Ἡ πρόκλησις τῆς ἀσυνεπείας
Τοῦ
πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Στὴν ἐποχή μας τὰ
λόγια εἶναι πληθωρικὰ καὶ ὑπερβολικά. Σχεδὸν ὅλοι θέλουν νὰ διδάξουν, νὰ ὑποδείξουν,
νὰ ἐλέγξουν καὶ νὰ λύσουν μὲ τρόπο μαγικὸ τὰ πολλὰ καὶ δυσεπίλυτα προβλήματα,
γιὰ νὰ σκορπίσουν τὴν εὐτυχία στὸ δυστυχισμένο λαό! Δὲν παραλείπουν τὶς εὔκολες
ἠθικολογίες, τὴν ὑπενθύμιση καθηκόντων καὶ ὑποχρεώσεων στοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἀθῴους,
ἀλλὰ καὶ τὰ βαριὰ φορτία, ποὺ δύσκολα σηκώνονται, τὰ ὁποῖα ἀναθέτουν στοὺς ἄλλους,
«ἐνῷ οἱ ἴδιοι δὲν θέλουν οὔτε μὲ τὸ δάκτυλό τους νὰ τὰ κινήσουν» (Ματθ. κγ΄ 4).
Ἐκεῖνο, ὡστόσο,
ποὺ προκαλεῖ καὶ σκανδαλίζει περισσότερο εἶναι ἡ ἀσυνέπεια καὶ οἱ ἀνεκπλήρωτες ὑποσχέσεις.
Ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου γιὰ τὴν ἀσυνέπεια τῶν Ἰουδαίων, εἶναι πάντα ἐπίκαιρος:
«Ὁ οὖν διδάσκων ἕτερον σεαυτὸν οὐ διδάσκεις;» (Ρώμ. β΄ 21). Τὴν πρόκληση
αὐτὴ τὴ βιώνουμε καθημερινά. Οἱ μεγαλόσχημοι καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι, οἱ λεγόμενοι ἄρχοντες
τοῦ τόπου, δὲν μᾶς ἀφήνουν σὲ ἡσυχία. Συνεχῶς ὑπόσχονται, ἀλλὰ τίποτα δὲν
κάνουν. Θέλουν ἁπλῶς νὰ ἀποκοιμίζουν τοὺς ἁπλοῦς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς
παραπληροφοροῦν. Ὅμως πρέπει νὰ ἀποκαλύπτουμε τὴν ἀθλιότητά τους καὶ τὶς ἀνεκπλήρωτες
ὑποσχέσεις νὰ τὶς θεωροῦμε ψέματα πρώτου μεγέθους. Νὰ εἴμασθε πάντα ἐπιφυλακτικοί.
Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι θρασεῖς καὶ δὲν ἔχουν τὸν παραμικρὸ δισταγμὸ στὰ ὅσα
χωρὶς ντροπὴ λένε. Δὲν ἀντέχουν ἐπίσης οὔτε τὶς καλοπροαίρετες συνομιλίες. Καὶ ὅταν
τοὺς ἐπισημαίνεις τὴν ἀσυνέπειά τους, ἀντιδροῦν μὲ νέες ὑποσχέσεις προκειμένου
νὰ ἀποφύγουν δυσάρεστα ἐπεισόδια.