Ανάγκη να μαθητεύσουμε στο Ευαγγέλιο (Κυριακή Α’ Λουκά).

 

ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΜΑΘΗΤΕΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 27η Σεπτεμβρίου 2026

    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η πρώτη Κυριακή του Λουκά και το μεν αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε ευαγγελικό, μια περικοπή από το 5ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Η περικοπή αυτή αναφέρεται στην εκλογή και κλήση των πρώτων μαθητών, του Ανδρέου και Πέτρου, Ιακώβου και Ιωάννου, που έγινε εκεί στην παραλία της λίμνης της Γενισαρέτ, κατά την αρχή της δημοσίας δράσεως του Κυρίου.

    Στο γεγονός αυτό αναφέρονται και οι άλλοι δύο συνοπτικοί ευαγγελιστές, Ματθαίος και Μάρκος, κάπως πιο σύντομα αυτοί, ενώ ο Λουκάς το περιγράφει με περισσότερες λεπτομέρειες, διότι μας διασαφίζει ότι η κλήση αυτή συνδέεται με κάποιο θαύμα που προηγήθηκε, δηλαδή το θαύμα της αλιείας μεγάλου αριθμού ψαριών, πράγμα το οποίο έγινε και η αφορμή, ώστε οι τέσσερις αυτοί πρώτοι μαθητές να εγκαταλείψουν τα πάντα και να ακολουθήσουν τον Κύριο.  Με αφορμή τη σημερινή ευαγγελική περικοπή θα στρέψουμε την προσοχή μας για μια ακόμη φορά στο περιεχόμενό της για να υπενθυμίσουμε κάποιες αλήθειες, που έχουν σημασία στην πνευματική μας πορεία και ζωή.   

    Όπως διηγείται ο ευαγγελιστής, ο Κύριος βρίσκεται στην παραλία της λίμνης, ενώ όχλος πολύς τον ακολουθεί, για να ακούσουν το λόγο και την διδασκαλία του.

Εδώ θα ήθελα και πάλι να επισημάνω ότι δύο είναι τα κυριότερα γνωρίσματα της τριετούς δημοσίας δράσεως του Κυρίου. Αφ’ ενός μεν τα θαύματά του και αφ’ ετέρου η διδασκαλία του. Με τα θαύματα, μοναδικά στο είδος τους, απεδείκνυε ότι δεν είναι μόνον άνθρωπος, άλλα και Θεός, ενώ με την διδασκαλία του μας απεκάλυπτε τις μεγάλες αλήθειες για τον Θεό, τον κόσμο και τον άνθρωπο, για τα παρόντα και τα μέλλοντα και για όλα, όσα οφείλει να γνωρίζει, ώστε να επιτύχει τον αιώνιο προορισμό του.        

    Εδώ πρέπει να επίσης να προσέξουμε το γεγονός, ότι ο Κύριος, καθώς ξεκινάει το δημόσιο έργο του, δεν προχωράει κατ’ ευθείαν προς το πάθος και την ανάστασή του, αλλά επί τρία ολόκληρα χρόνια περιοδεύει ολόκληρη την Παλαιστίνη, κηρύττοντας τον λόγο του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι ανάγκη να ακούσει το Ευαγγέλιο, είναι ανάγκη να μάθει, να πληροφορηθεί, τι λέει ο Θεός, τι αποκαλύπτει ο Θεός, ποιο είναι το θέλημά του και φυσικά όχι μόνο να μάθει, αλλά και να ανταποκριθεί. Έχει ανάγκη να μάθει, τι ο Θεός έκαμε από αγάπη για τον άνθρωπο και τι οφείλει να κάμει ο άνθρωπος, ανταποκρινόμενος στην αγάπη του Θεού.

    Είναι δε εξόχως τραγικό το γεγονός, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν γνωρίζουν το Ευαγγέλιο, αλλά και δεν θέλουν να μάθουν τι λέει, τι διδάσκει το Ευαγγέλιο, καθ’ ον χρόνον το Ευαγγέλιο αυτό, που άρχισε να κηρύσσεται εκεί στη λίμνη της Γενισαρέτ, συνεχίζει να κηρύττεται επί 20 αιώνες, έχει δε μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και κυκλοφορεί και γραπτώς και με πολλούς άλλους τρόπους. Το ερώτημα είναι: Άραγε εμείς, που θέλουμε να είμαστε αληθινοί χριστιανοί, έχουμε μελετήσει το Ευαγγέλιο και αγωνιζόμαστε να εφαρμόσουμε, όσα αυτό διδάσκει; Ή μήπως, όταν θα έρθει η ώρα να φύγουμε από αυτό τον κόσμο, διαπιστώσουμε, ότι δεν έχουμε ακούσει το Ευαγγέλιο, ούτε αγωνιστήκαμε ποτέ να φυλάξουμε τις εντολές του Θεού;

    Στο σημείο αυτό θεωρώ αναγκαίο να επαναλάβω και πάλι ότι δεν μπορούμε να καρποφορήσουμε και να προκόψουμε στην κατά Χριστό ζωή χωρίς την μελέτη και ακρόαση του λόγου του Θεού. Η μελέτη αυτή, όταν συνοδεύεται από ανάλογη συνεχή προσπάθεια εφαρμογής του στην καθημερινή μας ζωή, φέρνει θαυμαστά αποτελέσματα. Όσο αναγκαία είναι η τροφή για το σώμα μας, άλλο τόσο και ακόμη περισσότερο είναι αναγκαίος ο λόγος του Θεού για την ψυχή μας, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, «ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού» (Ματθ. 4,4). Ο λόγος του Θεού δεν είναι όπως ο κάθε ανθρώπινος λόγος. Ο ανθρώπινος λόγος, όσο ελκυστικός και αν είναι, όση λογοτεχνική, ή ρητορική δύναμη και αν έχει, όσο φιλοσοφικό βάθος και αν διαθέτει, δεν παύει να είναι ανθρώπινος λόγος, ανίκανος να σώσει τον άνθρωπο. Αντίθετα ο λόγος του Θεού, όσο απερίτεχνος και αν είναι, όσο μωρός και αν φαίνεται στα μάτια των ορθολογιστών και αθέων, δεν παύει να είναι λόγος Θεού. Δηλαδή λόγος, που έχει δραστική δύναμη μέσα του. Όταν ο λόγος αυτός βρεί κατάλληλο έδαφος μέσα σε ψυχές που αγαπούν την αλήθεια, που διψούν το φώς της ζωής, εκδηλώνει τη δραστική του δύναμη, διότι είναι φορτισμένος με την ζωοποιό ενέργεια της Θείας Χάριτος. Και επομένως ικανός να μεταδίδει ζωήν αιώνιον στους πνευματικά νεκρούς από την αμαρτία ανθρώπους, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου μας, «τα ρήματα ά εγώ λαλώ υμίν πνεύμα εστίν και ζωή εστίν», (Ιω. 6,63).

    Τη δραστική αυτή δύναμη, που εμπερικλείει ο λόγος του Θεού, επισημαίνει και απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του. Γράφει: «Ζων γαρ ο λόγος του Θεού και ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον…», (Εβρ. 4,12). Δηλαδή είναι ζωντανός και δραστικός ο λόγος του Θεού και πιο κοφτερός από κάθε δίκοπο μαχαίρι. Ο ίδιος απόστολος συνιστά στο πνευματικό του τέκνο, τον Τιμόθεο, στην Α΄ προς Τιμόθεον επιστολή του: «ταύτα μελέτα εν τούτοις ίσθι, ίνα σου η προκοπή φανερά ή εν πάσιν». Να μελετάς, του λέγει, αυτά που σου γράφω. Ολόκληρη η ύπαρξή σου να είναι μέσα σ’ αυτά, για να γίνει φανερά σε όλους η προκοπή σου.

    Ο προφήτης Δαυΐδ, ο οποίος εκ πείρας είχε γευθεί αυτή την πραγματικότητα, παρομοιάζει στον πρώτο ψαλμό του, εκείνον που μελετά τον λόγο του Θεού μέρα και νύχτα, με το δένδρο που έχει φυτευτεί, εκεί που τρέχουν άφθονα νερά και το οποίο θα δώσει τον καρπό του στον κατάλληλο καιρό και τα φύλλα του δεν θα πέσουν, αλλά θα είναι πάντοτε καταπράσινο. «Και έσται ως το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων ό τον καρπόν αυτού δώσει εν καιρώ αυτού και το φύλλον αυτού ουκ απορρυήσεται και πάντα όσα αν ποιεί κατευοδωθήσεται», (Ψαλμ. 1,3). Σε άλλο ψαλμό του, τον 118, λέγει: «ως ηγάπησα τον νόμον σου Κυριε, όλην την ημέραν μελέτη μου εστίν … Ως γλυκέα τω λάρυγγί μου τα λόγιά σου, υπέρ μέλι τω στόματί μου», (97,103). Τόσο πολύ αγάπησα τον νόμο σου Κύριε, ώστε να γίνει εντρύφημά μου όλη την ημέρα. Τα θεία σου λόγια φέρνουν τόση γλυκύτητα στην ψυχή μου, όπως ακριβώς και το μέλι στον λάρυγγά μου.

    Την αναγκαιότητα αυτή κατενόησαν και συνειδητοποίησαν και οι άγιοι απόστολοι, οι οποίοι μετά την Πεντηκοστή επεδόθησαν σχεδον αποκλειστικά στο κήρυγμα και στη διδασκαλία του λόγου του Θεού, υπακούοντες στην εντολή του Κυρίου, «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις, «πάσαν τε ημέραν εν τω ιερώ και κατ’ οίκον ουκ επαύοντο διδάσκοντες και ευαγγελιζόμενοι Ιησούν τον Χριστόν», (5,42). Δεν έπαυαν κάθε μέρα, δημοσίως και κατ’ ιδίαν, να διδάσκουν το λαό και να ευαγγελίζονται τον Ιησούν. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο απόστολος Παύλος, όταν επισκέφθηκε για τελευταία φορά την Τρωάδα, κατά τη σύναξη της Θείας Ευχαριστίας «παρέτεινε τον λόγον μέχρι μεσονυκτίου», δηλαδή συνέχιζε να διδάσκει μέχρι τα  μεσάνυκτα, πράγμα που δείχνει, πόσο αναγκαία θεωρούσε τη διδασκαλία του λόγου του Θεού. Από το περιστατικό αυτό, αλλά και από άλλες μαρτυρίες συμπεραίνουμε, ότι ήδη από τα αποστολικά χρόνια το κήρυγμα είχε ενσωματωθεί μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Έτσι προσφερόταν στους πιστούς ο Χριστός πρώτα μεν ως άσαρκος Λόγος, δηλαδή ως διδασκαλία και κατόπιν ως σαρκωμένος, υπό τα είδη των καθαγιασμένων δώρων.

    Μετά από όσα παρά πάνω παραθέσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, μπορούμε να αντιληφθούμε, πόσο αναγκαία είναι η μελέτη του λόγου του Θεού για την πνευματική μας καρποφορία και πρόοδο. Ας φροντίσουμε επομένως, να εντάξουμε στο καθημερινό μας πρόγραμμα την εν λόγω μελέτη, χωρίς την οποία είναι αδύνατη η σωτηρία μας. Ας ευχηθούμε στην καινούργια εκκλησιαστική χρονιά, στην οποία εισήλθαμε εδώ και μερικές ημέρες, να επιτύχουμε πλούσια πνευματική καρποφορία και άφθονη την Χάρη του Θεού και τις ευλογίες της Κυρίας Θεοτόκου. Αμήν.