28 Δεκ 2009

50o ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ: Η Πρόκληση της Σύγχρονης Παιδείας για Διαχρονικές Αξίες και πρότυπα


Πρόσκληση
Ὁ τομεύς Ἐπιστημόνων τοῦ Συλλόγου «Ὁ Μέγας Βασίλειος»σᾶς προσκαλεῖ νά τιμήσετε μέ τήν παρουσία σας τό 50ό Παιδαγωγικό Συνέδριο μέ θέμα"Ἡ πρόκληση της σύγχρονης Παιδείας γιά διαχρονικές Ἀξίες καί Πρότυπα" τό ὁποῖο θά πραγματοποιηθεῖ τήν Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009 στό Ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν, ὁδός Βασ. Σοφίας καί Ριζάρη 2, Ἀθήνα.

Ἔναρξη Συνεδρίου: 9.30 π.μ.
Ἡ Ἐπιτροπή τοῦ Τομέως
Π ρ ό γ ρ α μ μ α
Πρωινή συνεδρία
9.30 Ἁγιασμός - Ἔναρξη - Προσφωνήσεις
10.00 «Ἀνατομία τῆς σύγχρονης Παιδείας»
Πρόλογος ἀπό τόν Πρόεδρο τοῦ Συνεδρίου
,
κ. Ἀπόστολο Νικολαΐδη, Καθηγητή Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
Εἰσηγήσεις
10.20 Α΄. «Διδάσκαλοι στή ροή τῆς Ἱστορίας»
κ. Μαρία - Ἐλευθερία Γιατράκου, Διδάκτωρ Ἱστορίας.
11.00 Β΄. «Ὁ Δάσκαλος ὡς παιδαγωγός, φορέας ἀξιῶν»
κ. Γεώργιος Κρουσταλάκης, Ὁμ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
11.30 Διάλειμμα
12.00 Συζήτηση
12.30 Γ΄. «Τό μονοθέσιο Δημοτικό Σχολεῖο Πυλῶν Καρπάθου,
να διαφορετικό σχολεῖο»

Ἀρχιμ. π. Καλλίνικος Μαυρολέων, Δάσκαλος στίς Πύλες Καρπάθου.

Ἀπογευματινή συνεδρία
Εἰσήγηση
17.30 «Διαχρονικές Ἀξίες καί σύγχρονη Παιδεία»
Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς κ. κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου.
18.15 Συζήτηση
18.45 Διάλειμμα
19.15 Μουσική Παρέμβαση τῆς Χορωδίας τῶν Ἐκπαιδευτηρίων
«Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ»
Ἀποσπάσματα ἀπό: «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ» - «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»
Μουσική - Διεύθυνση: κ. Ἐλένη Καλλίκα - Σολίστ: κ. Λυδία Σέρβου.
20.00 Συμπεράσματα - Κλείσιμο τοῦ Συνεδρίου

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Στούς ἐνδιαφερομένους παρέχεται βεβαίωση παρακολουθήσεως τοῦ Συνεδρίου.
Στάση Μετρό: Εὐαγγελισμός.
Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
-
synedrio1.jpg
-synedrio2
Πηγή:Τράπεζα Ιδεών

27 Δεκ 2009

Νεοκλής Σαρρής, Οι ρίζες της ελληνοτουρκικής διαμάχης και η οθωμανική φαντασίωση


ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΧΗΣ ΚΑΙ Η ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ

Tου Νεοκλή Σαρρή *

Με αφορμή τον διορισμό της Θάλειας Δραγώνα στο υπουργείο Παιδείας….

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από το 1974 και εδώ υπήρξαν ο καταλύτης για ιδεολογικοπολιτικές μετεξελίξεις στην Ελλάδα που παρασύρουν και το μεγάλο κεφάλαιο της εθνικής ταυτότητας. Ιστορικά η ταυτότητα αυτή παρά τον φόρτο της πολιτιστικής παρακαταθήκης που εμπεριέχει σημαδεύεται και από την αντιπαράθεσή της προς την «τουρκική» ταυτότητα, ανεξάρτητα αν τρίμματα παγιωθείσας καθημερινής συμπεριφοράς ή/και πρακτικών ενυπάρχουν σε αμφότερες τις ταυτότητες.
Η κυριότερη αιτία οφείλεται στο ότι επί αιώνες ο τελευταίος μουσουλμάνος στο οθωμανικό κράτος προηγείτο του πρώτου τη τάξει ρωμιού ορθοδόξου χριστιανού (όπως άλλωστε συνέβαινε και με τους υπόλοιπους μη μουσουλμανικούς λαούς και εθνότητες).
Όποια ψιμυθίωση αυτής της κατάστασης, εκτός του ότι είναι ανιστόρητη, είναι και καταγέλαστη. Στον δεύτερο τόμο του έργου του «Ιστορία Χαμένων Ευκαιριών» ο Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας ομολογεί πως μετά την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου η στάση της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας είχε χροιά της «σουλτανικής περιόδου».
Συνεπώς στην πραγματικότητα η επίσημα πια διακηρυγμένη από τον τούρκο υπουργό των εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου νεο-οθωμανική πολιτική (σύμφωνα προς την οποία η Άγκυρα οφείλει σε πραγμάτωση του «στρατηγικού της βάθους να ελέγχει την Ευρωοασιαφρική (sic)», δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ τρεις ηπείρους, έχοντας ως δορυφόρους της όλες τις περιοχές που υπήρξαν κάποτε τμήματα του οθωμανικού κράτους), δεν είναι καινοφανής.
Απλώς ενυπήρχε στα πλαίσια των μύχιων πόθων που ήλθαν στην επιφάνεια λόγω των διεθνών συγκυριών από τη μια και της οικονομικής έκρηξης που σημειώθηκε στη χώρα. Η κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών δεν προήλθε, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, από το πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο ή δεν προήλθε μόνο από αυτό. Στην πραγματικότητα κάποιους μήνες πριν, μια μικρή ομάδα από «τεχνοκράτες» του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών είχε υποβάλει στον Μπουλέντ Ετζεβίτ, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός, μια έκθεση η οποία αναφερόταν στα «δικαιώματα της Τουρκίας επί του Αιγαίου» τα οποία είχαν καταπατηθεί από την Ελλάδα.
Ο Ετζεβίτ, προκειμένου να ικανοποιήσει από τη μια τον δήλο εθνικισμό του και από την άλλη τους στρατιωτικούς με τους οποίους είχε από το πραξικόπημα του 1970 ανοικτούς λογαριασμούς, υιοθέτησε το κείμενο.
Το αποτέλεσμα ήταν, τέλη Μαΐου του 1974 (τραγική ειρωνεία, στην επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης), το «υδρογραφικό» σκάφος του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού «Τσανταρλή» με ειδική τελετή να αποπλεύσει από το Καμπάτας του Βοσπόρου προκειμένου να διενεργήσει υδρογραφικές έρευνες.
Η ειδική αυτή τελετή ήταν απομίμηση της τελετής με την οποία την ίδια εποχή κάθε χρόνο απέπλεε ο οθωμανικός στόλος για την «Άσπρη θάλασσα», στην οποία συμμετείχαν ο σουλτάνος, ο σαντραζάμης, οι βεζύρηδες και λοιποί αξιωματούχοι.
Ο στόλος, αφού διαγούμιζε από τον νησιωτικό χώρο τους φόρους και τα διάφορα δοσίματα, επέστρεφε κατά Σεπτέμβριο μήνα. Έτσι λοιπόν, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας (του ναυάρχου Κορουτούρκ), του πρωθυπουργού και άλλων επισήμων το υδρογραφικό σκάφος απέπλευσε. Όπως παρατηρεί ο Bilal Simsir, επί σειράν ετών επικεφαλής του τμήματος τεκμηρίωσης και αρχείων του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και συγγραφέας πολλών βιβλίων και επίσημων συλλογών με αρχειακό υλικό, στον πρόλογο του δίτομου έργο του «Το πρόβλημα του Αιγαίου», το «Τσανταρλή» δεν απέπλευσε για να διεξάγει έρευνες στο Αιγαίο, αλλά για να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία επί του Αιγαίου.
Ο ίδιος συγγραφέας παρατηρεί ότι η Ελλάδα δημιουργήθηκε στη θάλασσα και ότι από την πρώτη μέρα οι στασιαστές (sic) είχαν παρατάξει έναντι του οθωμανικού στόλου έναν δικό τους στόλο. Το πρόβλημα ήταν η επίτευξη της ναυτικής ισχύος (sea power, στις μέρες μας air-sea power).
Η ισχύς αυτή, κατά τον περίφημο ναύαρχο John Hamilton, είναι η ικανότητα μιας χώρας με το ναυτικό της (και σήμερα και με την αεροπορία της) να ασκεί την κυριαρχία μιας θαλάσσιας περιοχής (και του εναέριού της χώρου) διατηρώντας εντός αυτής την πρωτοβουλία κινήσεων έναντι άλλων. Και κατά την ελληνική επανάσταση του 1821 από την πρώτη ημέρα που εκδηλώθηκε μέχρι τέλους (ενώ κατά ξηρά είχε καμφθεί) διατήρησε τη ναυτική ισχύ της στο Αιγαίο.
Ο Simsir ισχυρίζεται ότι μέχρι το 1912 στο Αιγαίο υπήρχε συγκυριαρχία μεταξύ του οθωμανικού κράτους και της Ελλάδας, που ανατράπηκε από τον ναύαρχο Κουντουριώτη με τη ναυμαχία έξω από το ακρωτήρι Έλλη των Δαρδανελίων. Αυτός υπήρξε ο «πρώτος γύρος». Κατά τον ίδιο, τον Μάιο του 1974 άρχιζε ο δεύτερος γύρος που θα έπρεπε να είναι για την Τουρκία νικηφόρος.

Η τουρκοελληνική συγκυριαρχία στο Αιγαίο

Το θέμα της συγκυριαρχίας στο Αιγαίο δεν είναι νέο. Προέκυψε αρχικά ως αποτέλεσμα του Βαλκανικού Πολέμου. Οι νεότουρκοι του κινήματος «Ένωση και Πρόοδος» προχώρησαν στο εγχείρημά τους όχι για να οδηγήσουν τη χώρα σε συμμαχία με τη Γερμανία, όπως εσφαλμένα είναι γνωστό, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Κινήθηκαν προκειμένου να αποτρέψουν μια λύση του Μακεδονικού που ετοίμαζαν οι σύμμαχοι η οποία προέβλεπε τον διορισμό χριστιανού γενικού διοικητή, δηλώνοντας ταυτόχρονα τη δυσαρέσκειά τους στην προσέγγιση της Γερμανίας από τον σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ Β΄. (Συμπληρωματικό αίτιο υπήρξε και η επετηρίδα που είχε σκαλώσει σε υπερήλικες στρατηγούς οι οποίοι εμπόδιζαν την ανέλιξη των πολύ νεωτέρων). Στόχος των κινηματιών ήταν να αναζωογονήσουν τα παλαιά κλέη της συμμαχίας του οθωμανικού κράτους με την Αγγλία και τη Γαλλία (όπως στον Κριμαϊκό Πόλεμο) όταν μάχονταν εναντίον της Ρωσίας. Τους είχε διαφύγει ότι στο μεταξύ οι δυο χώρες είχαν αποκαταστήσει τις σχέσεις τους με τη Ρωσία σε τέτοιο βαθμό που ο Αμπντουλχαμίτ, προκειμένου να εξευμενίσει τους Άγγλους, τους είχε παραχωρήσει την Κύπρο. Όταν διαπίστωσε ότι οι σύμμαχοι δεν είχαν σκοπό να επανέλθουν στην αρχική τους συμμαχία με το οθωμανικό κράτος, στράφηκε προς τους Γερμανούς, όπως έκαναν τελικά και οι νεότουρκοι.
Όταν όμως εκδηλώθηκε ο Βαλκανικός Πόλεμος, στην κυβέρνηση δεν ήταν οι νεότουρκοι, αλλά ένας ευρύτερος συνασπισμός από την ετερόκλητη αντιπολίτευση (όπως ισλαμιστές και χριστιανικές εθνότητες). Η κυβέρνηση αυτή ανατράπηκε με πραξικόπημα από τους νεότουρκους, οι οποίοι πρόσβλεπαν, όπως αναφέρθηκε, στους Δυτικούς συμμάχους.
Τότε Αγγλία και Γαλλία, με διακοίνωσή τους προς την ελληνική κυβέρνηση, ζήτησαν την επιστροφή της Ίμβρου και Τενέδου που ήταν εγγύς των στενών (η Ρωσία, με ξέχωρη ανακοίνωση, εκτός από τα δύο αυτά νησιά αξίωνε την επιστροφή και της Λήμνου και της Σαμοθράκης) και την άμεση έναρξη διαπραγματεύσεων προς επιβολή καθεστώτος ελληνοτουρκικής συγκυριαρχίας στο Αιγαίο.
Οι διαπραγματεύσεις αυτές άρχισαν, αλλά σε λίγο διακόπηκαν όταν το οθωμανικό κράτος εξήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ουσιαστικά οι διακοπείσες διαπραγματεύσεις επανάρχισαν τον Ιούλιο του 1997 στη Μαδρίτη όταν στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής των μελών του ΝΑΤΟ και υπό την καθοδήγηση της αμερικανίδας υπουργού των Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ, συναντήθηκε ο έλληνας πρωθυπουργός Κώστα Σημίτης με τον τούρκο Πρόεδρο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και ο πρώτος αναγνώρισε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο» ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια μελλοντική συγκυριαρχία. Με την προϋπόθεση ότι θα είχαν ασκηθεί αφόρητες πιέσεις από την Ολμπράιτ, μπορούσε η Ελλάδα να συμπληρώσει την παραπάνω δήλωση με τη φράση «όσο νόμιμα και ζωτικά είναι τα συμφέροντα της Ελλάδας στα Στενά και τη Μαύρη Θάλασσα». Και αυτό δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι συμβαλλόμενο μέρος τόσο της Διεθνούς Σύμβασης περί Στενών της Λωζάννης (1923), όσο και της παρόμοιας Σύμβασης του Μοντρέ (1936) που θα μπορούσαν ρητά να μνημονευτούν και να αναφερθούν στη δήλωση.
Η συγκυριαρχία όμως στο Αιγαίο στις αρχές του 20ού αιώνα είχε νόημα. Γιατί η λεπτή εδαφική λωρίδα που εκτείνεται κατά μήκος των παραλίων της Δυτικής Μικράς Ασίας (Ιωνία, Καρία κ.λπ.) κατοικούνταν σχεδόν αποκλειστικά από ρωμιούς χριστιανούς, δηλαδή ο πληθυσμός ήταν ακριβώς ο ίδιος σε σύνθεση με τον πληθυσμό των νησιών.
Στην πράξη η Τουρκία πραγματοποίησε την εθνοκάθαρση στη Μικρά Ασία και εξαφάνισε τους γηγενείς Ρωμιούς απαιτώντας συγκυριαρχία στο Αιγαίο. Έτσι όπως έγινε με την Ανατολική Θράκη της οποίας ο πληθυσμός μέχρι το 1912 ήταν κατά πλειοψηφία ελληνικός - σε αναλογία που θύμιζε τον πληθυσμό της Πελοποννήσου το 1821.
Και εκεί η περιοχή υπέστη εθνοκάθαρση, οπότε το αίτημα πλέον είναι η συγκυριαρχία και της Δυτικής Θράκης (διά μέσου της διαχείρισης της εκεί μειονότητας). Το ίδιο ακριβώς που συνέβη στην Κύπρο, όπου με (και από) την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων πραγματοποιήθηκε μια βίαιη εθνοκάθαρση στο υπό κατοχήν τμήμα της μεγαλονήσου και ένας χυδαίος και προκλητικός εποικισμός από την Τουρκία. Οπότε με τα διάφορα σχέδια Ανάν ή τις κυοφορούμενες λύσεις προβλέπεται μια τουρκική συγκυριαρχία σε όλη την έκταση της Κύπρου.

Συγκυριαρχία και στην ελληνική Θράκη και στην Κύπρο

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1954 ο καθηγητής Νιχάτ Ερήμ (που ανήκε στην αντιπολίτευση) σε άρθρο του δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Χαλκτσή», όργανο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, αναφερόμενος σε κινήσεις Ελληνοκυπρίων για αυτοδιάθεση, τόνιζε ότι «για το συμφέρον του ελευθέρου κόσμου» (μπροστά δηλαδή στον από Βορρά κίνδυνο) θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί ελληνοτουρκική συγκυριαρχία στην Κύπρο η οποία θα έπρεπε να επεκταθεί και στα νησιά του Αιγαίου που απέχουν 50 μίλια από τις μικρασιατικές ακτές, δηλαδή αυτό που και σήμερα διεκδικείται από την Τουρκία και το οποίο οριοθετείται από τον 25ο Μεσημβρινό ο οποίος καθώς τέμνει κάθετα την Ελλάδα στα δύο προεκτείνεται προς Βορράν και περιλαμβάνει και την ελληνική Θράκη! Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το ίδιο πρόσωπο υπήρξε ο «πατέρας» της λύσης που τελικά δόθηκε στη Ζυρίχη και το Λονδίνο στο Κυπριακό.
Ο πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές προσέλαβε τον Ερήμ ως σύμβουλο (όπως και ο Καραμανλής τον Θεμιστοκλή Τσάτσο, πατέρα του Δ. Τσάτσου, ο οποίος ανήκε και αυτός στην αντιπολίτευση). Η συνεργασία του Ερήμ με τις βρετανικές αρχές (και από ένα σημείο και μετά και με την κυβέρνηση των ΗΠΑ) υπήρξε απόλυτη.
Όλες οι «συνταγματικές προτάσεις» που προήλθαν από τη βρετανική πλευρά (σχέδιο Ράντγκλιφ 1956, Μακ Μίλλαν 1958) είχαν ως εμπνευστή τον Νιχάτ Ερήμ ο οποίος είχε ανασύρει ένα «συνταγματικό σχέδιο» που είχαν εκπονήσει οι νεότουρκοι με τους Αυστριακούς και Γερμανούς το 1911 προκειμένου να το εφαρμόσουν στην (ενιαία) Μακεδονία όπως και στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη.
Το σχέδιο αυτό προέβλεπε αντί της λαϊκής κυριαρχίας την κυριαρχία των «εθνικοθρησκευτικών κοινοτήτων» εμπνευσμένο από τη δομή του οθωμανικού κράτους. Αυτό ακριβώς το σχέδιο αποτέλεσε και τον κορμό της συμφωνίας της Ζυρίχης (εν αγνοία όμως της ελληνικής πλευράς για την προέλευσή του!).
Δύο χρόνια πριν από τον Ερήμ ο διεθνολόγος Μεχμέτ Σακά υποστηρίζει τη διδακτορική του διατριβή στον γάλλο καθηγητή Ρουσσώ με τίτλο «Τα τουρκικά δίκαια στο Αιγαίο» στην οποία προτείνει την εκμίσθωση για 90 χρόνια των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου στην Τουρκία. Η Ελλάδα κατ' αυτόν τον τρόπο «θα αποδείξει ότι είναι ειλικρινής (sic) στην τουρκοελληνική φιλία» και ταυτόχρονα θα αποκτήσει τη στρατιωτική προστασία της Τουρκίας! Αξίζει να προστεθεί πως το πόνημα αυτό του Σακά μετά μισό αιώνα διανέμεται στα τουρκικά σχολεία ως βοηθητικό διδακτικό βιβλίο.

(Το πέμπτο μέρος θα δημοσιευτεί στο επόμενο φύλλο)

* Ο Νεοκλής Σαρρής είναι ομότιμος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πρόεδρος της ΕΔΗΚ.

Πηγή:«Το Παρόν » - 27/12/2009
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
-
Νεοκλής Σαρρής, Πολιτικές εξελίξεις και ιδεολογία την τελευταία 20ετία στην Ελλάδα (Α)
-
Νεοκλής Σαρρής, Γιατί πρέπει να αποδομηθεί η ελληνική εθνική ταυτότητα; (Β)
-
Νεοκλής Σαρρής, Η περίπτωση του "Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας" (Γ)

Αντιδράσεις στην Ιταλία απο την κίνηση μουσουλμάνων να προσευχηθούν μπροστά στους καθεδρικούς ναούς


Πάνω από 10.000 Μουσουλμάνοι διοργάνωσαν πορείες διαμαρτυρίας το Σάββατο στο Μιλάνο και στην Μπολόνια και κατέληξαν σε μαζική... προσευχή μπροστά στους καθεδρικούς των δύο ιταλικών πόλεων.
Με αυτό το εγχείρημα οι διαδηλωτές εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στους εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους της λωρίδας της Γάζας και κατήγγειλαν την ισραηλινή βαρβαρότητα.
Οι πορείες διέσχισαν το κέντρο των δύο πόλεων και κατέληξαν στις κεντρικές πλατείες, μπροστά στους καθεδρικούς ναούς. Εκεί οι διαδηλωτές προσευχήθηκαν ομαδικά, στραμμένοι προς τη Μέκκα, δημιουργώντας την αντιφατική εικόνα που αιχμαλώτισε ο φακός της ισπανικής εφημερίδας el pais.

Αντιδράσεις στα ιταλικά ΜΜΕ

Η πράξη αυτή προκάλεσε θύελλα, αντικρουόμενων, αντιδράσεων στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης. Πρόσθετη ανησυχία προκάλεσε το γεγονός πως εμπνευστής του εγχειρήματος ήταν ο ιμάμης Αμπού Ιμάντ, ο οποίος έχει στο παρελθόν καταδικασθεί για συσχετισμό με την τρομοκρατία. «Όταν ένα τέτοιο πρόσωπο ηγείται 10.000 Μουσουλμάνων, δημιουργούνται ερωτηματικά για την ικανότητά μας να προστατεύουμε τη δημόσια τάξη», δήλωσε ο Μαουρίτσιο Γκασπάρι, πρόεδρος του κόμματος «Λαός της Ελευθερίας».
Από την άλλη, ο ιμάμης Αμπού Ιμάντ, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Κορριέρε ντε λα Σέρρα, υποστήριξε πως ο τόπος της προσευχής ήταν... τυχαίος. «Η πορεία κατέληξε στην πλατεία του καθεδρικού και έτυχε να είναι η ώρα της προσευχής. Έτσι, προσευχηθήκαμε όλοι μαζί», δήλωσε.
Πηγή:Εγκληματικότητα

Στέργιος Σάκκος, Κίνδυνος Οικουμενισμού


Ἡ μόνη ἐλπίδα

῾Η σθεναρή προσήλωση τῆς ᾿Ορθοδοξίας στά ἱερά δόγματά της δέν ἀντιβαίνει στήν ἱεραποστολικότητα πού τή διακρίνει. Βεβαίως εἶναι ἀνοιχτή σέ ὅλους ἡ ᾿Ορθοδοξία. ῾Η παρουσία της στόν κόσμο ἀποτελεῖ πρόσκληση καί πρόκληση γιά ὅλους τούς καλοπροαίρετους. Χωρίς νά καταδυναστεύει τήν ἐλευθερία τῶν ἑτεροδόξων μέ ἀθέμιτους προσηλυτισμούς, πιστή στήν ἐντολή τοῦ θείου Δομήτορά της ἡ ᾿Εκκλησία πορεύεται πρός «πάντα τά ἔθνη» καί τά καλεῖ νά μαθητεύσουν κοντά της (βλ. Μθ 28,19. Πρβλ. Πρξ 1,8).
Μέ ἀπόλυτο σεβασμό πρός τό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί πρός τίς ἐθνικές, γλωσσικές, μορφωτικές, πολιτισμικές καί λοιπές ἰδιαιτερότητές του, δέν τό ἀναγκάζει νά πιστεύσει. Τοῦ ἐκθέτει ἁπλῶς τή μαρτυρία της καί τό καλεῖ νά τή γευθεῖ προσωπικά.
Μνημονεύω ἐνδεικτικά τήν περίπτωση τῶν Σλάβων. Τούς ἐκχριστιάνισε τό ὀρθόδοξο Βυζάντιο, χωρίς ὅμως νά τούς ἐξελληνίσει. Οἱ ἕλληνες, μάλιστα, ἱεραπόστολοι Κύριλλος καί Μεθόδιος ἔγιναν καί οἱ θεμελιωτές τοῦ σλαβικοῦ πολιτισμοῦ καταρτίζοντας τό σλαβικό ἀλφάβητο, τό λεγόμενο κυριλλικό. ᾿Αργότερα, ὅταν ἦρθαν οἱ παπικοί, ἐντελῶς ἀψυχολόγητα καί ἀδικαιολόγητα ἐπιχείρησαν νά ἐκλατινίσουν τούς Σλάβους ἐπιβάλλοντας τή λατινική ὡς λειτουργική γλώσσα.
Σατανική προσηλυτιστική ἀπόπειρα τῶν παπικῶν γιά τήν κατάλυση τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἀποτελεῖ ὁ δούρειος ἵππος τῆς οὐνίας. «᾿Εκμεταλλευόμενοι τήν δυστυχίαν τῶν λαῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, μέ δοράς προβάτων ὑπεισῆλθον οἱ φοβεροί αὐτοί λύκοι (οἱ οὐνίτες) εἰς τάς μάνδρας καί ἀπεδεκάτισαν τά πρόβατα», γράφει χαρακτηριστικά ὁ αἰωνόβιος ἐπίσκοπος πρώην Φλωρίνης π. Αὐγουστίνος Καντιώτης (᾿Αντιπαπικά, σελ. 44).
᾿Απευθυνόμενος δέ στό Βατικανό ὁ σεβάσμιος γέροντας τονίζει·
«᾿Εάν θέλετε, κύριοι, νά ἔλθῃ ἡ ποθητή ἐκείνη ἡμέρα “τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως”, παύσατε νά μεταχειρίζεσθε τοιαύτας μεθόδους, πού... προκαλοῦν φρίκην εἰς πᾶσαν ἀδιάφθορον συνείδησιν καί εὐρύνουν τό ἀνοιγέν χάσμα μεταξύ ᾿Ανατολῆς καί Δύσεως. ῾Η ὁδός ἡ ἄγουσα πρός τήν ἕνωσιν δέν διέρχεται διά τῆς οὐνίας ἀλλά διά τῆς ὁδοῦ ἐκείνης, τήν ὁποίαν ἐχάραξεν ὁ Θεάνθρωπος εἰπών· “Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς” (᾿Ιω 8,32)» (ἔ.ἀ., σελ. 51).
῾Η οὐνία κατόρθωσε νά παρασύρει στά δίχτυα της πληθυσμούς ὁλόκληρους καί νά ἐπιφέρει μεγάλη ἀναστάτωση. Μόνο ἀπό τήν ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία τῆς Πολωνίας ἔχουν ἀποσπασθεῖ δύο ἑκατομμύρια, πού ὡς οὐνίτες εἶναι ἀπόλυτα ἐνταγμένοι στήν κυριαρχία τοῦ πάπα. Καί πρόσφατα, στή δεκαετία τοῦ 1990, οἱ ὀρθόδοξοι τῆς Οὐκρανίας πού πρόβαλαν ἀντίσταση στίς πιέσεις τῶν οὐνιτῶν, γι᾿ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο, θρήνησαν τήν ἁρπαγή πολλῶν ναῶν καί τήν κακοποίηση πολλῶν πιστῶν.
῾Η οὐνία παρεισφρύει ὕπουλα. ῾Η ᾿Ορθοδοξία φανερά καί ἁπλά καταθέτει τή μαρτυρία της στόν σύγχρονο κόσμο. ῎Ηδη στό ἐξωτερικό, ὅπου ὑπάρχουν κοινότητες ὀρθοδόξων, ἀποτελοῦν μία ζωντανή μαρτυρία τοῦ αὐθεντικοῦ Χριστιανισμοῦ καί ἕναν πόλο ἕλξεως γιά τίς καλοπροαίρετες ψυχές πού βρέθηκαν στήν πλάνη τῆς παπικῆς ἤ προτεσταντικῆς αἱρέσεως. Καί δέν εἶναι σπάνιες οἱ περιπτώσεις ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἐπιστρέφουν στήν ᾿Ορθοδοξία, γιά νά βροῦν ἐκεῖ αὐτό πού μάταια ἀναζήτησαν στίς λεγόμενες χριστιανικές ὁμολογίες. Εἶναι ἄπρεπο, ἀνέντιμο καί ἐγκληματικό νά ἀρνούμαστε σ᾿ αὐτούς τούς ἀνθρώπους τήν πρόσβαση στήν ᾿Ορθόδοξη πίστη μέ τή δικαιολογία ὅτι τάχα καί οἱ ἄλλες ὁμολογίες καλές εἶναι, τόν ἴδιο Χριστό πιστεύουν κτλ. ῞Ενας εἶναι ὁ Χριστός, μία καί ἡ σώζουσα πίστη. Δέν σώζει οὔτε ὁ παπικός ὀρθολογισμός οὔτε ἡ προτεσταντική ἐλευθεριότητα.
᾿Αξίζει νά θυμηθοῦμε ἐδῶ αὐτό πού εἶχε γράψει πρίν μερικές δεκαετίες ὁ ἀείμνηστος π. ᾿Ιουστίνος Πόποβιτς· «Χωρίς τήν ἀποστολικήν καί ἁγιοπατερικήν ὁδόν, χωρίς τήν ἀποστολικήν καί ἁγιοπατερικήν ἀκολούθησιν ὄπισθεν τοῦ μόνου ἀληθινοῦ καί ἀειζώου Θεοῦ, τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος Χριστοῦ, εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ ἄνθρωπος θά καταποντισθῇ εἰς τήν νεκράν θάλασσαν τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτισμένης εἰδωλολατρίας καί ἀντί τοῦ Ζῶντος καί ᾿Αληθινοῦ Θεοῦ, θά λατρεύσῃ τά ψευδοείδωλα τοῦ αἰῶνος τούτου, εἰς τά ὁποῖα δέν ὑπάρχει σωτηρία, οὔτε ἀνάστασις οὔτε θέωσις διά τό θλιμμένον ὄν, τό ὀνομαζόμενον ἄνθρωπος» (᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία καί Οἰκουμενισμός, σελ. 252).
῾Η σημερινή κατάσταση τοῦ λεγομένου δυτικοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐπαληθεύει θλιβερά τήν πρόβλεψη τοῦ ἁγίου ἐκείνου ἀνθρώπου. ῾Η θρησκευτική πλάνη τῆς Δύσης ὁδήγησε σέ ἀδιέξοδα ἀπελπισίας. Οἱ πυκνές αὐτοκτονίες, ἡ ἀπαξίωση τῆς ζωῆς μέ τήν ἀχαλίνωτη ροπή σέ κάθε εἴδους κατάχρηση, τά ναρκωτικά ἀλλά καί ἡ στροφή πολλῶν εὐρωπαίων χριστιανῶν στίς ἀποκρυφιστικές ἀνατολικές θρησκεῖες καί σ᾿ αὐτόν τό Μουσουλμανισμό εἶναι, νομίζω, ἕνας σοβαρός δείκτης.
Εἶναι βέβαια γεγονός ὅτι ἡ ραγδαία ἐπίδραση τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ κατέστησε συνηθισμένα καί ἐδῶ στήν πατρίδα μας ἔκτροπα αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Μπορεῖτε ὅμως νά φαντασθεῖτε πόσο αὐτά θά αὐξηθοῦν, ὅταν ἡ ᾿Ορθοδοξία παραιτηθεῖ ἀπό τήν ἀλήθεια καί ταυτισθεῖ μέ τίς δυτικές αἱρετικές θέσεις;
῾Η προχωρημένη κοινωνική ἀποσύνθεση εἶναι ἀδιάψευστος μάρτυρας τῆς πνευματικῆς χρεωκοπίας τῆς Δύσεως. ῾Η νομιμοποίηση τῶν γάμων μεταξύ ὁμοφυλοφίλων, ἡ ἱεροσύνη τῶν γυναικῶν καί τόσες ἄλλες παρεκτροπές ἔχουν ὁδηγήσει πολλούς στήν ἀηδία καί ἀπομάκρυνση ἀπό τόν «δυτικό χριστιανισμό». Εἶναι ἐνδεικτικό τό γεγονός ὅτι στό Λονδίνο καί σέ ἄλλες μεγάλες πόλεις τῆς ᾿Αγγλίας, ἐδῶ καί δεκαετίες, ἔχει ἀρχίσει τό ξεπούλημα τῶν ναῶν. ᾿Από ἄμεση πηγή καί προσωπική ἐμπειρία γνωρίζω ὅτι στήν ᾿Αγγλία τό 1982 περίπου 2.000 ναοί εἶχαν ξεπουληθεῖ σέ διάφορες ἐπιχειρήσεις καί καταστήματα. Παρόμοιες πωλήσεις ἔκαναν καί οἱ παπικοί στή Γερμανία καί σέ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης, ὅπως καί στήν ᾿Αμερική.
Τί δείχνουν ὅλα αὐτά; Δείχνουν ὅτι δέν μᾶς χρειάζεται «νέα ἐκκλησία», ἀλλά ρίζωμα στήν πρώτη καί αἰώνια ᾿Εκκλησία, στήν ᾿Ορθοδοξία. Εἶναι δέ ἐνθαρρυντικό τό γεγονός ὅτι, παρ᾿ ὅλες τίς ἐλλείψεις τῶν ὀρθοδόξων, ἡ ᾿Ορθοδοξία σήμερα κτίζει ναούς καί ἐπανδρώνει μοναστήρια. «Προτεστάντες καί Ρωμαιοκαθολικοί», γράφει ὁ πρώην προτεστάντης ͺΦράνκ Σέφερ, «ὡς ἄτομα πρέπει νά προσκληθοῦν νά ἐπιστρέψουν στό σπίτι, στήν ἀληθινή ἀρχαία ᾿Εκκλησία· στήν ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία. Τά θυσιαστήριά μας εἶναι καθαρά, οἱ Λειτουργίες μας ἀνέπαφες καί τό Πνεῦμα κατοικεῖ στά ἱερά μας.
᾿Εμεῖς δέν ἔχουμε ἀλλάξει. ᾿Εμεῖς πρέπει νά μοιραστοῦμε αὐτό τό ζωντανό νερό μέ τόν διψασμένο κόσμο. ᾿Εμεῖς οἱ ᾿Ορθόδοξοι χριστιανοί πρέπει νά ἔχουμε τό θάρρος νά σταθοῦμε στά πόδια μας καί νά μήν εἴμαστε πλέον ἐκεῖνοι πού κάνουν τήν ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία ἀόρατη, “τό πιό καλά κρυμμένο μυστικό στήν ᾿Αμερική”» (᾿Αναζητώντας τήν ᾿Ορθόδοξη πίστη στόν αἰώνα τῶν ψεύτικων θρησκειῶν. Χορεύοντας μόνος, μετφρ. π. Αὐγουστίνου Μύρου, ἔκδ. Β´, Κοζάνη 2004, σελ. 513).
῾Η ᾿Ορθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα τοῦ κόσμου καί ὀφείλει νά παραμείνει σταθερή στά δόγματά της, ἀναλλοίωτη καί ἀπαραχάρακτη. ῎Οχι μόνο γιά νά ὁδηγεῖ στή λύτρωση τά παιδιά της ἀλλά καί γιά νά κρατᾶ ἄσβεστο τό φῶς, ὅπου μιά μέρα θά ζητήσει νά ἐπιστρέψει ὁ δυτικός κόσμος.
(Στέργιος Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

Ο Θρήνος της Ραχήλ και ο πνευματικός άνθρωπος


Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Κορναράκης, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Η επώδυνη αναζήτηση της φάτνης.

Η ευαγγελική αυτή περικοπή μετά την εορτή των Χριστουγέννων θα μπορούσε να έχει ως κεντρικό νόημά της, το ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο που τον αναζητά, αλλά μέσα από τη θλίψη και την απογοήτευση επιτρέπει να ανθίζει πάντοτε η αισιοδοξία και η ελπίδα.
Όπως είχαμε υπογραμμίσει στο πλαίσιο της εορτής των Χριστουγέννων, ο άνθρωπος διδάσκεται από το ταξίδι των Μάγων να επιχειρήσει μία έξοδο από τον εαυτό του, να αποδράσει από τον τακτοποιημένο κόσμο του για να προσπαθήσει να συναντήσει τον Κύριο. Αυτή η έξοδος είναι πάντοτε επώδυνη, όχι μόνο γιατί πρέπει να κοπιάσει για το ταξίδι αυτό της αναζητήσεως, αλλά και διότι θα συναντήσει απειλές εναντίον του εαυτού του! Απειλές που σχετίζονται με ενδεχόμενες ανατροπές της εικόνας που έχει μορφοποιήσει για τον εαυτό του, εφόσον στο ταξίδι αυτό θα αναθεωρηθούν πολλά δεδομένα της υπαρξιακής του καταστάσεως!

Η προφητεία του Ιερεμία για τον θρήνο της Ραχήλ.

Η ευαγγελική περικοπή της ημέρας έχει ως αφετηρία της το γεγονός ότι οι Μάγοι (και αναγωγικά ο πνευματικός άνθρωπος) επέτυχαν να προσκυνήσουν τη φάτνη. Ωστόσο πληροφορούμεθα ότι η προσκύνηση αυτή είχε ως συνέπειά της τους αποτρόπαιους φόνους των νηπίων, γεγονός που εκφράζεται με σπαρακτικό τρόπο από τον θρήνο της Ραχήλ(1). Η ευαγγελική περικοπή μάλιστα υπενθυμίζει την προφητεία του βιβλίου του προφήτη Ιερεμία, «φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος κλαυθμός και οδυρμός Ραχήλ η κλαίουσα τα τέκνα αυτής και ουκ ήθελε παρακληθήναι ότι ουκ εισί». Κατά την ευαγγελική περικοπή, όταν φονεύθηκαν τα νήπια επαληθεύτηκε αυτή η παλαιά προφητεία. Τι σημαίνει αλήθεια αυτός ο θρήνος, και γιατί θρηνεί η Ραχήλ τα νήπια που φόνευσε ο Ηρώδης;

Αναζητώντας την ταυτότητα της Ραχήλ!

Σύμφωνα με τη βιβλική διήγηση, η Ραχήλ ήταν η αγαπημένη γυναίκα του Ιακώβ. Ο Ιακώβ δούλεψε στον πατέρα της Λάβαν επτά χρόνια για να λάβει την άδεια να την παντρευτεί, επειδή την αγαπούσε πολύ αλλά ο Λάβαν τον εξαπάτησε και του έδωσε ως γυναίκα του την πρώτη θυγατέρα του, τη Λεία. Τότε ο Ιακώβ δούλεψε άλλα επτά χρόνια για να αποκτήσει τη γυναίκα που αγαπούσε και καρποί αυτής της αγάπης υπήρξαν ο Ιωσήφ και ο Βενιαμίν(2).
Σύμφωνα με την βιβλική διήγηση, η υποτιμητική συμπεριφορά του Ιακώβ έναντι της Λείας και η προτίμηση της Ραχήλ είχαν ως αποτέλεσμα την τεκνογονία της πρώτης και τη στειρότητα της δεύτερης(3). Αργότερα η Ραχήλ με την υπομονή και την προσευχή πέτυχε να αρθεί η δοκιμασία του Θεού απ’ αυτής(4). Στην αλληγορική λοιπόν γλώσσα των Πατέρων, ο άνθρωπος εργάζεται για τη «Ραχήλ», ωστόσο πρέπει πρώτα να ταπεινωθεί λαμβάνοντας τη Λεία, δηλαδή να ασκηθεί στη μετάνοια και έπειτα να είναι έτοιμος για την «ποθουμένη», δηλαδή την «τελειότατη αρετή»(5). Επομένως «Ραχήλ» είναι η ψυχή εκείνη η οποία έχει δουλευτεί μέσα από τους κόπους, τους αγώνες και τους πνευματικούς μόχθους και έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο ώστε, όπως λένε οι Πατέρες, να είναι πρακτική και θεωρητική, δηλαδή να γνωρίζει την πνευματική ζωή δια της πράξεως, αλλά να έχει και τη δυνατότητα η πράξη αυτή να απολήγει σε θεωρία, ώστε να αισθάνεται την παρουσία του Θεού και να τον πλησιάζει μέσα από την εργασία των εντολών.
Γιατί λοιπόν η Ραχήλ θρηνεί και για ποια νήπια θρηνεί;. Οι ερμηνευτές αναφέρουν ότι η Ραχήλ, σύμφωνα με την προφητεία, θρηνούσε τα «τέκνα» της, δηλαδή τους απογόνους της• πρόκειται για τις φυλές εκείνες του Ισραήλ που υπέστησαν ταπεινωτικές ήττες από εχθρικούς λαούς (όπως η αιχμαλωσία στους Βαβυλωνίους)(6). Γιατί όμως παρεμβάλλεται αυτή η προφητεία στην ευαγγελική περικοπή; Μόνο λόγω του θρηνητικού της χαρακτήρα;

Ο θρήνος της Ραχήλ στο πλαίσιο της Ορθόδοξης πνευματικότητας.

Πιθανόν να μπορούσαμε να εξηγήσουμε τον θρήνο αυτό, εάν βλέπαμε το ταξίδι του ανθρώπου προς τη φάτνη ως εξής. Η πνευματική έξοδος του ανθρώπου από τον εαυτό του συμπίπτει προς το γεγονός της αναζητήσεως της αυθεντικής του καταστάσεως. Το ταξίδι προς τη φάτνη είναι όλη η πορεία της αυτοσυνειδησίας του ανθρώπου, ο οποίος πλέον έχει αντιληφθεί τον αληθή προορισμό της υπάρξεώς του. Σ’ αυτό το ταξίδι η ψυχή φθάνει στη φάτνη, αλλά αυτό δεν αρέσει στον Ηρώδη, δηλαδή στις αντίθεες δυνάμεις. Ο Ηρώδης προσπαθεί να εξαπατήσει εκείνον ο οποίος ξεκινά μαζί με τους Μάγους να αναζητήσει τον αληθή προορισμό της υπάρξεώς του, ζητώντας του να του αποκαλύψει τον πνευματικό χώρο που τον αναπαύει με σκοπό να τον επισκεφθεί και εκείνος. Αν ο άνθρωπος επιτύχει να φθάσει σ’ αυτόν τον πνευματικό προορισμό, δηλαδή στην επίγνωση του Θεού, τότε ο διάβολος, ο Ηρώδης, θα προσπαθήσει να τον τιμωρήσει.
Ποια είναι τα νήπια που φονεύθηκαν; Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε τον αββά Ισαάκ τον Σύρο, ο οποίος περιγράφει ως νήπιο τον πνευματικό άνθρωπο, ο οποίος κατευθύνει την καρδία του και το φρόνημά του, χάρη στην απλότητα της προαιρέσεώς του, μόνο σε αγαθούς λογισμούς και έργα, αποστρεφόμενος παν πονηρόν έργον(7). Αυτοί οι λογισμοί, σύμφωνα με την πατερική σκέψη, έχουν πνευματική δυναμική διότι συνδέονται με την πρακτική αρετή και από αυτούς πηγάζουν τα αγαθά έργα της ψυχής. Επίσης ως Ηρώδης περιγράφεται το σαρκικό φρόνημα το οποίο επιχειρεί να καταστρέψει τους αρχικούς αυτούς λογισμούς(8). Αν δε αρχίσουμε να συνθέτουμε εκ νέου την εικόνα της πνευματικής ζωής επί τη βάσει της ευαγγελικής περικοπής, κατανοούμε ότι όταν ο άνθρωπος ξεκινά την έξοδο από τον εαυτό του για να συναντήσει το νεογέννητο Χριστό, δηλαδή τον προορισμό της ζωής του, μέσα από αυτή την πορεία γεννά νήπια, δηλαδή νηπιώδεις λογισμούς που τον εξυψώνουν, διότι μόνο νηπιάζοντι φρονήματι πλησιάζει τον Θεό ο άνθρωπος(9). Αυτό όμως προκαλεί φθόνο στις δαιμονικές δυνάμεις οι οποίες διεγείρουν το σαρκικό φρόνημα, και όπως ο Ηρώδης σύμφωνα με την ευαγγελική διήγηση φόνευσε τα νήπια, εξαποστέλλουν τις δυνάμεις τους ώστε να καταστραφούν όλοι αυτοί οι λογισμοί(10).
Τότε η ψυχή του πνευματικώς πληγέντος ανθρώπου, όταν κατανοήσει ότι ο Ηρώδης την πρόλαβε, θρηνεί για τη χαμένη αθωότητα, τους πνευματικούς λογισμούς που «φονεύθηκαν», βίωμα κοινό σε όσους ασκούνται στην πνευματική ζωή και έχουν την οδυνηρή εμπειρία να ανατρέπεται αίφνης η πνευματική αναψυχή και όλα να καταστρέφονται. Τότε γεννάται ο θρήνος της Ραχήλ για τα φονευθέντα νήπια(11). Τότε γεννάται το βίωμα της απελπισίας για τον άνθρωπο εκείνο ο οποίος αισθάνεται πνευματικώς άτεκνος, εφόσον οι πνευματικοί του μόχθοι διασκορπίστηκαν.

Ένας θρήνος με προοπτική ελπίδας!

Ωστόσο, το μήνυμα της σημερινής περικοπής είναι σαφές. Εκεί που υπάρχει απελπισία, είναι παρών ο Χριστός. Έρχεται από την Αίγυπτο(12), και δεν εγκαταλείπει μόνο του τον άνθρωπο στην κηδεμονία των εμπαθών λογισμών. Επιστρέφει το κατεξοχήν νήπιο, δηλαδή ο Χριστός. Είναι πάλι εδώ εκείνος για τον οποίο όλοι οι άγιοι και οι πατέρες λέγουν ότι θα πρέπει να αποτελεί το κέντρο της ζωής του ανθρώπου. Το νήπιο εκείνο που θα πρέπει η ψυχή μας να γεννήσει και να αναθρέψει!
Επομένως, το βαθύτερο νόημα της ευαγγελικής περικοπή της ημέρας, εντοπίζεται στην αντίσταση κατά της απελπισίας, όταν ο άνθρωπος καθίσταται μάρτυρας του αποτρόπαιου φόνου των νηπιωδών λογισμών του πνευματικού του αγώνα από τον Ηρώδη της πνευματικής ζωής. Ωστόσο ο Κύριος έρχεται, είναι πάντοτε εδώ, ποτέ δεν έλειψε. Επιστρέφει νήπιος από τη χώρα της Αιγύπτου, η οποία στη γλώσσα των συμβόλων εικονίζει την αμαρτία και όπου με την παρουσία του εκεί την απάλλαξε από τα είδωλα(13), και συντρίβει την αμαρτία για να ανακαινίσει τον άνθρωπο, μετατρέποντας τον θρήνο σε χαρά και σε ύμνους αγαλλιάσεως. Ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής μάλιστα, ερμηνεύοντας τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, προτρέπει τον άνθρωπο να μην ακηδιά αλλά «να καλεί» τον Κύριο από την Αίγυπτο, δηλαδή να αντιμετωπίζει τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, διωκόμενος μαζί του(14).
Η ευαγγελική περικοπή της ημέρας, παρά τη θρηνητική της περιγραφή είναι τελικώς μια αισιόδοξη παρακαταθήκη για τον άνθρωπο. Αρκεί να βρίσκεται εκείνος πάντοτε έτοιμος να εξέλθει από τον εαυτό του για να συναντήσει τον Κύριο που επιστρέφει για να τον αναγεννήσει.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Ματθ. 2, 17-18. Πρβλ. Ιερ. 38, 15: Ούτως είπεν Κύριος∙ Φωνή εν Ραμά ηκούσθη θρήνου και κλαυθμού και οδυρμού∙ Ραχήλ αποκλαιομένη ουκ ήθελε παύσασθαι επί τοις υιοίς αυτής, ότι ουκ εισίν.
2. Γεν. 29, 16-30.
3. Γεν. 29, 31.
4. Εμνήσθη δε ο Θεός της Ραχήλ, και επήκουσε αυτής ο Θεός και ανέωξεν αυτής την μήτραν, και συλλαβούσα έτεκεν τω Ιακώβ υιόν. Είπεν δε Ραχήλ, αφείλε ο Θεός μου το όνειδός μου (Γεν. 30, 22-23).
5. Νείλου του ασκητού, Επιστολαί, ΙΙΙ, 254, Ιουλιανώ αναγνώστη, PG 79, 509ΑΒ.
6. Πρβλ. Λ.χ., Bob Becking, «Jeremiah's Book of Consolation: A Textual Comparison Notes on the Masoretic Text and the Old Greek Version of Jeremiah XXX-XXXI», Vetus Testamentum 44. 2 (1994) 168∙ B. Lindars, "Rachel weeping for her children, Jeremiah 31, 15-22", JSOT 12 (1979) 47-62.
7. Πρβλ. Ισαάκ του Σύρου, Λόγος ΙΘ΄, Περί ταπεινοφροσύνης, εκδ. Ι. Σπετσιέρης, Τα ευρεθέντα ασητικά, Εν Αθήναις 1895, σ. 67.
8. Μαξίμου του Ομολογητού, Περί διαφόρων περί διαφόρων αποριών των αγίων Διονυσίου και Γρηγορίου προς Θωμάν τον ηγιασμένον, 100, J.H. Declerck, Maximi confessoris quaestiones et dubia, C.C.S.G. 10, Brepols, Turnhout – Leuven, 1982, σ. . Πρβλ. Μαξίμου του Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον περί διαφόρων απόρων της Αγίας Γραφής, 24, C. Laga - C. Steel, Maximi Confessoris quaestiones ad Thalassium, τ. 1, CCSG 7 εκδ. Brepols, Turnhout – Leuven 1980, σ. 157, 5-18.
9. Πρβλ. Ισαάκ του Σύρου, Λόγος ΙΘ΄, Περί ταπεινοφροσύνης, εκδ. Ι. Σπετσιέρης, Τα ευρεθέντα ασητικά, Εν Αθήναις 1895, σ. 67.
10. Πρβλ. Μαξίμου του Ομολογητού, Περί διαφόρων περί διαφόρων αποριών των αγίων Διονυσίου και Γρηγορίου προς Θωμάν τον ηγιασμένον, 100, J.H. Declerck, Maximi confessoris quaestiones et dubia, C.C.S.G. 10, Brepols, Turnhout – Leuven, 1982, σ. .
11. Sr. Kenneth L. Waters, «Saved through Childbearing: Virtues as Children in 1 Timothy 2:11-15», Journal of Biblical Literature, 123. 4 (2004) 703-735. B. Lindars, "Rachel weeping for her children, Jeremiah 31, 15-22", JSOT 12 (1979) 47-62.
12. Ματθ. 2, 14-15.
13. Γρηγορίου του Παλαμά, Ομιλίαι, ΝΗ΄, 11, Γρηγορίου του Παλαμά, Έργα τ. 11, Εισαγ. – μτφρ. – σχόλια Π. Κ. Χρήστου, ΕΠΕ 79, Θεσσαλονίκη 1986, σσ. 471.
14. Μαξίμου του Ομολογητού, Περί διαφόρων περί διαφόρων αποριών των αγίων Διονυσίου και Γρηγορίου προς Θωμάν τον ηγιασμένον, 100, J.H. Declerck, Maximi confessoris quaestiones et dubia, C.C.S.G. 10, Brepols, Turnhout – Leuven, 1982, σ.
Πηγή:Ζωηφόρος

Ο βασιλιάς Ηρώδης

Σε διάφορα σημεία της Καινής Διαθήκης συναντούμε το όνομα του βασιλιά Ηρώδη. Πρόκειται για το ίδιο ή για διαφορετικά μεταξύ τους πρόσωπα;
Υπάρχουν στη καινή Διαθήκη τρία πρόσωπα, τα οποία έφεραν το όνομα «Ηρώδης»: ο Ηρώδης ο Μέγας, ο Ηρώδης Αντίπας και ο Ηρώδης Αγρίππας.
Ας αρχίσουμε με τον πρώτο και ιστορικά σημαντικότερο από τους τρεις και ας δούμε κατ’ αρχάς ποιές ιστορικές πληροφορίες διαθέτουμε σχετικά με το πρόσωπο αυτό.
Ο Ηρώδης ο Μέγας ήταν γιός του Ιδουμαίου άρχοντα Αντιπάτρου ή Αντίπα, του οποίου η παρουσία σημάδευσε τη δύση της δυναστείας των Ασμοναίων. Ποιοί ήταν οι Ασμοναΐοι; Οι απόγονοι των τεσσάρων αδελφών Μακκαβαίων, που εξεγέρθηκαν το 165 π.Χ. εναντίον του ελληνιστικού βασιλείου της Συρίας με στόχο την ανεξαρτησία του ιουδαϊκού έθνους. Αυτοί ίδρυσαν μια δυναστεία, βασιλική και ιερατική, που διήρκεσε περίπου εκατό χρόνια και καταλύθηκε από τον Πομπήιο, τον περίφημο Ρωμαίο στρατηγό που κυρίευσε το βασίλειο της Συρίας, στο οποίο υπαγόταν και η Παλαιστίνη, και κατέλαβε τα Ιεροσόλυμα το 63 π.Χ.
Ο Αντίπατρος αναμίχθηκε στις εσωτερικές διαμάχες των Ασμοναίων για την εξουσία πριν από την έλευση του Πομπηίου. Τελικά έγινε από τον Καίσαρα Ρωμαίος πολίτης και διορίσθηκε επίτροπος της Ιουδαίας. Στη συνέχεια τοποθέτησε τους δύο γιους του, τον Φασαήλ και τον Ηρώδη, ως στρατηγούς της Ιερουσαλήμ και της Γαλιλαίας αντίστοιχα.
Όταν οι Πάρθοι το 40 π.Χ. εισβάλλουν στην Παλαιστίνη, ο Φασαήλ αιχμαλωτίζεται και θανατώνεται, ενώ ο Ηρώδης διαφεύγει στη Ρώμη. Εκεί πετυχαίνει να αποσπάσει απόφαση της Συγκλήτου, με την οποία ανακηρύσσεται βασιλιάς της Ιουδαίας, και τίθεται επικεφαλής στρατεύματος με το οποίο επιδιώκει και κατορθώνει τελικά την ανακατάληψη της Παλαιστίνης από τους Πάρθους και την ενθρόνισή του ως βασιλέως το 37 π.Χ.
Ο Ηρώδης ήταν ως ηγέτης ικανότατος, με σπάνια χαρίσματα και διακρινόταν ιδιαίτερα για τη διπλωματική του ευστροφία και την αποφασιστικότητά του. Ήταν σκληρότατος όχι μόνο με τους αποδεδειγμένους εχθρούς του, αλλά ακόμη και με φίλους ή στενούς συγγενείς του. Έτσι έφθασε στο σημείο να φονεύσει την πεθερά του, τη γυναίκα του, αλλά και τρεις γιους του. Υπήρξε δραστήριος ηγεμόνας με ποικίλο έργο, στο οποίο ανήκει και η ανακαίνιση και επέκταση του ναού των Ιεροσολύμων. Ωστόσο μισήθηκε όσο κανείς άλλος από τον ιουδαϊκό λαό, αφού δεν δίστασε να πνίξει στο αίμα οποιαδήποτε εξέγερση ή αντίσταση που έγινε εναντίον του. Τελικά πέθανε το 4 π.Χ. μέσα σε φρικτούς πόνους από κάποια ανίατη ασθένεια.
Από τα ευαγγέλια μαθαίνουμε ότι ο Ηρώδης ο Μέγας βρισκόταν ακόμη στη ζωή, όταν γεννήθηκε ο Κύριος
. Η πληροφορία αυτή στηρίζει την επικρατούσα σήμερα άποψη των ειδικών ότι η γέννηση του Χριστού πρέπει να τοποθετηθεί πριν από το έτος, το οποίο ο μοναχός Διονύσιος ο Μικρός όρισε ως έτος γεννήσεως του Χριστού και το οποίο αποτελεί την αφετηρία της χριστιανικής χρονολογήσεως. Ο Ηρώδης διέταξε τους μάγους να του γνωστοποιήσουν την ταυτότητα του γεννηθέντος βασιλέως, έχοντας στην πραγματικότητα σκοπό να τον φονεύσει, αλλά οι μάγοι κατά θεία φώτιση τον απέφυγαν ακολουθώντας άλλη διαδρομή για την επιστροφή τους στην πατρίδα τους.
Ο Ιωσήφ εξάλλου, με προτροπή ενός αγγέλου, οδήγησε την Παναγία και το θείο Βρέφος, για να σωθούν από την οργή του Ηρώδη, στην Αίγυπτο. Αμέσως μετά ο Ηρώδης φόνευσε όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της από δύο ετών και κάτω. Ο Ιωσήφ πάλι, φοβούμενος τον Ηρώδη, περίμενε να πληροφορηθεί το θάνατό του, για να πάρει το δρόμο της επιστροφής προς την Παλαιστίνη. Ακόμη και τότε όμως απέφυγε, όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Ματθαίος, την Ιουδαία, την οποία διοικούσε στη θέση του πατέρα του ο Αρχέλαος, και έτσι κατέληξε στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας.
Μετά το θάνατο του Ηρώδη το βασίλειό του μοιράστηκε σε μία εθναρχία και δύο τετραρχίες, που δόθηκαν σε τρεις από τους γιους του. Εθνάρχης Ιουδαίας, Ιδουμαίας και Σαμάρειας ονομάσθηκε ο Αρχέλαος, τετράρχης Γαλιλαίας και Περαίας ο Ηρώδης Αντίπας και τετράρχης Γαυλωνίτιδας, Τραχωνίτιδας, Βαταναίας, Πανειάδας και Ιτουρίας ο Φίλιππος.
Ο Ηρώδης Αντίπας, που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη απλώς ως Ηρώδης, κληρονόμησε τόσο τα διοικητικά χαρίσματα, όσο και τη σκληρότητα του πατέρα του. Ήταν διπλωματικότατος με Ρωμαίους και Ιουδαίους προσπαθώντας πάντοτε να διατηρεί τις ισορροπίες και βέβαια το αξίωμά του. Στην ιδιωτική του ζωή ωστόσο δημιούργησε σκάνδαλα, αφού νυμφεύθηκε την Ηρωδιάδα, τη γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου, πράγμα που ρητώς απαγορευόταν από το μωσαϊκό νόμο ως αιμομιξία (σημειωτέον ότι ο γάμος κάποιου Ιουδαίου με τη γυναίκα του αδελφού του επιτρεπόταν μόνο, εφόσον ο αδελφός αυτός είχε πεθάνει, προτού προλάβει να αποκτήσει απογόνους). Εξ αφορμής αυτών των οικογενειακών σκανδάλων διεξήγαγε πόλεμο με τους Ναβαταίους, τον οποίο έχασε.
Γενικά, υπήρξε και αυτός δραστήριος, όπως ο πατέρας του, και σημαντικότερο έργο του θεωρείται η ίδρυση της Τιβεριάδος στις όχθες της λίμνης Γεννησαρέτ, την οποία ονόμασε έτσι προς τιμήν του Καίσαρος Τιβερίου καθιστώντας την πρωτεύουσα της επαρχίας του.
Τελικά, ο Ηρώδης Αντίπας εξορίστηκε από τον Καλιγούλα μαζί με την Ηρωδιάδα στο Λούγδουνο (σημερινή Λυών), όπου και άφησε την τελευταία του πνοή. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας τον τιμώρησε έτσι για τη φιλοδοξία του, αφού καθ’ υπαγόρευση της γυναίκας του, του είχε ζητήσει να λάβει τον τίτλο του βασιλέως.
Από την Καινή Διαθήκη έχουμε αρκετές πληροφορίες για τον Ηρώδη Αντίπα. Ο ευαγγελιστής Λουκάς τοποθετεί ρητώς τη διήγηση για τη ζωή και τη δράση του Κυρίου στην περίοδο της τετραρχίας του Αντίπα. Ο Χριστός τον χαρακτηρίζει «αλώπεκα»(αλεπού) προφανώς λόγω της μεγάλης του πονηρίας, ενώ προειδοποιεί τους μαθητές του να προσέχουν από τη ζύμη των Φαρισαίων και του Ηρώδη.
Ο Ηρώδης φαίνεται εξάλλου να εκτιμά ιδιαιτέρως τον Βαπτιστή Ιωάννη. Μάλιστα ο ευαγγελιστής Μάρκος διασώζει την πληροφορία ότι ο τετράρχης ακόμη και μετά τη σύλληψη του Ιωάννη τον επισκεπτόταν στη φυλακή και τον άκουγε «ηδέως» (με ευχαρίστηση), γνωρίζοντας ότι είναι άνδρας δίκαιος και άγιος. Τελικά ωστόσο αναγκάζεται να τον θανατώσει, πραγματοποιώντας την επιθυμία της Ηρωδιάδος. Όταν δε ακούει για τα θαύματα που πραγματοποιεί ο Ιησούς και οι μαθητές του, παρακινούμενος προφανώς από τύψεις, εκφράζει την άποψη ότι ο Ιησούς είναι στην πραγματικότητα ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, τον οποίο ο ίδιος είχε αποκεφαλίσει και ο οποίος ανέστη.
Επίσης ο Ηρώδης είχε εκδηλώσει ζωηρό ενδιαφέρον να γνωρίσει προσωπικά τον Ιησού και η επιθυμία του αυτή πραγματοποιείται τελικά το Πάσχα του πάθους, κατά το οποίο ο Πιλάτος παραπέμπει τον Ιησού στην κρίση του Ηρώδη με τη δικαιολογία ότι κατάγεται από την επαρχία του και επομένως υπάγεται στη δικαιοδοσία του. Μάλιστα ο Ηρώδης κατά τη μαρτυρία του ευαγγελιστή Λουκά ήλπιζε να δει και κάποιο θαύμα του Ιησού. Ωστόσο ο Κύριος όχι μόνο δεν θαυματούργησε, αλλά ούτε καν απάντησε στις ερωτήσεις του, οπότε ο Ηρώδης, αφού τον εξευτέλισε, τον έστειλε πίσω στον Πιλάτο. Με αφορμή το περιστατικό αυτό, σημειώνει ο Λουκάς, αποκαταστάθηκαν οι διαταραγμένες σχέσεις του Πιλάτου με τον Ηρώδη.
Ο τρίτος Ηρώδης που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, ο επονομαζόμενος Αγρίππας, ήταν εγγονός του Ηρώδη του Μεγάλου και κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του Καλιγούλα και να διαδεχθεί αρχικά τον Φίλιππο στη δική του τετραρχία, ενώ λίγο αργότερα του δόθηκε και η τετραρχία του εξορισθέντος Ηρώδη Αντίπα, καθώς και η περιοχή της Ιουδαίας, της Σαμάρειας και της Ιδουμαίας. Έτσι, για άλλη μια φορά μετά τον Ηρώδη τον Μέγα ένας άλλος Ηρώδης είχε στην επικυριαρχία του σχεδόν ολόκληρη την Παλαιστίνη. Ο Αγρίππας εθεωρείτο ευσεβής Ιουδαίος, συγχρόνως όμως αρεσκόταν στο να προβάλλεται και ως ηγεμόνας ελληνιστικού τύπου. Μετά το θάνατό του η επικράτειά του υπήχθη στην επαρχία της Συρίας, ενώ στο γιό του Αγρίππα τον δεύτερο δόθηκε αργότερα μόνο η περιοχή της τετραρχίας του Φιλίππου.
Ο Ηρώδης Αγρίππας, που επίσης στην Καινή Διαθήκη ονομάζεται απλώς Ηρώδης, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα πρώτα βήματα της Εκκλησίας, καθώς αποφασίζει, για να παράσχει εκδούλευση στους Ιουδαίους, να διώξει ορισμένα επιφανή μέλη της. Μάλιστα φονεύει τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη και υιό του Ζεβεδαίου. Εν συνεχεία φυλακίζει τον Πέτρο, ο οποίος όμως απελευθερώνεται με τη βοήθεια ενός αγγέλου, ενώ ο Ηρώδης πληροφορούμενος τα συμβάντα διατάζει να εκτελεσθούν οι δεσμοφύλακες του. Τελικά ο Ηρώδης κάποια μέρα, ενδεδυμένος με την επίσημη βασιλική στολή και καθισμένος στο θρόνο του, χαρακτηρίζεται από το λαό ως θεός και αμέσως παθαίνει μια ξαφνική αρρώστια προερχόμενη από άγγελο, γεμίζει σκουλήκια και πεθαίνει επί τόπου.
Ο γιος του Αγρίππας ο δεύτερος είναι αυτός που κατά τις Πράξεις ακούει με ενδιαφέρον τη διήγηση της μεταστροφής του Παύλου και αναφωνεί: «Εν ολίγω με πείθεις Χριστιανόν γενέσθαι». Αυτός ονομάζεται στην Καινή Διαθήκη απλώς Αγρίππας.
(Χρήστος Κ. Καρακόλης, «Ερμηνευτικές Προσεγγίσεις». Εκδ. Αποστολική Διακονία, 2002)
από:http://vatopaidi.wordpress.com/

26 Δεκ 2009

Γερμανία - Ο επικεφαλής των Προτεσταντών Ρηνανίας μίλησε σε Ορθόδοξο ναό

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΧΙΑ ΚΕΝΤΡΩΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Με αφορμή την ονομαστική εορτή της Α.Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριαρχου κ.κ. Βαρθολομαίου έλαβε χώρα την Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009 στους χώρους του Μητροπολιτικού Κέντρου στη Βόννη η ετήσια δεξίωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας, Εξαρχίας Κεντρώας Ευρώπης.
Τη Δοξολογία και τον Χαιρετισμό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γερμανίας κ. Αυγουστίνου ακολούθησε ομιλία του Präses (Προκαθημένου) της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ρηνανίας Nikolaus Schneider με θέμα: «Η έννοια του σταυρικού θανάτου του Ιησού».
Στο τέλος της εκδηλώσεως ο Σεβ. Μητροπολίτης τίμησε τον κ. Schneider απονέμωντας του τον Χρυσό Σταυρό Α΄ Τάξεως της Ι.Μ. Γερμανίας, ευχαριστώντας τον για την πολύπλευρη προσφορά τόσο του ιδίου όσο και της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ρηνανίας στο έργο της Ι. Μ. Γερμανίας
.
Στην εκδήλωση και τη δεξίωση, που ακολούθησε στον αύλειο χώρο, παρέστησαν άνω των διακοσίων προσωπικοτήτων από τον χώρο των Εκκλησιών, της πολιτικής, πολιτιστικής και ακαδημαϊκής ζωής.

Ρωμαιοκαθολικό Χριστουγεννιάτικο μήνυμα με ύμνο στον Καζαντζάκη


(Στη φωτογραφία ο Παπικός Αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας κ. Ιωάννης Σπιτέρης με το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα σε παλαιότερη συνάντησή τους)

Στο Χριστουγεννιάτικο μήνυμα -Δεκέμβριος 2009 του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου Κερκύρας κ.Ιωάννη ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε:
«Ο Λόγος, για να με αγγίξει, πρέπει να γίνει ζεστή σάρκα. Τότε μονάχα καταλαβαίνω, όταν μπορώ να μυριστώ, να δω και ν’ αγγίξω»… «Θυμάμαι [μικρό παιδί], κάθουμαν συχνά στο κατώφλι του σπιτιού μας, έλαμπε ο ήλιος, καίγονταν ο αγέρας… κι εγώ σφαλνούσα τα μάτια ευτυχισμένος, άπλωνα τις φούχτες και περίμενα· κι έρχονταν ο Θεός, όσο ήμουν παιδί ποτέ δε με γέλασε, παιδί κι αυτός σαν και μένα, και μου ’βαζε στα χέρια τα παιχνιδάκια του: τον ήλιο, το φεγγάρι, τον άνεμο, "Χάρισμά σου, μού’ λεγε, χάρισμά σου, παίξε μαζί τους· εγώ έχω κι άλλα"»
(Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο).

Σκέψεις ενός μεγάλου οραματιστή που, πέρα από την ποιητική του έμπνευση, μας στέλνει ένα χριστουγεννιάτικο μήνυμα. Ο Θεός έρχεται με σάρκα και οστά να μας συναντήσει στο πρόσωπο ενός μωρού, στην αδυναμία ενός νεογέννητου, ενός ανθρώπου περιφρονημένου από τους μεγάλους αυτού του κόσμου……………..
O Αρχιεπισκόπος των Ρωμαιοκαθολικών Κερκύρας, Ζακύνθου - Κεφαλληνίας κ. Ιωάννης Σπιτέρης είναι και καθηγητής του Ποντιφικού Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Ρώμης όπου σπούδασαν και σπουδάζουν αρκετοί ορθόδοξοι..
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
-
Σπουδάζοντας την Ορθοδοξία σε Παπικά Πανεπιστήμια
-ΠΟΣΟ ΕΝΟΧΛΕΙ Ο ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ;

Παναγιώτης Σημάτης , Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει τον Παπισμό ως αίρεση

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τον ΠΑΠΙΣΜΟ ΩΣ ΑΙΡΕΣΗ ΣΥΝΟΔΙΚΑ

Κυπριανός Χριστοδουλίδης, Τα Χριστούγεννα και ο Νεοορθόδοξος άθλος


Γράφει ο "πατριάρχης" της νεοορθοδοξίας (*): "Και «αθανασία» δεν σήμαινε απεριόριστη παράταση του βίου ή κάποιαν άσαρκη συνέχιση της ύπαρξης στον εφιάλτη ενός γραμμικά ατέλειωτου χρόνου. Αθανασία σήμαινε ελευθερία της ύπαρξης από τις αναγκαιότητες που επιβάλλει η προκαθορισμένη «φύση» ή «ουσία» του κάθε υπαρκτού, ελευθερία από τον χρόνο, τον χώρο, τη φθορά, τον θάνατο". Ο αναγνώστης θα έμεινε προφανώς έκθαμβος. Άφθαστον κάλλος λογοτεχνικό και άμετρο βάθος φιλοσοφικό. Ενδεχομένως και θεολογικό.
Συνέχιζε δε μετά :"Είναι Θεός επειδή είναι αγάπη, κορύφωμα ελευθερίας – η αγάπη - ελευθερία καθορίζει αυτό που είναι ο Θεός, όχι η θεότητά του". Ο αναγνώστης θα εξακολουθούσε να μένει ακόμη περισσότερο έκπληκτος, επειδή ασφαλώς τα θρησκευτικά γράμματα που έμαθε είναι λειψά.Τέλος, έδινε και τη διέξοδο, στο αδιέξοδο που έστησε στον αναγνώστη, με αυτά: "Η Γέννηση του Χριστού, ενανθρώπιση του απροσπέλαστου Θεού, γίνεται για τον Έλληνα, επί αιώνες, γιορτινή έκρηξη χαράς, επειδή η πιστοποίηση του γεγονότος είναι ανοιχτή, προσφέρεται μέσα από το άθλημα της σχέσης". Και η αρχική έκπληξη του αναγνώστη θα ήταν αδύνατο να μεταστραφεί σε κατάπληξη. Επειδή, είπαμε, τα θρησκευτικά που έμαθε ήταν λιγοστά, παράλογα και εντελώς κακόδοξα. Διότι η "πατριαρχεία" της νεοορθόδοξης σχολής κάνει "το κουμάντο" εδώ και χρόνια.Ποια είναι τα παράλογα και εντελώς κακόδοξα; Είναι αυτά τα περί "ελευθερίας της ύπαρξης από αναγκαιότητες" και της "αγάπης - κορύφωμα ελευθερίας", που μας οδηγούν στην "ανοιχτή πιστοποίηση του γεγονότος μέσα από το άθλημα της σχέσης". Τούτο το άθλιο άθλημα σχέσης το γνωρίζει ο σημερινός νεοέλληνας.
Το ξέρει και το ψηλαφεί μέσα από πληροφορίες - ιδεολογήματα «κατά μετοχήν», στην ελευθερία, Όχι στην αλήθεια. Μετέχει στον τρόπο της εν ελευθερία σχέσης για την πραγματοποίηση του αληθεύειν από τις αναγκαιότητες, που του επιβάλλει η προκαθορισμένη φύση του κάθε υπαρκτού. Δυστυχώς όμως αυτό το "αληθεύειν από τις αναγκαιότητες" αποτυγχάνει - πως να το κάνουμε, άνθρωποι είμαστε - και αυτό που μένει, είναι ο τρόπος: Η πολλαπλότητα και η επαναληπτικότητα, της εμπειρίας των εν ελευθερία σχέσεων. Δηλαδή ερωτικών μίξεων διότι μόνο τότε αίρονται οι αναγκαιότητες (σημ. δεν αίρονται βέβαια) και ο άνθρωπος μετέχει στην ελευθερία της ύπαρξης. Ως προς την αλήθεια, αυτό είναι άλλο θέμα. Η αγάπη πάντως υπερπλεονάζει. Λεσβίες επισκοπίνες και άλλα πολλά.Μου ετέθη το ερώτημα "από πού βγάζω το συμπέρασμα ότι οι αναγκαιότητες αίρονται δια των σαρκικών μίξεων" από το άρθρο του Χρ. Γιανναρά. Θεωρήθηκαν μάλιστα "μέγα λογικό άλμα" αυτά που έγραψα. Ιδού λοιπόν η απάντηση:
Προς τον ... :
"Εγώ είμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή" και αλλού: "(και) γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς".
Ο Χριστός αυτοπροσδιορίζεται ως "η οδός και η αλήθεια και η ζωή". Δεν αυτοπροσδιορίζεται πουθενά ως σχέση, μας ζητά δε να μείνουμε "εν τω λόγω τω εμώ", και όχι να συνάψουμε σχέση, αν θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια. Άλλο η εμμονή και έτερον η σχέση "εν τω λόγω τω εμώ". Άλλο η εμπειρία της εμμονής και διαφορετκή η εμπειρία της σχέσης. Η εμμονή αυτοπροσδιορίζεται ως εμμονή ενώ η σχέση ετεροπροσδιορίζεται, αν βάλουμε και την εμμονή μέσα, ως εμμονή-σε-σχέση. Επομένως, άλλο να αυτοπροσδιορίζεσαι και άλλο να ετεροπροσδιορίζεσαι.
Ο Γιανναράς και η περί αυτόν αιρετική ομήγυρη δεν έχουν νουν να καταλάβουν. Αναγορεύουν τη σχέση ως οδο, αλήθεια και ζωή. Θέλουν τη σχέση, όχι όμως προς το αληθεύειν. Τη θέλουν προς το ελευθερούσθαι. Πλανεμένοι καθώς είναι, νομίζουν ότι μπορούν αυτοί να γίνουν "η οδός και η αλήθεια και η ζωή". Αλλά φέρνουν και σπέρνουν καταστροφή. Τη διαστροφή της Ορθοδοξίας, το ανελέητο γκρέμισμα της Εκκλησίας.
Όποιος εμμένει "εν τω λόγω τω εμώ", γίνεται κι αυτός κατά χάριν οδός, αλήθεια και ζωή. Η κατά χάριν θέωση του ανθρώπου δεν απορρέει από σχέση. Έπεται της εμμονής στα ορθά Δόγματα, και ο χαριτωμένος άνθρωπος δεν μιλεί για σχέση. Ούτε ποιεί σχέση αγάπης, χάριν της ελευθερίας.
Αλλά για ποιά ελευθερία κόπτεται η παρασυναγωγή Γιανναρά; Ο στίχος Ιω. η΄ 32 (: και γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς) παραπέμπει στο στίχο η΄ 34: "πώς συ λέγεις ότι ελεύθεροι γενήσεσθε; απεκρίθη αυτοίς ο Ιησούς, αμήν αμήν λέγω υμίν ότι πάς ο ποιών την αμαρτίαν δούλός εστι της αμαρτίας".
Παραλείπω τις άλλες παραπομπές του στίχου Ιω. η΄ 32, όπου διερμηνεύονται το "γνώσεσθε" (σημ. ο δεστραμμένος νους των νεοορθοδόξων ταυτίζει τη γνώση με την ερωτική μίξη), η "αλήθεια" και το "υμάς", για να πώ ότι: Η αλήθεια που ελευθερώνει, είναι εκείνη που δεν ποιεί την αμαρτία, δηλαδή τη σχέση, άρα το προπατορικό αμάρτημα. Η σχολή Γιανναρά το εξαγιάζει. Εδώ όμως όχι απερίφραστα, όπως αλλού. Προτιμά να αναφερθεί σε "σχέση" αφήνοντας αιωρούμενο, αν το κορύφωμα ελευθερίας (αγάπη-ελευθερία) που καθορίζει αυτό που είναι Θεός (σημ. Μπράβο του!) σημαίνει και εμπειρική "αγαπητική"(sic) μίξη. Αυτό πρακτικά λέγεται ερωτική μίξη ή μήπως κάνω λάθος αγαπητέ Mi....;
(*) Χρ. Γιανναρά:"Το ξεχασμένο άθλημα αληθείας", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/12/2009
Κυπριανός Χριστοδουλίδης

Θανατοποινίτες και βιομηχανία μεταμοσχεύσεων στην Κίνα


Πάνω από το 65% των οργάνων που μεταμοσχεύονται στην Κίνα προέρχονται από θανατοποινίτες που εκτελέστηκαν, κατάσταση που ο υφυπουργός Υγείας της χώρας χαρακτηρίζει ανάρμοστη και δυνητικά επικίνδυνη, αναφέρει η αγγλόφωνη εφημερίδα China Daily.
Το δημοσίευμα, που αποδίδει τον αριθμό σε εκτιμήσεις ειδικών σε θέματα υγείας, συνιστά μια σπάνια παραδοχή του ρόλου που παίζουν οι καταδικασθέντες στην εσχάτη των ποινών στην Κίνα στη λεγόμενη βιομηχανία των μεταμοσχεύσεων στη χώρα.
Οι εκτελεσθέντες κρατούμενοι
"οπωσδήποτε δεν είναι η κατάλληλη πηγή για μοσχεύματα", δήλωσε στην εφημερίδα ο υφυπουργός Υγείας Χουάνγκ Τζιεφού.
Προκειμένου να καμφθεί η "μακρόχρονη εξάρτηση" της χώρας από τη χρήση οργάνων που προέρχονται από εκτελεσθέντες, η Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού στην Κίνα εγκαινίασε χθες Τρίτη ένα εθνικό σύστημα δωρεάς οργάνων, ανέφερε η εφημερίδα.
Στόχος είναι ο τερματισμός του ευρύτατου λαθρεμπορίου οργάνων, χάρη στο οποίο οι ασθενείς που έχουν χρήματα λαμβάνουν μοσχεύματα αψηφώντας τη λίστα αναμονής και το αν άλλοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη, αναφέρεται στο σημερινό δημοσίευμα.
Η Κίνα, σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία, εκτελεί περισσότερους θανατοποινίτες από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο, αλλά ο αριθμός των ανθρώπων που εκτελούνται είναι κρατικό μυστικό στο Πεκίνο.
Μετά τις καταγγελίες ότι όργανα αφαιρούνταν από εκτελεσθέντες χωρίς την προηγούμενη συναίνεσή τους, η Κίνα θέσμισε κανονισμούς για τις μεταμοσχεύσεις το 2007. Απαγόρευσε το λαθρεμπόριο οργάνων, όπως και τον ιδιότυπο "τουρισμό" ξένων ασθενών που διαθέτουν χρήματα και θέλουν μόσχευμα χωρίς λίστες αναμονής. Οι κανονισμοί αναφέρουν πως οι θανατοποινίτες μπορούν να συμφωνούν στην μεταμόσχευση των οργάνων τους μόνο εάν προορίζονται για συγγενείς τους.
Παρ' όλ' αυτά, οι κανονισμοί δεν μετέβαλαν την κατάσταση, γράφει η China Daily.
"Ορισμένοι απλώς αψηφούν τις νομικές διαδικασίες για την δωρεά οργάνων από τους κρατούμενους που εκτελούνται και βγάζουν μεγάλο κέρδος", αναφέρει η εφημερίδα.
Επίσημες εκτιμήσεις αναφέρουν πως 1,5 εκατ. Κινέζοι χρειάζονται μεταμοσχεύσεις σε ετήσια βάση, όμως κάθε χρόνο γίνονται μόλις 10.000 τέτοιες επεμβάσεις, λόγω της μεγάλης έλλειψης δωρητών οργάνων, σύμφωνα με το επίσημο ειδησεογραφικό πρακτορείο Νέα Κίνα.
«Η Σημερινή» - 26/08/2009

Για την "Ομολογία Πίστεως" (Περιοδικό "Ο Σωτήρ")

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΕΥΧΟΣ1990

πηγή:«Ο ΣΩΤΗΡ»Τεῦχος 1990-1-12-2009 - πληροφορίες από Θρησκευτικά

Οπαδούς στο Facebook απέκτησε η γυναίκα που επιτέθηκε στον Πάπα


Η γυναίκα η οποία έσπρωξε τον πάπα απέκτησε ήδη οπαδούς στο Facebook, προκαλώντας την αγανάκτηση αρκετών Ιταλών.

Ένα φαν κλαμπ της νεαρής γυναίκας που επιτέθηκε εναντίον του πάπα Βενέδικτου 16ου στην αρχή της λειτουργίας του μεσονυκτίου στο Βατικανό συστάθηκε στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook, προκαλώντας την αγανάκτηση μελών της ιταλικής πλειοψηφίας.
Η ιστοσελίδα «Σουζάνα Μαγιόλο φανς κλαμπ», από το όνομα της 25χρονης προφανώς διαταραγμένης Ιταλοελβετίδας, η οποία πήδηξε την Πέμπτη (χθες) πάνω από τα φράγματα ασφαλείας για να πέσει πάνω στον Πάπα και να τον ρίξει στο έδαφος προτού ακινητοποιηθεί από τους σωματοφύλακες, μετρούσε περισσότερα από 150 μέλη προς το τέλος του απογεύματος της Παρασκευής.Τα σχόλια είναι γενικά ειρωνικά: ένας της απονέμει «χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες για το άλμα μετ΄εμποδίων». Ένας άλλος δηλώνει πως «είχε στο χέρι ένα αγαλματίδιο του Αγίου Πέτρου και ήταν έτοιμη για την επίθεση», αναφορά στην επίθεση, της οποίας υπήρξε θύμα ο πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι στις 13 Δεκεμβρίου στο Μιλάνο με μία αναπαραγωγή του καθεδρικού της πόλης.
Αμέσως μετά την επίθεση εναντίον του Μπερλουσκόνι, μία σελίδα του Facebook είχε αποκαλέσει «σύγχρονο ήρωα» το δράστη, τον Μάσιμο Ταρτάλια, ενώ άλλοι είχαν λάβει θέση υπέρ του πρωθυπουργού.
Η νέα πρωτοβουλία επικρίθηκε έντονα από πολιτικούς αξιωματούχους. Ο Τζιανφράνκο Ροτόντι, υπουργός για την Υλοποίηση του κυβερνητικού προγράμματος, έκανε λόγο για «ανοησία» και «δειλία» που πρέπει να «καταδικαστούν και να σταματήσουν».
Ένας γερουσιαστής του κόμματος του Μπερλουσκόνι, ο Αντόνιο Τζεντίλε, δήλωσε πως η δημιουργία αυτής της ομάδας «επιβεβαιώνει την ανάγκη νομοθετικής παρέμβασης». «Ένα κοινωνικό δίκτυο δεν μπορεί να είναι ένας τόπος όπου εξυμνείται η βία», πρόσθεσε.
Τον Οκτώβριο, η ιταλική δικαιοσύνη είχε ξεκινήσει έρευνα έπειτα από πολλές εκκλήσεις για δολοφονία του Μπερλουσκόνι στο Ίντερνετ.
Μία ομάδα με σχεδόν 300 μέλη είχε διακηρύξει «Θάνατος στον Μπερλουσκόνι», ενώ μία άλλη, με τίτλο «Σκοτώνουμε τον Μπερλουσκόνι», αριθμούσε περίπου 16.000 μέλη στο Facebook.

Δεν ήθελε να του κάνει κακό, είπε η νεαρή γυναίκα στους γιατρούς

Η νεαρή γυναίκα η οποία έριξε τον Πάπα στο έδαφος το βράδυ της Πέμπτης (χθες) στο Βατικανό, είπε στους γιατρούς ότι «δεν ήθελε να του κάνει κακό», γράφει σήμερα Παρασκευή στην ιστοσελίδα της η εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα».
Η Σουζάνα Μαγιόλο, μία 25χρονη Ιταλοελβετίδα, η οποία έχει ψυχιατρικά προβλήματα, συνελήφθη από την ασφάλεια του Βατικανού και μεταφέρθηκε σε μονάδα ειδικών φροντίδων.
«Δεν έγινε κάτι σοβαρό, Πρόκειτα για μία γυναίκα η οποία προσπάθησε να χαιρετήσει τον Άγιο Πατέρα», δήλωσε από την πλευρά του ο αρχιεπίσκοπος της Γένοβας και πρόεδρος της ιταλικής επισκοπικής συνόδου, καρδινάλιος Άντζελο Μπανιάσκο.
«Η Καθημερινή»-25/12/2009

Ο Πάπας Urbi et Orbi ανενημέρωτος;;;

Ο Πάπας για μια ακόμη χρονιά ,εκφώνησε το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα «Urbi et Orbi 2009-12-25» , στη λεγόμενη «Μακεδονική» ( δείτε στο 17.21΄). Που είναι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης να αντιδράσουν;

25 Δεκ 2009

Οικουμενιστικά και αποκαρδιωτικά τα αποτελέσματα έρευνας στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.


«Χριστιανοί όλου του κόσμου, ενωθείτε για να γιορτάσουμε μαζί το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Χριστού.…».

Θεολόγοι που «έχασαν» το μήνυμα των Χριστουγέννων

ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ

Εμπλέκουν πολιτικά διεθνιστικά συνθήματα του παρελθόντος με το μήνυμα των Χριστουγέννων


Αποκαρδιωτικά, ως προς τη θεολογική κατανόηση της εορτής των Χριστουγέννων και ως προς τη γλωσσική διατύπωση του μηνύματός της, τα όσα απάντησαν φοιτητές και φοιτήτριες, στο πλαίσιο εμπειρικής έρευνας, στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Η έρευνα έγινε στο πλαίσιο γραπτής άσκησης της Ομιλητικής - Επικοινωνίας του Δ΄ Εξαμήνου, στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ, όπου ανάμεσα σε άλλα ζητήθηκε από τους φοιτητές να γράψουν σε μία παράγραφο ένα δικό τους χριστουγεννιάτικο μήνυμα, με θεματική πρόταση, βιβλική τεκμηρίωση και σύγχρονη προσέγγιση.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στη συλλογή άρθρων της Δήμητρας Α. Κούκουρα, Καθηγήτριας στο Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ, με τίτλο «Το μήνυμα του Ευαγγελίου. Πρόσληψη -μετάδοση» (Εκδόσεις Πουρνάρα Θεσσαλονίκη 2009).
Στις εξετάσεις προσήλθαν 202 φοιτητές και φοιτήτριες, οι οποίοι όφειλαν να έχουν μελετήσει ένα σχετικό εγχειρίδιο μεθοδολογικής προσέγγισης ομιλητικών κειμένων, όπου πολλαπλώς αναλύονται λόγοι ελληνοφώνων Επισκόπων, με θέμα τη Γέννηση του Ιησού Χριστού. Το εγχειρίδιο προσφέρει ποικιλία θεματικών προτάσεων από βιβλικά, πατερικά και υμνογραφικά παραθέματα, άφθονη βιβλική τεκμηρίωση για την Ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, και ποικίλες αναφορές στην επικαιρότητα του έτους 1994, κατά το οποίο εκφωνήθηκαν τα κείμενα που περιέχονται.
Οι απαντήσεις στο ζητούμενο της άσκησης, αναφέρει η κ. Κούκουρα, προσφέρουν αρκετά ερεθίσματα προβληματισμού για την πρόσληψη του μηνύματος των Χριστουγέννων από μία ομάδα νέων, που έχει ανατραφεί σε περιβάλλον με παραδοσιακές χριστιανικές καταβολές και για την αναμετάδοσή του από τους ιδίους.
Τα αποτελέσματα της έρευνας δεν υπήρξαν ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά ως προς τη θεολογική κατανόηση της εορτής των Χριστουγέννων και ως προς τη γλωσσική διατύπωση του μηνύματός της. Οι αιτίες προφανώς, κατά την κ. Κούκουρα, ανάγονται «στην απουσία ουσιαστικής κατήχησης, στα ελλείμματα της εγκυκλίου παιδείας, στην κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας από τηλεπαρουσιαστές χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, αλλά ευρείας θεαματικότητας, όπως επίσης και στον ισχύοντα νόμο, που επιτρέπει στους φοιτητές να μην παρακολουθούν τις παραδόσεις, να οφείλουν σωρεία προηγουμένων μαθημάτων και συγχρόνως να εγγράφονται ακωλύτως σε επόμενα έτη σπουδών».
Πιο αναλυτικά, στο σύνολο των 202 φοιτητών που έδωσαν την άσκηση, οι 12 δεν συνέταξαν ένα δικό τους μήνυμα. Από τα 190 μηνύματα που τελικώς εξετάστηκαν, αναφέρει η καθηγήτρια, τα 107 στηρίζονται σε μία γενική διαπίστωση, όπως: «κάθε Χριστούγεννα σε όλη την ανθρωπότητα γιορτάζουμε τη γέννηση του Υιού του Θεού. Την ημέρα των Χριστουγέννων πηγαίνουν στην εκκλησία για να γιορτάσουν και να κοινωνήσουν…» .
Τρία μηνύματα αρχίζουν με προτροπή, ένα με ευχή και ένα με ερώτηση. Η μία προτροπή έχει επιδράσεις από πολιτικά διεθνιστικά συνθήματα του παρελθόντος: «Χριστιανοί όλου του κόσμου, ενωθείτε για να γιορτάσουμε μαζί το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Χριστού. Ένα γεγονός που φέρνει χαρά, ηρεμία, γαλήνη, ειρήνη σε όλον τον κόσμο…».
Η σωρεία των ορθογραφικών λαθών που επισημάνθηκαν, εξάλλου, όπως τονίζεται στην έρευνα, είναι ενδεικτική της πενιχρής γνώσης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και κατ' επέκταση της λόγιας εκκλησιαστικής γλώσσας, η οποία ενισχύεται από την έλλειψη εξοικείωσης με τα βιβλικά και υμνογραφικά κείμενα, και την πλημμελή προετοιμασία για τη συμμετοχή στις εξετάσεις.
Το αποτέλεσμα, επισημαίνει η κ. Κούκουρα, είναι «η εικόνα της ημιμάθειας, η οποία οδηγεί στη μερική κατανόηση του περιεχομένου των παραθεμάτων, όπως μαρτυρείται και από τις περιπτώσεις ελεύθερης απόδοσης του νοήματός τους».Ο συσχετισμός της Γεννήσεως του Χριστού με τη σωτηρία των ανθρώπων κυριαρχεί στις απαντήσεις. Παράλληλα αριθμούνται αρκετές περιπτώσεις, όπου η σωτηρία εξειδικεύεται με τον φωτισμό των ανθρώπων, τον αγιασμό τους, την ενότητα, την αγάπη και την ελπίδα. Η γενική εικόνα των κειμένων, όπως διαπιστώνει κανείς από τα παραθέματα, δεν αντιστοιχεί στα θεωρητικώς αναμενόμενα από φοιτητές που βρίσκονται στο 14ο χρόνο συνεχών σπουδών, είχαν επιλέξει το θεωρητικό πεδίο στο Λύκειο και ήδη έχουν συμπληρώσει το δεύτερο έτος στη Θεολογική Σχολή.
Η δομή των παραγράφων στηρίζεται σε μία θεματική πρόταση και σε σχόλια, τα οποία, ωστόσο, μεταξύ τους σπάνια παρουσιάζουν αλληλουχία νοημάτων. Συνήθως απαριθμούνται κρίσεις και απόψεις χωρίς λογική και πολύ λιγότερη θεολογική τεκμηρίωση, διαπιστώνει η κ. Κούκουρα.
«Το θεολογικό μήνυμα της εορτής των Χριστουγέννων -εξηγεί η κ. Κούκουρα- πάσχει ως προς την ακριβή διατύπωσή του ή τη σαφή περιγραφή, γεγονός το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εν πολλοίς παραμένει άγνωστο ή αναφομοίωτο».
Η δυσκολία, εξηγεί η καθηγήτρια, δεν εντοπίζεται ως προς την προσωπική τοποθέτηση ή την αποδοχή του μυστηρίου της θείας Οικονομίας, εφόσον αυτό δεν ήταν ζητούμενο, αλλά ως προς τη θεολογική γνώση και τη μετάδοση αυτής της γνώσης, η οποία συχνά είναι ασαφής, συγκεχυμένη και σε ορισμένες περιπτώσεις εξ αγνοίας ή εξ αφελείας νεστοριανή - μονοφυσιτική.

Άγνοια του γλωσσικού κώδικα πατερικών κειμένων

Η απώλεια του νοήματος της εορτής των Χριστουγέννων στη σύγχρονη εποχή επισημαίνεται με ευστοχία από τους φοιτητές, οι προτροπές, ωστόσο, για τον σωστό εορτασμό είναι γενικόλογες και ασαφείς.
Η άγνοια του γλωσσικού κώδικα των βιβλικών, λειτουργικών και πατερικών κειμένων, από την ελλιπή γνώση των προγενεστέρων μορφών της ελληνικής γλώσσας και την ισχνή έως ανύπαρκτη εξοικείωση με αυτά τα κείμενα, καθιστά, διευκρινίζει η καθηγήτρια, προβληματική και την πρόσληψη και την αναμετάδοση του μηνύματος. Γι' αυτόν το λόγο, όταν επιχειρείται ελεύθερη απόδοση των κειμένων, συχνά παρατηρούνται αρκετά επικίνδυνες θεολογικές παρανοήσεις.
Το λεξιλόγιο και το γενικότερο ύφος των κειμένων σε πολλές περιπτώσεις μιμείται πρότυπα κληρικών με ανάλογες προσφωνήσεις, προτρεπτικούς λόγους, παραινέσεις, ερωτήσεις κ.ά., τα οποία δεν ανταποκρίνονται σε συντάκτες νεανικής ηλικία, αν και το ζητούμενο της άσκησης ήταν να γράψουν οι ίδιοι ένα δικό τους μήνυμα.
Σε πολλές, ωστόσο, περιπτώσεις, το ύφος είναι πηγαίο, οπότε, αυτομάτως εκδηλώνονται επιδράσεις από τα ΜΜΕ στο λεξιλόγιο, σε δάνειες εκφράσεις από το χώρο της πολιτικής, της διαφήμισης ή και της αγγλικής γλώσσας, που οπωσδήποτε δεν προέρχονται από εμβριθή γνώση της ξένης γλώσσας, εφόσον πρόκειται μόνο για συγκεκριμένες τυποποιημένες εκφράσεις που διακινούνται σε τηλεοπτικές εκπομπές.Ειδικότερα, προσθέτει η κ. Κούκουρα, η επίδραση των ΜΜΕ αποτυπώνεται με σαφήνεια και σ' ένα κείμενο, το οποίο ομοιάζει περισσότερο με δελτίο ειδήσεων παρά με χριστουγεννιάτικο μήνυμα: «Με λαμπρότητα γιορτάστηκαν και φέτος τα Χριστούγεννα σε όλες τις εκκλησίες της Ελλάδος, απ' άκρη σ' άκρη. Όλοι οι πιστοί προσέρχονται στις εκκλησίες για να προσευχηθούν για τα προβλήματα που περνάνε ή ακόμα για να βρουν την ηρεμία κοντά στον Θεό, με σκοπό να ακούσουν το σωτήριο μήνυμα της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού. Όλοι αυτές τις άγιες μέρες πιστεύουν και περιμένουν ένα καλύτερο αύριο, μακριά από ασθένειες, θανάτους και δυστυχία».

Ατεκμηρίωτες πατερικές ομιλίες

Ένα από τα ζητούμενα της άσκησης υπήρξε και η βιβλική τεκμηρίωση, σύμφωνα με όσα ισχύουν στο παράδειγμα των πατερικών ομιλιών, όπου η θεολογική τεκμηρίωση του θέματος στηρίζεται σε επιπλέον επιχειρήματα από την Αγία Γραφή. Σε κανένα κείμενο δεν υπήρξε παρόμοια τεκμηρίωση, εκτός από την περίπτωση των θεματικών προτάσεων, όπου απαντούν βιβλικά χωρία, καταλήγει η κ. Κούκουρα.
«Η Σημερινή» - 25/12/2009

Το video από την επίθεση κατά του Πάπα στο Βατικανό

Ο Γάλλος καρδινάλιος Ροζέ Ετσεγκαρέ υπέστη κάταγμα στο μηρό κατά το επεισόδιο που προκλήθηκε στην έναρξη της χριστουγεννιάτικης λειτουργίας, στη βασιλική του Αγίου Πέτρου, όταν μια 25χρονη γυναίκα έσπρωξε τον Πάπα Βενέδικτο ρίχνοντάς τον κάτω.
Ο 87χρονος καρδινάλιος εισήχθη στο νοσοκομείο Τζεμέλι της Ρώμης, όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του Βατικανού, Φεντερίκο Λομπάρντι.
Μέχρι στιγμής δεν έχει διευκρινιστεί απολύτως πώς τραυματίστηκε ο Ετσεγκαρέ, καθώς βρισκόταν σε απόσταση λίγων μέτρων από τον πάπα. «Ίσως να έστριψε απότομα», είπε ο Λομπάρντι.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο, η γυναίκα που προκάλεσε το επεισόδιο, την οποία χαρακτήρισε «ασταθή», είναι η ίδια που είχε επιχειρήσει και πέρσι, και πάλι στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, να πλησιάσει τον πάπα πηδώντας πάνω από το προστατευτικό κιγκλίδωμα.

Ελβετίδα η δράστης

Η γυναίκα που προσπάθησε χθες να επιτεθεί χθες βράδυ στον ποντίφικα, κατά τη λειτουργία της νύχτας των Χριστουγέννων, στον Άγιο Πέτρο, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εφημερίδας «Λα Ρεπούμπλικα», ονομάζεται Σουζάννα Μαγιόλο και είναι Ελβετίδα.
Κατά την πρώτη ανάκριση, χθες βράδυ, δήλωσε ότι δεν ήθελε να κάνει κακό στον πάπα Βενέδικτο τον 16ο, αλλά επιθυμούσε απλώς να του μιλήσει. Η 25χρονη Μαγιόλο, όπως αναφέρει η εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», βρίσκεται τώρα σε ειδικό κέντρο, στο εσωτερικό της Αγίας Έδρας, στο οποίο παρακολουθούνται άτομα που παρουσιάζουν ψυχικές διαταραχές.
Όπως διαβεβαίωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Αγίας Έδρας, πατέρας Φεντερίκο Λομπάρντι, πρόκειται για την ίδια γυναίκα που πέρυσι είχε προσπαθήσει να ξαναπλησιάσει τον πάπα σκαρφαλώνοντας στα κιγκλιδώματα, αλλά, αντιδρώντας άμεσα, οι άνδρες της προσωπικής ασφάλειας του πάπα είχαν καταφέρει να την μπλοκάρουν. Ο πάπας είναι καλά στην υγεία του και στις δώδεκα ώρα Ιταλίας, αναμένεται να μιλήσει στους πιστούς, δίδοντας και την καθιερωμένη ευλογία του «urbi et orbi», δηλαδή, «προς την πόλη και την οικουμένη».
Πηγή: «Καθημερινή» - 25/12/2009

Μαργκό Κέσμαν - Η Λουθηρανή «Πάπισσα της Γερμανίας» και οι Οικουμενιστές


Επιθυμώ « πάρα πολύ να ενισχύσω τον οικουμενισμό » είχε δηλώσει η κυρία Κέσμαν αμέσως μετα την εκλογή της. Ο Πατριάρχης Ρωσίας Κύριλλος, αρνήθηκε να τη συναντήσει ως ομότιμό του, στο πλαίσιο του θεσμικού διαλόγου Ορθοδόξων-Λουθηρανών. Κι εκείνη αντεπιτέθηκε αμφισβητώντας «τη χρησιμότητα του πατριαρχικού θεσμού».
Κάποιοι άλλοι όμως συναντήθηκαν μαζί της. Στη φωτογραφία η Κέσμαν με τον παπικό αρχιεπίσκοπο Ρόμπερτ Τσόλιτς. Πίσω διακρίνεται ο Ορθόδοξος Μητροπολίτης Γερμανίας Αυγουστίνος.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του :«EΘΝΟΥΣ» 24/122009 την κ. Κέσμαν, [έζωσαν τα φίδια μόλις έμαθε ότι το νέο της παρατσούκλι στη Γερμανία είναι «διασταύρωση Μητέρας Τερέζας και Ντέμι Μουρ».
«Ποια είναι αυτή... η Ντέμι Μουρ;» αναρωτήθηκε. «Μη φοβάσαι μαμά, για κομπλιμέντο στο λένε!» την καθησύχασαν οι... κόρες της.
Η πρώτη Διαμαρτυρόμενη Αρχιεπίσκοπος της Γερμανίας, Μαργκό Κέσμαν, 51 χρόνων, δεν είναι ακριβώς το πρότυπο ιεράρχη που είχαν στο μυαλό τους οι Πατέρες της Εκκλησίας. Χωρισμένη με τέσσερα παιδιά, δημοφιλής συγγραφέας και θαμώνας talk show, δίκαια κατείχε τον τίτλο της «ποπ επισκόπου» στο Ανόβερο.
Οι Λουθηρανοί μητροπολίτες έκαναν υπέρβαση τον Οκτώβριο, εκλέγοντάς την αρχηγό τους για 6 χρόνια. Αν πάντως σκόπευαν να ξαναφέρουν την Εκκλησία στο κέντρο της επικαιρότητας, τότε πέτυχαν διάνα. Στα γερμανικά ΜΜΕ, η «πάπισσα της Γερμανίας» παίζει ψηλά.
Διαβα­­στε­­ρό τίτλο έδωσε και στην πρώτη της συνέντευξη σε έντυπο του εξωτερικού, στο ιταλικό Panorama: «Είμαι γυναίκα, όχι αγία» (σ.σ. Θου Κύριε, χριστουγεννιάτικα...).
Ο πατριάρχης Κύριλλος της Ρωσίας αρνήθηκε να τη συναντήσει ως ομότιμό του, στο πλαίσιο του θεσμικού διαλόγου Ορθοδόξων-Λουθηρανών. Κι εκείνη αντεπιτέθηκε αμφισβητώντας «τη χρησιμότητα του πατριαρχικού θεσμού».
Ως φιλελεύθερο πνεύμα διαφωνεί με την απαγόρευση των μιναρέδων στην Ελβετία. Παραδέχεται όμως, μετά λύπης, ότι το ίδιο θα ψήφιζαν και οι Γερμανοί αν τους δινόταν η ευκαιρία].
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ:
-
Η Λουθηρανή «ποπ επίσκοπος» και ο οικουμενισμός
-Γερμανία:Μία 50χρονη, διαζευγμένη μητέρα τεσσάρων παιδιών, αναλαμβάνει επικεφαλής της Γερμανικής Προτεσταντικής "Εκκλησίας".
-Η Λουθηρανή «ποπ επίσκοπος» επιθυμεί « πάρα πολύ να ενισχύσει τον οικουμενισμό »

Το ταξίδι των Μάγων και οι πνευματικές ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου.


Κωνσταντίνος Κορναράκης,Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Ο εξωστρεφής σύγχρονος άνθρωπος και τα Χριστούγεννα!

Όσο περνούν τα χρόνια, ενισχύεται η ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει τις ημέρες των Χριστουγέννων ολοένα με εντονότερο τρόπο. Ωστόσο, οι υπερβολές στην εκκοσμίκευση της θρησκευτικής αυτής εορτής, προβληματίζουν διότι, όπως κάθε υπερβολή, δείχνουν να καλύπτουν σημαντικά μυστικά! Μυστικά που πιθανόν αγγίζουν τον πυρήνα της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου!
Ένας από τους σημαντικότερους διανοητές του εικοστού αιώνα, ο Έριχ Φρομ, παρατήρησε ότι, αν και ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος έχει εδραιώσει σε σημαντικό βαθμό την ελευθερία του σε σχέση με εξωγενείς δυνάμεις, εντούτοις εθελοτυφλεί μπροστά σε εσωγενείς καταναγκασμούς, περιορισμούς και φόβους(1).
Πράγματι! Καθημερινώς διαπιστώνεται ότι ο άνθρωπος λειτουργεί υπό το κράτος εσωτερικών δεσμεύσεων. Επομένως, αγνοεί τον εαυτό του. Κι αυτό είναι μια αμφίδρομη σχέση. Όσο περισσότερο αγνοεί τον εαυτό του, τόσο περισσότερο καλλιεργεί την εξωστρέφεια. Και όσο περισσότερο καλλιεργεί την εξωστρέφεια, τόσο περισσότερο τον αγνοεί. Και το ερώτημα παραμένει: ποιος δρόμος οδηγεί στην αυτοσυνειδησία;

Κι όμως! Ένα ταξίδι θα σημάνει Χριστούγεννα!

Ίσως λοιπόν το γεγονός ότι η ευαγγελική περικοπή της ημέρας των Χριστουγέννων εστιάζει στα πρόσωπα των Μάγων δεν είναι χωρίς νόημα. Την Κυριακή που προηγήθηκε, το ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφερόταν στη Γέννηση του Χριστού και την πληροφορία που έλαβε περί αυτής ο Ιωσήφ. Σήμερα όμως δεν εστιάζει στη Γέννηση του Χριστού, αλλά στο ταξίδι των Μάγων, το ότι δηλαδή κάποιοι άνθρωποι, αστρονόμοι, επιστήμονες της εποχής τους, ξεκίνησαν από μακρινά μέρη, από τα βάθη της Ανατολής για να επισκεφθούν το μέρος στο οποίο είχαν μια πληροφορία ότι θα γεννιόταν ένας βασιλιάς.
Μπορούμε μάλιστα να φανταστούμε ένα ταξίδι χωρίς την άνεση των σημερινών μέσων μεταφοράς μέσα από ερήμους, με τους κινδύνους που θα ήταν φυσικό να υπάρχουν, όπως επιθέσεις ληστών, αλλά και την άφιξη σε ένα μέρος όπως τα Ιεροσόλυμα, όπου προφανώς θα προσέλκυσαν την προσοχή όλων με την ενδυμασία και το ιδιαίτερο τρόπο τους. Εξ άλλου, όπως κατανοούμε από την ευαγγελική διήγηση, ακόμη και η προσέλευσή τους στο παλάτι του βασιλιά για την ενημέρωσή τους ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη γι’ εκείνους, εφόσον ο βασιλιάς ενδιαφερόταν μόνο για τη δική του πληροφόρηση και παραπλανητικά τους προέτρεψε να αναζητήσουν το βρέφος και να ενημερώσουν και τον ίδιο πού βρίσκεται για να το προσκυνήσει και εκείνος(2).

Το ταξίδι των Μάγων ως έξοδος αναζήτησης της αλήθειας!

Μία πρώτη παρατήρηση είναι το γεγονός ότι οι Μάγοι εγκαταλείπουν την ασφάλεια που τους προσφέρει ο τόπος τους για να ξεκινήσουν ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό. Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος ο οποίος έχει αφιερώσει στο ταξίδι των Μάγων συγκεκριμένο λόγο υπογραμμίζει ότι για το ταξίδι αυτό βασίστηκαν σε μία μόνο πληροφορία που συνδυάζεται με ένα αστρονομικό φαινόμενο(3).
Ένα άλλο σημείο είναι η αδυναμία των Ιουδαίων να κατανοήσουν ότι οι προφητείες εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Μεσσία(4). Έτσι, παρά το ότι οι Ιουδαίοι έπρεπε να έχουν αξιολογήσει ορθώς τη γέννηση του Χριστού, όπως χαρακτηριστικά παρατηρεί ο άγιος Εφραίμ, προτιμούν να απειλήσουν τους Μάγους για τη ζωή τους με άμεσο αίτημα την επιστροφή στην πατρίδα τους(5). Πράγματι λοιπόν, το ότι η σημερινή ευαγγελική εστιάζει στο ταξίδι των Μάγων, δεν είναι χωρίς νόημα!
Βεβαίως και άλλες φορές η Αγία Γραφή αναφέρεται σε ταξίδια, με σημαντικότερο αυτό του Αβραάμ, ο οποίος ξεκινά από τα βάθη της Μεσοποταμίας για να πορευθεί προς τα μέρη του Ισραήλ ως νομάς, έχοντας λάβει από τον Θεό την διαβεβαίωση ότι στο ταξίδι του αυτό θα τον συντρόφευε και θα τον έκανε πατέρα των λαών του, δηλαδή πρόδρομο της παρουσίας του Χριστού(6). Και ο Αβραάμ ανέλαβε το ταξίδι αυτό, φεύγοντας ουσιαστικά από το μέρος που ζούσε με ασφάλεια και ησυχία, όπως αιώνες αργότερα έπραξαν και οι Μάγοι.
Εξετάζοντας λοιπόν το γεγονός της προσκυνήσεως του Χριστού από τους μάγους, διαπιστώνουμε ότι ξεκίνησαν για ένα τόσο κοπιαστικό και εξαντλητικό ταξίδι, απειλητικό για την ίδια τη ζωής τους χωρίς καμία ορθολογική εξασφάλιση. Με την ανατρεπτική για τους ρυθμούς της ζωής τους απόφασή τους αυτή, οι Μάγοι αμφισβήτησαν και επανεξέτασαν την ταυτότητά τους δηλαδή ότι τους προσδιόριζε προηγουμένως ως υπαρξιακές επιλογές αλλά και ως επιστημονική αυτάρκεια για ένα άγνωστο ταξίδι, ένα ταξίδι προς τη φάτνη!

Το ταξίδι των Μάγων ως πρόκληση για ανατροπές στη ζωή του ανθρώπου!

Το άνοιγμα που επιχειρούν οι Μάγοι είναι μια πορεία από μια ζωή «τακτοποιημένη» προς μια ανατροπή! Βγαίνουν έξω από τον εαυτό τους, όχι για να υιοθετήσουν κάποιο νέο ρόλο, αλλά για να αναζητήσουν την αυθεντικότητα!

Πόσο λογικό είναι αυτό;

Γι’ αυτό ο όσιος Εφραίμ συμπληρώνει: Σταμάτα να ερευνάς άνθρωπε και διδάξου να προσκυνάς μαζί με τους Μάγους(7).
Κάθε πνευματική εορτή αποτελεί μια πρόκληση. Πόσο μάλλον αυτή που καλεί τον άνθρωπο να ψηλαφίσει τη φάτνη. Ο Μάξιμος ο Ομολογητής μας δίνει μέσα από μια άλλη προοπτική τη θεολογική και κατά συνέπεια υπαρξιακή σημασία των Χριστουγέννων. Η φάτνη βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο! Γιατί ο Χριστός γεννάται μέσα στον κάθε άνθρωπο και σαρκώνεται χάρη στον ενάρετο βίο(8).
Είναι φανερό ότι όσο ο άνθρωπος εξέρχεται από τις ψευδαισθήσεις του βίου του για να καταστεί Θεοτόκος ψυχή τόσο καλύτερα γνωρίζει τον εαυτό του, σε ένα ταξίδι αγιότητας από την άνεση των ταυτίσεών της καθημερινότητάς του προς το ταξίδι της απελευθερώσεώς του από τις ταυτίσεις αυτές. Ένα ταξίδι προς τη φάτνη. Ταξίδι όμως που δεν τελειώνει εκεί, αλλά στο κενό μνημείο.

Ένα ταξίδι πνευματικό και όχι τοπικό!

Επομένως, αυτή την ημέρα των Χριστουγέννων, η Εκκλησία θέλει να διδάξει τον άνθρωπο ότι η φάτνη είναι πολύ μακριά αλλά και συγχρόνως πολύ κοντά σε σχέση με τον ίδιο. Είναι τόσο μακριά από αυτόν, που χρειάζεται απόφαση αυταπαρνήσεως να ξεκινήσει ένα κοπιαστικό, ίσως και επώδυνο ταξίδι, στο οποίο μπορεί να δεχθεί δαιμονικές επιθέσεις, πολλές φορές να απελπιστεί και το οποίο ταξίδι αυτό απαιτεί την ενίσχυση από τον Θεό για να καταφέρει ο άνθρωπος να φθάσει στον προορισμό του. Συγχρόνως όμως είναι και τόσο κοντά, όσο κοντά είναι και η καρδιά του. Δεν είναι τοπική, αλλά πνευματική η απόσταση.
Αν λοιπόν δεν επιτύχει ο άνθρωπος να αρνηθεί τη θαλπωρή του θελήματός του ώστε να αξιωθεί να μετάσχει σε αυτό τον φωτισμό, όπως τον έζησαν οι Μάγοι, είναι δεδομένο ότι θα παρέλθει αυτή η εορτή των Χριστουγέννων όπως και οι επόμενες χωρίς το πνευματικό βίωμα της προσκυνήσεως της φάτνης του Ιησού.
Τα Χριστούγεννα έφθασαν. Ένας ύμνος ερωτά, Τι να σου προσφέρουμε (ερχόμενοι στη φάτνη) Χριστέ;(9) Θα προλάβει ο σύγχρονος άνθρωπος να απαντήσει, την ελευθερία μου από ταυτίσεις και εξαρτήσεις;

Υποσημειώσεις
1.
Έ. Φρομ, Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία, μτφρ. Δ. Θεοδωρακάτου, Εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1971, σ. 127.
2. Ματθ. 2, 7-8.
3. «Είδομεν αυτού φασί τον αστέρα εν τη ανατολή και ήλθομεν προσκυνήσαι αυτώ» (Εφράιμ του Σύρου, Λόγος ότε οι μάγοι παρεγένοντο εις Ιεροσόλυμα, στο Οσίου Εφραίμ του Σύρου, Έργα τ. 7, εισαγ. μτφρ. σχόλ. Κ. Φραντζολά, Εκδόσεις «Το περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998, σ. 434).
4. «Ω του θαύματος! Τον τόπο επίστανται και τον τόκον βδελύττονται∙ την Βηθλεέμ βοώσι, και την οικονομίαν σιγώσι∙ την Ιουδαίαν σημειούνται, και την δεσποτείαν αρνούνται.Ει τούτο γέγραπται, διατί μη συντίθεσθε; Ει ανέγνωτε, διατί μη πιστεύετε; Ει εν Βηθλεέμ τεχθήσεται, διατί μη παρ’ υμών προσκυνηθήσεται;» (Εφράιμ του Σύρου, Λόγος ότε οι μάγοι παρεγένοντο εις Ιεροσόλυμα, σ. 435).
5. Παραθέτουμε το κείμενο στη μετάφραση του Κ. Φραντζολά: «Τι λοιπόν τολμάτε, ξένοι, τι λέτε άνθρωποι; Γιατί έχετε έρθει φέρνοντας επικίνδυνη είδηση; Γιατί δικηρύσσετε τον καινούργιο βασιλιά στην πόλη που έχει βασιλιά; Γιατί διακινδυνεύετε τον εαυτό σας σε πρόωρο τέλος; Γιατί μπήγετε στους τραχήλους σας τη γλώσσα σαν μάχαιρα; Γιατί προξενείτε τον τάφο σας με το στόμα, και τον θάνατο που κοιμάται τον ξυπνάτε εναντίον σας;» (Εφράιμ του Σύρου, Λόγος ότε οι μάγοι παρεγένοντο εις Ιεροσόλυμα, σ. 434).
6. Γεν. 12, 1κ.εξ.
7. Εφραίμ του Σύρου, Λόγος ότε οι μάγοι παρεγένοντο εις Ιεροσόλυμα, σ. 436.
8. Μαξίμου του Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον περί διαφόρων απόρων της Αγίας Γραφής, 40, C. Laga - C. Steel, Maximi Confessoris quaestiones ad Thalassium, τ. 1, CCSG 7 εκδ. Brepols, Turnhout – Leuven 1980, σ. 273, 121-132.
9. Στιχηρό ιδιόμελο του Εσπερινού της εορτής των Χριστουγέννων, Μηναίον του Δεκεμβρίου, Έκδοσις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Εν Αθήναις 19804, σ. 200.
Πηγή:Ζωηφόρος

Σαϊεντολογία- Σάλος και αμφισβήτηση της νομιμότητάς της σε Γαλλία και Αυστραλία

Σάλο και αμφισβήτηση της νομιμότητάς της έχουν προκαλέσει σε Γαλλία και Αυστραλία οι μαρτυρίες πρώην μελών της για εκβιασμούς, εκφοβισμούς και κακομεταχείριση

Με ελπίδα για μέρες με... λιγότερους δικαστικούς αγώνες περιμένει η Εκκλησία της Σαϊεντολογίας το 2010, καθώς φέτος δέχτηκε καταιγιστικά πυρά σε όλο τον κόσμο. Αιχμή του δόρατος αποτέλεσε η έντονη αμφισβήτηση από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Αυστραλίας σχετικά με τη νομιμότητά της, νομιμότητα για την οποία παλεύει πολλά χρόνια με σχετική επιτυχία. Παράλληλα, για πρώτη φορά αμφισβητείται από διάφορους αστέρες στους οποίους βασίζεται για να εξασφαλίζει κύρος και δημοτικότητα, ενώ βγαίνουν στην επιφάνεια τα καλά κρυμμένα μυστικά της.
Μέσα από διαφορετικές μαρτυρίες, μεταξύ των οποίων ένα σχετικό βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από πρώην μέλος της, προκύπτει ένα μωσαϊκό εκβιασμών, εκφοβισμού και συστηματικής κακομεταχείρισης των μελών της.
Ο ομογενής ανεξάρτητος γερουσιαστής Ν. Αυστραλίας Νίκος Ξενοφών, έχοντας στα χέρια του επιστολές πρώην μελών της Εκκλησίας που μιλούν για εκβιασμούς για δωρεές χρημάτων κι άλλες εκφοβιστικές πρακτικές, πιέζει να ξεκινήσει προκαταρκτική έρευνα σχετικά με τις δραστηριότητες της Σαϊεντολογίας, ενώ και ο Αυστραλός πρωθυπουργός Κέβιν Ραντ εξέφρασε δημοσίως την «ανησυχία» του για τις δραστηριότητες της Εκκλησίας.
«Πρωταγωνιστής» στις καταγγελίες του κ. Ξενοφών είναι ο Ααρον Σέξτον, που «γεννήθηκε στη Σαϊεντολογία» και ανέβηκε στην ιεραρχία. Η κακομεταχείρισή του ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, όταν η μητέρα του εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί της κηδεμονίας του, την οποία και ανέλαβε η Σαϊεντολογία.
Κέντρα «εργασίας». Το 1991 βρέθηκε στα αρχηγεία της Φλόριντα, όπου ήταν παρών στους εκβιασμούς που ασκούσαν μέλη της Εκκλησίας σε έγκυες για να προβούν σε εκτρώσεις. Σε περίπτωση που δεν υπάκουαν, τις έστελναν σε ειδικά διαμορφωμένα κέντρα «εργασίας» όπου και εξαναγκάζονταν σε σκληρή δουλειά.
Ο ίδιος ο Σέξτον έστειλε περισσότερους από 30 ανθρώπους σε τέτοια κέντρα, ενώ έτσι κι αλλιώς τα μέλη της Εκκλησίας αναγκάζονται να δουλεύουν στις διάφορες υπηρεσίες της 70 με 80 ώρες εβδομαδιαίως με μισθούς που δεν ξεπερνούν τα 50 δολάρια.
Ο κ. Ξενοφών έχει παραδώσει τις επιστολές στην αστυνομία, η οποία και εξετάζει το θέμα, ενώ ερευνά επίσης την αυτοκτονία του Εντουαρντ ΜακΜπράιντ το 2007, ο οποίος είχε πληρώσει 23.000 δολάρια προκειμένου να γίνει σύμβουλος της Σαϊεντολογίας.
Την καταγγελία έχει κάνει ο αδελφός του, ο οποίος ισχυρίζεται πως ο ΜακΜπράιντ οδηγήθηκε στο απονενοημένο βήμα μετά τις πιέσεις που δέχτηκε από την Εκκλησία, πιέσεις οι οποίες αποτυπώνονται στα 19 τηλεφωνήματα που δέχτηκε από μέλη της τρεις ημέρες προτού αυτοκτονήσει.

ΣΥΜΜΑΧΟΣ
Ο πρώην Νο2 στην ιεραρχία «ξεσπαθώνει»

Απρόσμενος σύμμαχος σε αυτή την προσπάθεια για έρευνα βρέθηκε ο Μάρτιν Ράθμπεν, νούμερο δύο στην ιεραρχία των Σαϊεντολόγων μέχρι και το 2004, οπότε και αποχώρησε. Σε συνέντευξή του παραδέχτηκε πως οι επικεφαλής της εκκλησίας χρησιμοποιούν εκφοβιστικές και εκβιαστικές μεθόδους και θέλουν να αυξήσουν τα έσοδα με κάθε κόστος. «Ολα γίνονται για τα λεφτά και την εικόνα», δήλωσε σε εφημερίδα της Φλόριντα. Η Εκκλησία της Σαϊεντολογίας της Αυστραλίας, μέσω της επικεφαλής της Βίκι Ντάνσταν, ισχυρίζεται πως οι κατηγορίες δεν ευσταθούν, ενώ παράλληλα κατηγόρησε τον ομογενή βουλευτή ότι κατέθεσε τις επιστολές στο Κοινοβούλιο, εκμεταλλευόμενος τη βουλευτική του ασυλία ώστε να μην μπορεί η Εκκλησία να κινηθεί νομικά εναντίον του. Πάντως η Σαϊεντολογία διέθετε απόθεμα 750 εκατ. δολαρίων (τουλάχιστον έως το 2004) για τις δικαστικές της διαμάχες.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ
Με βιβλίο «όλα στη φόρα» και σταρ... λιποτάκτες


Στις αρχές Νοεμβρίου κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο «Blown for Good, behind the Iron Curtain of Scientology» (σε ελεύθερη μετάφραση, «Ολα στη φόρα: πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα της Σαϊεντολογίας»), από τον πρώην σαϊεντολόγο Μαρκ Χάντλεϊ.
Ο Χάντλεϊ, που δούλεψε επί 15 χρόνια στα γραφεία της στο Λος Αντζελες, περιγράφει με πολλές λεπτομέρειες τη ζωή του στους κόλπους της Σαϊεντολογίας.
Περιγράφει και την πρακτική «αποσύνδεσης», κατά την οποία απαιτείται από τους προσηλυτισμένους να αποκόπτονται από συγγενείς και φίλους, σε περίπτωση που εκείνοι δεν εγκρίνουν τα πιστεύω της Σαϊεντολογίας.
Ο συγγραφέας ισχυρίζεται επίσης πως υπό την καθοδήγηση του Ντέιβιντ Μισκάβιτζ οι υπάλληλοι δουλεύουν σκληρά με ελάχιστα λεφτά, ενώ όταν γίνονται λάθη ή όταν υπάρχει η υποψία ή και η απόδειξη... απιστίας, οι «ένοχοι» χαρακτηρίζονται ως «πρόσωπα υψηλού κινδύνου» και σε ορισμένες περιπτώσεις εντάσσονται στο «Πρόγραμμα Επανένταξης διά της Δύναμης», όπου ουσιαστικά πρόκειται για ειδικά κέντρα στα οποία εξαναγκάζονται σε σκληρή δουλειά.
Ενα παράδειγμα τέτοιας σκληρής δουλειάς ήταν το φύτεμα με αγριολούλουδα ενός τεράστιου οικοπέδου στη μέση μιας ερήμου, στην Καλιφόρνια. Οπαδοί της Σαϊεντολογίας δούλευαν μέρα-νύχτα επί ημέρες, προκειμένου να εκπληρωθεί το όραμα που είχε ο Τομ Κρουζ, να τρέχει ανάμεσα στα συγκεκριμένα αγριολούλουδα παρέα με τη Νικόλ Κίντμαν (ήταν την εποχή που τη φλερτάριζε).

Βιαιοπραγίες

Ο Χάντλεϊ γράφει ακόμα πως τον χτυπούσε συστηματικά ο Μισκάβιτζ όταν δεν κατάφερνε να ανταποκριθεί στα χρονοδιαγράμματα παράδοσης οπτικού υλικού (δούλευε στα στούντιο της Σαϊεντολογίας), ενώ τη βίαιη συμπεριφορά του Μισκάβιτζ έχουν καταγγείλει και άλλα πρώην μέλη της Εκκλησίας σε συνεντεύξεις τους.
Ο βραβευμένος σκηνοθέτης και σεναριογράφος Πολ Χάγκις (κέρδισε Οσκαρ σεναρίου για το «Million Dollar Baby» και για το «Crash», το οποίο σκηνοθέτησε ο ίδιος) ήταν από τους ελάχιστους που εγκατέλειψε την εκκλησία με πλήρη γνώση του κινδύνου να βγουν «στη φόρα» προσωπικά του δεδομένα, τα οποία είχε αποκαλύψει κατά τη διάρκεια των 35 χρόνων που ήταν μέλος.
Δήλωσε πως οι βασικοί λόγοι που τον έκαναν να αποχωρήσει ήταν η στήριξη της Εκκλησίας στην αμφιλεγόμενη ρύθμιση που απαγορεύει τους γάμους των ομοφυλοφίλων στην πολιτεία της Καλιφόρνια και τη δημόσια επίθεση που ενορχήστρωνε η Εκκλησία εναντίον πρώην μελών της.
Τη Σαϊεντολογία αποκήρυξε και ο ηθοποιός Τζέισον Μπεγκ, περιγράφοντάς την ως «καταστροφική». Σύμφωνα με τον ηθοποιό που παίζει συνήθως σε τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων το «Californi­cation» και τη «Βερόνικα Μαρς», η Σαϊεντολογία αποτελεί κίνδυνο για την πνευματική και συναισθηματική υγεία των οπαδών της.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ
Τους εκβιάζουν με ροζ αποκαλύψεις


Ο Μάικ Ράιντερ, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της Σαϊεντολογίας, όπως και ο Μάρτιν Ράθμπεν, ο Νο2 στην ιεραρχία μέχρι το 2004, έχουν παραδεχτεί πως έχουν δείρει υφισταμένους τους και έχουν καταγγείλει πως η εκκλησία χρησιμοποιεί τις πληροφορίες που συλλέγει για την ιδιωτική ζωή των μελών της ως μοχλό πίεσης και εκβιασμού προκειμένου να ακολουθούν τις οδηγίες της.
Γι’ αυτό τον λόγο, άλλωστε, πολλοί διάσημοι διστάζουν να εγκαταλείψουν την εκκλησία, όπως λέγεται ότι έγινε παλιότερα με τον Τζον Τραβόλτα, ο οποίος τελικά «πείστηκε» να μείνει, επειδή φοβήθηκε ότι θα γινόταν γνωστή με κάθε λεπτομέρεια μία ομοφυλοφιλική σχέση που είχε.
Το ίδιο συνέβη και με τη Νικόλ Κίντμαν, η οποία για να μην αποκαλύψει πολλά από τα εσωτερικά της εκκλησίας, εκβιάζεται με ροζ κασέτες που γύρισε με σαϊεντολόγους. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται ο Αντριου Νόρτον σε βιβλίο του με θέμα τη ζωή του Τομ Κρουζ.

ΣΕ ΕΙΔΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Διάσημοι προσηλυτισμένοι

Παρ’ όλα αυτά πολλοί ηθοποιοί και τραγουδιστές είναι οπαδοί, καθώς η εκκλησία δίνει ιδιαίτερη σημασία στους διάσημους, υπάρχει άλλωστε και το ανάλογο πρόγραμμα προσηλυτισμού, το «Project Celebrity». Η προσέγγιση αστέρων είχε αρχίσει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της Σαϊεντολογίας, από τον ιδρυτή της, συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Λ.Ρ. Χάμπαρντ.
Τότε είχαν δεχτεί κρούσεις μεγάλα ονόματα όπως ο Ορσον Ουέλς, ο Γουολτ Ντίσνεϊ και η Γκρέτα Γκάρμπο, αν και δεν έγινε ποτέ γνωστό αν η εκκλησία κατάφερε να τους προσηλυτίσει. Σήμερα πάντως στους οπαδούς της ανήκουν ο Τομ Κρουζ και η γυναίκα του Κέιτι Χολμς, ο Τζον Τραβόλτα επίσης με τη γυναίκα του Κέλι Πρέστον, η Κίρστι Αλέι, ο Γουίλ Σμιθ, η Αν Αρτσερ, η Τζούλιετ Λούις, η Πρισίλα Πρίσλεϊ και η κόρη της Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ.
Για να τους προσελκύσει στους κόλπους της, η Σαϊεντολογία έχει δημιουργήσει ειδικά κέντρα υποδοχής, τους προσφέρει δωρεάν τα μαθήματα μύησης που συνήθως στοιχίζουν 1.000 δολάρια την ώρα, και τους δίνει εύκολα μεγάλα αξιώματα, ασχέτως αν άλλοι ιδρώνουν - κυριολεκτικώς.

ΚΑΤΑΔΙΚΗ

Στη Γαλλία η κατάσταση για την Εκκλησία της Σαϊεντολογίας παίρνει άσχημη τροπή. Μόλις τον Οκτώβριο γλίτωσε την απαγόρευση της δραστηριότητας της στη χώρα, δικαστήριο, ωστόσο, του Παρισιού καταδίκασε τον ιδρυτή της γαλλικής πτέρυγας Αλέν Ρόζενμπεργκ και άλλα ηγετικά στελέχη για οργανωμένη οικονομική απάτη, επιβάλλοντας πρόστιμα 600.000 ευρώ και ποινές φυλάκισης έως δύο χρόνια με αναστολή. Και στο Βέλγιο γίνονται έρευνες και πάλι σχετικά με οικονομικές απάτες.
Χρυσούλα Κατσαρού
Πηγή:«EΘΝΟΣ» 24/122009

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com