειγμα αὐτῆς τῆς ψευδεπίγραφης “καθαρότητας”. Ὁ ἡγέτης της, ὁ “Ἀρχιποιμένας” (Overseeing Shepherd) Χάουαρντ Τεμπλ, ὁ ὁποῖος ἐμφανιζόταν ὡς ὁ ἀπόλυτος φύλακας τῶν βιβλικῶν ἀξιῶν, ὁμολόγησε τὸ 2025 τὴν ἐνοχή του γιὰ σωρεία σεξουαλικῶν ἐπιθέσεων κατὰ ἀνηλίκων κοριτσιῶν, μερικὰ ἐκ τῶν ὁποίων ἦσαν μόλις ἐννέα ἐτῶν. Τὰ θύματα περιέγραψαν μία κουλτούρα σιδηρᾶς πατριαρχίας, ὅπου οἱ γυναῖκες τρομοκρατοῦνταν ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ ἂν φαινόταν λίγο παραπάνω ἡ κοτσίδα τους κάτω ἀπὸ τὸ μαντήλι, ἐνῶ ὁ Τεμπλ τὶς παρενοχλοῦσε συστηματικὰ δημόσια —ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ σέρβιραν τὸ φαγητό— ὑπὸ τὸ βλέμμα ὅλης τῆς κοινότητας. Τὸ τραγικὸ στοιχεῖο, εἶναι ὅτι οἱ κοπέλες δὲν τολμοῦσαν νὰ ἀντιδράσουν, διότι μέσα σὲ αὐτὸ τὸ περιβάλλον τῆς δῆθεν ἠθικῆς τελειότητας, τὸ θῦμα βαφτιζόταν πάντα “πλανεύτρα” ἢ “πόρνη” καὶ ὁ θύτης παρέμενε ὁ ἀνέλεγκτος “ἐκλεκτὸς” τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ ἡγέτη νὰ “καταστρέφει ζωὲς” μὲ μία του λέξη, ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐμμονὴ στὴν ἐξωτερικὴ καθαρότητα δὲν εἶναι παρὰ ἕνα προπέτασμα καπνοῦ γιὰ τὴν προστασία μίας νοσηρῆς ἱεραρχίας.
Ἡ σήψη αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία, ἀλλὰ μοιάζει νὰ ἀποτελεῖ “γενετικό” στοιχεῖο τῆς ὁμάδας, καθὼς ἡ διαφθορὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἴδια της τὴν κεφαλή. Ὁ ἱδρυτὴς τῆς κοινότητας, Νέβιλ Κούπερ (γνωστὸς μὲ τὸ ψευδώνυμο “Hopeful Christian”), εἶχε ἐπίσης καταδικαστεῖ στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’90 σὲ πολυετὴ φυλάκιση γιὰ σεξουαλικὲς ἐπιθέσεις. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι, παρὰ τὴν καταδίκη του γιὰ ἀποτρόπαιες πράξεις —ὅπως ἡ χρήση ξύλινων ἀντικειμένων γιὰ τὸν βιασμὸ νεαρῆς γυναίκας— ἡ κοινότητα συνέχισε νὰ τὸν περιβάλλει μὲ θεϊκὴ αἴγλη. Αὐτὴ ἡ διαδοχὴ καταδικασμένων ἡγετῶν, ἀπὸ τὸν Κούπερ στὸν Τεμπλ, ἀποδεικνύει ὅτι ὁ “ἠθικὸς ναρκισσισμός” τῶν αἱρέσεων δὲν καταρρέει οὔτε μπροστὰ στὶς πιὸ φρικτὲς δικαστικὲς ἀποφάσεις. Ἀντιθέτως, ἡ ὁμάδα θωρακίζεται πίσω ἀπὸ μία συλλογικὴ ἄρνηση τῆς πραγματικότητας, θεωρώντας ὅτι οἱ νόμοι τοῦ κράτους δὲν ἀγγίζουν τοὺς “κεχρισμένους” ἡγέτες της, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ χρησιμοποιεῖ τὴν ἠθικολογία γιὰ νὰ ἐγκλωβίσει νέα μέλη.
Στὴν ψυχολογία, αὐτὸ τὸ φαινόμενο περιγράφεται συχνὰ μέσῳ τῆς Γνωστικῆς Ἀσυμφωνίας καὶ τοῦ Ἠθικοῦ Ναρκισσισμοῦ. Οἱ αἱρετικὲς ὁμάδες καλλιεργοῦν μία ψευδῆ αἴσθηση «ἠθικῆς ἀνωτερότητας», ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὡς ἀμυντικὸς μηχανισμός: τὸ μέλος πείθεται ὅτι ἡ δική του κοινότητα εἶναι ἡ μόνη «καθαρή», μὲ ἀποτέλεσμα, ὅταν ἔρχεται ἀντιμέτωπο μὲ ἀποδείξεις κακοποίησης ἢ σκανδάλων ἐντὸς τῆς ὁμάδας, νὰ ἀρνεῖται τὴν πραγματικότητα γιὰ νὰ μὴ διαλυθεῖ ὁ κόσμος του. Αὐτὴ ἡ δαιμονοποίηση τοῦ ἐξωτερικοῦ περιβάλλοντος καὶ ἡ ταυτόχρονη ἁγιοποίηση τοῦ ἡγέτη δημιουργοῦν ἕναν ψυχολογικὸ κλωβό, ὅπου ἡ ἠθικὴ δὲν εἶναι πλέον ἀρετή, ἀλλὰ ἕνα στρατηγικὸ ἐργαλεῖο ἐλέγχου καὶ ἐξαναγκασμοῦ.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἁγιότητα δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα μίας “ὀρθῆς” ὀργάνωσης ἢ ἑνὸς αὐστηροῦ κώδικα συμπεριφορᾶς ποὺ ἐπιβάλλεται ἀπὸ κάποιον ἡγέτη. Ἡ Ὀρθοδοξία, στὴν ταπεινότητά της, παραδέχεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι “θεραπευτήριο” ἁμαρτωλῶν καὶ ὄχι λέσχη “καθαρῶν”. Ὅπως εὔστοχα ἐπεσήμαινε ὁ μακαριστὸς π. Δανιὴλ Γούβαλης, γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μόνο οἱ καλοὶ καὶ ἐνάρετοι, ἐνῶ ἐμεῖς δεχόμαστε ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία συνυπάρχουν ἅγιοι καὶ ἁμαρτωλοί. Αὐτὸ τεκμηριώνεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ Γραφή, ὅπου στὴν παραβολὴ τῆς σαγήνης (Ματθ. ιγ’ 47) ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ παρομοιάζεται μὲ δίχτυ ποὺ περιέκλεισε κάθε εἴδους ψάρια, καλὰ καὶ σαπρά, μὲ τὸν διαχωρισμὸ νὰ ἐπαφίεται στὸν Κύριο κατὰ τὸν ἔσχατο καιρό.
Ἀντίστοιχα, ἡ εἰκόνα τοῦ σίτου καὶ τῶν ζιζανίων, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς Κορινθίους (Α’ Κορ. ια’ 29) γιὰ μέλη ποὺ κοινωνοῦσαν ἀναξίως, ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀγκαλιάζει καὶ τὸν ξεπεσμένο ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ἀνάγκη μετανοίας. Ἂν ἴσχυαν οἱ θεωρίες τῶν Προτεσταντῶν περὶ μίας κοινότητας ἀποκλειστικὰ ἐναρέτων, ὁ Ἀπόστολος δὲν θὰ καλοῦσε τοὺς πιστοὺς νὰ “ἐγερθοῦν ἐξ ὕπνου” καὶ νὰ “ἀποθέσουν τὰ ἔργα τοῦ σκότους” (Ρωμ. ιγ’ 11-12). Οἱ αἱρετικοί, λοιπόν, χρησιμοποιώντας τὴν ἠθικολογία ὡς μέσο προσηλυτισμοῦ, παίζουν ἕνα ἐπικίνδυνο παιχνίδι ἐντυπώσεων, ἀγνοώντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ τόπος ὅπου ὁ ἁμαρτωλὸς μεταμορφώνεται σὲ ἅγιο, καὶ ὄχι μία κλειστὴ κάστα αὐτοδικαιωμένων.
Οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ εἶναι ὑποψιασμένοι. Ὅταν κάποιος προσπαθεῖ νὰ σᾶς προσεγγίσει ἀποδομώντας τὴν πίστη σας μέσω σκανδαλολογίας, θυμηθεῖτε ὅτι ἡ πραγματικὴ πίστη δὲν κρίνεται ἀπὸ τὴ βιτρίνα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια ποὺ ἀντέχει στὸ φῶς. Τὰ σκάνδαλα τῆς Λουϊζιάνα καὶ οἱ χιλιάδες καταγγελίες κατὰ τῶν «καθαρῶν» εἶναι ἡ ἀδιάψευστη ἀπόδειξη ὅτι ὁ λύκος παραμένει λύκος, ὅσο λευκὴ καὶ ἂν εἶναι ἡ προβιά του.
ΠΗΓΕΣ:
•Gloriavale leader Howard Temple
pleads guilty to indecency charges | RNZ News
•Norway: Oslo District Court Suspends
De-Registration of Jehovah’s Witnesses
Ι.Ν.
Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. https://www.entaksis.gr/ka8aroi_prosilitismos/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου