Κιτίου Χρυσόστομος, Μερικά πράγματα είναι δεδομένα και δεν πρέπει να κρίνονται με ανθρώπινα κριτήρια

Το θέμα της χειροτονίας γυναικών και το άβατο του Σταυροβουνίου αναλύει στη «Σ» ο Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος. Εξηγεί τους λόγους που εμποδίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία να λάβει απόφαση για χειροτονία γυναικών, αλλά και τις αιτίες που οδήγησαν στην απόφαση του άβατου του Σταυροβουνίου.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για ποιο λόγο οι ιερείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας ανήκουν μόνο στο ανδρικό φύλο; Γιατί δεν συζητείται καν το ενδεχόμενο της χειροτονίας γυναικών; Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους μόνο άντρες μπορούν να επισκεφθούν το Άγιον Όρος και όχι γυναίκες; Πώς επικράτησε το άβατο στο Μοναστήρι του Σταυροβουνίου;
Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δίνει στη «Σ» ο Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος, με αφορμή την πρωτοποριακή πρόταση που έκανε πρόσφατα ο κυπριακής καταγωγής Μητροπολίτης Ιωαννουπόλεως και Πραιτωρίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Σεραφείμ, για διεξαγωγή διαλόγου σε ανώτατο εκκλησιαστικό επίπεδο στο θέμα της χειροτονίας των γυναικών στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο Μητροπολίτης Κιτίου θέλησε προτού απαντήσει στις ερωτήσεις μας να τονίσει τα εξής: «Επιθυμώ να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνετε, να εκφράσω τη γνώμη μου (κι όχι τη γνώμη της Εκκλησίας), ανεξάρτητα του γεγονότος ότι πιστεύω πως η γνώμη της Εκκλησίας ως συνόλου, ως πληρώματος της αλήθειας, δεν διαφέρει με τα όσα υποστηρίζω για το θέμα της χειροτονίας γυναικών.
Μεμονωμένες γνώμες υπέρ της χειροτονίας γυναικών και στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχουν καμία βαρύτητα. Σημασία στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αυτό που για αιώνες βιώνεται ή αυτό που η ίδια η Εκκλησία εξέφρασε ως αλήθεια με απόφαση Οικουμενικής Συνόδου.
Πρέπει να τονίσω σε όλους όσοι ευκαίρως-ακαίρως μιλούν για ισότητα των δύο φύλων στον επαγγελματικό, κοινωνικό, πολιτικό και άλλους τομείς της ζωής, να αντιληφθούν ότι τα θέματα της χριστιανικής πίστεως και της Εκκλησίας κινoύνται σε άλλο, τελείως διαφορετικό, επίπεδο και γι’ αυτό τα κριτήρια είναι τελείως διαφορετικά.

Ποιοι είναι οι θεολογικοί λόγοι που εμποδίζουν την Εκκλησία να λάβει την απόφαση της χειροτονίας γυναικών;

Η Θεία Αποκάλυψη που Εκφράζεται με την Αγία Γραφή και την εν Πνεύματι Αγίω Ζωή της Εκκλησίας δίνει ένα «Oντoλoγικό» πρωτείο στον άνδρα. Ο Απόστολος Παύλος στις προς Κορινθίους και προς Εφεσίους Επιστολές του ονομάζει τον άνδρα ως Κεφαλήν της γυναικός.
Το πρωτείο αυτό αποτελεί φυσική συνέπεια του γεγονότος ότι ο άνδρας δημιουργήθηκε πρώτος και ύστερα δημιoυργήθηκε από την πλευρά του η γυναίκα. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί. Μερικά πράγματα είναι δεδομένα και δεν πρέπει να κρίνονται με ανθρώπινα κριτήρια. Το πρωτείο αυτό του άνδρα δεν αδικεί καθόλου τις γυναίκες, γιατί στο τέλος της εν Χριστώ ζωής και σωτηρίας της θέωσης (που για τους ορθόδοξους Χριστιανούς αποτελεί τον πραγματικό και αιώνιο προορισμό) η γυναίκα είναι ίση με τον άνδρα.
Σας θυμίζω αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας Επιστολή του, «ουκ ενί άρσεν και θήλυ πάντες γαρ υμείς είς έστε εν Χριστώ Ιησού». Να μην ξεχνούμε ύστερα πως την πρώτη θέση κατέχει μία γυναίκα, η Θεοτόκος.
Όσον αφορά τώρα το θέμα της Ιεροσύνης, η Αγία Γραφή μιλά για δύο είδη Ιεροσύνης. Το πρώτο είδος Ιεροσύνης είναι η γενική Ιεροσύνη, στην οποία μετέχει όλος ο λαός του Θεού, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Για τούτο και ονομάζονται «βασίλειο ιεράτευμα» ή «βασιλείς και ιερείς» (Έξοδος 19,6) (Α' Πέτρου β 5,9 και Αποκάλυψη Ε' 10).
Το δεύτερο είδος lεροσύνης είναι η Ειδική Iεροσύνη, την οποία ο Θεός εμπιστεύτηκε μόνο σε άνδρες: Στην μεν Παλαιά Διαθήκη την εμπιστεύτηκε στους άρρενες απογόνους του Ααρών, στη δε Καινή Διαθήκη στους Επισκόπους, Ιερείς και Διακόνους της Εκκλησίας.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως ο μόνος πραγματικός και απόλυτος Ιερεύς και Αρχιερεύς είναι μόνο ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Οι Ιερείς και Αρχιερείς της Εκκλησίας μας δεν έχουν αφ' εαυτών την Iεροσύνη, αλλά μετέχουν στην απαράβατον (= αμεταβίβαστον) Ιεροσύνη του Χριστού.
Οι λειτουργοί του είναι το χέρι του Αρχιερέως Χριστού διά των οποίων τελεί Αυτός τα μυστήρια της Εκκλησίας. Και αφού ο Αρχιερέας Χριστός είναι άνδρας και όχι γυναίκα, έτσι και οι μετέχοντες της Ιεροσύνης Του είναι άνδρες και όχι γυναίκες. Άρα, λέμε ότι ο Επίσκοπος ως Αρχιερέας της Eκκλησίας «είναι τόπος Χριστού».
Και αφού ο Χριστός ήταν άνδρας, ο Επίσκοπος και ο Ιερέας δεν μπορούν να είναι γυναίκες, αλλά μόνο άνδρες. Το ίδιο μας διδάσκει και η Παράδοση της Εκκλησίας. Μια Παράδοση δύο χιλιάδες χρόνια τώρα. Τι γίνεται, λοιπόν, στην πράξη εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια;
Η Καινή Διαθήκη μαρτυρεί πως οι Πρώτοι Επίσκοποι -δηλαδή Ιερείς που μετέχουν στην Ιεροσύνη του Χριστού- ήταν οι Απόστολοι. Αυτοί με τη σειρά τους χειρoτόνησαν, δηλαδή μετέδωσαν την Iεροσύνη σε άλλους, μόνον άνδρες και αυτοί σε άλλους μέχρι σήμερα. Πουθενά η Αγία Γραφή ή η Παράδοση αναφέρει για χειρoτoνίες γυναικών.
Η μόνη χειροτονία που αναφέρει η Παράδοση είναι χειροτονία γυναικών ως διακονισσών. Ένας θεσμός που καταργήθηκε, που μπορεί όμως η Εκκλησία αν επιθυμεί να επαναφέρει.
Πρέπει επίσης να παρατηρήσουμε ότι ο Χριστός δεν έδωσε το δικαίωμα να μετέχουν στην Ιεροσύνη Του, ούτε στην Παναγία Μητέρα του, αλλά ούτε στις μυροφόρες γυναίκες. Ο Θεός εμπιστεύτηκε μόνο στους Αποστόλους και στους διαδόχους τους, Επισκόπους, Ιερείς και Διακόνους της Eκκλησίας, που είναι μόνο άνδρες. Πρέπει να τονίσω πως είναι χαρακτηριστικό ότι η Καινή Διαθήκη απαγορεύει στις γυναίκες να διδάσκουν δημόσια τα της Πίστεως.

Τι απαντάτε στις γυναικείες οργανώσεις, οι οποίες απαιτούν ν’ αρθεί το άβατο του Σταυροβουνίου; Οι οργανώσεις αυτές θέτουν, επίσης, το ερώτημα προς την Εκκλησία για το πώς είναι δυνατόν να μην επισκέπτονται οι γυναίκες ένα μοναστήρι που ίδρυσε μια γυναίκα, η Αγία Ελένη…

Το πνεύμα του αβάτου ήταν πάντα συνυφασμένο με τον Ορθόδοξο Μοναχισμό - Αναχωρητισμό. Αυτό τo πνεύμα του αβάτου το διαφύλαξαν για αιώνες οι φυσιολογικές συνθήκες του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με την έλλειψη των μεταγενέστερων εξελιγμένων μέσων συγκοινωνίας.
Πρέπει να θυμίσουμε σε όλους ότι όλα σχεδόν τα Μοναστήρια ιδρύονται σε απομακρυσμένους τόπους, πολλές φορές μάλιστα σε τελείως άβατες περιοχές.
Τα Μοναστήρια είναι χώρος λατρείας και προσευχής. Τα σύγχρονα, όμως, δεδομένα άλλαξαν άρδην την προϋπόθεση του αβάτου. Θυμηθείτε πως το μοναστήρι του Σταυροβουνίου ιδρύθηκε από την Αγία Ελένη τον τέταρτον αιώνα μ.Χ. σε ένα λόφο που μέχρι το 1920 κανένας σχεδόν δεν μπορούσε να προσεγγίσει.
Σε ό,τι αφορά στην ίδρυση του Μοναστηριού από την Αγία Ελένη, η ίδια ίδρυσε το Σταυροβούνι με τη χάρη του Τιμίου Σταυρού ως χώρο προσευχής και λατρείας του Θεού από τους μοναχούς και όχι ως χώρο επισκέψεων.
Το γεγονός ότι η εξέλιξη κατήργησε το φυσικό άβατο της Μονής δεν μας εμπόδισε να επαναφέρουμε, με την καθιέρωση ενός κανονισμού που κατήργησε, επαναλαμβάνω, η εξέλιξη της εποχής μας.Το άβατο ουδόλως υπονοεί οποιαδήποτε υποτίμηση του γυναικείου φύλου.

Οι πλείστες γυναικείες οργανώσεις κάνουν λόγο για υποτίμηση του γυναικείου φύλου που προκύπτει από την ύπαρξη του άβατου. Υποτιμάτε πράγματι το γυναικείο φύλο;

Θέλω να γνωρίζουν οι ευσεβείς χριστιανοί και ιδιαίτερα οι ευσεβείς γυναίκες ότι το άβατο, και τούτο το λέμε με κάθε σαφήνεια και κατηγορηματικότητα, ουδόλως υπονοεί οποιαδήποτε υποτίμηση του γυναικείου φύλου. Και αγαπούμε και σεβόμαστε τη Γυναίκα γιατί κι αυτή είναι εικόνα του Θεού και ίση με τον άνδρα.
Όπως το άβατο του Ιερού Βήματος και το άβατο της Ιεροσύνης δεν αποτελούν υποτίμηση των γυναικών, όπως εξ άλλου τα άβατα διά τους άνδρες σε γυναικεία μοναστήρια, δεν αποτελούν ύβρη ή υποτίμηση του άνδρα.
Το άβατο είναι θεσμός ενταγμένος στο ασκητικό πνεύμα του ορθόδοξου μοναχισμού. Είναι ένας τρόπος και μια μέθοδος διατήρησης της πνευματικής ησυχίας ως απαραίτητος όρος συντήρησης της πνευματικής ζωής στα μοναστήρια.
Το άβατο της Ιεράς Μονής Σταυρoβoυvίoυ δεν ήταν αποτελεσματική μας αυθαίρετη επινόηση και απόφαση. Είναι επαναλαμβανόμενος θεσμός καταξιωμένος μέσα στην ορθόδοξη παράδοση, που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα για χίλια και πλέον χρόνια στο Άγιον όρος και αλλού αποδίδοντας πλούσιους πνευματικούς καρπούς.
Λαμβάνοντας υπόψη την Ευσέβεια των γυναικών της Κύπρου, λάβαμε πρόνοια να ανεγερθεί ο Ιερός Ναός παρεκκλήσιον των Αγίων Κυπρίων κοντά στην είσοδο της Μονής. Τοποθετήσαμε κηρόχοτον Σταυρό που περιέχει Τίμιο Ξύλο για να μπορούν οι ευσεβείς γυναίκες να προσκυνούν τον Τίμιο Σταυρό οποιαδήποτε μέρα επιθυμούν, καθώς επίσης εξομολογητήριο για εξομολόγηση.

Σείουν συθέμελα ολόκληρο το βουνό για το λαό του Θεού. Πώς προέκυψε η απόφαση επαναφοράς του αβάτου στη Μονή Σταυροβουνίου;

Ενσυνείδητα πήραμε την απόφαση να επαναφέρουμε το άβατο γιατί η Μονή κινδύνευε τότε να κλείσει. Πολλοί μοναχοί Κύπριοι κατέφευγαν στο Άγιον Όρος. Μια μικρή ομάδα μού ζήτησε το άβατο για να μείνουν στην Κύπρο. Τότε τους είπα: Μην απορρίψετε τη χάρη του Θεού, την κλίση σας και τη δική του κλήση: Γίνετε μοναχοί και εγώ θα φροντίσω να γίνει το θέλημα του Θεού και αποδείχθηκε ότι ήταν θέλημα Θεού γιατί τότε κινδύνευε η Μονή Σταυροβουνίου να ερημωθεί όπως και τόσες άλλες.
Είχε τότε πέντε μοναχούς, σήμερα έχει 33 μοναχούς και αξιόλογη πνευματική ζωή. Πριν από 90 χρόνια υπήρχαν στην Κύπρο 82 μοναστήρια που σήμερα ξέπεσαν στη λησμονιά και είναι άβατα και διά άνδρες και διά μοναχούς.
Οι μοναχοί που ζουν στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου σήμερα αναβιώνουν με την πνευματική ζωή τους το Μοναστήρι, το συντηρούν με κόπο και ιδρώτα για να μην καταντήσει και αυτό μια ξεχασμένη μονή για όλους. Οι μοναχοί αυτοί με τις προσευχές και τις αγρυπνίες τους σείουν συθέμελα ολόκληρο το βουνό για το λαό του Θεού. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.
Τέλος, θέλω να τονίσω σ' αυτούς που επικαλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα για να επισκέπτονται τη Μονή ότι ανθρώπινα δικαιώματα έχουν και οι μοναχοί, οι ήρωες αυτοί της Εκκλησίας μας, που συντηρούν το μοναστήρι και αγωνίζονται νύκτα και μέρα να το κρατήσουν στη ζωή.
ΤΗΣ ΑΝΤΡΗΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ - 23/08/2009

Θρησκευτικά και Σύνταγμα

Ο καθηγητής Αντώνης Μανιτάκης σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην “Ελευθεροτυπία” στις 3 Ιουνίου, κρίνοντας την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας την σχετική με το μάθημα των Θρησκευτικών, γράφει: “Το Σύνταγμα δεν ορίζει ούτε βέβαια επιτάσσει, όπως εσφαλμένα και παραπειστικά αναφέρουν συγγραφέας και απόφαση, ότι σκοπός της παρεχόμενης παιδείας είναι η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των Ελληνοπαίδων “σύμφωνα με τις αρχές του ορθοδόξου χριστιανικού δόγματος”. Η διάταξη του άρθρου 16 παρ. 2 μιλά για ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης γενικά..... Και μάλιστα επειδή πρόκειται για καλλιέργεια θρησκευτικής συνείδησης, που αφορά ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες, ο στόχος δεν μπορεί να επιδιωχθεί με την υποχρεωτική μετάδοση πίστης, αλλά με τον εκούσιο και συνειδητό ενστερνισμό της θρησκευτικής παράδοσης και των διδαγμάτων ζωής και λατρείας μιας θρησκείας, της θρησκείας που επιλέγει ο μαθητής μαζί με τους γονείς του”.
Στις παραπάνω απόψεις πρέπει επιγραμματικά να παρατηρηθούν τα εξής:
Πρώτον, το άρθρο 16 παρ. 2 του Συντάγματος πρέπει να ερμηνεύεται σε συνδυασμό με το άρθρο 3 παρ. 1, που ορίζει ότι επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι “τής Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας”.
Το νομοθετικό σώμα έχοντας υπόψη αυτό τον συνδυασμό όρισε με τον εκπαιδευτικό νόμο 1566/85, ότι η εκπαίδευση πρέπει να υποβοηθήση τους μαθητές και τις μαθήτριες “.. να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παράδοσης”.
Δεύτερον, το σχολείο δεν επιδιώκει “τήν υποχρεωτική μετάδοση πίστης”.
Η πίστη - δηλαδή η εμπιστοσύνη - δεν μεταδίδεται υποχρεωτικά. Το σχολείο, κατά την έκφραση του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ανοίγει την πόρτα της Εκκλησίας, μέσα, όμως, περνά όποιος θέλει.
Όσο για την ελεύθερη επιλογή της θρησκείας από τον μαθητή και τους γονείς του αυτή είναι σεβαστή και κατοχυρωμένη από την νομοθεσία που ισχύει.
Είναι ευνόητο, όμως, ότι έφοσον δεν δηλώνεται κάποιο άλλο δόγμα, ή θρησκεία, ή έστω η αθεΐα, θεωρείται αυτονόητο ότι η επιλογή του μαθητή και των γονέων του είναι η πίστη της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, δηλαδή η Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη.
Είναι γνωστό, βέβαια, ότι το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν είναι η μαχητική αθεΐα, ή η δράση επικίνδυνων αιρέσεων (υπάρχουν οπωσδήποτε και αυτές), αλλά η αδιαφορία και η πνευματική νωθρότητα, που συνδέονται με την καταναλωτική νοοτροπία και βουλιμία.. Οπότε, όταν κάποιος δεν δηλώνει άθεος ή οπαδός μιας αίρεσης, δεν σημαίνει ότι είναι υποχρεωτικά συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός.
Η Πολιτεία, όμως, σεβόμενη την πολιτιστική παράδοση που έχει κληρονομήσει - η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ορθοδοξία - και εφαρμόζοντας το Σύνταγμά της, οφείλει να καλλιεργήση την θρησκευτική συνείδηση της νεολαίας με την Ορθόδοξη πίστη των Πατέρων μας, εκπληρώνοντας τον ρόλο του παιδαγωγού σ’ αυτούς που άφησαν μέσα τους να νεκρωθή η πίστη.
Τον καιρό που ακούγονται φωνές για την αποϊεροποίηση της Πολιτείας, μπορεί η άποψη αυτή να ακούγεται σε κάποιους ως θεοκρατική. Πάντως είναι ακραιφνώς ελληνική.
π.Θ.Α.Β.
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1998
(Ο συγγραφέας έγραψε το άρθρο με αφορμή επιθέσεις εναντίον του μαθήματος το 1998).

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Ο απόστολος του σκλαβωμένου γένους.

῾Ο ἅγιος Κοσμᾶς ὡς ἱεραπόστολος ἔκανε ἕνα κίνημα βαθύτερο, μονιμώτερο καί θετικώτερο ἀπ᾿ ὅ,τι ἄν ἐργαζόταν ἁπλῶς ὡς ἐθναπόστολος. Εἶναι ἐκεῖνος πού ἐξασφάλισε τό ἔδαφος, τίς προϋποθέσεις, ὥστε νά μπορέσει τό ἔθνος μας νά ἐξασφαλίσει τήν λευτεριά.
῞Οπως εἶχε καταντήσει τό Γένος στά χρόνια τοῦ Κοσμᾶ, δέν χρειαζόταν λευτεριά. Σκληρός ὁ λόγος ἀλλά ἀληθινός. Κι ἄν κάποιος μᾶς ἔδινε δῶρο τήν λευτεριά, πάλι θά τήν χάναμε καί θά πέφταμε σέ μία χειρότερη σκλαβιά.
᾿Αποδείχτηκε ἐξάλλου αὐτό μέ τήν λευτεριά πού ἀποκτήσαμε καί κινδυνεύσαμε νά τήν χάσουμε, διότι μᾶς ἔλειπε ἡ πνευματική ἀναγέννηση, ἡ πνευματική λευτεριά.
῎Εχουμε ἀνάγκη πρῶτα ἀπό τήν ἐλευθερία πού χαρίζει στήν ἀνθρωπότητα ὁ μεγάλος καί αἰώνιος ἐλευθερωτής ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος διεκήρυξε· «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (᾿Ιω 8,32), καί ἔπειτα ἀπό τήν ἐθνική ἐλευθερία.
Αὐτό ἀκριβῶς πίστευε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς καί αὐτό ἔγινε ὁ κύριος στόχος τῆς διακονίας καί τῆς ἀποστολῆς του. Μ᾿ αὐτή τήν ἔννοια καί μ᾿ αὐτή τήν τοποθέτηση τῶν πραγμάτων ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἀποτέλεσε τήν πρώτη καί τήν ὑγιέστερη ρίζα γιά τήν ἀναγέννηση καί τήν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μας.
Σωστά ἡ ᾿Εκκλησία τόν ὀνομάζει ἰσαπόστολο, τόν τιμᾶ καί τόν βάζει δίπλα στόν ἀπόστολο Παῦλο.
(Στ. Ν. Σάκκου,ομοτ. καθηγ. πανεπιστημίου. Από το βιβλίο «῾Ο ἀπόστολος τοῦ σκλαβωμένου γένους»)

Η νέα κάρτα ασφαλίσεως ΑΜΚΑ

του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου, Αρχιμ. Γεωργίου (Καψάνη)

Αδελφοί μοναχοί εξ Αγίου Όρους και λαϊκοί αδελφοί εκ του κόσμου μας ερωτούν τί πρέπει να κάνουν με τις νέες κάρτες ασφαλίσεως, οι οποίες φέρουν τον ΑΜΚΑ (Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως). Διερωτώνται αν πρέπει να τις παραλάβουν ή αν πρέπει να αρνηθούν την παραλαβή τους.
Προβληματίζονται αν ο ΑΜΚΑ περιέχει τον αριθμό-σύμβολο του Αντιχρίστου, το 666, ή έστω αν με την παραλαβή του συμβάλλουν στην ολοκλήρωσι του «ηλεκτρονικού φακελλώματος» που θα διευκολύνη την μελλοντική επιβολή του Χαράγματος του Αντιχρίστου.
Το ζήτημα έχει δύο όψεις, για κάθε μία από τις οποίες έχουν δοθή ικανοποιητικές απαντήσεις από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους κατά τα έτη 1987 και 1997, όταν είχε τεθή το ζήτημα εξ αφορμής του ΕΚΑΜ και της κυρώσεως της Συνθήκης Σένγκεν αντίστοιχα, και οι οποίες ισχύουν διαχρονικά.
Η πρώτη όψις του ζητήματος είναι ότι με τον ΑΜΚΑ πραγματοποιείται μία μορφή «ηλεκτρονικού φακελλώματος». Κάθε φυσικό πρόσωπο συνδέεται με έναν αριθμό που λέγεται ότι θα τον συνοδεύει σε όλη του την ζωή, θα τον χαρακτηρίζει σε όλες τις συναλλαγές, τις δικαιοπραξίες και σε όλες τις σχέσεις του με τις κρατικές υπηρεσίες. Για αυτή την πλευρά του θέματος η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους είχε διακηρύξει:
«Θεωρεί ακόμη η Ιερά Κοινότης εύλογο την ανησυχία πολλών για τις συνέπειες που μπορεί να έχη στην ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπου το ηλεκτρονικό φακέλλωμα» (Ανακοινωθέν ΕΔΙΣ Αυγούστου 1988).
«Το ηλεκτρονικόν αρχείον, του οποίου η δημιουργία εσχάτως προωθείται και με την εξαγγελθείσαν “ενιαίαν κάρταν ασφαλιζομένου”, είναι βέβαιον ότι θα ανοίξη την είσοδον εις μίαν πράγματι ‘Νέαν’ και εφιαλτικήν εποχήν» (Ανακοίνωσις Ιεράς Κοινότητος, 5/18 Μαρτίου 1993).
«Έχει γίνει πολύς λόγος για το δημοκρατικό έλλειμμα αυτής της σύμβασης [Συνθήκης Σένγκεν] … Με την Σύμβαση και το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν διευκολύνεται η παραβίαση του προσωπικού απορρήτου και πλήττεται ουσιαστικά το τεκμήριο της αθωότητος του πολίτη… Επίσης δίνεται η δυνατότητα στους οικονομικά ισχυρούς που θα έχουν νόμιμη πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων να τους εκμεταλλεύονται ποικιλοτρόπως» (Ανακοίνωσις Ιεράς Κοινότητος, 11/24 Φεβρουαρίου 1997).
«Μία ενδεχομένη προσπάθεια εφαρμογής της Συμβάσεως του Σένγκεν στη χώρα μας, και μάλιστα με το αναγκαίο επακόλουθό της, την έκδοση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και τη χρήση του Ενιαίου Κωδικού Αριθμού Μητρώου (Ε.Κ.Α.Μ.), θα έχη ως φυσική συνέπεια να εύρη η Πολιτεία όλους ανεξαιρέτως τους Αγιορείτες αντιμέτωπους ως “αντιρρησίες συνειδήσεως”» (Ανακοίνωση ΕΔΙΣ 20.5/2.6.1997).
«Διακηρύττουμε άλλη μια φορά ότι το θεμελιώδες καθήκον της ομολογίας της πίστεως, αλλά και η πίστις στα όσα ο Παράκλητος παρέδωσε ως προφητεία στην Χριστιανική Εκκλησία, μας υποχρεώνουν να αρνηθούμε να παραλάβουμε κάθε είδος ηλεκτρονικού δελτίου με ΕΚΑΜ, ως προσβάλλοντος την ελευθερία του προσώπου και την χριστιανική μας συνείδησι» (Ανακοίνωσις ΕΔΙΣ 21.8/3.9.1997).
Οι προδιαγραφές του ΕΚΑΜ είχαν αναγκάσει και καταξιωμένους Γέροντες, όπως ο π. Παΐσιος και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, να αντιδράσουν με οξύτατο τρόπο. Ο π. Επιφάνιος μάλιστα έγραψε με πολλή αυστηρότητα για τις τότε υπό έκδοσιν νέες ταυτότητες: «ακόμη και αν έχουν μόνον τον ΕΚΑΜ, άνευ διασφαλίσεως των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του πολίτου, θα είπωμεν ΟΧΙ και πάλιν ΟΧΙ και μυριάκις ΟΧΙ εις τα νέα αυτά δελτία, οτιδήποτε και αν πρόκειται να αντιμετωπίσωμεν».
Ο ΕΚΑΜ δεν δόθηκε ποτέ. Προέκυψαν όμως οι νέες κάρτες ασφαλίσεως, οι οποίες φέρουν τον ΑΜΚΑ και μας προβληματίζουν. Αναμφίβολα, αυτός καθεαυτόν ο αριθμός δεν είναι κακός. Κάθε πολιτεία χρησιμοποιεί όλα τα δυνατά μέσα για να υπηρετήση, τους πολίτες της και να τους προφυλάξη από επικίνδυνους κακοποιούς. Θα ήταν παράλογη η απαίτησις να μη χρησιμοποιούνται τα νεώτερα τεχνολογικά μέσα για καλό σκοπό.
Εν τούτοις η σύγχρονη τεχνολογία, ενώ σε μία ευνομούμενη πολιτεία προσφέρει θαυμαστές δυνατότητες εξυπηρετήσεως και προστασίας των πολιτών της, σε τυραννικά καθεστώτα παρέχει τρομακτικές δυνατότητες ελέγχου, παρακολουθήσεως και δυ-ναστεύσεως των ανθρώπων.
Υπό την έννοια αυτή το «ηλεκτρονικό αρχείο», ενώ μπορεί να γίνη ευλογημένο εργαλείο στα χέρια τιμίων ανθρώπων για να υπηρετήσουν έντιμους πολίτες, στα χέρια επίδοξων τυράννων ή σε μη ευνομούμενες πολιτείες μπορεί να λειτουργήση ως επικίνδυνο εργαλείο.
Η εποχή μας δεν είναι η χειρότερη της Ιστορίας, αλλά οπωσδήποτε είναι μία από τις πιο δύσκολες. Τα κοινωνικά προβλήματα, όπως η ανεργία, η λαθρομετανάστευση, η διαφθορά, η αδιαφάνεια, η κατακόρυφη αύξησις της εγκληματικότητος, η παρανομία σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής κ.ά. δημιουργούν ανασφάλεια και αμηχανία.
Οι έντιμοι πολίται διερωτώνται αν ο τόπος, στον οποίο μεγάλωσαν και ζουν, στήν Πατρίδα που με θυσίες μαρτύρων και ηρώων θεμελιώθηκαν οι πνευματικές και ηθικές αρχές του ευσεβούς λαού μας και η ελληνορθόδοξος παράδοσίς του, κυβερνάται ακόμη από τον νόμο του Θεού και το ευαγγελικό ήθος ή αν σκοτεινά κέντρα εξουσίας έχουν επιβάλει την επικυριαρχία τους σε όλες τις δομές του κοινωνικού, εθνικού και πνευματικού μας βίου και επαγγέλλωνται ένα αντιευαγγελικό ήθος, το ήθος της Νέας Εποχής του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου.
Καθημερινώς διαπιστώνουμε ότι γκρεμίζωνται και τα τελευταία πνευματικά και ηθικά ερείσματα, τα όποία η κοινωνία μας είχε θεμελιώσει με τον φόβο του Θεού και με πολύ πόνο και ήλπιζε ότι θα αποτελέσουν τα στηρίγματα των παιδιών της. Μέσα σε αυτό το κλίμα της αβεβαιότητος, της συγχύσεως και αμοραλισμού κάποιοι επαγγέλλονται και οικοδομούν τον «νέο άνθρωπο», τον άνθρωπο χωρίς πρόσωπο, χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή, χωρίς αγάπη, χωρίς αιώνια προοπτική, τον άνθρωπο που θα είναι ένας αριθμός ανάμεσα στά δισεκατομμύρια των αριθμών. Η αριθμοποίησις του ανθρωπίνου προσώπου, η απροσωποποίησίς του, είναι η ανομολόγητη αγωνία όσων διαθέτουν ακόμη μέσα τους πνευματικές αντιστάσεις.
Η αριθμοποίησις στην κοινωνική ασφάλισι μπορεί να έχη απρόβλεπτες και οδυνηρές συνέπειες για την αξιοπρέπεια των ασθενών και εμπεριστάτων συνανθρώπων μας. Μπορεί να σημάνη το τέλος της χριστιανικής αγάπης, της κοινωνικής αλληλεγγύης, στο όνομα της άνετης και γρήγορης εξυπηρετήσεώς των.
Η ιδιωτικοποίησις των κοινωνικών υπηρεσιών (π.χ. της υγείας) σε ένα περιβάλλον, όπως το διαμορφώνει η παγκοσμιοποίηση, καταργεί το κράτος-πρόνοια. Η φιλανθρωπία στον τομέα της υγείας καθίσταται αδύνατη, καθώς η (απρόσωπη και αριθμοποιημένη πλέον) κοινωνία δεν θα νομιμοποιήται ούτε θα έχη την δυνατότητα να σήκωση, τα έξοδα από τις ανάγκες νοσηλείας και περιθάλψεως αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας.
Η υγεία άλλωστε είναι ευαίσθητο δεδομένο, το οποίο δεν πρέπει να παραχωρηθή στα αδιάκριτα μάτια τρίτων, και μάλιστα αγνώστων και απρόσωπων υπαλλήλων ενός απρόσωπου και ανάλγητου φορέως υγείας.
Δικαίως λοιπόν ανησυχούν για μία τέτοια κατάχρησι του ΑΜΚΑ οι εν τω κόσμω αδελφοί και πρέπει να απαιτήσουν με κάθε δημοκρατικό και νόμιμο τρόπο την διασφάλισι των ατομικών δικαιωμάτων και του απορρήτου της προσωπικής τους ζωής, το οποίο ευθέως καταστρατηγείται με την αριθμοποίησι.
Ο ΑΜΚΑ θα μπορούσε ενδεχομένως να επιβληθή από την Πολιτεία για τον έλεγχο εκείνων που παρανομούν. Η κοσμική εξουσία κατά τον Απόστολο Παύλο, «ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί. Θεού γαρ διάκονος εστίν, έκδικος εις οργήν τω το κακόν πράσσοντι» (Ρωμ. ιγ’ 4). Ποτέ όμως δεν θα έπρεπε ο ΑΜΚΑ να χορηγηθή για μία γενικευμένη αριθμοποίησι όλων ανεξαιρέτως των πολιτών, και μάλιστα με την συγκατάθεσί τους.
Η δεύτερη όψις του ζητήματος είναι η συσχέτισις του ΑΜΚΑ με τον αριθμό 666. Για αυτήν την πλευρά του ζητήματος η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους είχε εύστοχα διακηρύξει:
«Συμμερίζεται η Ιερά Κοινότης την ευαισθησία των πιστών Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι επ’ ουδενί λόγω επιθυμούν να έχουν στην προσωπική τους ταυτότητα, που θα φέρουν πάντα μαζί τους, το σύμβολο-αριθμό του Αντιχρίστου, έστω και υπό την μορφή του γραμμικού συστήματος [...] Προειδοποιεί ακόμη η Ιερά Κοινότης ότι οι Αγιορείται Μοναχοί δεν θα δεχθούν να παραλάβουν τις νέες ταυτότητες, εφ’ όσον διαπιστωθή ότι φέρουν το 666» (Ανακοινωθέν ΕΔΙΣ Αυγούστου 1988).
Στο πλαίσιο αυτής της σαφέστατης τοποθετήσεως της Ιεράς Κοινότητος παρατηρούμε τα ακόλουθα:
Η διακήρυξις της Ιεράς Κοινότητος ισχύει και για τον ΑΜΚΑ. Εάν ο ΑΜΚΑ είχε τον αριθμό του Αντιχρίστου, δεν έπρεπε να τον δεχθή κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός. Ο ΑΜΚΑ όμως είναι ένας αριθμός πού τυπώνεται στην κάρτα ασφαλίσεως με τον γραμμωτό κωδικό CODE 39, ο οποίος δεν σχετίζεται με τον αριθμό 666 και πολύ περισσότερο δεν είναι ο δυσώνυμος αυτός αριθμός.
Τουλάχιστον στο σημείο αυτό η Πολιτεία σεβάσθηκε την ευαισθησία του ορθοδόξου λαού μας και δεν περιέλαβε στον ΑΜΚΑ τις προδιαγραφές του ΕΚΑΜ. Εάν συσχετίζουμε τον ΑΜΚΑ με τον αριθμό 666 και δημιουργούμε πανικό, επειδή δήθεν κάθε μορφή γραμμωτού κωδικού εμπεριέχει τον αριθμό του Αντιχρίστου, υπερβάλλουμε και δεν οικοδομούμε κανένα.
Από ποιμαντική πάντως άποψι θα ήταν άκαιρο να ζητήσουμε από τον καθέκαστα συνάνθρωπο μας, ο οποίος έχει λόγους να κινηθή μέσα στην σύγχρονη κοινωνία (θέματα υγείας, παιδείας, μετακινήσεως, δοσοληψιών κ.λπ.) χρησιμοποιώντας τον ΑΜΚΑ, να μη τον παράλαβη και να μπη σε δοκιμασίες.
Η παραλαβή του ΑΜΚΑ εν τούτοις δεν καταργεί την καλή ανησυχία μας, την οποία είχαμε τόσα χρόνια και αγωνισθήκαμε κατά του ΕΚΑΜ. Η καλή ανησυχία και τότε και τώρα έχει ουσιαστικό νόημα. Βεβαιώνει ότι τοποθετούμεθα σωστά έναντι της ελεύσεως του Αντιχρίστου.
Δεν πανικοβαλλόμεθα, αλλά ούτε απαξιώνουμε την προφητεία. Ανέκαθεν οι Χριστιανοί περίμεναν τον Αντίχριστο και συνεδύαζαν την έλευσί του με δύσκολες για την Εκκλησία καταστάσεις, όπως την παρουσία διωκτών του Χριστιανισμού (Νέρων), την έμφάνισι και δράσι νέων αιρέσεων (αρειανισμός κ.λπ.), την επέλασι και επικράτησι αντιχρίστων δυναστών και τυραννικών καθεστώτων (Ισλάμ, Σταλινικός αθεϊσμός). Αυτές ήσαν οι προδρομικές καταστάσεις, για τις οποίες ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν. όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν» (Α’ Ιω. β’ 18).
Ο Μέγας Βασίλειος, για να χρησιμοποιήσουμε ένα αυθεντικό παράδειγμα, ζώντας σε μία τέτοια δύσκολη περίοδο παροτρύνει τον εξόριστο Ορθόδοξο επίσκοπο Εδέσσης Βάρση, να υπομείνη καρτερικά την εξορία διότι θα περάση σύντομα, εκτός πια και αν είναι, συμπληρώνει, στα πρόθυρα ο καιρός του Αντιχρίστου, οπότε πρέπει να προσεύχεται να αποσόβηση ο Κύριος τις θλίψεις ή να τους διαφύλαξη άπταιστους εν μέσω των θλίψεων (Μεγ. Βασιλείου, Επιστολή 264).
Η καλή ανησυχία και το ενδιαφέρον των Χριστιανών, καθ’ όλες τίς περιόδους της εκκλησιαστικής Ιστορίας, για το ότι ο «αντίχριστος έρχεται» (Α’ Ιω. β’ 18), ήσαν απόλυτα δικαιολογημένα και είχαν την θεμελίωσί τους στον λόγο του Κυρίου, ότι «εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λή-ψεσθε» (Ιω. ε’ 43), και στην αποστολική παράδοσι (Ματθ. κδ’ 25, Μάρκ. ιγ’ 14, Β’ Θεσ. β’ 1-12, Α’ Ιω. β’ και δ’, Β’ Ιω. ε’, ζ’ 3).
Η κατηχητική γραμματεία της αρχαίας Εκκλησίας μαρτυρεί ότι μεταξύ των βασικών διδασκαλιών προς τους νεοφώτιστους Χριστιανούς ήταν και η διδασκαλία περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου και περί της ελεύσεως του Αντιχρίστου (αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχησις 15η).
Συνέβησαν όμως ενίοτε παρανοήσεις των αγιογραφικών κειμένων, οι οποίες δημιούργησαν προβληματικές αντιδράσεις των πιστών. Καταστάσεις και γεγονότα πού θεωρήθηκαν σημεία παρουσίας του Αντιχρίστου έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όπως το εξακισχιλιοοτό έτος από κτίσεως κόσμου (βλ. αγ. Ειρηναίου Λουγδούνου, Κατά Αιρέσεων, κεφ. 22 και 24) η πτώσις της Ρώμης, η κυριαρχία των Οθωμανών κ.λπ.) και ο Αντίχριστος δεν έχει κάνει ακόμη την εμφάνισί του.
Γι’ αυτό, όπως γράφει ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, «αναφανέντος γαρ αυτού δείξει ο καιρός το ζητούμενον» (Περί Χριστού και Αντιχρίστου, 49) και, όπως σημπληρώνει ο Ανδρέας Καισαρείας, «ο χρόνος αποκαλύψει και η πείρα τοις νήφουσι» (Ερμηνεία εις την Αποκόλυψιν, 38).
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν θα παραλάβουμε σε ένα δημόσιο έγγραφο έναν αριθμό, έστω μέσα σε ένα κλίμα ούτως ή άλλως προβληματικό και ενδεικτικό των «σημείων των καιρών», αλλά αν θα τον δεχθούμε ως σημείον προσκυνήσεως του Αντιχρίστου και ως Χάραγμά του, όταν αυτός ο ίδιος έλθη.
Υπό την έννοια αυτή ο ΑΜΚΑ, ως αριθμός πού θα διευκόλυνε την Πολιτεία να επιτέλεση το καθήκον της έναντι των πολιτών, είναι ηθικώς και πνευματικώς ουδέτερη (έχουμε βεβαίως ήδη ειπεί ότι είναι προβληματική και επικίνδυνη η αριθμοποίησις στα χέρια τυραννικών καθεστώτων ή στο πλαίσιο της ηθικής ασυδοσίας της εποχής μας).
Η παρουσία όμως του ΑΜΚΑ στην ζωή μας μας υπενθυμίζει το καθήκον μας και μπορεί να είναι το καλύτερο μήνυμα του Θεού σε όλους μας, να εντείνουμε την καθημερινή μας μετάνοια, να προσέχουμε τους εαυτούς μας «μήποτε βαρυνθώσιν ημών αι καρδίαι έν κραιπάλη και μέθη, και μερίμναις βιωτικαίς, και επιστή εφ’ ημάς αιφνίδιος η ημεέρα εκείνη, ως παγίς γαρ επελεύσεται επί πάντας τους καθήμενους επί πρόσωπον πάσης της γης» (πρβλ. Λουκ. κα’ 34-35).
Εφ’ όσον έλάβαμε εντολή από τον Κύριο να προσέχουμε τα «σημεία των καιρών» (Ματθ. ιστ’ 3), και εφ’ όσον βλέπουμε ότι η παγκοσμιοποίηση σε πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό επίπεδο προχωρεί, η αποστασία από το θέλημα του Θεού αυξάνει, και ο πολύς κόσμος ζη σε μία αδιαφορία για την πνευματική ζωή, μπορούμε να ιδούμε τις καταστάσεις αυτές ως «σημεία των καιρών» και να καλλιεργήσουμε την πίστι μας, την μετάνοια μας, την αγάπη μας προς τον Κύριο, και το μαρτυρικό μας φρόνημα.
Έτσι θα μπορέσουμε να ετοιμασθούμε για να αντιμετωπίσουμε την πλάνη του Αντιχρίστου, αν πρόκειται να έλθη στις ήμερες μας «ίνα κατισχύσωμεν εκφυγείν ταύτα πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι [τον κατα-τρεγμό του εναντίον της Εκκλησίας], και σταθήναι έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου» (πρβλ. Λουκ. κα’ 36) με ελπίδα στην αιώνια ζωή μαζί Του στην Βασιλεία του Πατρός.
Αυτήν την στάσι, η οποία χαρακτηρίζεται από πίστι, ελπίδα και αγάπη, η οποία «έξω βάλλει τον φόβον» (Α’ Ιω. δ’ 18), είχε συστήσει και η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους με την ακόλουθη διακήρυξι: «Συμμεριζόμενοι την ανησυχία του ευσεβούς πληρώματος της Εκκλησίας συντασσόμεθα με το πνεύμα των προσφάτων ανακοινώσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης και πολλών Ιερών Μητροπόλεων και Ιερών Μονών [...].
Η εκπλήρωσις του θεμελιώδους καθήκοντος της ομολογίας της πίστεως μας προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν δεν μπορεί να συμβαδίζει με ένα πνεύμα ταραχής και πανικού, το οποίο, αν μή τι άλλο, προδίδει έλλειψι πίστεως και απουσία της βεβαιούσης χάριτος εκ της καρδίας.
Η εμβάθυνσις στα σημεία των καιρών και η διαπίστωσις της εγγύτητος των εσχάτων δημιουργεί μια καλή ανησυχία, αποτέλεσμα της οποίας είναι η προσπάθεια για πληρέστερη μετάνοια, ο αποφασιστικώτερος αγών για την υπερνίκησι των θανατούντων ημάς παθών και η καλύτερη προετοιμασία για την είσοδό μας στην Βασιλεία του Εσφαγμένου Αρνίου» (Ανακοίνωσις ΕΔΙΣ 21.8/3.9.1997).
Αυτή η στάσις μας είναι χρέος αγάπης απέναντι στους εν Αγίω Όρει και εν τω κόσμω αδελφούς μας, οι οποίοι μας ερωτούν για τον ΑΜΚΑ.
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους
Αρχιμ. Γεώργιος και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί
Έν Αγίω Όρει τη 3η Αυγούστου 2009
vatopaidi.wordpress.com

Κακόμοιρη Ελλάδα, πάλι καλά που υπάρχεις ακόμα...

Στην Ίμβρο «ταξίδεψε» με την εκπομπή της η κυρία Τσόκλη. Και ξαφνιαστήκαμε. Όποιος την είδε και δεν ήξερε τι έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια, σχημάτιζε την ιδέα ότι όλα εκεί είναι μια χαρά, ότι Έλληνες παραμένουν και ζουν ευτυχισμένοι με τον πολιτισμό τους, τις παραδόσεις τους, τη θρησκεία τους και τα όμορφα σπίτια τους. Και δεν έχουν εκβιαστικά εγκαταλείψει τον τόπο όπου γεννήθηκαν και έζησαν.
Και πώς να μην περάσει αυτή η εικόνα όταν διάλεξε να έχει ξεναγό έναν τούρκο καθηγητή, που έλεγε, και δεν τον διέκοψε, ότι οι Έλληνες φύγανε μόνοι τους ως... μετανάστες και δεν μπορούν πλέον να γυρίσουν και ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για παρελθόν γιατί αυτό δεν αλλάζει!
Δεν διερωτήθηκε η κυρία Τσόκλη πώς η εκκλησία όπου έκαναν μια λειτουργία τουρίστες από την Ελλάδα δεν είχε ούτε μία εικόνα, λέξη δεν είπε για την εγκατάλειψη, τη συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού, για τα σπίτια τους που έχουν ρημάξει. Δεν φταίει βέβαια η κυρία Τσόκλη.
Η ΕΡΤ που προβάλλει ό,τι της φέρνουν... Κακόμοιρη Ελλάδα, πάλι καλά που υπάρχεις ακόμα...
«ΤΟ ΠΑΡΟΝ» 23/08/2009

Εις περιστάσεις που περιφρονείται η Πίστις, απαγορεύεται η σιωπή

Επιστολές του Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου
Εν Πάρω 1η Νοεμβρίου 1970

Τω εν Κυρίω πνευματικώ μοι τέκνω Αθανασίω, χαίρειν και ευ πράττειν.
Έλαβον την επιστολήν σας και μετά προσοχής ανέγνωσα. Μοι γράφετε να σας πληροφορήσω διά την πορείαν της μηνύσεώς μου εις την Ιεράν Σύνοδον εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου και των Μελίτωνος και Ιακώβου επί αντορθοδόξων αυτών ενεργειών και φρονημάτων.
Κατ' αρχάς, που υπεβλήθη η μήνυσις, δεν εγένετο δεκτή, αλλά κατόπιν εστάλη διά δικαστικού κλητήρος και την εδέχθησαν. Έχουν παρέλθει 4 μήνες περίπου και δεν γνωρίζω μέχρι σήμερον τί έγινε. Την έσχισαν, την έκαψαν, την έρριψαν εις τον κάλαθον των αχρήστων;
Μόνον αυτοί γνωρίζουν και ο Θεός ο γινώσκων πάντα, και τα παρελθόντα και τα παρόντα και τα μέλλοντα και τα κρύφια εκάστου, τα της καρδίας και τους της διανοίας λογισμούς.
Εν μόνον οίδα και ήκουσα από πληροφορίας ανθρώπων πιστών φιλαληθεστάτων, ότι μετά την μήνυσιν την ιδικήν μου και άλλων, τας απέρρι­ψε η Σύνοδος και διά να δείξη ότι συμφωνεί με όσα αι μηνύσεις αναφέρουσι διά τους κατηγορουμένους αντορ­θόδοξα, έργα, λόγια, πράξεις των, προέβησαν τινές φιλοπαπισταί και φιλολουθηροκαλβινισταί εις κατάργησιν και αποβολήν βυζαντινών τέμπλων και ιερών και πανσέπτων εικόνων τα οποία ενέκλεισαν εις υπόγεια διά να αφανισθούν, κατέσκαψαν τα άγια θυσιαστήρια και ανήγειραν νέα όμοια των Δυτικών παπιστών και διαμαρτυρομένων διά να δείξουν ότι συμφωνούν μετ' αυτών και ότι δεν είναι καθυστερημένοι.
Μερικοί δε κληρικοί απέβαλον το ράσον, το γένειον και την ανδρικήν μορφήν των την μετέβαλον εις γυναικείαν, και ούτε αυτοί εντρέπονται, αλλ' ούτε και η Ιερά Σύνοδος τους περιορίζει. Ελευθερίαν έδωκε και εις Λατινίδας να μεταλαμβάνουν ως επληροφορήθην εις τον Ναόν της Μητροπόλεως. Μη χειρότερα!! Σιγά σιγά, αφού συνιστούν σεβασμόν εις τον καρνάβαλον, φόβος υπάρχει να τον βάλουν και εντός της εκκλησίας.
Και πολλά άλλα έχουν σκοπόν να ποιήσουν. Αλλ' ο διασκεδάζων βουλάς άνομων, ο επιβλέπων επί την γην και ποιών αυτήν τρέμειν θα επιβλέψη και επ' αυτούς και θα επιβρέξη επί τας κεφαλάς αυτών πυρ και θείον και πνεύμα καταιγίδος, και θλίψις και στεναχώρια παντί τω εργαζομένω το κακόν, Ιουδαίω τε πρώτον και Έλληνι και παντί ανθρώπω πάσης φυλής και καταστάσεως.
Λοιπόν αυτοί οι μεγάλοι και τρανοί, οι ψευδώς τιτλοφορούμενοι ως αλάθητοι και παναγιώτατοι, φουσκωμένοι από εωσφορικήν υπερηφάνειαν, εχθροί της Ορθοδοξίας και των πιστώς ακολουθούντων την ορθόδοξον πίστιν και τας αποστολικάς και πατρικάς παραδόσεις, επόμενον να μας πολεμήσουν, να εξασκήσουν βίαν, αλλά ημείς να μένωμεν στερεοί εις την πί­στιν, να μη φοβηθώμεν εκ των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων.
Ας ψάλλωμεν το. Μεθ' ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε, ότι μεθ' ημών ο Θεός... Ούτοι ως πομφόλυγες θέλουν διαλυθή και ωσεί χνους θέλουν ανεμολικνισθή και ωσεί σκεύη κεραμέως θέλουν συντριβή από τον κραταιόν και δυνατόν εν πολέμοις Κύριον της δόξης.
Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού πα­ραγγέλλει: Μη συγκοινωνήτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται και υβρίζεται η Αγία Ορθόδοξος Πίστις ημών επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος δικαιώτατος, απαγορεύεται δε η σιωπή.
Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και σύνεσιν όχι με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν, να γίνεται με θυμόν θεϊκόν, διότι και ο Θεός μας λέγει, μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία..., πολλάκις θυμούνται κατά των ασεβών και βλασφήμων, των αιρετικών, των υπερηφάνων, τον οποίον θυμόν φοβούμενος ο προφήτης Δαβίδ έλεγε. Κύριε μη τω θυμώ σου ελέγξης με μηδέ τη οργή σου παίδευσης με.
Τώρα ο θυμός του Θεού είναι μέγας, διότι οι αμαρτωλοί είναι εις όλον τον κόσμον, τον συγκρατεί η Παναγία και οι Άγιοι Πάντες με τας προσευχάς των και δεήσεις υπέρ των αμαρτωλών και μερικοί εκλεκτοί εις τας Μονάς και εις τον κόσμον, ως γράφει ο Οδοιπόρος εις οπτασίαν του. αλλ' έως πότε; έως αν ερημωθώσι πολλαί πόλεις παρά τω μη κατοικείσθαι υπό ανθρώπων...
Μετά πατρικής αγάπης και ευχών
Αρχιμ. Φιλόθεος
Σημ. επιμελητού: Η επιστολή αυτή εστάλη σε οικογενειάρχη στην Κρήτη.
«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)»
Τεύχος 13. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2005. Θεσ/νίκη
Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Η εθνική διάσταση του έργου του Πατρο-Κοσμά του Αιτωλού

Η Ορθόδοξη Εκκλησία καί η Ρωμιοσύνη γιορτάζουν τήν 24 Αυγούστου τή μνήμη τού Μεγάλου Διδάχου τού Γένους πατρο-Κοσμά τού Αιτωλού, που υπήρξε τό μεγαλύτερο κεφάλαιο τής φυλής μας στά χρόνια τής Τουρκοκρατίας, η επιφανέστερη λαοπαιδευτική καί νεοπατερική μορφή τής νεοελληνικής εθνότητας καί ένας από τούς λίγους, που έκαναν θετική προεργασία καί εξασφάλισαν στόν αγώνα τού ‘21 εγγυήσεις.
Ο καθηγητής Bousquet στην περισπούδαστη μελέτη του γιά τόν άγιο Κοσμά τόν χαρακτηρίζει ως τήν πλέον πρωτότυπη καί δραστήρια φυσιογνωμία τού νεοελληνικού μαρτυρολογίου. Καί δικαιολογημένα, γιατί ο πατρο-Κοσμάς υπήρξε πρότυπο νεοελληνικού ήθους καί απέβη ο επιβλητικότερος λαϊκός αναγεννητής τών τελευταίων χρόνων τής σκλαβιάς.
Από τό πολύπλευρο καί πολυδιάστατο έργο τού μεγάλου Εθναποστόλου θά περιοριστούμε μονάχα στό εθνικό του έργο. ‘Ενα έργο που εστιάζεται σέ τρία βασικά σημεία: Στήν ίδρυση σχολείων, στήν καλλιέργεια τής ελληνικής γλώσσας καί στήν αναστολή τού εξισλαμισμού.
1. Πρωταρχικός στόχος τού αγίου Κοσμά ήταν η ίδρυση καί λειτουργία σχολείων. Θεωρούσε τή μόρφωση θεμέλιο τής εθνικής αναγεννήσεως. Τήν εκπαίδευση τήν ήθελε γιά όλο τόν κόσμο, γιά όλα τά παιδιά. <<... πρέπει αδελφοί μου, έλεγε, νά στερεώνετε σχολεία, διότι πάντα εις τά σχολεία γυμνάζονται οι άνθρωποι καί ηξεύρουν καί μαθαίνουν τί είναι Θεός, τί είναι άγιοι άγγελοι, τί δαίμονες, τί είναι κακία, τί αρετή. Τό σχολείον φωτίζει τούς ανθρώπους. Ανοίγει τά μάτια τών Χριστιανών>>.
Από όπου περνούσε, ρωτούσε: <<’Εχετε σχολείον διά νά διαβάζουν τά παιδιά;>>. Καί επειδή συνήθως τού απαντούσαν αρνητικά, έλεγε: <<Νά μαζωχτήτε όλοι νά κάνετε ένα σχολείον κοινόν, νά βάλετε καί επιτρόπους νά τό κυβερνούν, νά βάνουν δάσκαλο νά μαθαίνουν όλα τά παιδιά πλούσια καί φτωχά// διότι από τό σχολείον μαθαίνουμε τί είναι Θεός, τί Αγία Τριάς, τίς Γένος>>.
Σέ άλλο σημείο τών διδαχών του γράφει: <<... Καί άν δέν εμάθατε οι γονείς (γράμματα), πρέπει νά μάθουν τά τέκνα σας. Δέν βλέπετε ότι αγρίευσε τό γένος μας από τήν αμάθειαν καί εγίναμεν ως τά θηρία; Διά τούτο σάς συμβουλεύω νά κάμετε σχολείον διά νά εννοήσετε τό Ευαγγέλιον>>.
Σέ όλες τίς προφορικές του ομιλίες τόνιζε τήν αναγκαιότητα τής ιδρύσεως σχολείων: <<Δέν πρέπει νά υπάρχει χωριό, χωρίς σχολειό. ‘Αν δέν μπορείτε νά βάλετε δάσκαλο, ιδιαίτερα σέ χωριό, άς διδάσκει τά παιδιά σας ο παπάς τού χωριού// τά γράμματα είναι τό στολίδι τού ανθρώπου καί μόνο μέ τή βοήθεια τών γραμμάτων θά μπορέσετε νά καλιτερέψετε τήν τύχη σας. Οι άνθρωποι θά βρούν πολλά πράγματα πού ο νούς σας δέν μπορεί ποτέ νά τά φαντασθή>>.
Από επιστολή πρός τόν αδελφόν του Χρύσανθο μαθαίνουμε πως ίδρυσε δέκα ελληνικά σχολεία καί διακόσια κοινά. ‘Ενας πραγματικός άθλος γιά τήν εποχή εκείνη. Φρόντιζε επίσης γιά δασκάλους, γιά ανεύρεση χρημάτων, γιά διδακτήρια. ‘Ηθελε μορφωμένο λαό ο πατρο-Κοσμάς, γιατί πίστευε απόλυτα ότι πρίν από τήν εθνική αποκατάσταση πρέπει νά προηγηθεί η πνευματική αναγέννηση.
2. ‘Ενας άλλος στόχος τού αγίου Κοσμά ήταν η σπουδή τής Ελληνικής γλώσσας καί η ισχυροποίηση τών ασθενών εθνολογικά καί γλωσσικά διαμερισμάτων τής εθνότητας. ‘Οπου πήγαινε τόνιζε τήν αναγκαιότητα τής ελληνικής γλώσσας, ως τήν επίσημη γλώσσα τής εκκλησίας καί τών ιδιωτικών σχέσεων. Τό μεγάλο πάθος τού Κοσμά ήταν η ελληνοποίηση τών διγλώσσων ομοεθνών μας.
‘Ελεγε χαρακτηριστικά: <<Νά σπουδάζετε τά παιδιά σας νά μαθαίνουν ελληνικά, διότι καί η Εκκλησία μας είναι εις τήν Ελληνικήν καί τό Γένος μας είναι Ελληνικόν. Καί άν δέν σπουδάσης Ελληνικά, αδελφέ μου, δέν ημπορείς νά καταλάβης εκείνα οπού ομολογεί η Εκκλησία μας. Καλλίτερα, αδελφέ μου, νά έχεις ελληνικόν σχολείον εις τήν χώραν σου παρά νά έχεις βρύσες καί ποτάμια>>.
Είναι πολύ χαρακτηριστική η πληροφορία που διασώζει ο Φάνης Μιχαλόπουλος. Θέλοντας νά νουθετήσει όσους μιλούσαν αρβανίτικα στίς ιδιωτικές τους σχέσεις έκοβε συχνά στή μέση τή διδαχή του καί έλεγε τά εξής: <<’Οποιος χριστιανός άντρας καί γυναίκα υπόσχεται μέσα στό σπίτι του νά μή κουβεντιάζη αρβανίτικα, άς σηκωθή απάνω νά μού τό πή καί εγώ νά πάρω όλα του τά αμαρτήματα εις τόν λαιμόν από τόν καιρό που εγεννήθη έως τώρα καί νά βάλω όλους τούς χριστιανούς νά τόν συγχωρήσουμε καί νά λάβη μίαν συγχώρεσιν, οπού άν έδινε χιλιάδαις που γιά δέν τήν εμητάβρισκε>>.
Τό ιδιαίτερο ενδιαφέρον τού αγίου Κοσμά γιά τήν Ελληνική γλώσσα ερμηνεύεται από τό γεγονός ότι θεωρούσε τήν εθνική ομοιογένεια ως βασική προϋπόθεση τής εθνικής αναγεννήσεως.
3. Η εθνική διάσταση τού έργου του πατρο-Κοσμά ολοκληρώνεται μέ τήν αναχαίτιση τού κύματος τού εξισλαμισμού, που ήταν ταυτόχρονα εις αναχαίτιση τού εκτουρκισμού. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι γιά τήν τραγική εκείνη περίοδο τής εθνικής μας ιστορίας οι εξισλαμισμοί απετέλεσαν θρησκευτική καί εθνική αιμορραγία καί σοβαρή απειλή εξαφανίσεως τού Ελληνισμού.
Η βία άμεση καί έμμεση, οι επαχθείς φόροι, οι καταπιέσεις καί αυθαιρεσίες τών Τούρκων, ο προσηλυτιστικός ζήλος τών φανατικών δερβίσιδων καί οι εξευτελιστικοί όροι ζωής που επέβαλε ο κατακτητής στούς δύστυχους ραγιάδες, απετέλεσαν τίς βασικές αιτίες τής αλλαξοπιστίας τών Ορθοδόξων Ελλήνων.
Τό μεγαλύτερο μέρος τού Μικρασιατικού πληθυσμού εξισλαμίστηκε καί εκτουρκίστηκε. Τό ίδιο συνέβη καί στή Μακεδονία, τήν ‘Ηπειρο, τή Βοσνία, τήν Ερζεγοβίνη καί κυρίως στήν Αλβανία, όπου ο αριθμός τών Χριστιανών από 550 χιλιάδες κατέβηκε στίς 50 χιλιάδες.
Σ’ αυτό τό καταλυτικό κύμα τού εθνικού καί θρησκευτικού αποχρωματισμού υψώθηκε ως ανασχετική δύναμη η γιγάντια μορφή τού Κοσμά τού Αιτωλού, η οποία συνέβαλε αποφασιστικά στήν αναχαίτιση τού εξισλαμισμού καί τήν αποφυγή τού εκτουρκισμού.
Ο Πατρο-Κοσμάς ήταν ο πρώτος που κυκλοφόρησε τή λέξη Γένος στά λαϊκά στρώματα. Ο πρώτος που μύησε τόν αρματολισμό στήν ιδέα τής απελευθερώσεως. Οι Κατσαντωναίοι, ο Σαμουήλ, οι Βλαχαβαίοι ξεψυχούσαν μέ τό όνομά του στά χείλη τους.
Η κλεφτουριά δέν γνώρισε άλλον άγιο πέρα από τόν Κοσμά. Χιλιάδες αρματολοί καί κλέφτες υπήρξαν πιστοί καί αφοσιωμένοι μαθητές του, όπως ο νεομάρτυρας Δημήτριος από τή Σαμαρίνα καί ο καλόγερος Σαμουήλ, που έδρασε στό Κούγκι τού Σουλίου.
Γενικά μπορούμε νά πούμε πως ο Κοσμάς ο Αιτωλός υπήρξε ένας θερμός κήρυκας πνευματικού διαφωτισμού, κοινωνικής αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, καί ελευθερίας. ‘Ετσι έχει κάθε δικαίωμα νά βρίσκεται παρών στήν πιό θερμή γωνιά κάθε ελληνικής ψυχής. Νά βρίσκεσαι διαρκώς στίς ρίζες τού ‘Εθνους γιά νά τίς αρδεύει καί νά τίς ζωογονεί.
Γιά μάς τούς νεοέλληνες δέν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον που μάς δείχνει η φωτεινή μορφή τού μεγάλου Εθναποστόλου πατρο-Κοσμά τού Αιτωλού. Είναι ο δρόμος τής δοκιμασμένης Ελληνορθοδόξου παραδόσεως καί κληρονομιάς. Της παραδόσεως, που δέν είναι ούτε μιά στείρα παρελθοντολογία ούτε μιά άγονη επιστροφή σέ ξεπερασμένες μορφές ζωής, αλλά ένας συσσωρευτής πείρας ζωής, ένα δυναμικό καί δημιουργικό γίγνεσθαι καί μιά αδιάκοπη ζωντανή παρουσία, που γονιμοποιεί καί τρέφει τή νεοελληνική μας διάρκεια.
Δρ. Μιχάλη Γ. Τρίτου
"Πρόσβαση" τεύχος 40 - Ιούλιος 2001

Το χριστοκεντρικό στοιχείο στις διδαχές του πατροΚοσμά

Του ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΤΡΙΤΟΥ, Καθηγητού Α.Π.Θ.

«Το κορμί σας ας σας το καύσουν, ας σας το τηγανίσουν, τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν, μη σας μέλη, δώστε τα, δεν είναι εδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο απανταχού ελληνισμός γιορτάζουν τη μνήμη του Μεγάλου Διδάχου του δούλου Γένους πατροΚοσμά του Αιτωλού, που υπήρξε ο επιβλητικότερος λαϊκός αναγεννητής των τελευταίων χρόνων της σκλαβιάς και ο πιο θερμός κήρυκας του πνευματικού διαφωτισμού, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας.
Συνήθως υπερτονίζεται η εθνική και κοινωνική διάσταση του έργου του αγίου Κοσμά, που εντοπίζεται στην αναστολή του εξισλαμισμού, στην ίδρυση σχολείων και στην καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας. Το πρώτιστο όμως έργο του αγίου Κοσμά ήταν η χριστοποίηση του κόσμου και η σωτηρία της ψυχής του.«Χριστός και ψυχή σας χρειάζεται».

Α’
= Ο Χριστός υπήρξε για τον Κοσμά το θεμέλιο πάνω στο οποίο στήριξε τη ζωή και το έργο του. Γιατί έργα, κατορθώματα και πράξεις, ζωή, θυσίες και μόχθος σαν του Κοσμά του Αιτωλού δεν αντέχουν σε άλλη θεμελίωση. «Θεμέλιον γαρ άλλον, ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ός εστίν Ιησούς Χριστός» (Α’ Κορ. γ’,11).
Το πρόσωπο του Χριστού αναφέρεται συχνά στις Διδαχές του αγίου, ιδίως στις αρχές των ομιλιών. Για τον Χριστό ο άγιος Κοσμάς εκφράζεται με τις γλυκύτερες εκφράσεις. Ο Χριστός γι’ αυτόν είναι «ο γλυκύτατος αυθέντης και δεσπότης, ο ποιητής των αγγέλων και πάσης νοητής και αισθητής κτίσεως».
Σε άλλο σημείο των διδαχών του ο άγιος Κοσμάς λέγει: «Tον Χριστόν μου λοιπόν, αδελφοί μου, πιστεύω, δοξάζω και προσκυνώ, τον Χριστόν μου παρακαλώ να με καθαρίσει από κάθε αμαρτίαν ψυχικά και σωματικά, τον Χριστόν μου παρακαλώ να με δυναμώσει να νικήσω τους τρεις εχθρούς, τον κόσμον, την σάρκα και τον Διάβολον, τον Χριστόν μου παρακαλώ να με αξιώσει να χύσω και το αίμα μου δια την αγάπην του, καθώς το έχυσε και εκείνος δια την αγάπην μου».
= Η διαρκής επίκληση του ονόματος του Χριστού από τον άγιο Κοσμά είναι απόλυτα δικαιολογημένη, γιατί ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο της Παναγίας Τριάδος, «εν ω κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. β’, 2).
Είναι Υιός και Λόγος του Θεού, ο οποίος δια την «ημετέραν σωτηρίαν» ενηνθρώπησε, έπαθε, ετάφη, «ανέστη τη τρίτη ημέρα» και ανελήφθη εις τους ουρανούς, θεώσας την ανθρωπίνην φύσιν. Είναι Εκείνος που θα έλθει στο τέλος της ιστορίας μετά δόξης «κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος». Ο Χριστός είναι «η οδός, η αλήθεια και η ζωή».
Η κλείς του αινίγματος της ζωής. Το κέντρο, ο άξονας και το νοηματικό πλήρωμα της παγκόσμιας ιστορίας. Αυτός, για τον οποίο και αυτός ο Έγελος δεν δίστασε να ομολογήσει ότι «Κάθε ιστορία προέρχεται από τον Χριστόν και κατευθύνεται προς Αυτόν». Ο Χριστός είναι το πλήρωμα του νόμου και των προφητών. Η ενσάρκωση της αγιότητας, της αναμαρτησίας και της αρετής. «Ο μη γνους αμαρτίαν» (Β’ Κορ. ε’, 21).
«Ο όσιος, ο άκακος, ο αμίαντος, ο κεχωρισμένος από των αμαρτωλών και υψηλότερος των ουρανών γενόμενος» (Εβρ. ζ’. 26). Είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής, αφού «ουν έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γάρ όνομα εστίν έτερον το δεδομένον τοις ανθρώποις, εν ω δει σωθήναι ημάς». Δικαιολογημένα ο Πατρο-Κοσμάς αναφωνεί: «…Ανίσως, αδελφοί μου, και ήτον δυνατόν να ανεβώ εις τον ουρανόν να φωνάξω μίαν φωνήν μεγάλην, να κηρύξω εις όλον τον κόσμον πως μόνος ο Χριστός μου είναι Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός αληθινός και ζωή των απάντων, ήθελα να το κάμω…».

Β’
= Στο μεγάλο θέμα της ψυχής και της αθανασίας της ο άγιος Κοσμάς δίδει ξεχωριστή σημασία, αφού αποτελεί το κύριο στοιχείο της ανθρώπινης οντολογίας. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή. Και το μεν σώμα, ως φέρων τα μεταπτωτικά στοιχεία της αδαμικής πτώσης εναποτίθεται στη γη «εξ ής ελήφθη», η δε ψυχή είναι προορισμένη να ζήσει αιώνια είτε και κοντά στο Θεό της αγάπης, μετέχοντας της θαβωρείου φωτοχυσίας είτε μακρυά από Αυτόν σε μια ζωή με συνειδησιακές τύψεις, που συνιστούν τη ζωή της κολάσεως. Είναι πολύ χαρακτηριστικά τα όσα λέγει ο άγιος Κοσμάς για το θέμα μας: «Πρέπει και εμείς να στοχασθούμεν τι είναι το σώμα και τι είναι η ψυχή.
Το σώμα είναι χώμα, λάσπη και αύριον θε νάν το φάνε τα σκουλίκια και ανάγκη είναι η ψυχή να χαίρεται πάντοτε εις τον παράδεισον ανίσως και κάμη καλά ή να καίεται πάντοτε εις την Κόλασιν ανίσως και κάμη κακά. Τούτο το σώμα οπού βλέπομεν, αδελφοί μου, δεν είναι άνθρωπος, αλλά είναι ωσάν ένα φόρεμα της ψυχής.
Η ψυχή είναι άνθρωπος, η ψυχή είναι οπού βλέπει, ακούει, ομιλεί, πιάνει περιπατεί, μανθάνει γράμματα, τέχνες, επιστήμες, η ψυχή είναι οπού δίνει ζωή εις το σώμα και δεν τ’ αφήνει να βρωμήση και, καθώς έβγη η ψυχή, βλέπετε φανερά και ευθύς βρωμά και σκουληκιάζει το σώμα, διατί δεν είναι άνθρωπος.
Το κορμί έχει τα μάτια του, μα δεν βλέπει, έχει τα αυτιά του, μα δεν ακούει, έχει το στόμα του, μα δεν ομιλεί, έχει τα χέρια του μα δεν πιάνει, έχει τα ποδάρια του, μα δεν περιπατεί. Ίσια είναι η πέτρα, ίσια και το σώμα χωρίς ψυχήν».
Η αξία του σώματος χωρίς την ψυχή είναι μηδαμινή. Ευτελής η τιμή του, αφού το χημικό εργαστήριο αποφαίνεται ότι από τα συστατικά του ανθρωπίνου όγκου θα μπορούσαν να βγουν: 7 κομμάτια σαπούνι από το λίπος του, λίγα μολυβδοκόνδυλα από τον άνθρακα, 7 κουτιά σπίρτα από τον φώσφορο, μια πρόκα από τον σίδηρο και ένας κουβάς ασβέστη. Αυτός είναι ο άνθρωπος.
Μηδαμινή η αξία του. Ελάχιστες σημερινές δραχμές. Αυτή η τιμή μένει για τον άνθρωπο, όταν αρνηθεί τον ανεκτίμητο παράγοντα, που λέγεται ψυχή. Είναι η ευτελής αξία που θα μείνει στο μαρμάρινο βάθρο, πάνω στον οποίο στηρίζεται ο Ερμής του Πραξιτέλους, μετά το γκρέμισμα του γλυπτού αριστουργήματος.
Δεν υπολείπεται παρά η τιμή που μένει στην ξύλινη κορνίζα μετά το ξέσχισμα του μεγαλουργήματος του Ραφαήλ που πλαισίωνε.
= Ο άγιος Κοσμάς, που ήξερε να θεολογεί, χρησιμοποιώντας ζεστές ανθρώπινες εκφράσεις με μια απλότητα συγκλονιστική, τόνιζε πως ο άνθρωπος δεν είναι μόνον «χους», αλλά έχει μέσα του την πνοή του Θεού, τη λογική και ελεύθερη ψυχή.
Με αυτή ο άνθρωπος άπτεται του κόσμου των αγγέλων και αποβαίνει κρίκος διάμεσος μεταξύ των δύο κόσμων, του αοράτου και του ορατού. Η θεία προέλευση της ανθρώπινης ψυχής την καθιστά μοναδική και ασύγκριτη. «Πάς ο κόσμος», γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, «ψυχής ουκ αντάξιος· ο μεν γαρ παροίχεται (=παρέρχεται) η δε άφθαρτος».
= «Τούτο σας λέγω πάλιν και σας παραγγέλλω: καν ο ουρανός να κατέβη κάτω καν η γη να ανέβη απάνω καν όλος ο κόσμος να χαλάση καθώς μέλλει να χαλάση σήμερον αύριον, να μη σας μέλη τι έχει να κάμη ο Θεός.
Το κορμί σας ας σας το καύσουν, ας σας το τηγανίσουν, τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν, μη σας μέλη, δώστε τα, δεν είναι εδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται. Ετούτα τα δύο όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να σας τα πάρη, έξω αν τύχη και τα δώσετε με το θέλημά σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγεται να μην τύχη και τα χάσετε».
= Ο Κοσμάς ο Αιτωλός στο πολυδιάστατο έργο του μας παραγγέλει απόψε στο καράβι της ζωής μας να βάλουμε πηδαλιούχο την ηγεμόνα ψυχή. Όλα τα πράγματα, όλες τις σκέψεις, όλες τις ενέργειες της υπάρξεώς μας να τις κρίνουμε κάτω από το πρίσμα της πνευματικής μας καταγωγής.
Μας παραγγέλει ακόμη να πάρουμε μέσα στο σκάφος της ζωής μας τον Χριστό. Γιατί στον παρόντα κόσμο της συγχύσεως, της αγωνίας, του χάους των ιδεών, που χάνεται ο δρόμος και ο σκοπός της ζωής και ο άνθρωπος πλανιέται στην ερημία, μια παρηγοριά υπάρχει, ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Η αλήθεια του Χριστού και μόνον είναι που σώζει, γιατί άλλη αλήθεια δεν υπάρχει, και ούτε σώζει αν είναι δυνατόν να υπάρχει.
Αν πάρουμε, λοιπόν, τον Χριστό στο πλοίο της ζωής μας και αν η ψυχή μας είναι εκείνη που κατευθύνει την πορεία του σκάφους της ζωής μας, τότε σίγουρα θα φθάσουμε στο λιμάνι του ουρανού, στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα, που εύχομαι όλους να αξιώσει ο Θεός, δια πρεσβειών του αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
«ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ»- 22/08/2009

Ο Παπισμός δεν είναι εκκλησία. Είναι αίρεση.

Δεν είναι πάντως ούτε μόνον ο Άγιος Νικόδημος, ούτε μόνον ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός οι διδάσκοντες πως ο Παπισμός είναι αίρεση. Λυπάται κανείς, όταν ακούει αρχιερείς να υποτιμούν όσα λέγει ο Άγιος Νικόδημος, για τους Λατίνους και να ισχυρίζονται ότι ο Άγιος Νικόδημος δεν είναι η Εκκλησία. Ασφαλώς ένας άγιος μόνος δεν αποτελεί κριτήριο και κανόνα, αλλά η συμφωνία των Αγίων, η Consensus Patrum.
Εκτός όμως του ότι ο Άγιος Νικόδημος ακολουθεί πάντοτε τους Άγιους Πατέρες στο συγκεκριμένο θέμα περί του ότι οι Λατίνοι είναι αιρετικοί, υπάρχει τέτοιας εκτάσεως συμφωνία ανά τους αιώνες, από την εποχή του Μ. Φωτίου, και τόσα πολλά κείμενα, ώστε να απορεί κανείς πώς υπάρχουν επίσκοποι ισχυριζόμενοι και μάλιστα πώς τολμά, η επίσημη, η διοικούσα Εκκλησία να αποφαίνεται ότι δεν έχει επιλυθεί το θέμα.
Αυτό σημαίνει δύο πράγματα: ή αμάθεια και άγνοια ή συνεσκιασμένη παποφιλία και παποδουλεία. Μπορούν να υποδείξουν έναν Άγιο, που να διδάσκει ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση, αλλά εκκλησία, ώστε το πράγμα να καθίσταται αμφιλεγόμενο, θεολογούμενο;
Απόσπασμα από το άρθρο του π. Θεοδώρου Ζήση «Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΣ»

Ζητούνται μιμητές του Αγίου Κοσμά

Λέγει απλοϊκά ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, «Τον πάπαν να καταράσθε, διότι αυτός θα είναι η αιτία» , και το άλλο: «Εγώ εδιάβασα πολλά περί Εβραίων, ασεβών, αιρετικών και αθέων. Τα βάθη της σοφίας ηρεύνησα. Όλες οι πίστες είναι ψεύτικες. Τούτο εκατάλαβα αληθι­νά· μόνον η πίστις των Ορθοδόξων είναι καλή και αγία... Τούτο σας λέ­γω εις το τέλος, να ευφραίνεσθε όπου είσθε Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να κλαίτε δια τους ασεβείς και τους αιρετικούς, που περιπατούν εις το σκότος» .
Εθελοτυφλεί λοι­πόν και ο Άγιος Κοσμάς, μαζί με πλήθος Αγίων, που μας συνιστούν να καταρώμεθα τον πάπα; Είναι ταλιμπάν και φονταμενταλιστής, ό­ταν λέγει πως μόνον η πίστις των Ορθοδόξων είναι καλή και αγία, ενώ οι άλλοι περιπατούν εις το σκό­τος; Θα μπορούσε να τα επαναλάβει αυτά ο αρχιεπίσκοπος στην Τήνο και στην σύνοδο της Ιεραρ­χίας; Αν όχι, ας παύσουν μερικοί, σαν τους Ουνίτες, να παρασύρουν τους Ορθοδόξους, εμφανιζόμενοι πως τάχα τιμούν τον Άγιο Κοσμά με πανηγύρεις και λιτανείες των τι­μίων λειψάνων του.
Απόσπασμα από το άρθρο του π. Θεοδώρου Ζήση «Ούτε αίρεσις ούτε σχίσμα ο παπισμός: Πλέον τολμηροί οι νέοι Λατινόφρονες»

Στον δρόμο του αγίου Κοσμά

Εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου κατά την παρουσίαση του βιβλίου της κ. Μαρίας Μαμασούλα «Οι δρόμοι του αγίου Κοσμά στην σκλαβωμένη Ρωμηοσύνη»....
......Συνεισφέροντας στην αποψινή εκδήλωση θα ήθελα να κάνω τρεις παρατηρήσεις.

1. Στο δρόμο του αγίου Κοσμά

Διαβάζοντας το βιβλίο που παρουσιάζουμε και μάλιστα στο μέρος εκείνο που περιγράφεται η πορεία του αγίου Κοσμά στην Ήπειρο, στάθηκα στην φωτογραφία της πινακίδας της οδού του αγίου Κοσμά στα Γιάννενα, στην οδό που κατά την παράδοση έμενε ο άγιος όταν επισκεπτόταν την πόλη αυτή.
Συγκινήθηκα, γιατί σε αυτήν την οδό, την οδό του αγίου Κοσμά, γεννήθηκα και έζησα τα πρώτα παιδικά μου χρόνια, παίζοντας στον χώρο εκείνο που φιλοξενούσε τον άγιο.
Από μικρός άκουσα πολλές ιστορίες για τον άγιο Κοσμά. Ένας μακρινός παππούς μου καταγόταν από το Γραμμένο, το χωριό της καταγωγής των γονέων του αγίου Κοσμά. Οι γονείς μου χαρακτηρίζονταν ως «Αγιοκοσμίτες», διότι ήταν μέλη του Θρησκευτικού Συλλόγου «ο Άγιος Κοσμάς», με μεγάλη δράση κατά την διάρκεια της Κατοχής. Και στο πρώτο τους παιδί έδωσαν το όνομα Κοσμάς για να βαδίση στα ίχνη του αγίου Κοσμά. Συμμετείχα σε όλες τις εκδηλώσεις που γίνονταν στα Γιάννενα την ημέρα της εορτής του και προσκυνούσα τα ιερά λείψανά του που είναι αποθησαυρισμένα στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Ιωαννίνων.
Αργότερα συνδέθηκα με τον Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κυρό Καλλίνικο, ο οποίος γεννήθηκε στα μέρη της γενετείρας του, αγαπούσε και μιλούσε για τον άγιο Κοσμά και ήταν αυτός ο οποίος έγραψε το κείμενο που εστάλη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την αγιοκατάταξή του.

2. Ο δρόμος του αγίου Κοσμά

Ο άγιος Κοσμάς είχε τα γνωρίσματα των αγίων της Εκκλησίας μας, ήταν προφήτης, απόστολος, όσιος και μάρτυς.
Ήταν προφήτης και έτσι τον αποδεχόταν ο λαός, γι' αυτό και τον υποδέχονταν ψάλλοντας το απολυτίκιο του Προφήτου Ηλία. Είχε συνείδηση αποστολική και αυτό φαίνεται στην έναρξη των ομιλιών του, που αναφερόταν στο έργο των Αποστόλων. Υπήρξε όσιος, ασκητής, με οσιακή βιοτή και ευαγγελική ζωή. Τέλος δε αξιώθηκε και του μαρτυρικού θανάτου και τελείωσε και τελειώθηκε ως μάρτυς Ιησού Χριστού.
Σε όλη την ζωή του έδωσε την μαρτυρία της Ορθοδόξου πίστεως και υπέστη το μαρτύριο για την δόξα του Θεού.

3. Παράδρομοι για τον Άγιο

Κάθε δρόμος έχει και τους παράδρομούς του. Αυτό συμβαίνει και με τον άγιο Κοσμά. Ο ίδιος βάδισε τον προφητικό, αποστολικό, οσιακό και μαρτυρικό δρόμο, αλλά οι άνθρωποι τον βλέπουν μέσα από άλλους μικρούς δρόμους, τους παράδρομους.
Ένας τέτοιος παράδρομος που είναι μια παρερμηνεία της ζωής και του έργου του αγίου Κοσμά είναι ο παράδρομος του διαφωτισμού. Μερικοί ερμηνεύοντας το έργο του τον θεωρούν ως ένα διαφωτιστή.
Όπως είναι γνωστόν ο διαφωτισμός είναι ένα κίνημα του 18ου αιώνος, που εκφράσθηκε με πολλές μορφές, όπως τον αγγλικό εμπειρισμό, τον γαλλικό εγκυκλοπαιδισμό, τον γερμανικό ιδεαλισμό, τον ιταλικό αντικληρικαλισμό. Οι διαφωτιστές ήταν κυρίως δεϊστές η αγνωστικιστές.
Μελετώντας τα έργα του αγίου Κοσμά δεν είναι δυνατόν να τον εντάξουμε σε μια τέτοια κατηγορία. Ο άγιος Κοσμάς δεν ήταν διαφωτιστής, αλλά κυρίως και κατ' εξοχήν αγιορείτης. Αν διαβάση κανείς προσεκτικά τα κείμενά του, τις λέξεις που χρησιμοποιεί, τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται και τις πράξεις που έκανε, θα δη ότι εκινείτο ως ένας Μοναχός του Αγίου Όρους. Αν είναι δυνατόν να σκιαγραφήσω την μορφή του, θα έλεγα ότι ήταν κάτι μεταξύ του π. Παΐσίου και του π. Θεοκλήτου Διονυσιάτη, είχε γνωρίσματα και από τους δύο.
Ο άγιος Κοσμάς ήταν εκφραστής του ορθοδόξου φωτισμού, βίωνε και δίδασκε στον λαό για την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση.
Ένας άλλος παράδρομος μέσα στον οποίο μερικοί εντάσσουν την ζωή και το έργο του αγίου Κοσμά είναι ο παράδρομος του ιδεολόγου και ηθικιστού ιεραποστόλου.
Βεβαίως, ο άγιος Κοσμάς ήταν ιεραπόστολος, εκινείτο μέσα στην προοπτική των Αποστόλων, αλλά δεν ήταν ιεραπόστολος με την έννοια που μερικοί θέλουν να τον χαρακτηρίσουν.
Εκτός από εκείνα τα οποία μέχρι τώρα έχουμε αναφέρει, ο άγιος Κοσμάς έχει όλα τα στοιχεία ενός γνησίου ιεραποστόλου. Ξεκίνησε την ιεραποστολή του μέσα από την ησυχαστική παράδοση της Εκκλησίας και έλαβε την διαβεβαίωση από τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, κατ' αρχάς τον Σεραφείμ Β καί έπειτα τον Σωφρόνιο.
Πέρα από αυτό, ως ιεραπόστολος διέθετε μερικά άλλα σημαντικά στοιχεία. Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, ένας μεγάλος θεολόγος του 20ου αιώνος, σε ένα κείμενό του για την ιεραποστολή σημειώνει τρία ενδιαφέροντα στοιχεία του γνησίου ιεραποστόλου.
Πρώτον, ο θεολόγος ιεραπόστολος σέβεται την ιστορία. Δεν ωθείται στο παρελθόν, γι' αυτό αποφεύγει τον φονταμενταλισμό και ούτε οδηγείται απλώς προς το μέλλον με μία εσχατοτολογική ουτοπία. Ο Χριστός ενηνθρώπησε και εισήλθε στην ιστορική πραγματικότητα για να την μεταμορφώση. Όπως γράφει: «Η Εκκλησία αναγνωρίζει και διακηρύσσει την δογματική αλήθεια ως γεγονότα της ιστορίας». Ο Χριστός έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε σε ορισμένο χώρο και χρόνο. Σημειώνει ο π. Γεώργιος: «η αδιαφορία για την ιστορία οδηγεί πάντα σε μια αιρετική ξηρότητα σε μία δογματιστική διάθεση». Επίσης, «οποιοσδήποτε είναι αναίσθητος προς την ιστορία, δύσκολα είναι καλός Χριστιανός».
Ο άγιος Κοσμάς, έβλεπε αυτήν την ιστορική πραγματικότητα, τον στενοχωρούσε η κατάσταση των Ρωμηών και αγωνίστηκε για να την μεταμορφώση.
Δεύτερον, κατά τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ ο ιεραπόστολος πρέπει να έχη την έμπνευση να εισδύη μέσα στην ψυχή του λαού και να την κατανοή. Οι ιεραπόστολοι, πρέπει «να γνωρίζουν την γλώσσα του λαού, την ιστορία τους και τον τρόπο ζωής τους, γιατί όλα αυτά οδηγούν σε μια κατανόηση της ψυχής».
Αυτό έκανε ο άγιος Κοσμάς. Γνώριζε πολύ καλά τον λαό και την γλώσσα του, συμμετείχε στον τρόπο ζωής του, συνέπασχε μαζί του, κατενόησε την ψυχή του και με το προφητικό χάρισμα που είχε μιλούσε μέσα σε αυτήν, βαθειά στην ύπαρξή τους. Γι' αυτό μέχρι σήμερα ο λόγος του, η κάθε κίνησή του βρίσκεται μέσα στην βαθειά μνήμη της Ρωμηοσύνης.
Τρίτον, ο ιεραπόστολος, κατά τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ, αναπόφευκτα έρχεται «πρόσωπο με πρόσωπο» με την πολιτεία-εξουσία και έχει το δίλημμα «να συνεργασθή μαζί της η τουλάχιστον να εργασθή παράλληλα με τους εξαναγκαστικούς και οργανωτικούς θεσμούς της πολιτείας». Και παρατηρεί: «Είναι δύσκολο να πης ποιό είναι το δυσκολώτερο, να συνεργασθή η να παλαίψη μαζί της». Ασφαλώς χρειάζεται διάκριση.
Ο άγιος Κοσμάς αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα, αλλά το υπερέβη, ούτε συνεργάσθηκε, ούτε συγκρούστηκε μαζί της. Όμως την αποδέχθηκε, την υπερέβη, χωρίς να ταυτισθή μαζί της και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να την αποτινάξη. Με τον λόγο του, την δράση του, τα θαύματά του, τις προφητείες του, το μαρτύριό του προκάλεσε την προσωπική ελευθερία και δημιούργησε τις προϋποθέσεις και της εθνικής ελευθερίας.
Τελειώνοντας θα ήθελα να παρατηρήσω ότι η κ. Μαρία Μαμασούλα βάδισε τους δρόμους του αγίου Κοσμά, στα κείμενά του και στους τόπους της γενέτειρας της διδασκαλίας και του μαρτυρίου του και κατέγραψε τα πατήματά του. Εμείς ας γίνουμε ιχνηλάτες του αγίου έργου του. Να βαδίσουμε στον δρόμο του και όχι άλλους παράδρομους και διαδρόμους που οδηγούν σε άλλη προοπτική και χώρα.–
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - ΙΟΥΛΙΟΣ 2007

Απάντηση ΥΠΕΠΘ για το μάθημα Σεξουαλικής Αγωγής στα δημοτικά σχολεία

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΕΠΘ
ΤΜΗΜΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ
Ανδρέα Παπανδρέου 37
151 80 ΜΑΡΟΥΣΙ
Τηλέφωνο:210 - 344 2320
FΑΧ: 210-344 2365
ΘΕΜΑ : «Απάντηση στις Ερώτηση με αριθμό 494/18-6-09»
Μαρούσι, 13 -7-2009
Αρ.Πρωτ. Βαθμός Προτερ.72244/ΙΗ
ΠΡΟΣ : Τη Βουλή των Ελλήνων
Διεύθυνση Κοινοβουλευτικού Ελέγχου
Τμήμα Ερωτήσεων
ΚΟΙΝ: Βουλευτή κ.
- Μανόλη Σοφ. Στρατάκη

(Δια της Βουλής των Ελλήνων)

Απαντώντας στην Ερώτηση με αριθμό 494/18-6-09, την οποία κατέθεσε ο Βουλευτής κ. Μανόλης Στρατάκης, σχετικά με το μάθημα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο Δημοτικό, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα:
Το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής δεν έχει εισαχθεί στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Θέματα που αφορούν τις διαφυλικές σχέσεις, την ανατομία του ανθρώπινου σώματος και την αναπαραγωγική διαδικασία εξετάζονται εδώ και αρκετά χρόνια τόσο στο πλαίσιο της Αγωγής Υγείας, όσο και στο πλαίσιο των υπόλοιπων μαθημάτων του Αναλυτικού Προγράμματος.
Σκοπός όλων των παραπάνω είναι να προσφέρουν με παιδαγωγικό και αξιόπιστο τρόπο και ανάλογα με την ηλικία, απαντήσεις στα ερωτήματα που ανακύπτουν, ώστε οι μαθητές να αναπτύξουν αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση και να συνειδητοποιήσουν ότι οι διαφυλικές σχέσεις πρέπει να διέπονται από σεβασμό προς το πρόσωπο του άλλου.
Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ Θ. ΛΥΚΟΥΡΕΝΤΖΟΣ
Πηγή:Ανώτατη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος
=== ===== ====== ======== =====
ΑΥΤΟ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΛΛΑ ΥΠΕΚΦΥΓΗ

Το μάθημα των Θρησκευτικών και οι μαθητικοί φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές

Από το σχολικό έτος 2009-10 ξεκινά, στο πλαίσιο της δράσης «Ψηφιακή Τάξη », το πρόγραμμα του «Μαθητικού Φορητού Ηλεκτρονικού Υπολογιστή» για όλους τους μαθητές που εγγράφονται στην Α' τάξη του Γυμνασίου.
Σύμφωνα με την εφ. Τα Νέα , η διαδικασία απόκτησης των φορητών υπολογιστών θα είναι εξαιρετικά απλή.
Με βάση ρεπορτάζ της esos δύο τουλάχιστον μαθήματα του ωρολογίου προγράμματος θα διδάσκονται με τη χρήση φορητού Η/Υ (laptop) στην Α΄ τάξη Γυμνασίου.
«Τα συγκεκριμένα δύο μαθήματα από τα τέσσερα (4) που ορίστηκαν, με βάση τα δεδομένα που προέκυψαν από πρόσφατη έρευνα του ΥΠ.Ε.Π.Θ. στην εκπαιδευτική κοινότητα, και τα οποία θεωρούνται ως εκπαιδευτικά προσφορότερα είναι :
i. Γεωγραφία
ii. Ιστορία
iii. Βιολογία / Φυσικές Επιστήμες
iv. Μαθηματικά»
Δεν κατανοούμε το σκεπτικό της ανακοίνωσης ότι «με βάση τα δεδομένα που προέκυψαν από πρόσφατη έρευνα του ΥΠ.Ε.Π.Θ. στην εκπαιδευτική κοινότητα» ως εκπαιδευτικά προσφορότερα θεωρούνται τα παραπάνω μαθήματα.
Πότε έγινε αυτή η έρευνα του ΥΠ.Ε.Π.Θ;
Σε ποιους νομούς και σε ποιες σχολικές μονάδες διεξήχθει;
Άς μας επιτρέψουν να αμφιβάλλουμε για όλα αυτά τα «δεδομένα που προέκυψαν».
Όπως έχουμε γράψει στο «Το μάθημα των Θρησκευτικών και οι τεχνικές προδιαγραφές του μαθητικού φορητού ηλεκτρονικού υπολογιστή»
(Οι Τεχνικές Προδιαγραφές του Μαθητικού φορητού Υπολογιστή.pdf )
Ανάμεσα στις τεχνικές προδιαγραφές του μαθητικού υπολογιστή όπως περιγράφονται στο συνημμένο πίνακα διαπιστώνουμε ότι :
● Θα έχει προεγκατεστημένα τα λογισμικά του Π.Ι. [δεν αναφέρεται ποια ακριβώς]
Επειδή εδώ και χρόνια υπάρχει ψηφιακό υλικό για τo Γυμνάσιο και το Λύκειο για το μάθημα των θρησκευτικών, προτείνουμε να προστεθεί και :
1. η Αγία Γραφή(κείμενο – μετάφραση) και
2. ένα Ανθολόγιο Πατερικών κειμένων.
Μέχρι τώρα υπήρχε η δικαιολογία του χρηματικού κόστους για να τυπωθούν και να δωθούν στους μαθητές, τώρα δεν υπάρχει παρά μόνο η αδιαφορία και η άρνηση.
Το μάθημα των Θρησκευτικών πληρεί όλους τους όρους για το νέο πρόγραμμα.

Επιστολή του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου για το θέμα της Ι. Μ. Αττικής η οποία «παραμένει αποίμαντη για πέντε περίπου χρόνια».

Η επιστολή του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, την οποία δημοσιεύει το «Romfea» έχει ως εξής:

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς,

ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ!

Ήδη συμπληρώθηκαν 54 μήνες (4,5 χρόνια) από της ημέρας που μου ανετέθη η Τοποτηρητεία της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής. Όλοι γνωρίζουμε τα τραύματα που ιστορικά έχουν σωρευθεί στο σώμα της.
Σκανδαλισμός επισκόπων, αφορμές εντάσεων μεταξύ του πληρώματος, εκτροπές κληρικών σημάδεψαν τον ιερό οργανισμό αυτής της Εκκλησίας που συν τοις άλλοις φέρει τα ιδιώματα του πολυπληθούς ποιμνίου της, της μεγάλης έκτασης της, της ποικιλότητας των πιστών της, της διοικητικής δυσκολίας της, της βαρειάς ιστορίας της.
Η Μητρόπολη Αττικής, αν και δυσδιοίκητη, είναι πολύ όμορφη, με τεράστιες δυνατότητες ποιμαντικής και πνευματικής μαρτυρίας, με πλούσιο δυναμικό, αλλά και δυσεπίλυτα προβλήματα, το μεγαλύτερο των οποίων είναι ότι ουσιαστικά παραμένει αποίμαντη για πέντε περίπου χρόνια.
Χωρίς να θέλω να αρνηθώ τον μεγάλο κόπο που αυτά τα χρόνια προσωπικά έχω καταβάλει η πολύ περισσότερο να υποτιμήσω τα πολλά χαρίσματα του Πανοσιολογιωτάτου Πρωτοσυγκέλλου της Αρχιμ. Ιεροθέου Καλογερόπουλου, ο οποίος στην ουσία έχει επιφορτισθεί με το δυσβάστακτο βάρος της διοικήσεώς της, η απουσία αφιερωμένης στη διαποίμανσή της επισκοπικής κεφαλής είναι περισσότερο από ορατή.
Τα όρια αντοχής της έχουν πλέον εξαντληθεί. Η Μητρόπολη Αττικής αρχίζει εκκλησιολογικά να αποδιοργανώνεται και πνευματικά να αποδομείται. Έχει Επίσκοπο που επαρκώς μνημονεύεται, πλημμελώς διοικεί, αλλά πρακτικώς αδυνατεί να ποιμαίνει.
Η υπόθεση του πρ. Μητροπολίτου Παντελεήμονος, που τόσο εταλάνισε το πανελλήνιο και τραυμάτισε την ως Εκκλησίας εικόνα και μαρτυρία μας παγκοσμίως, έχει ήδη τελεσιδικήσει και εκκλησιαστικά και ποινικά.
Οι δικαστικές και ιεροσυνοδικές αποφάσεις προβάλλονται ως αμετάκλητες. Η κοινή λογική αντίληψη, το περί Εκκλησίας αυτονόητο αίσθημα της διοίκησης της από ανεπίληπτους πνευματικούς ηγέτες, δεν μπορούν να βρουν λόγους που να δικαιολογούν την υφισταμένη βραδύτητα στην αποκατάσταση της εκκλησιαστικής πορείας της Μητροπόλεως.
Μακαριώτατε,
Όταν στις 26 παρελθόντος Μαϊου, αμέσως μετά την Διαπιστωτική Πράξη της καθαιρέσεως υπό του Πρωτοβαθμίου δι΄ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου, συναντηθήκαμε στο Γραφείο Σας και Σας εξέθεσα για μια ακόμη φορά την ανάγκη να επιταχυνθούν οι διαδικασίες πληρώσεως της Μητροπόλεως Αττικής, Εσείς δείξατε διστακτικός μεν στο ενδεχόμενο άμεσης συγκλήσεως Εκτάκτου Ιεραρχίας, μου δώσατε όμως τη διαβεβαίωση ότι το θέμα θα παραπεμφθεί στην Τακτική Σύνοδο της Ιεραρχίας τον προσεχή Οκτώβριο και έτσι θεώρησα ότι δεν θα έπρεπε να εμμείνω στην απόφαση παραιτήσεώς μου.
Προ ολίγων ημερών έλαβα το υπ΄ αριθμ. 2817/1421/24.7.2009 έγγραφο της Ιεράς Συνόδου, δια το οποίο συγκαλείται η Σύνοδος της Ιεραρχίας του Οκτωβρίου, αλλά κατάπληκτος είδα ότι στα θέματα της ημερησίας Διατάξεως δεν περιλαμβάνεται και αυτό της πληρώσεως της κενής πλέον έδρας της Μητροπόλεως Αττικής, σαν να μην έχει κηρυχθεί εν χηρεία.
Διερωτώμαι λοιπόν, πως είναι δυνατόν η Απόφαση του Κοινού Ποινικού Δικαστηρίου να έχει καταστεί αμετάκλητη, ο Μητροπολίτης Παντελεήμων να έχει επίσημα καθαιρεθεί, να έχει διακοπεί η μισθοδοσία του και η Μητρόπολη να μην τελεί εν χηρεία; Υπάρχει περίπτωση να μετακληθεί το αμετάκλητον, να αρθεί το τελεσίδικον και να επιστρέψει εκ της φυλακής στον Επισκοπικό Θρόνο ο καθηρημένος;
Εάν ναι, να λεχθεί αυτό επισήμως. Εάν όχι, και με δεδομένο ότι η προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν έχει έννομο αποτέλεσμα, ότι η επανεξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως στον Άρειο Πάγο έχει ορισθεί για τις 22 Σεπτεμβρίου, δηλαδή προ της Συνόδου της Ιεραρχίας, ότι η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια επιστροφής και ότι η ανάγκη αποκαταστάσεως της κανονικής εκκλησιαστικής τάξεως στην Ιερά Μητρόπολη Αττικής είναι πλέον η αδήριτη, τότε να εφαρμοσθεί το άρθρο 24 παρ. 1 του Ν. 590/1977 «Περί του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος» σύμφωνα με το οποίο: «Η εκλογή Μητροπολίτου προς πλήρωσιν χηρευούσης Μητροπόλεως ενεργείται εντός εξαμήνου το βραδύτερον από της ημέρας καθ΄ην εχήρευσεν αυτή υπό της Ι.Σ.Ι., συνερχομένης προς τούτο εκτάκτως, εφ΄ όσον εντός του χρονικού τούτου διαστήματος δεν συμπίπτει ο χρόνος τακτικής συνόδου».

Μακαριώτατε,

Με την επιστολή μου αυτήν, θα ήθελα να Σας παρακαλέσω, με την ευθύνη που μου επιβάλλει η τόσο μακροχρόνια τοποτηρητεία μου στην Μητρόπολη Αττικής και η από κοντά γνώση, κατανόηση και βίωση των υφισταμένων εκ της συνεχιζόμενης εκκρεμότητος τεραστίων προβλημάτων, καθώς ευαγγελικώς ενεργών εξαντλήσατε τα όρια φιλανθρωπίας προς το πρόσωπο του εμπεριστάτου πρώην Μητροπολίτου Παντελεήμονος, να αναλάβετε και πρωτοβουλία για την άμεση ρύθμιση της πληρώσεως της Μητροπόλεως Αττικής, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται επείγουσα επικοινωνία με το σεπτό πρόσωπο του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου προς ρύθμιση του λεγομένου εκκλήτου η με τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου προς άμμεση γνωστοποίηση επί της επανεξετάσεως αποφάσεως, στις 22 Σεπτεμβρίου ε.ε. η με την Κυβέρνηση προς εξακρίβωση της βούλησης της σχετικά με το αίτημα διχοτόμησης της Μητροπόλεως Αττικής.
Το θέμα θα μπορούσε να εισαχθεί τώρα στην ημερήσια διάταξη της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας του προσεχούς Οκτωβρίου, (π.χ. στη θέση της δικής μου εισηγήσεως σε συνδυασμό μάλιστα, αν Εσείς κρίνετε, με την εισήγηση του Σεβ. Ζακύνθου, ίσως την πρώτη μέρα των συνεδριάσεων), υπό την αίρεσιν ότι κάποια εκ των προαναφερθεισών διαδικασιών δεν θα προκαλέσει στο μεταξύ ανυπέρβλητο κώλυμα.
Σε μια τέτοια περίπτωση θα υποταχθούμε σε αντικειμενικά πλέον εμπόδια.
Επιτρέψτε μου, τελειώνοντας, να Σας παρακαλέσω να μην παρεξηγήσετε την ειλικρίνεια αυτής της επιστολής. Η σαφήνεια της δεν θα ήθελα να αδικήσει την βαρύτητα και αλήθεια των γραφομένων μου.
Αισθάνομαι όμως ότι η αδικαιολόγητα παρατεινόμενη τοποτηρητεία είναι καταστροφική για την Μητρόπολη Αττικής, επιζήμια για την εκκλησιαστική μας μαρτυρία και δυσβάσταχτη πλέον για μένα.
Μετά βαθυτάτου σεβασμού,
Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος
Τοποτηρητής

Παναγία: Τρεῖς μαρτυρίες

Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, «τό κεφάλαιον ὅλων τῶν θαυμάτων, τό ὕψιστον θαῦμα», δέν εἶναι μία συνηθισμένη, ἔστω ἡ πιό ἁγία, ἀνθρώπινη προσωπικότητα.
Εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού συνεργάσθηκε μέ τόν Θεό μ᾿ ἕναν μοναδικό κι ἀνεπανάληπτο τρόπο· ἔγινε ἡ Μητέρα του! «Εἰ γάρ ἔστι Θεός ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός, πῶς οὐ Θεοτόκος ἡ τεκοῦσα ἁγία Παρθένος;», ρωτᾶ ὁ ἅγιος Κύριλλος ᾿Αλεξανδρείας. Καί ἡ ᾿Εκκλησία, μαζί μέ τή δογματική κατοχύρωση τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καθιερώνει γιά τή Μητέρα του τόν ὅρο «Θεοτόκος».
«Καί διανοίας καί γλώσσης ἀνώτερον», χαρακτηρίζει ὁ ἅγιος Βασίλειος Σελευκείας, «τό μέγα τῆς Θεοτόκου μυστήριον». Ποιός θά μποροῦσε, τάχα, νά μιλήσει γιά τό μεγάλο μυστήριο αὐτῆς τῆς κεχαριτωμένης καί μοναδικά εὐλογημένης μορφῆς; «Τίς ἱκανός τό τοιοῦτον φράσαι μυστήριον;
Ποῖον δέ φθέγξασθαι στόμα ἤ ποία γλῶσσα λαλῆσαι περί τῆς μεγαλωνύμου... Θεοτόκου Μαρίας, μητρός τοῦ Κυρίου; Αὕτη γάρ καί τάς τῶν οὐρανῶν δυνάμεις ἐξένισεν», θαυμάζει ὁ ἅγιος ᾿Επιφάνιος, ἐπίσκοπος Κύπρου.
Εἶναι ὅμως ἐνδιαφέρον ὅσο καί ἀσφαλές νά μελετοῦμε τή μορφή της μέσα στίς λιγοστές ἀριθμητικά, ὡστόσο πλούσιες καί ἀκένωτες, γλυκύτατες καί διδακτικές μαρτυρίες πού μᾶς παρέχουν τά ἱερά Εὐαγγέλια.
Ἄν ἡ γραφίδα τοῦ εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ ἱστορεῖ μέ τόν δικό της ἀνυπέρβλητο τρόπο τό πορτραῖτο τῆς Παναγίας, δέν ὑστεροῦν σέ ἐνδιαφέρον καί σπουδαιότητα καί οἱ πληροφορίες πού μᾶς παρέχει ὁ θεολόγος εὐαγγελιστής, ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης ᾿Ιωάννης, ὁ ὁποῖος συνδέθηκε μέ τήν Παναγία μας μ᾿ ἕναν ἐντελῶς ἰδιάζοντα τρόπο· ἔγινε ὁ θετός υἱός της. ῾Ο ᾿Ιωάννης, λοιπόν, διασώζει τρεῖς μαρτυρίες γιά τό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου. Οἱ δύο περιέχονται στό Εὐαγγέλιο πού αὐτός ἔγραψε.
Παρουσιάζουν τή Μητέρα τοῦ Κυρίου δίπλα στόν Μονογενῆ Υἱό της ἀντίστοιχα στό πρῶτο ἐπεισόδιο τῆς δημόσιας ζωῆς του, στό γάμο τῆς Κανᾶ (᾿Ιω 2,1-11), καί στό τελευταῖο, στό σταυρό τοῦ Γολγοθᾶ (᾿Ιω 19,23-27).
῾Η τρίτη μαρτυρία, στό 12ο κεφάλαιο τῆς ᾿Αποκαλύψεως, ἀποδίδει προφητικά τήν οὐράνια δόξα τῆς Θεοτόκου.
῾Η πρώτη μαρτυρία καθορίζει τή σχέση τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου μέ μᾶς, ἡ δεύτερη ἐπισημαίνει τό δικό μας χρέος ἀπέναντί της. Καί γίνονται ἔτσι οἱ δύο αὐτές μαρτυρίες οἱ χειραγωγοί τῶν χριστιανῶν γιά τή δόξα τοῦ οὐρανοῦ, τήν ὁποία προτυπώνει ἡ Παναγία στήν τρίτη μαρτυρία.
Αὐτή ἡ «γυνή ἡ περιβεβλημένη τόν ἥλιον», ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ πατέρες, προτυπώνει τή μέλλουσα δόξα, ὅπου πορεύεται ἡ ᾿Εκκλησία καί ὁ κάθε πιστός. ᾿Αξίζει, πράγματι, νά σταθοῦμε στίς τρεῖς μαρτυρίες τοῦ εὐαγγελιστῆ ᾿Ιωάννη.
Α. ῾Η ἐντολή της· Στό γάμο τῆς Κανᾶ καλεσμένη ἡ Παναγία μαζί μέ τόν Υἱό της, προφανῶς καί μέ τούς φίλους ᾿Εκείνου, τούς πρώτους μαθητές, παρεμβαίνει μεταφέροντας στόν Κύριο τήν ἀνάγκη τῶν ἀνθρώπων τοῦ γάμου· «οἶνον οὐκ ἔχουσι». Κι ἔπειτα, στρέφεται πρός τούς διακονοῦντες γιά νά τούς παραγγείλει· «ὅ,τι ἄν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε».
᾿Αλλοῦ τά ἱερά Εὐαγγέλια ἀναφέρουν τόν ὕμνο πού ἡ Παρθένος ἀπευθύνει πρός τόν Θεό, τό διάλογό της μέ τόν ἄγγελο Γαβριήλ ἤ μέ τόν Κύριο, τόν χαιρετισμό της στήν ᾿Ελισάβετ. Αὐτά τά λόγια πού ἀπευθύνει πρός τούς ἀνθρώπους τοῦ γάμου τῆς Κανᾶ εἶναι, θά λέγαμε, τό εὐαγγέλιο τῆς Παναγίας μας. Καί εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικό ὅτι ἡ προτροπή της ταυτίζεται μέ ἐκείνη τοῦ οὐράνιου Πατέρα κατά τή Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου· «αὐτοῦ ἀκούετε». ῾Η Μητέρα τοῦ Κυρίου, ὅπως καί ὁ οὐράνιος Πατέρας του, συνιστᾶ ὑπακοή στόν ᾿Ιησοῦ Χριστό!
Τό σκεφθήκαμε, ἀλήθεια, ἐμεῖς, πού συχνά προστρέχουμε στή σκέπη τῆς Παναγίας μας καί ζητοῦμε τήν προστασία καί τή βοήθειά της, τό σκεφθήκαμε ὅτι κάτι ζητᾶ ἀπό μᾶς ἡ Παναγία; «῞Ο,τι ἄν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε». Πού θά πεῖ· ἀκοῦτε τί σᾶς λέγει ὁ Υἱός μου, πράττετε τό δικό του θέλημα, ὅπως περιέχεται συγκεκριμένα καί σαφέστατα μέσα στό ἅγιο Εὐαγγέλιο. Αὐτό εἶναι ἡ λύση τῶν προβλημάτων σας, ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἀναγκῶν σας, ἡ ἁρμονία καί πληρότητα τῆς ζωῆς σας.
Β. ῾Η θέση της στή ζωή μας· Βρισκόμαστε στό Γολγοθᾶ. ῾Υψωμένος πάνω στό σταυρό ὁ Κύριος, στήν ὥρα τῆς πιό πικρῆς ὀδύνης. Σηκώνει βαρύ φορτίο, ὄχι μόνο τόν σωματικό πόνο καί τήν πίκρα ἀπό τήν ἄρνηση τῶν μαθητῶν, ἀπό τήν ἀχαριστία τῶν σταυρωτῶν· σηκώνει τό βάρος τῆς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ κόσμου, Αὐτός ὁ ἀναμάρτητος!
῾Υπογράφει μέ τό αἷμα του τή διαθήκη τῆς σωτηρίας καί τῆς λυτρώσεώς μας. Κάτω ἀπό τό σταυρό του παραστέκουν βουβά ἡ πονεμένη Μητέρα του καί ὁ μαθητής «ὅν ἠγάπα». Ἐκείνη τήν ὥρα, λίγο πρίν παραδώσει τό πνεῦμα του στόν οὐράνιο Πατέρα, ὁ Κύριος λέγει στή Μητέρα· «γύναι, ἰδού ὁ υἱός σου», καί στόν μαθητή· «ἰδού ἡ μήτηρ σου». Καί ὁ μαθητής ἀπό τήν ὥρα ἐκείνη «ἔλαβεν αὐτήν εἰς τά ἴδια». Τί χαρά καί τί εὐλογία γιά τόν ᾿Ιωάννη νά ἔχει στό σπίτι του τή Μητέρα τοῦ Κυρίου!
Σκεφθήκαμε ὅμως ὅτι ὅλοι ἐμεῖς, πού δηλώνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ, πού τόν ἀγαποῦμε ὡς Κύριο καί Θεό μας, ἔχουμε ἐπίσης τήν ἴδια εὐλογία; ῎Εχει ἐμπιστευθεῖ καί σέ μᾶς τήν Παναγία Μητέρα του! Νά τήν ἔχουμε στό εἰκονοστάσι στά δεξιά τοῦ Υἱοῦ της γιά νά πρεσβεύει σέ Κεῖνον γιά μᾶς. ᾿Αλλά νά τήν ἔχουμε -κυρίως αὐτό- καί στήν καρδιά μας, γιά νά ἐμπνέει τήν πίστη καί τή ζωή μας.
Γ. Τό πρότυπο τῆς δόξας μας· Τό βιβλίο τῆς ᾿Αποκαλύψεως, τό μόνο προφητικό βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης, χωρίζεται σέ δύο μέρη. Στήν ἀρχή τοῦ πρώτου μέρους (κεφ. 1-11), στό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου, προβάλλει μεγαλόπρεπη ἡ μορφή τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ὡς «τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου».
Τό δεύτερο μέρος (κεφ. 12-22) ἀνοίγει μέ τό «σημεῖον μέγα»· Μία γυναίκα μέ φόρεμά της τόν ἥλιο, μέ διάδημά της δώδεκα ἀστέρια, μέ τή σελήνη κάτω ἀπό τά πόδια της «ἐν γαστρί ἔχουσα τοῦ τεκεῖν».
Εἶναι ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου, πού γεννᾶ τόν «υἱόν αὐτῆς», δέχεται μαζί του τόν πόλεμο τοῦ δράκοντα καί διασώζεται μαζί του «εἰς τήν ἔρημον».
Αὐτή ἡ ἡλιοντυμένη γυναίκα φορᾶ τή δόξα τοῦ φωτός, καθώς ἔχει στήν ἀγκαλιά της τόν «ἀναβαλλόμενον φῶς ὡς ἱμάτιον», τόν ἴδιο τόν Θεό! Μέ δέος τήν ἀντικρύζει «γενόμενος ἐν πνεύματι» ὁ ᾿Ιωάννης.
῾Ο μαθητής πού φιλοξένησε στό σπίτι του τήν ταπεινή καί ἄσημη Κόρη τῆς Ναζαρέτ, γίνεται τώρα μάρτυρας τῆς ἔνδοξης παρουσίας της· Στή βιτρίνα τοῦ οὐρανοῦ βλέπει τήν Παναγία μέσα στό ἄκτιστο φῶς, ὅλη φῶς, ὅλη γλυκύτητα καί ὡραιότητα, ὅλη δύναμη καί μεγαλεῖο.
Σ᾿ αὐτή τή δόξα καλεῖ κι ἐμᾶς ἡ Παναγία κι ἐκεῖ μᾶς ὁδηγεῖ, ἄν κάνουμε ὅ,τι μᾶς λέει ὁ Υἱός της κι ἄν ἔχουμε τήν ἴδια πρότυπο καί ὑπόδειγμα τῆς ζωῆς μας.
Στέργιος Ν. Σάκκος ομοτ. καθηγητής πανεπιστημίου

Ο εθισμός στο διαδίκτυο και η κινέζικη λύση στο πρόβλημα

Η πρώτη μονάδα απεξάρτησης ενηλίκων από το Διαδίκτυο λειτουργεί στο «18 Ανω» λιγότερο από δύο μήνες με μεγάλη προσέλευση χρηστών........
Η παθολογική εξάρτηση από το Διαδίκτυο δεν αποτελεί πλέον... προνόμιο παιδιών και εφήβων. Αφορά και απόλυτα συνειδητοποιημένους ενηλίκους, που υποτίθεται ότι «πατούν γερά στα πόδια τους». Μοιραία λοιπόν, μετά τα 3 κέντρα απεξάρτησης εφήβων από το Διαδίκτυο που λειτουργούν στη χώρα μας, ξεκίνησε να λειτουργεί και η πρώτη μονάδα για ενηλίκους.
Παρόλο που ο όρος εξάρτηση έχει παραδοσιακά χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τον βιολογικό εθισμό από ουσίες, πλέον χρησιμοποιείται και για την υπερβολική χρήση του Διαδικτύου. Η μοναξιά, οι κρίσεις μέσα στην οικογένεια, η ανεργία είναι μερικές από τις αιτίες που οδηγούν ενηλίκους, κυρίως μέχρι την ηλικία των 25, να κρύβονται από την καθημερινότητα, επιλέγοντας έναν άλλο, υποτίθεται πιο ασφαλή και ανώδυνο, τρόπο ζωής.
Η Μονάδα Παθολογικής Χρήσης Διαδικτύου, ενταγμένη στη Μονάδα Απεξάρτησης «18 Ανω», αν και λειτουργεί λιγότερο από δύο μήνες έχει μεγάλη προσέλευση... ψηφιακά εξαρτημένων που ζητούν βοήθειά και ήδη 6 άτομα συμμετέχουν στο πρόγραμμα αποτοξίνωσης.
Στόχος της είναι η θεραπεία από την παθολογική χρήση του Διαδικτύου, μέσω ατομικής και ομαδικής ψυχοθεραπείας, αλλά και μέσα από ομάδες τέχνης και σωματικής έκφρασης.

Κατάχρηση.

«Αυτό που φταίει δεν είναι το μέσο. Αλλά το ποιος είναι ο άνθρωπος και σε ποιο περιβάλλον ζει. Δεν φταίει το Διαδίκτυο, δεν μπορούμε να το κατηγορήσουμε. Ποτέ η κατάχρηση του Διαδικτύου δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόσωπο είναι το πρόβλημα», λέει ο κλινικός ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής της Μονάδας, Βασίλης Σταυρόπουλος.
Τα διαδραστικά παιχνίδια, που όλο και πληθαίνουν στο Διαδίκτυο, όπως και ο τζόγος, είναι τα πιο επικίνδυνα για να εθιστεί κάποιος χρήστης. «Οι εφαρμογές υψηλού κινδύνου είναι οι διαδραστικές κι αυτό επειδή υπάρχει επαφή με άλλους», τονίζει ο κλινικός ψυχολόγος κ. Σταυρόπουλος.
Οπως λέει ο ίδιος, πρόκειται για ανθρώπους μόνους, με βαρύ συναίσθημα, με μειωμένες δεξιότητες, με προβλήματα μέσα στην οικογένεια, ανθρώπους που κάνουν δύσκολα σχέσεις. Στη Μονάδα ωστόσο έχει παρατηρηθεί ότι μέχρι στιγμής έχουν προσέλθει και άτομα που κατάφεραν να απεξαρτηθούν από τα ναρκωτικά και στην προσπάθειά τους να το καταφέρουν βρήκαν διέξοδο στο Διαδίκτυο.

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Για τους εθισμένους στο Διαδίκτυο ο «έξω κόσμος» είναι βαρετός. Ενοχλούνται από τα εξωτερικά ερεθίσματα όταν βρίσκο­νται μπροστά στον υπολογιστή και έχουν μειωμένη κοινωνική επαφή. Σύμφωνα με τον κλινικό ψυχολόγο κ. Βασίλη Σταυρόπουλο (φωτό), το πρώτο βήμα για να παλέψει κάποιος την εξάρτησή του είναι να την αποδεχθεί. Να καταλάβει ότι έχει πρόβλημα. Οι νέοι σήμερα έχουν πιο ισχυρές αντιστάσεις και καλύτερο νοητικό δυναμικό.
Πώς αντιλαμβάνεται κάποιος ότι αρχίζει να εθίζεται; «Οταν είναι περισσότερες από 2-3 ώρες καθημερινά "συνδεδεμένος" και πάνω από 5 ώρες το Σαββατοκύριακο. Και κυρίως όταν συνδέεται στο Ιντερνετ για να ανακουφιστεί. Αυτό διαφοροποιεί τον υγιή χρήστη από τον εξαρτημένο».
EΘΝΟΣ - 14/8/2009

ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΠΕΚΙΝΟ. Σε σοβαρή κατάσταση νοσηλεύεται ένα 14χρονο αγόρι το οποίο ξυλοκοπήθηκε αγρίως σε ένα στρατιωτικά οργανωμένο «κέντρο απεξάρτησης από το Διαδίκτυο» στην Κίνα. Ο μικρός Που Λιανγκ δέχθηκε δεκάδες χτυπήματα από τον διευθυντή του κέντρου στην πόλη Τσενγκντού αλλά και από άλλους τροφίμους.
Επιπλέον η μητέρα του κατήγγειλε ότι για τη «θεραπεία» του γιου της είχε πληρώσει 517 ευρώ. Πριν από λίγες ημέρες ένα 15χρονο αγόρι ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου σε άλλο κέντρο τέτοιας απεξάρτησης.
ΤΟ ΒΗΜΑ- 20/08/2009

Διαλέγονται για την "ενότητα" χωρίς να τους απασχολεί η "αιρετικότητα";

Αναγνώστης - του άρθρου Πρωτείο και στα Διαχριστιανικά Συμπόσια ; - σχολίασε εύστοχα:
Διαλέγονται για την "ενότητα" (ο καθένας την ορίζει όπως θέλει).
Συζητούν για την "οικουμενικότητα" (ο καθένας όπως θέλει την ορίζει).
Συμφωνούν ως προς την "εκκλησιαστικότητα" (ο καθένας όπως θέλει την ορίζει).
Και τέλος,ανταλλάσσουν απόψεις για την "πνευματικότητα" (ο καθένας όπως θέλει την ορίζει).
Το μόνο που δεν τους απασχολεί είναι η "αιρετικότητα". Με όλα αυτά τα λήγοντα εις "-οτητα" πάνε να μας μπερδέψουν για να χάσουμε την ουσία και το νόημα των γεγονότων: Την αίρεση του οικουμενισμού,που προσπαθεί να εκδιώξει το Πνεύμα της αληθείας από την Εκκλησία και να το αντικαταστήσει με τις πλανημένες απόψεις των ψευδεπίγραφων εκκλησιών ... της ενότητας.
Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Επιλεκτικές συμπεριφορές "προοδευτικών"

Πριν από μερικούς μήνες, ένας Έλληνας αστυνομικός έσκισε ένα σακουλάκι, που περιείχε μια σελίδα με ισλαμικές προσευχές. Οι "πρόθυμοι" (να υποστηρίξουν οτιδήποτε καταστρέφει την Ελλάδα) έκαψαν την Αθήνα, στην εξέγερση του κορανίου.
Οι γνωστές εφημερίδες, δικτυακοί τόποι, γέμισαν από περισπούδαστες αναλύσεις περί σεβασμού της ανεξιθρησκείας.
Στην Παναγία Σουμελά, οι τουρκικές αρχές, δια της διευθύντριας του "μουσείου" της Παναγίας Σουμελά, άρπαξαν και έσβησαν ένα κερί (σύμβολο κι αυτό, όπως το κοράνι) και βούλωσαν κτηνωδώς το στόμα μιας ορθόδοξης επισκέπτριας, που έψαλε τον Ακάθιστο Ύμνο.
Ούτε ένα άρθρο, για το δικαίωμα των ορθόδοξων, να προσευχηθούν σε έναν ανοιχτό χώρο, δεν έγραψαν οι "προοδευτικοί" ακαδημαϊκοί, που λοιδωρούν συνεχώς την Ελλάδα, αλλά αρπάζουν τον παχυλό μισθό τους από τα δημόσια ελληνικά ΑΕΙ !
Πηγή:taxalia
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ

Ομοφυλοφιλία ή Κανιβαλισμός;

(Στη φωτογραφία οι ινδουιστές Aghoris, σύγχρονοι κανίβαλοι, που τρώνε τα απομεινάρια των αποτεφρωμένων σωμάτων)

Οι γάμοι των ομοφυλοφίλων αρχίζουν και κερδίζουν έδαφος σε όλη την οικουμένη. «Πρώτη διδάξασα η Ολλανδία, αναγνώριση και στο… Νεπάλ» (Realnews Κυριακή 2 Αυγούστου, σ. 42).
Ναι, καταλαβαίνουμε ότι σε μία χώρα όπως είναι το Νεπάλ, που υπάρχει κοινωνική εξαθλίωση, χαμηλό βιοτικό επίπεδο ζωής, φτώχεια, κοινωνικές εξεγέρσεις, πολιτική καταπίεση συμβαδίζει και η ηθική διαφθορά. Εκεί τους νεκρούς τους τούς τρώνε!!!
Τα απομεινάρια των αποτεφρωμένων σωμάτων τα τρώνε σε ειδική ιεροτελεστία οι Ινδουιστές που ονομάζονται Aghoris. Ναι αυτό γίνεται σήμερα το 2009 (βλ. και Πεμπτουσία τχ. 27, σ. 163). Οπότε η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας σε μία χώρα που επιτρέπεται ακόμη και ο κανιβαλισμός δεν μας προξενεί εντύπωση.
Διλήματα ομοφυλοφιλία ή κανιβαλισμός δεν έχουν και τόση σημασία για αυτούς. Όμως οι χώρες του Δυτικού πολιτισμού, να αποδέχονται το γάμο των ομοφυλοφίλων μάς προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση.
Η αμαρτία έχει γίνει μόδα, έχει γίνει τρόπος ζωής, προβάλλεται ως κάτι φυσιολογικό. Αντί αυτοί οι άνθρωποι (οι ομοφυλόφιλοι) να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν κάποιο πρόβλημα θεωρούν την κατάστασή τους φυσιολογική.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Ο αιώνιος εχθρός του ανθρώπου εκμεταλλευόμενος την συναισθηματικότητα και την φαντασία κάποιου, τού διαστρέφει τους λογισμούς τόσο, που τους κάνει όχι μόνο ανήθικους και αισχρούς, αλλά και παραφύση. Η αποδοχή αυτών των λογισμών είναι η αρχή της αμαρτίας.
Λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ότι δεν μπορεί να αμαρτήσει κάποιος στην πράξη (κατ’ ενέργεια) αν δεν αμαρτήσει πρώτα στη σκέψη, στο λογισμό (κατά διάνοια).
Μάλιστα τώρα τελευταία παρατηρούμε ότι και στην Ελλάδα οι ομοφυλόφιλοι αρχίζουν να έχουν δυναμική παρουσία: παράνομος γάμος ομοφυλοφίλων στην Τήλο, πρόταση αντίστοιχου νομοσχεδίου στη Βουλή, δημιουργία ιστολογίου στο διαδίκτυο κ.λπ. Η αμαρτία τελικά σε καμία άλλη εποχή δεν είχε τέτοια κοινωνική αποδοχή όσο στη δική μας.
Μήπως ξαναπεί ο Θεός, «ου μη καταμείνη το πνεύμα μου εν τοις ανθρώποις τούτοις εις τον αιώνα δια το είναι αυτούς σάρκας» (Γεν. 6,3);
Γ. Αγγελίδης
Πηγή:vatopaidi.wordpress.com/