Τό φῶς τῶν ἐναρέτων

Τό φῶς τῶν ἐναρέτων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι δὲν διακρίνονται ἰδιαίτερα γιὰ τὴν πρόθυμη ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων στὸ ἐπάγγελμά τους καὶ γιὰ τὴν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν στὴν προσωπική τους ζωή. Τὰ δυὸ αὐτὰ εἶναι ἀλληλένδετα. Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν, ποὺ διαμορφώνει τὴν εὐσυνειδησία στὸν ἄνθρωπο, εἶναι προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀκριβῆ τήρηση τῶν καθηκόντων του. Ὅσοι κατορθώνουν αὐτὸν τὸ συνδυασμὸ βιώνουν βαθύτατη ἱκανοποίηση, ἡ ὁποία διαρκεῖ πολλὰ χρόνια. Ὅταν δὲ εἶναι μόνιμος τρόπος ζωῆς καὶ δραστηριότητας, ἡ ἱκανοποίηση εἶναι ἰσόβια. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν τὴν ἱκανοποίηση, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὅλοι συνέπεια στὶς προϋποθέσεις. Θὰ ἀναφέρουμε δύο παραδείγματα, ἀφοῦ προηγουμένως κάνουμε μία ἀναγκαία διευκρίνιση. Ἡ ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων μὲ ἀφοσίωση ψυχῆς καὶ ὄχι μὲ ὑπαλληλικὴ νωχέλεια, προϋποθέτει θρησκευτικὴ συνείδηση καὶ παρουσία πολλῶν ἀρετῶν στὸν ἄνθρωπο.

  Ἔλεγε ἕνας συνταξιοῦχος δάσκαλος, ἐνσυνείδητος στὸ λειτούργημά του, ὅτι ματαίως ψάχνει νὰ βρεῖ ἕνα μαθητή του ποὺ νὰ τὸν κατηγορεῖ. Ὅλοι τὸν ἐπαινοῦν, τὸν χαιρετοῦν, τοῦ ἐκδηλώνουν σεβασμὸ καὶ ἔχουν ὡραῖες ἀναμνήσεις. Οἱ μαθητές του εἶναι τὰ πνευματικὰ τέκνα, γιὰ τὰ ὁποῖα μιλάει μὲ ἀγάπη καὶ πολλὲς φορὲς ἀστειευόμενος διαβεβαιώνει ὅτι κάθε θετικὸ καὶ ὡραῖο ποὺ ἔχουν τὸ ὀφείλουν στὸ δάσκαλό τους! Καὶ μετὰ ἀπὸ δύο καὶ τρεῖς δεκαετίες τὰ ἀμοιβαῖα συναισθήματα ὑπάρχουν. Οἱ μαθητὲς μεγαλώνουν καὶ ἀλλάζουν, ἀλλὰ καὶ ὁ δάσκαλος μεγαλώνει καὶ ἀρχίζει νὰ λησμονεῖ καὶ νὰ μὴ ἀναγνωρίζει εὔκολα τοὺς μαθητές του, ποὺ τώρα εἶναι ἄνδρες καὶ γυναῖκες μὲ ἐπαγγέλματα καὶ οἰκογένειες. Ὁ συνταξιοῦχος δάσκαλος κάθε φορὰ ποὺ συναντᾶ μαθητή του ἢ τὸν θυμᾶται ἰδιαίτερα ἀπὸ κάποιο χαρακτηριστικὸ τῆς προσωπικότητάς του, χαίρεται καὶ πλημμυρίζει ἡ ψυχή του ἀπὸ ἱκανοποίηση, ποὺ δὲν ὑπάρχουν λόγια νὰ τὴν περιγράψουν.

  Τὸ δεύτερο παράδειγμα μᾶς τὸ δίνει ἕνας Ἱερέας, ὁ ὁποῖος ἐργαζόταν ἐπὶ δεκαετίες σὲ μικρὲς καὶ ἀπόμακρες ἐνορίες, χωρὶς ποτὲ νὰ ἐπιδιώξει βελτίωση θέσης. Ἦταν εὐχαριστημένος ἀπὸ τὸ ταπεινό του ἔργο. Τὸν διέκρινε ἡ προθυμία νὰ ἐξυπηρετεῖ τοὺς ἐνορίτες του ἀφιλοκερδῶς, νὰ ἐπικοινωνεῖ μαζί τους, vὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ συντήρηση καὶ εὐπρέπεια τῶν κεντρικῶν ναῶν καὶ τῶν ἐξωκκλησίων καὶ νὰ διαχειρίζεται τὰ ἔσοδά τους μὲ  εὐσυνειδησία, κάτι ποὺ τὸ εἶχαν ἐκτιμήσει ἰδιαίτερα καὶ προσέφεραν χρήματα γιὰ τὸ ἔργο του. Ποτὲ δὲν ἔλειπαν τὰ χρήματα καὶ μποροῦσε νὰ καλύπτει τὶς ἀνάγκες τῶν ἐνοριῶν του. Ἦταν ἱεροπρεπὴς ἐντὸς τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκτός, ὅταν τελείωνε ἡ θεία Λειτουργία καὶ μὲ ἐνδιαφέρον οἱ ἄνθρωποι τὸν περίμεναν γιὰ καφὲ στὸ καφενεῖο ἤ στὴν αἴθουσα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ συνομιλοῦσε πρόθυμα μὲ ὅλους, ἔλυνε διάφορες ἀπορίες ποὺ εἶχαν σχέση μὲ τὴ θρησκεία, τὶς ἀνάγκες τοῦ χωριοῦ καὶ συγχρόνως ἔπαιρνε πληροφορίες καὶ γιὰ τοὺς ταξιδεμένους ἐνορίτες του. Πάντα ἔφευγε ἀπὸ τὴν ἐνορία του εὐχαριστημένος καὶ δοξολογοῦσε τὸν Κύριο ποὺ τὸν ἀξίωνε νὰ τελεῖ τὰ ἱερατικά του καθήκοντα καὶ νὰ ἱκανοποιεῖ τοὺς ἀνθρώπους. Ἦταν ἀκούραστος, παρόλο ποὺ ἔπρεπε νὰ διανύει μεγάλες ἀποστάσεις. Πάντα διακονοῦσε σὲ περισσότερες ἀπὸ μία ἐνορίες, λόγῳ ἐλλείψεως ἐφημερίων. Οἱ καλές του ἐμπειρίες ἀπὸ τὴ διακονία του, διατηροῦσαν τὸν ἱερό του ζῆλο, ἀλλὰ καὶ τὴν καλὴ προθυμία νὰ ἐργάζεται, ἄν καὶ εἶχε ξεπεράσει τὴν πεντηκονταετία στὴν ἱερωσύνη! Κάθε φορὰ ποὺ τὸν ρωτοῦσαν οἱ ἐνορίτες καὶ ἄλλοι γνωστοί του, ἂν θὰ βγεῖ στὴ σύνταξη, χαμογελοῦσε καὶ τοὺς ἔλεγε: «Ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς τῆς ἐπαρχίας δὲν βγαίνουμε στὴ σύνταξη, ὅταν μποροῦμε νὰ λειτουργήσουμε. Δὲν λησμονοῦμε ὅτι ἡ ἱερωσύνη ὑπάρχει μέχρι τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς μας καὶ μακάρι μέχρι τότε νὰ εἴμαστε στά πόδια μας καὶ νὰ ἔχουμε σώας τὰς φρένας!».

  Τὸν ἐνάρετο ἄνθρωπο δὲν τὸν βλέπουν ὅλοι μὲ ἀγάπη. Πάντα ὑπάρχουν μερικοὶ ποὺ θέλουν νὰ τὸν μειώσουν στὰ μάτια τῶν πολλῶν, γιατί οἱ ἴδιοι ἐλέγχονται ἀπὸ τὴν παρουσία του. Δὲν φτάνουν νὰ γευθοῦν τοὺς καρποὺς τοῦ δέντρου καὶ θέλουν νὰ τὸ κόψουν. Ὅμως ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων τὸν ἀποδέχεται καὶ μερικοὶ καλοπροαίρετοι τὸν προσέχουν περισσότερο, διδάσκονται ἀπὸ τοὺς λόγους του καὶ τὰ ἔργα του. Ἂν δὲ ὁ ἐνάρετος εἶναι καὶ κληρικός, ἡ ὠφέλεια ποὺ προκύπτει στὸ κοινωνικὸ σύνολο εἶναι μεγάλη.

  Τὸ φῶς τῶν ἐνάρετων ἀνθρώπων εἶναι ἀναγκαῖο στὴν σκληρὴ ἐποχή μας, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔχουν χάσει τὸν πνευματικό τους προσανατολισμὸ καὶ δυστυχοῦν, παρόλη τὴν ἐξωτερικὴ λάμψη τους καὶ τὴν ὑποκρισία στὴ ζωή τους.

orthodoxostypos