Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (4^ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 31^η Αυγούστου 2026

Μέρος τέταρτον.

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (3ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (3^ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη  28^η Αυγούστου 2026

Μέρος τρίτον.

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (2ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (2016).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 27^η Αυγούστου 2026

Μέρος δεύτερον

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (1ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (2016).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 25^η Αυγούστου 2026

Γρηγόριε, η Πάφος δεν σε θέλει

ΓΡΗΓΟΡΙΕ, Η ΠΑΦΟΣ ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ

Ούτε φόβος ούτε εκφοβισμός — μέχρι τέλους με τον Τυχικό

Γρηγόριε,

θα σου μιλήσουμε χωρίς περιστροφές.

Εμείς οι άνθρωποι της Πάφου που στηρίζουμε τον Τυχικό δεν αποδεχόμαστε την παρουσία σου στον θρόνο της Πάφου και θεωρούμε ότι η κατάληψή του είναι παράνομη και αντικανονική. Σε χαρακτηρίζουμε μοιχεπιβάτη και ανάξιο, όχι ως προσωπική ύβρη που επινοήσαμε εμείς, αλλά με όρους που έχουν χρησιμοποιήσει οι ίδιοι οι Άγιοι Πατέρες σε συγκρούσεις για αντικανονική κατάληψη εκκλησιαστικού θρόνου. Το ίδιο ισχύει και για τη σκληρή πατερική γλώσσα περί «τέρατος» και «τι Ἰδαλίτικο».

Αυτή τη γλώσσα δεν την εφεύραμε εμείς. Την παραλάβαμε από την εκκλησιαστική παράδοση και την επαναλαμβάνουμε για αυτό που εμείς θεωρούμε αντικανονική κατάσταση.

Γρηγόριε, από ποιμένας έγινες κατήγορος και συκοφάντης

 

ΓΡΗΓΟΡΙΕ, ΑΠΟ ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΕΓΙΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ

Γρηγόριε,

εσύ που θέλεις να εμφανίζεσαι ως επίσκοπος και ποιμένας, αντί να διδάσκεις το ποίμνιο την αλήθεια, την αγάπη, τη συγχώρεση και την αποφυγή της κατάκρισης, έγινες ο ίδιος κατήγορος και, κατά την καταγγελία μας, συκοφάντης.

Ποιοι και γιατί πολέμησαν τον Τυχικό;

Ποιοι και γιατί πολέμησαν τον Τυχικό;

Τον Τυχικό τον έφαγε μόνο μια εκκλησιαστική απόφαση;

Ή μήπως πίσω από την υπόθεση υπάρχουν πολύ περισσότερα που κάποτε πρέπει να ερευνηθούν;

Αν ο Άγιος Σπυρίδων, Επίσκοπος Τριμυθούντος, ήταν σήμερα μέλος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, τι θα έλεγε για τον Τυχικό;

Αν ο Άγιος Σπυρίδων, Επίσκοπος Τριμυθούντος, ήταν σήμερα μέλος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, τι θα έλεγε για τον Τυχικό;

Ο Κύπριος Άγιος, το θαύμα με τους Παπικούς και το ερώτημα των σημερινών συμπροσευχών

Ο Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός, Επίσκοπος Τριμυθούντος, είναι ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους της Κύπρου και ολόκληρης της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γεννήθηκε στην Κύπρο, στην Άσσια, και από απλός ποιμένας αξιώθηκε να γίνει Επίσκοπος Τριμυθούντος και να συμμετάσχει στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ.

Ο ταπεινός αυτός Κύπριος Επίσκοπος αναδείχθηκε σε μεγάλο υπερασπιστή της Ορθοδόξου Πίστεως. Στη Νίκαια αντιστάθηκε στην αρειανική πλάνη και, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, με το θαύμα του κεραμιδιού φανέρωσε με απλό και θαυμαστό τρόπο το μυστήριο της Αγίας Τριάδος.

Γι’ αυτό η Εκκλησία τον υμνεί ως:

«Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ὑπέρμαχον».

Δεν είναι, επομένως, ένας Άγιος που χαρακτηρίζεται από αδιαφορία απέναντι στα ζητήματα της Πίστεως. Είναι Επίσκοπος που η εκκλησιαστική συνείδηση παρέλαβε ως ομολογητή και υπερασπιστή της Ορθοδοξίας.

Οι δύο «μοιχεπιβάτες» του θρόνου του Μεγάλου Αθανασίου. Από τον Γρηγόριο και τον Γεώργιο του 4ου αιώνα στη σημερινή Πάφο

Οι δύο «μοιχεπιβάτες» του θρόνου του Μεγάλου Αθανασίου

Από τον Γρηγόριο και τον Γεώργιο του 4ου αιώνα στη σημερινή Πάφο

Δρ.Σέργιος Ντόριτς (Δογματικός Θεολόγος)

Τραγική σύμπτωση της ιστορίας: τότε, στον θρόνο του Μεγάλου Αθανασίου στην Αλεξάνδρεια, εμφανίζεται ως αντικαταστάτης του ο Γρηγόριος ο Καππαδόκης, ενώ σήμερα στην Πάφο, σε μια υπόθεση που οι υποστηρικτές του Τυχικού χαρακτηρίζουν ανάλογη, εμφανίζεται επίσης ένας Γρηγόριος.

Εάν ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός δεν υπέγραψε επειδή δεν μπορούσε να θυσιάσει ούτε μία λέξη της Ορθοδόξου Πίστεως, ποια ακριβώς Ομολογία Πίστεως ζητούμε σήμερα από τον Τυχικό — και ποια ακριβώς Ομολογία Πίστεως δίνει σήμερα η Εκκλησία της Κύπρου;

Εάν ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός δεν υπέγραψε επειδή δεν μπορούσε να θυσιάσει ούτε μία λέξη της Ορθοδόξου Πίστεως, ποια ακριβώς Ομολογία Πίστεως ζητούμε σήμερα από τον Τυχικό — και ποια ακριβώς Ομολογία Πίστεως δίνει σήμερα η Εκκλησία της Κύπρου;

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ

Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός

«Οὐ μόνον σχισματικοί εἰσιν οἱ Λατίνοι, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί.»

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο μεγάλος ομολογητής της Συνόδου Φερράρας–Φλωρεντίας, θεωρεί ότι η διαφορά με τους Λατίνους δεν ήταν απλώς διοικητικό σχίσμα, αλλά αφορούσε δογματικές καινοτομίες.

«Φευκτέον αὐτούς, ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως καὶ ἀπὸ προσώπου πυρός.»

Με αυτή τη σκληρή εικόνα υπογραμμίζει την ανάγκη να αποφεύγεται η αποδοχή της πλάνης και η ψευδής ένωση χωρίς προηγούμενη αποκατάσταση της πίστεως.

«Ἡμεῖς δι’ οὐδὲν ἕτερον ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων, ἀλλ’ ἢ ὅτι εἰσὶν οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί.»

«Μάρκος οὐχ ὑπέγραψεν· οὐδὲν ἐποιήσαμεν.»

Η περίφημη αυτή φράση αποδίδεται στον Πάπα Ευγένιο Δ΄, όταν πληροφορήθηκε ότι ο Μάρκος δεν υπέγραψε τον όρο της ενώσεως. Έμεινε ως χαρακτηριστική μαρτυρία της αποφασιστικότητας του Αγίου.

Αμερικανοί συλλέγουν υπογραφές ενάντια στην βράβευση του Βολοντίμιρ Ζελένσκυ.

 

σ.σ. Συλλογή υπογραφών (ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΟΛΟΙ) εναντίον της βράβευσης του Ζελένσκυ ως «Φάρου της Ελπίδας» για το 2026 από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, την Αρχιεπισκοπή Αμερικής και τους υπευθύνους του Εθνικού Προσκυνηματικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου.

«Ανάξιος» και «Μοιχεπιβάτης»

Πανορθόδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτου Πάφου κ.κ. Τυχικού

«ΑΝΑΞΙΟΣ» ΚΑΙ «ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ»

Η φωνή του λαού, οι Ιεροί Κανόνες και η υπόθεση της Μητροπόλεως Πάφου (με αφορμή εντολής του μοιχεπιβάτη Πάφου να πάνε να τους διαβάσει συγχωρητική όσοι φώναξαν ανάξιος και Μοιχεπιβατης για να κοινωνήσουν…)

Η αναφώνηση «Ἄξιος!» ή «Ἀνάξιος!» μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένα άδειο εθιμοτυπικό σύνθημα. Έχει εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Εκφράζει τη μαρτυρία του λαού του Θεού για το πρόσωπο που πρόκειται να αναλάβει εκκλησιαστικό αξίωμα.

Αυτό ακριβώς υπογραμμίζει και ο μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτιληναίος. Στις ομιλίες του αναφέρεται ότι το «Ἄξιος» ή «Ἀνάξιος» στη χειροτονία δεν είναι απλώς εθιμοτυπικό, αλλά έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, και ότι ο λαός έχει δικαίωμα και υποχρέωση να εκφράσει τη συνείδησή του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε προσωπική δυσαρέσκεια εναντίον ενός επισκόπου μετατρέπεται αυτομάτως σε εκκλησιαστική καταδίκη. Σημαίνει όμως ότι ο πιστός δεν είναι άφωνος μέσα στην Εκκλησία. Έχει συνείδηση, έχει ευθύνη και, όταν θεωρεί ότι υπάρχει σοβαρή εκκλησιαστική εκτροπή, μπορεί να διατυπώσει τη διαμαρτυρία του.

Ακούστε τα παιδιά μας πριν η φωνή τους γίνει σιωπή

Ορθόδοξο Κίνημα Γονέων Πάφου

«Μαμά, δεν θέλω να τον ξαναδώ… φοβήθηκα.»

Ακούστε τα παιδιά μας πριν η φωνή τους γίνει σιωπή

Προς όλους όσοι έχουν ευθύνη για τα παιδιά μας,

Είμαστε γονείς και γράφουμε αυτή την επιστολή με πόνο και αγωνία.

Πρόσφατα, στην κατασκήνωση της Μητρόπολης Πάφου, τα παιδιά μας άκουσαν τον Μητροπολίτη Γρηγόριο.

Όταν γύρισαν, μας είπαν κάτι που δεν είχαμε ξανακούσει από αυτά:

«Δεν θέλουμε να τον ξαναδούμε. Δεν θέλουμε να τον ξανακούσουμε.»

Μας μίλησαν με φόβο και δάκρυα στα μάτια. Μας είπαν ότι ένιωσαν πολύ άσχημα, ότι πιέστηκαν ψυχικά, ότι ένιωσαν σαν να τους «βίαζε την ψυχή».

Και ως γονείς δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν ακούσαμε.

Ρωτήσαμε και άλλες οικογένειες. Ακούσαμε παρόμοια συναισθήματα. Και τότε η αγωνία μας έγινε ακόμη μεγαλύτερη.

Τι συνέβη στα παιδιά μας; Και ποιος θα τα ακούσει;

Κι ύστερα τα παιδιά μας μάς μίλησαν για τον Τυχικό.

«Τον Τυχικό τον νιώθαμε σαν πατέρα μας», μας είπαν.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὡς ἐργαλεῖον διὰ τὴν ἀποδόμησιν τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὡς ἐργαλεῖον διὰ τὴν ἀποδόμησιν τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου1

Τοῦ κ. Ντάνε Τσάνκοβιτς2

  Πρὶν ἀναφερθῶ στὸ θέμα τῆς ὁμιλίας μου, ἐπιτρέψτε μου μία σύντομη εἰσαγωγή.

Ἰωσὴφ Βρυέννιος καὶ Μᾶρκος τῆς Ἐφέσου: δύο παραδείγματα ἀντιλατινικῆς θεολογίας

Ἰωσὴφ Βρυέννιος καὶ Μᾶρκος τῆς Ἐφέσου: δύο παραδείγματα ἀντιλατινικῆς θεολογίας

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου, ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς θεολογίας

  Στὸ παρὸν κείμενο θὰ δοῦμε συνοπτικὰ τὴ θεολογία τοῦ Ἰωσὴφ Βρυέννιου καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρκου τῆς Ἐφέσου, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὴ λατινικὴ θεολογία.

«Άμα γαρ τω εισαχθήναι την αίρεσιν (στις εκκλησίες), απέστη ο έφορος των εκείσε άγγελος…» (Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης – Προς Μοναχό Μεθόδιο)

«Άμα γαρ τω εισαχθήναι την αίρεσιν (στις εκκλησίες), απέστη ο έφορος των εκείσε άγγελος…»
(Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης – Προς Μοναχό Μεθόδιο)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Είναι οφθαλμοφανές, ότι υπάρχει εξοβελισμός (όχι τυχαία) της Πατερικής αντι-αιρετικής διδασκαλίας σήμερα.

Κοσμικά στην Ιστορία παρεμβαίνουν καθοριστικά - δεσμευτικά οι ισχυρότερες πολιτικοκοινωνικές δυνάμεις με προώθηση «κυρίαρχων» εννοιών, όπως – να θυμηθούμε – τον «προλεταριακό διεθνισμό» της ανατολής (Ε.Σ.Σ.Δ.) και τον δυτικό ουμανισμό των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» των Η.Π.Α. Σε θρησκευτικό επίπεδο προωθούνται οι οικουμενιστικές ιδεολογίες του Π.Σ.Ε. με την αιρετική θεώρηση της αγάπης. Σωτήριο (ψυχοφελές) είναι να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στις ορθόδοξες αναλυτικές εκκλησιολογίες των Πατέρων στη διαχρονική κλίμακα της ζωής της Εκκλησίας.

Στην Επιστολή «Προς Μοναχό Μεθόδιο» του Αγίου Θεοδώρου διαβάζουμε τα εξής συγκλονιστικά (και τραγικά) για τις συνέπειες των αιρέσεων.

Οικουμενισμός και Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός: Από την αρειανική κρίση στην κατάληψη της εκκλησίας από οικουμενιστές και τη μασονία. Μια προσωπική άποψη

Οικουμενισμός και Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός: Από την αρειανική κρίση στην κατάληψη της εκκλησίας από οικουμενιστές και τη μασονία. Μια προσωπική άποψη

Ανδρέας Ν.

Η ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι μια ιστορία μαρτυρίας, αγώνα και υπεράσπισης της αλήθειας. Από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού μέχρι σήμερα, η Εκκλησία πέρασε μέσα από διωγμούς, αιρέσεις και εσωτερικές αναταράξεις. Παρά τις δυσκολίες, όμως, η Ορθοδοξία διατήρησε αναλλοίωτη την πίστη που παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και διατύπωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Μία από τις πιο δραματικές περιόδους της εκκλησιαστικής ιστορίας ήταν η αρειανική κρίση του 4ου αιώνα. Αν και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας το 325 μ.Χ. καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου και διακήρυξε το ορθόδοξο δόγμα περί της θεότητας του Χριστού, η διαμάχη δεν έληξε. Για πολλές δεκαετίες, ιδιαίτερα κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β΄, επίσκοποι που υποστήριζαν ή ευνοούσαν τις αρειανικές θέσεις απέκτησαν μεγάλη επιρροή στην εκκλησιαστική διοίκηση. Πολλοί ορθόδοξοι επίσκοποι καθαιρέθηκαν ή εξορίστηκαν, ενώ ο Άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας αναγκάστηκε να υποστεί επανειλημμένες εξορίες εξαιτίας της ακλόνητης προσήλωσής του στην πίστη της Νίκαιας.

Ἡ ρωσοφοβία καὶ ἡ σερβοφοβία ὡς συνέπεια τῆς ἀντιπαραδόσεως τοῦ ἐκδυτικισμένου οἰκουμενισμοῦ

Ἡ ρωσοφοβία καὶ ἡ σερβοφοβία ὡς συνέπεια τῆς ἀντιπαραδόσεως τοῦ ἐκδυτικισμένου οἰκουμενισμοῦ1

Τοῦ κ. Γκόραν Ἴγκιτς2

  Ἡ ἔννοια τῆς ἐσφαλμένα νοούμενης ἰσότητας βρίσκεται στὴ ρίζα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ πνευματικὸ προϊόν τῆς μινιμαλιστικῆς δογματικῆς ἀντίληψης τοῦ Ὁλλανδοῦ ὀρθολογιστῆ Βαροὺχ Σπινόζα, ὁ ὁποῖος ἦταν ἄθεος. Συγκεκριμένα, προκειμένου νὰ συμφιλιώσει Καθολικοὺς καὶ Προτεστάντες, πρότεινε οἱ κοσμικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἀρχὲς νὰ διαμορφώσουν ἕνα ἐλάχιστο ἀριθμὸ δογμάτων, στὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ συμφωνοῦν καὶ οἱ δύο πλευρές, ἐνῶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα ὁ καθένας θὰ μποροῦσε νὰ πιστεύει, ὅπως ἐπιθυμεῖ.

Η φωνή ενός 82χρονου παππού από την Πάφο

Με λένε Α. Ν. Είμαι 82 χρονών από την Πάφο. Δεν ξέρω πολλά γράμματα. Αυτά που θα διαβάσετε τα λέω στον γιο μου να τα γράψει, γιατί είναι λόγια που βγαίνουν από την καρδιά μου. Ίσως να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που αποφασίζω να μιλήσω δημόσια.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκεί έμαθα να κάνω τον σταυρό μου, να προσεύχομαι, να νηστεύω και να εμπιστεύομαι τον Χριστό. Έζησα φτώχεια, διχασμούς, πολέμους και την τουρκική εισβολή. Αγωνίστηκα για την ελευθερία της πατρίδας μας και είδα φίλους να χάνονται. Εκείνα τα χρόνια μόνο η πίστη μας κρατούσε όρθιους.

Οι γονείς μου και οι παππούδες μου με μεγάλωσαν με έναν φόβο Θεού. Μου έλεγαν πως η Ορθόδοξη πίστη είναι η αλήθεια και το φως και πως πρέπει να φυλάγουμε την πίστη μας σαν τον μεγαλύτερο θησαυρό. Μας έμαθαν να προσέχουμε τις αιρέσεις όπως αποφεύγουμε τα φίδια. Ο ίδιος ο Χριστός μάς προειδοποίησε ότι στα έσχατα χρόνια θα εμφανιστούν ψευδομεσσίες και αντίχριστοι για να πλανήσουν, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Θυμάμαι ακόμη τα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που προειδοποιούσε ότι θα έρθουν δύσκολοι καιροί για την Εκκλησία πως οι δεσποτάδες και οι ιερείς θα γίνουν χειρότεροι όλων.

Οι λαϊκοί με τα ράσα

 

Οἱ λαϊκοί μέ τά ράσα

Πορφυρίτης

Στή σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία, ἔχει ἐφευρεθεῖ μιά μυστική μαγική συνταγή παραγωγῆς «κλήρου». Ἀπαραίτητα «ὑλικά» εἶναι· τοὐλάχιστον ἕνας ἀφορισμένος λαϊκός, λόγου χάριν σάν τόν πρωθυπουργό, ἀρχιερατικά ἄμφια γιά νά ἐνδυθεῖ, καί ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ στή γῆ, ὁ ὁποῖος θά μετατρέψει τόν ἀφορισμένο λαϊκό σέ «Ἀρχιερέα ἤ Ἱερέα τοῦ Κυρίου»! Αὐτή ἡ μαγική συνταγή ἐφαρμόστηκε καί στήν Οὐκρανία. Ἄνθρωποι, λαϊκοί, ἀφοῦ καθαιρέθηκαν καί ἀφορίσθηκαν ἐπισήμως ἀπό τήν Ἐκκλησία, ντυμένοι μέ ράσα, ὑποδύονται τούς Ἀρχιερεῖς καί τούς ἱερεῖς, ἐμπαίζοντας ἀνερυθριάστως τήν Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ! Ὄντως, μπορεῖ κάποιο λογικό ὄν νά διανοηθεῖ τό μέγεθος αὐτοῦ τοῦ τρομεροῦ ἐμπαιγμοῦ πρός τόν Κύριο; Μπορεῖ κάποιος μέ σώας τάς φρένας νά μείνει ἀπαθής;