Το μάθημα της «Ιερής Παιδοποιίας»

Το μάθημα της «Ιερής Παιδοποιίας»

Βασιλική Οικονόμου

«Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ, τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον…» Από τον Ε’ Οίκο των Χαιρετισμών της Παναγίας μας.

.«ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» Ησαΐας η’ 18.

❈

Σκέφτομαι τα εκατοντάδες χιλιάδες έμβρυα που φονεύονται κάθε χρόνο στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας.

Ιστορίες για εκτρώσεις λόγω επικίνδυνων επιπλοκών στην κύηση, εκτρώσεις λόγω «κακών προγνωστικών» για το κυοφορούμενο πλάσμα, εκτρώσεις λόγω βιασμού, λόγω ανικανότητας της μάνας να είναι μάνα (ή του πατέρα να είναι πατέρας…), εκτρώσεις με το «χάπι της επόμενης ημέρας», εκτρώσεις λόγω ψυχολογικής ή συναισθηματικής πίεσης, λόγω καριέρας, «σιλουέτας», καλοπέρασης…αλλά και εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, που επίσης συνιστούν φόνο, αφού εμπεριέχουν τη θανάτωση των «μη αξιοποιήσιμων εμβρύων»… Πόσες φορές γινόμαστε μικροί θεοί στη θέση τού άπειρου Θεού κι αποφασίζουμε και ενεργούμε καταργώντας την αξία της ζωής και την πίστη στη θεία πρόνοια και σοφία, την εμπιστοσύνη στο έλεος και στη δικαιοσύνη του Κυρίου!

Άραγε, θα γινόντουσαν όλοι αυτοί οι φόνοι εμβρύων, αν γνώριζαν, τουλάχιστον οι συνειδητά Χριστιανές μανάδες, ότι το πλάσμα αυτό στα σπλάχνα τους έχει ψυχή ήδη απ’ τη στιγμή της σύλληψής του κι ότι δεν θα είχαν συλλάβει, αν δεν το επέτρεπε ο Κύριος; Θα καταφεύγαν στη σφαγή, αν κάποιος τους είχε πει από νωρίς, ότι είναι ιερό αυτό το πλάσμα εκεί μές στα σωθικά τους, είναι εικόνα του Θεού; Ότι είναι ιερό το καταφύγιο της μήτρας, ιερή η μητρότητα και έγκλημα βαρύ η εμβρυοκτονία; Ότι η αγία Εκκλησία μας – και δι’ αυτής ο Ίδιος ο Θεός! – όρισε με τους Ιερούς Κανόνες της, ότι η γυναίκα που φόνευσε τ’ αγέννητο σπλάχνο της δεν μπορεί να κοινωνήσει για χρόνια ολόκληρα; Μικρός αφορισμός είναι αυτό, δεν είν’ απλά μια τιμωρία! Μένεις αποκομμένη από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που είν’ η ίδια η ζωή!

Μήπως θα’ ταν αλλιώς τα πράγματα, αν διδασκόμασταν από παιδιά απλές τρανές αλήθειες; Αν, αντί για ανόητα, «δηλητηριασμένα» παραμύθια με Χιονάτες, Σταχτοπούτες, μάγισσες και ξωτικά και τέρατα και βασιλόπουλα και δράκους και παλάτια – και ό,τι άλλο προπαγανδίζει η σύγχρονη έντυπη ή ηλεκτρονική «λογοτεχνία» -, ακούγαμε ξανά και ξανά την πιο όμορφη κι αληθινή ιστορία του κόσμου στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας (μαζί με μια σύντομη ερμηνεία τους), ώσπου να γίνει ανάσα μας; Την ιστορία ότι κάποτε κατέβηκε ο Υιός του Θεού στη γη κι έγινε με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος Άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, μες στην κοιλιά τής πάναγνης Αειπαρθένου Μαριάμ, της Θεοτόκου Παναγίας μας, με τρόπο θαυμαστό! Κι ότι, όταν η Παναγία συνάντησε, έγκυος ήδη, τη γηραιά αγία εξαδέλφη Της, την Αγία Ελισάβετ, που ήταν κι εκείνη έγκυος – με τρόπο επίσης θαυμαστό, αφού πριν ήταν στείρα! – και είχε στην κοιλιά της το μεγαλύτερο Προφήτη όλων των αιώνων, τον Τίμιο Πρόδρομο, τότε το έμβρυο-Πρόδρομος μέσα στη γέρικη κοιλιά τής Ελισάβετ σκίρτησε χαιρετώντας με χαρά το έμβρυο-Ιησού Χριστό στην κοιλιά της Παναγίας! Δε θ’ άρπαζε μ’ έκπληξη η παιδική ψυχή αυτήν τη νοερή εικόνα και θα τη φύλαγε γερά στη μνήμη της; Το έμβρυο να χαιρετά το έμβρυο! Ζωή, ψυχή και αγιότητα μες στις κοιλιές Αγίων Εγκύων!

Και μήπως – λέω, μήπως – θα’ ταν αλλιώς τα πράγματα, αν μάθαιναν τα χριστιανόπουλα – που, όπως όλα τα παιδιά, αναπόφευκτα ρωτάνε από παιδική περιέργεια, όταν βλέπουν έγκυο γυναίκα -, πως απ’ την πρώτη στιγμή που θα βρεθεί το πλασματάκι τούτο το μικρούλι κι ασχημάτιστο στην κοιλιά της μάνας του, το τοσοδούλι αυτό σποράκι που δημιουργήθηκε, όταν ενώθηκε η αγάπη του μπαμπά με την αγάπη της μαμάς («- Μα πώς, μαμά;» «- Θα σου εξηγήσω όταν μεγαλώσεις, είσαι μικρός/μικρή ακόμα») , από την πρώτη αυτή στιγμή έχει ψυχή; Πως ό,τι νιώθει η μάνα, περνάει και σ’ αυτό; Αν η μάνα αγιάζεται κοντά στον Χριστό, αγιάζεται κι αυτό! Αν η μάνα λερώνει την ψυχή και το σώμα της με αμαρτίες, λερώνεται κι αυτό! Αν πάθει κάτι το έμβρυο σ’ οποιαδήποτε στιγμή της κρυφής ζωής του, στην ουσία αυτός που πάσχει και πονάει και φοβάται είν’ ένας άνθρωπος, όχι απλά ένα άψυχο κομμάτι κρέας!

Σκέψου να διδάσκονταν οι έφηβοί μας όχι διαστροφικά μαθήματα «σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης», αλλά Συναξάρια Αγίων και Δικαίων, που δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν κι όμως το καταφέραν με την ταπεινή προσευχή, όχι με την ιατρική παρέμβαση και την επιβολή στο θείο θέλημα!

Να διδάσκονταν ότι η πίστη του Αβραάμ και της Σάρρας έφεραν δώρο ευλογημένο τον Ισαάκ!

Οι προσευχές του Ισαάκ έδωσαν δίδυμα, τον Ιακώβ και τον Ησαύ!

Οι προσευχές τής Ραχήλ τής χάρισαν τον Ιωσήφ!

Οι προσευχές του Μανωέ τού έδωσαν τον Σαμψών!

Οι προσευχές τής Άννας τής δώρισαν τον Προφήτη Σαμουήλ!

Οι προσευχές του Ζαχαρία και της Ελισάβετ έφεραν στον κόσμο τον Προφήτη και Πρόδρομο και Βαπτιστή του Χριστού Ιωάννη!

Και – ω θαύμα θαυμάτων! – οι προσευχές του Ιωακείμ και της Άννας τούς αντάμειψαν με τη Γέννηση της Πάναγνης Μαρίας, που θα γινόταν η Θεοτόκος και θα έφερε τον Ίδιο τον Υιό του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, σαρκωμένο ως άνθρωπο στην αγιασμένη κοιλία Της, με τρόπο που νους ανθρώπου δε χωρεί!

Μα μήπως ήταν μόνο της Παλαιάς Διαθήκης αυτές οι θαυματουργές προσευχές που έφερναν τέκνα άγια και πανάγια; Όχι!!!

Οι προσευχές των Αγίων Βασιλείου και Εμμέλειας τούς έδωσαν τον Ουρανοφάντορα Άγιο Βασίλειο τον Μέγα!

Οι προσευχές της Αγίας Νόννας είχαν καρπό τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο!

Οι προσευχές του Θεοφάνη και της Νόννας τούς χάρισαν τον Άγιο Νικόλαο το Θαυματουργό Επίσκοπο Μύρων της Λυκίας!

Οι προσευχές του Παύλου και της Διονυσίας τούς δώρισαν το Μέγα Όσιο Ευθύμιο!

Οι προσευχές του Ιωάννη και της Σοφίας είχαν καρπό τον Όσιο Σάββα τον Ηγιασμένο!

Οι προσευχές του Ηγεμόνα Στεφάνου και της πριγκίπισσας Άννας έδωσαν τον Όσιο Σάββα, πρώτο Αρχιεπίσκοπο Σερβίας!

Η προσευχητική ζωή τού Κύριλλου και της Μαρίας είχε καρπό τη γέννηση του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ!

Οι προσευχές του Ιερέα Κυριάκου και της πρεσβυτέρας Άννας έδωσαν τον Όσιο Ιωάννη το Λαμπαδιστή!

Οι προσευχές της ταπεινής Ευγενίας έδωσαν την Οσιομάρτυρα Ελέσα!

Οι προσευχές μιας στείρας μάνας τής χάρισαν τον Όσιο Ιλαρίωνα Επίσκοπο Μεγληνίας!

Οι προσευχές του Ιλλουστρίου και της Άννας έδωσαν την Αγία Βασίλισσα Θεοφανώ!

Οι προσευχές της άτεκνης Θεοδώρας έφεραν στον κόσμο την Οσία Θεοδώρα την από Καισαρείδος!

Οι προσευχές του Μιχαήλ και της Καλής τούς δώρισαν την Αγία Θωμαΐδα από τη Λέσβο!

Καρπός προσευχής ήταν η Αγία Οσιομάρτυς Φιλοθέη η Αθηναία!

Καρπός προσευχής ήταν ο Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυς εκ Βουλγαρίας!

Καρπός προσευχής ο Όσιος Αλέξανδρος εκ Ρωσίας!

Καρπός προσευχής ο Άγιος Γρηγόριος Επίσκοπος Άσσου!

Καρπός προσευχής ο Άγιος Ευθύμιος ο Θαυματουργός Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ!

Καρπός προσευχής και ο Άγιος Ιωάννης ο Καλοκτένης Μητροπολίτης Θηβών!

Και πόσα άλλα τέτοια δώρα εξ Ουρανού θα γνωρίζαμε με τα ονόματά τους, αν ήταν όλα καταγεγραμμένα! Πόσες ευλογημένες ψυχές ήλθαν να παρηγορήσουν τη γη, μετά από προσευχές άτεκνων μα πιστών γονέων! Αλλ’ ήταν άραγε μόνο οι προσευχές, που έφεραν στους γονείς τέτοιους καρπούς αγιασμένους; Θ’ αρκούσε μόνη η προσευχή, αν δεν ήταν ενωμένη και θρεμμένη με την ακλόνητη πίστη και την αγία ταπείνωση, με την πλήρη παράδοση στο θείο θέλημα, με το θεάρεστο βίο;

Με τη βοήθεια πάντα του Θεού, δε θα ωφελούσε άραγε την παιδική κι εφηβική ψυχή και δε θα προλάμβανε – τουλάχιστον – την άγνοια που οδηγεί στις εκτρώσεις και τις τεχνητές γονιμοποιήσεις ένα – έστω κατ’ οίκον – μάθημα σεμνό, χριστιανικό, προσευχητικό για την «Ιερή Παιδοποιία»; Θα μου πεις, ίσως, «Μα στη σημερινή δαιμονική κοινωνία τι άμυνες μπορεί να έχει ένα παιδί από παντού βαλλόμενο, ό,τι ανατροφή κι αν λάβει;» Δεν ξέρω, αν σφάλλω, μα θαρρώ πως, αν οι γονείς είναι δοσμένοι στον Χριστό ολόψυχα (και δεν ακολουθούν τη μισή μέρα τον Χριστό και την άλλη μισή το Διάβολο), αν οι γονείς έχουν αγιασμένο βίο – άλλωστε και η Παναγία μας τον Χριστό στην ασεβή Ναζαρέτ Τον ανέθρεψε, δίνοντάς μας το παράδειγμα – και αν εμπνέουν οι γονείς και μεταδίδουν μ’ όλη τους την ύπαρξη και τη βιοτή το μέλι της θείας αγάπης στα παιδιά τους, τότε ο καλός Θεός θα τα φυλάξει αυτά τα παιδιά από τις επιθέσεις του πονηρού∙ θα ανταμείψει τους καλούς δούλους Του για τον αγώνα και την απόλυτη αφοσίωσή τους. Ξέρει ο Παντοδύναμος να φυλά τα πλάσματά Του, όταν Του τα αναθέτουμε ολόψυχα. Και δεν υπάρχει καλύτερος φρουρός για τα παιδιά απ’ την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Παναγία μας.

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε!

❈

«ἰδοὺ ἡ κληρονομία Κυρίου υἱοί, ὁ μισθὸς τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός. ὡσεὶ βέλη ἐν χειρὶ δυνατοῦ, οὕτως οἱ υἱοὶ τῶν ἐκτετιναγμένων. μακάριος ὃς πληρώσει τὴν ἐπιθυμίαν αὐτοῦ ἐξ αὐτῶν· οὐ καταισχυνθήσονται, ὅταν λαλῶσι τοῖς ἐχθροῖς αὐτῶν ἐν πύλαις.» Ψαλμός ρκστ’ 3-5.

Από Σίτος Θεού