Η Ματαιότης των Αντιχριστιανικών Ονείρων

Ἡ Ματαιότης τῶν Ἀντιχριστιανικῶν Ὀνείρων

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

  Μέσα στὴν ἱστορικὴ δίνη τῶν φιλοσοφικῶν σκέψεων καὶ τὴν ἐμφάνιση κάθε εἴδους μεταφυσικῆς ἀναζητήσεως, ἀπὸ τὸν 19ο αἰῶνα κ.ἑ., μὲ κατ΄ἐξοχὴν σημεῖα ἀναφορᾶς τὴν γαλλικὴ ἐπανάσταση καὶ τὸν Διασκωτισμό, ἐγεννήθη ἕνα θρησκειοφιλοσοφικὸ ρεῦμα, τὸ ὁποῖο βάλθηκε νὰ καταργήσῃ ἐν ὀνόματι τοῦ «ὀρθολογισμοῦ» καὶ τῆς «ἐπιστήμης» τὸ ὑπερφυσικό.

  Ἦλθε μὲ μένος σατανικὸ, ὡς αὐθεντία, γιὰ νὰ καταργήσῃ τὴν διαιώνια προσδοκία τῶν Ἐθνῶν, νὰ ἀλλοιώσῃ τὸ διὰ τοῦ Χριστοῦ μέγα καὶ αἰώνιο μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ ἐπανασυστήσῃ μιὰ νέα εἰδωλολατρία ὡς αὐτὴ διεκτραγωδεῖ ὁ μέγας Ἡσαΐας: «Φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν» (Ἡσαΐας 22,13). Δυστυχῶς, δάσκαλός του ὑπῆρξε ὁ ἀπνευ­μάτιστος Προτεσταντισμὸς, ὁ ὁποῖος ὡς αὐθεντία ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, ἐνῶ προσπάθησε νὰ ξεπλύνῃ τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ παπικὰ παράσιτα, ὅταν πέταξε τὸ βρώμικο νερό δυστυχῶς πέταξε καὶ τὸ μωρό.

  Ἔτσι μὲ ὑψωμένο τὸ ἀθεϊστικὸ λάβαρο καὶ στὴν καλλίτερη περίπτωση, τὸν ἀγνωστικισμό, ὁ ἀντιχριστιανικὸς ἰδεαλισμὸς τῆς γαλλικῆς ἐπαναστάσεως ἐξελίχθηκε σὲ νεοειδωλολατρικὸ μόρφωμα, αὐτὸ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ-οὑμανισμοῦ (ὄχι τῆς ἀνθρωπιᾶς ἢ τοῦ ἀλτρουϊσμοῦ ποὺ ἔχει ἄλλη ἔννοια), τὸ ὁποῖο σημαίνει τὴν πίστη στὸν ἀνθρωποθεὸν καὶ ὄχι στὸν θεάνθρωπον. Σύγχρονός μας ὑποστηρικτὴς τοῦ ρεύματος αὐτοῦ εἶναι ὁ Richard Dawkins, μὲ ἀπανωτὲς συγγραφὲς πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτήν.

  Καὶ ἡ ἀντιχριστιανικὴ μανία θεριεύει περισσότερο κατὰ τὶς ἑορταστικὲς περιόδους καὶ δή τὴν περίοδον τῶν Χριστουγέννων, ὅπου ὁ Θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔρχεται στὸν ἱστορικὸ κόσμο καὶ φωτίζει τὸν φάρο τῆς πραγματικῆς θρησκείας, δίδων ἕνα τέλος στὴν θρησκευτικὴ καὶ φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση καὶ πολυφωνία.

  Ἡ σφαλερῶς διαφημιζομένη ὡς μεγαλειώδης γαλλικὴ ἐπανάσταση, ὄντως ἀνέντιμη ἀπέναντι στὸ ἱερατεῖο ποὺ στήριξε τὴν ἀνατροπὴ τοῦ παλαιοῦ πολιτικοῦ καθεστῶτος, τὴν μοναρχία καὶ τὸν φεουδαρχισμό, καὶ ἐμπνευσμένη ὄχι ἀπὸ τὸν λαὸ, ἀλλὰ ἀπὸ φιλοσοφικὲς μορφὲς, ὅπως ὁ Βολταῖρος καὶ ὁ Ρουσσώ, οἱ ὁποῖοι ἔθεσαν τὸν «ὀρθὸ λόγο» ὡς τὸ μόνο καὶ ἀπόλυτο κριτήριο ἀληθείας, καθώς ἀπέρριψαν συλλήβδην τὴν θρησκείαν ὡς ἁπλῆν δεισιδαιμονίαν, εἶναι καὶ αὐτὴ ποὺ πρώτη ἔθεσε τὰ θεμέλια γιὰ τὸν σύγχρονο secularism καὶ τὴν ἀθεϊστικὴ λογική.

  Ἰσχυρὸ παράδειγμα ὅτι ἐπιχειρήθηκε μία συστηματοποιημένη ἀποχριστιανοποίηση τῆς γαλλικῆς κοινωνίας ἀπετέλεσε μόλις ἀπὸ τὸ δεύτερο ἔτος τῆς ἐπαναστάσεως τό γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰωσὴφ Φουσέ, ἀντιπρόσωπος τῆς Συμβατικῆς Συνελεύσεως, ἀνεκοίνωσε στὶς 26 Σεπτεμβρίου 1793 τὴν ἵδρυση μιᾶς “Θρησκείας τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς Φυσικῆς Ἠθικῆς”. Παρατηρεῖται τὸ παράδοξο, ὅτι δηλαδὴ ἀκόμα καὶ στὴν προσπάθειά τους νὰ διαφύγουν τὴν ‘’θρησκευτικὴ δεισιδαιμονία’’, δὲν ἠδύναντο παρὰ νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ὑπάρξεως αὐτῆς, ἀλλὰ προσπαθοῦν νὰ τὴν μετατρέψουν σὲ κάτι ἀνθρώπινο, καὶ κατὰ συνέπεια μεταβαλλόμενο. Ἔτσι ἡ δημοκρατία καὶ ἡ φυσικὴ ἠθικὴ μετονομάζονται σὲ θρησκεία καὶ μετασχηματίζονται σὲ μορφώματα, ὅπως οἱ ἀφηρημένες ἀρχαιοελληνικὲς θεότητες. Οὔτε ἡ λεγομένη δημοκρατία εἶναι θεὸς οὔτε πολλῷ μᾶλλον ἡ φυσικὴ ἠθική, ἡ ὁποία παραμένει σὲ ὅλους τοὺς πολιτισμούς, τὶς θρησκεῖες καὶ τὶς φυλὲς τοῦ κόσμου πάντοτε ἡ ἴδια, γεγονὸς ποὺ δηλώνει ὅτι τοὐλάχιστον ὑπάρχει κοινὴ ῥίζα ἀσχέτως τῶν κοινωνικῶν ἐπαναλείψεων ποὺ στὴν ἱστορικὴ πορεία δύναται νὰ ὑφίστανται.

  Προηγήθηκε, βέβαια, τῶν γεγονότων αὐτῶν καὶ ἡ δημιουργία ἑνὸς πολιτικοῦ ἡμερολογίου, τὸ ὁποῖο ἐπιχειροῦσε νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸ χριστιανικό, μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῶν ὀνομάτων τῶν μηνῶν καὶ τὴν καθιέρωση πολιτικῶν ἑορτῶν στὴν θέση τῶν θρησκευτικῶν. Ὁ εἰσηγητής, Μαρὶ Ζοζὲφ Σενιέ, διεκήρυξε: “Ἐλεύθεροι ἀπὸ προκαταλήψεις καὶ ἄξιοι νὰ ἐκπροσωπῆτε τὸ γαλλικὸ ἔθνος θὰ μπορέσετε πάνω στὰ συντρίμμια τῆς ἐκθρονισμένης δεισιδαιμονίας νὰ θεμελιώσετε τὴν μοναδικὴ παγκόσμια θρησκεία, ποὺ δὲν ἔχει οὔτε μυστικὰ οὔτε μυστήρια, ποὺ τὸ μοναδικὸ της δόγμα εἶναι ἡ ἰσότης, ῥήτορές της εἶναι οἱ νόμοι μας, ἱερεῖς της εἶναι οἱ ὑπάλληλοί μας καὶ ποὺ λιβανίζει τὴν μεγάλη οἰκογένεια μόνο μπροστὰ στὸν βωμὸ τῆς πατρίδος, τῆς κοινῆς μητέρας καὶ θεότητος”.

  Ἡ ὅλη πολεμικὴ ἐδημιούργησε κλῖμα φανατισμοῦ κατὰ τοῦ χριστιανισμοῦ, συνέπεια τοῦ ὁποίου ἦτο νὰ ἐκδοθοῦν διατάγματα, τὰ ὁποῖα ἀπηγόρευον τὴν ἀγαμία τῶν κληρικῶν, ἐσφράγιζαν ἐκκλησίες καὶ ἐκάλουν ἱερεῖς νὰ ἀποκηρύξουν τὴν “χριστιανικὴ δεισιδαιμονία”. Λαοπλάνοι καὶ δημαγωγοὶ διεκήρυττον ὅτι ὁ χριστιανισμὸς ἦτο σύμμαχος τῆς τυραννίας καὶ ταυτοχρόνως ἐπαναστατικὲς ἐπιτροπὲς ἐξετέλουν χρέη διωκτῶν, ἀφοῦ ἐπέβλεπον τὸ κάψιμο καὶ τὴν καταστροφὴ ἐκκλησιῶν καὶ τὴν ἐκτέλεση κληρικῶν. Στὶς 26 Νοεμβρίου 1793, ἡ Λέσχη τῶν Ἰακωβίνων ἐχαρακτήρισε τὸν χριστιανικὸ σταυρὸ “ἀντεπαναστατικὸ σύμβολο”. Πλήθη κατέλαβαν ἐκκλησίες, μετατρέποντάς τες εἰς “Ναοὺς τῆς Λογικῆς”. Στὶς 10 Νοεμβρίου 1793, ἐν τῇ Παναγίᾳ τῶν Παρισίων, ἡ ἠθοποιὸς Σοφὶ Μομορὸ ἐστέφθη “Θεὰ τῆς Λογικῆς” σὲ μία παρωδία τελετῆς, ὅπου ἀντάμειβε τοὺς πιστοὺς μὲ φιλιά ὡς “ἀντίδωρο”.

  Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, στὶς 20 Νοεμβρίου 1793, ἐψηφίσθη νόμος, ὁ ὁποῖος ἔθετε στὴν παρανομία τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἐπιχειροῦσε νὰ τὸν ἀντικαταστήσῃ μὲ τὴν “Λατρείαν τῆς Λογικῆς”. Οἱ ἐκκλησίες ἐγίνοντο ναοὶ μαρτύρων τῆς Ἐπαναστάσεως, τὰ βαπτίσματα ἐγίνοντο στὸ ὄνομα τῆς “Ἐλευθερίας, Ἰσότητος, Ἀδελφότητος” καὶ στὰ νεκροταφεῖα ἀνηρτήθη ἡ ἐπιγραφὴ “ὁ θάνατος εἶναι ἕνας αἰώνιος ὕπνος”. Μετὰ τὴν ἄνοδο τῶν Ἰακωβίνων καὶ τοῦ Ροβεσπιέρου, εἰσηγήθη ἡ “Λατρεία τοῦ Ὑπερτάτου Ὄντος”, μιὰ «ντεϊστικὴ» θρησκεία ποὺ ἀνεγνώριζε ἕνα ἀφηρημένο “ὄν” ἄνευ παρεμβάσεως στὶς ἀνθρώπινες ὑποθέσεις. Ὁ Ροβεσπιέρος ἐδήλωσε: “Στὰ μάτια τοῦ νομοθέτου ἀλήθεια εἶναι ὅ,τι εἶναι ὠφέλιμον στὸν ἄνθρωπο καὶ καλὸ στὴν πράξη […] Ἡ ἰδέα τοῦ ὑπερτάτου ὄντος εἶναι μία ἀδιάκοπη ἔκκληση στὴν δικαιοσύνη, εἶναι ἑπομένως κοινωνικὴ καὶ ρεπουμπλικανική”. Αὐτὸ τὸ κακέκτυπο “θρησκείας” ἦτο παραλλήλως καὶ τεκτονικὸ κατασκεύασμα, μὲ τὸ πολιτικὸ ἱερατεῖο νὰ ἑρμηνεύῃ τὶς “βουλὲς” τοῦ «Ὑπερτάτου Ὄντος». Καὶ ἡ ὅλη προσπάθεια καὶ ἐπιχείρηση νὰ ἐξαφανισθῇ ἡ θρησκεία, ὡδήγησε στὴν δημιουργίᾳ μιᾶς θρησκευτικῆς καρικατούρας.

  Συνεχιστὴς τῆς παρανοϊκῆς αὐτῆς «λογικῆς» ἐμφανίζεται στὶς ἡμέρες μας νὰ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Richard Dawkins, τοῦ ἄθεου βιολόγου, ὁ ὁποῖος ἔχει θέσει ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ πείσῃ τὸν κόσμο ὅτι ἡ ζωὴ οὐσιαστικὰ δὲν ἔχει σκοπό. Πόσο παράδοξο ἀκούγεται καὶ ταυτοχρόνως πόσο τραγικό. Βέβαια, ὁ ἴδιος ἐμεγάλωσε μέσα στὴν ἀγγλικανική ὁμολογία, ἕνα παπικο-προτεσταντικὸ ξέφτισμα, μιὰ κρατικὴ θρησκεία, ποὺ μοναδικὸς της σκοπὸς καὶ στόχος ἦτο νὰ ὑποστηρίξῃ τὴν ὑπεροψία τῆς γηραιᾶς καὶ κάποτε κραταιᾶς Ἀλβιῶνος. Μάλιστα ἡ ἀντιχριστιανικὴ πολεμικὴ αὐτοῦ ἐκτίθεται ἀναλυτικῶς στὴν σειρὰ ἐκπομπῶν, οἱ ὁποῖες προεβλήθησαν τὰ Χριστούγεννα τοῦ ἔτους 1991. Γιὰ αὐτὸν ἡ «λογική» καὶ ἡ «ἐπιστήμη» ἀποτελοῦν τὰ ὕψιστα ἰδανικὰ, μὲ βάση τὰ ὁποῖα ἕνας ἄνθρωπος ὀφείλει νὰ κινῆται στὴν ζωή του, καὶ νὰ ἑρμηνεύῃ τὸν κόσμο.

  Οἱ χρόνοι ὅμως ἐκύλησαν, ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος γράφεται καθημερινῶς μὲ δυναμικὴ ποὺ κανένα ἀνθρώπινο σύστημα καὶ ἰδεολογία δὲν δύναται νὰ ἀνατρέψῃ τὴν πορείαν της. Ἔτσι καὶ ὁ Dawkins μετὰ ἀπὸ μόχθο καὶ κόπο καὶ ἱδρῶτα καὶ προσ­πάθειες, προσφάτως ἄρχισε νὰ ἀναγνωρίζῃ τὴν ὑπεροχὴ τοῦ χριστιανισμοῦ ἔναντι πάντων τῶν ἄλλων θρησκειῶν, ἀφοῦ πλέον δηλοῖ ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι “Cultural Christian” (πολιτιστικὸς Χριστιανός), ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ βάση τοῦ πολιτισμοῦ.

  Καὶ ἡ ἱστορία στὴν σκέψη ἀγνωστικιστῶν καὶ ἀδιαφόρων πρὸς τὴν χριστιανικὴ πίστη ἐπιστημόνων ποὺ “ἔφαγαν μὲ τὸ κουτάλι’’ τὸν δαρβινισμὸ συμπληροῦται μὲ τὴν ὁμολογία τοῦ Francis Collins, βιολόγου, ἰα­τροῦ καὶ ὑπευθύνου τοῦ προγράμματος διὰ ἀποκρυπτογράφηση τοῦ ἀνθρωπίνου γονιδιώματος. Μὲ ἀνοικτοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ὄχι γεμᾶτος «διασκοτιστικὲς» προκαταλήψεις, ἀνεκάλυπτε μὲ σταθερὰ βήματα στὴν ζωή του ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς δὲν δύναται νὰ ἀποτελῇ ἀνθρώπινη κατασκευὴ. Μόνο σ’ αὐτὸν ὁ Θεὸς ἀναζητᾷ τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο, μόνο σ’ αὐτὸν ὁ ἄν­θρωπος δὲν καταντᾷ Τάνταλος, μόνο σ’ αὐτὸν ἡ ἱερότης τῆς ζωῆς τῆς παρερχομένης καὶ τῆς αἰωνίας εὑρίσκει στερεὸ ἔδαφος γιὰ νὰ πατήσῃ.

orthodoxostypos