ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη
ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 27-8-2000] (Β420), έκδ. β΄
Σήμερα, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς διηγείται το περιστατικό ενός σεληνιαζομένου νέου που οδηγήθηκε εις τον Κύριον να τον θεραπεύσει, αφού προηγουμένως εδοκίμασαν, αλλά ανεπιτυχώς οι μαθηταί Του.
Μια προσωπική απάντηση στη μεγάλη αντιστροφή της εποχής μας
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Δεν πιστεύω στον
Θεό, είναι δημιούργημα του ανθρώπου» ~Βλαδίμηρος Κυριακίδης~
"Μια
προσωπική απάντηση στη μεγάλη αντιστροφή της εποχής μας"
Παρακολούθησα ένα μικρό απόσπασμα
της πρόσφατης συνέντευξης του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στον Θανάση Λάλα, στο κατά
τα άλλα αξιόλογο vidcast «Portraits», όπου μίλησε για τη σχέση του με τη
θρησκεία και τον Θεό. Μια φράση του στάθηκε ιδιαίτερα μέσα μου:
«Δεν πιστεύω στον Θεό. Ο Θεός δεν
είναι πίστη για μένα, είναι δημιούργημα του ανθρώπου».
Δεν στέκομαι στη φράση αυτή για
να κρίνω έναν άνθρωπο αλλά γιατί έχω την εντύπωση ότι μέσα σε λίγες λέξεις
συμπυκνώνεται ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά ερωτήματα που συνοδεύουν την
ανθρωπότητα εδώ και αιώνες.
Δημιούργησε ο άνθρωπος τον Θεό ή μήπως ο άνθρωπος αναζητά τον Θεό επειδή μέσα στην ίδια την ύπαρξή του υπάρχει η σφραγίδα του Δημιουργού;
Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν
στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους.
μ. Θεόκτιστος ο Κρης
«Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία. Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή. Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.
Σήμερα ο καθένας κάθεται και κατασκευάζει μία θρησκεία δική του.
μ. Θεόκτιστος ο Κρης
«Σήμερα ο καθένας κάθεται και
κατασκευάζει μία θρησκεία δική του. Παίρνει λίγο από τον Χριστιανισμό, λίγο από
τη φιλοσοφία, λίγο από τις ανατολικές θρησκείες, προσθέτει και ό,τι του
υπαγορεύει ο λογισμός του και ύστερα λέει με βεβαιότητα:
«Εγώ έτσι πιστεύω». Μα, βρε παιδί
μου, η πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του
αρέσει. Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να
προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του. «Για μένα, λέει, ο Χριστός
ήταν ένας καλός άνθρωπος, ένας κοινωνικός επαναστάτης, ένας σοφός δάσκαλος».
Άλλος λέει: «Ήταν ένας από τους πολλούς φωτισμένους της ανθρωπότητας». Αυτά δεν είναι πίστη. Είναι ανθρώπινες κατασκευές, γεννημένες συνήθως από την άγνοια και την υπερηφάνεια. Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. Είπε ότι είναι η Αλήθεια. Δεν άφησε τον καθένα να Τον ερμηνεύει σύμφωνα με τα πάθη, τις ιδεολογίες και τις προσωπικές του προτιμήσεις. Ίδρυσε την Εκκλησία, έστειλε τους Αποστόλους, παρέδωσε το Ευαγγέλιο και τα Μυστήρια. Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Τό ἀσφαλές αἰσθητήριο
τοῦ ποιμνίου
Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος
Ἰδού τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἰδού τό ὑγιές πρότυπο τοῦ ποιμνίου! Ἰδού ἡ πνευματική ἐκείνη εὐθυκρισία, μέ τήν ὁποία τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας δύναται νά διακρίνει τούς ἀληθινούς καί γνησίους ποιμένες του ἀπό τούς ψευδοποιμένες καί ψευδοδιδασκάλους. Καί τό ἀσφαλές ἐχέγγυο αὐτό εἶναι ἐκείνη ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν μιμητῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τά παρουσιάζει ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή. «Ὁ Θεός μᾶς ἔδειξε τελευταίους ὡς μελλοθανάτους. Ἐμεῖς θεωρούμεθα μωροί καί ἀσθενικοί καί ἄσημοι καί πεινᾶμε καί διψᾶμε καί ἔχουμε ἐλλείψεις σέ ρουχισμό καί μᾶς κακομεταχειρίζονται καί περιπλανώμεθα καί κοπιάζουμε ἐργαζόμενοι μέ τά δικά μας χέρια. Ὅταν μᾶς βρίζουν, εὐλογοῦμε, ὅταν μᾶς διώκουν, δείχνομε ἀνοχή· ὅταν μᾶς συκοφαντοῦν, μιλᾶμε εὐγενικά. Γίναμε σάν σκουπίδια τοῦ κόσμου· ὡς ἀκαθαρσία ὅλων ἕως τήν στιγμή αὐτή».
ΑΓΙΟΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΑΤΘΙΑΣ: Ο ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ ΜΑΘΗΤΗ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Ο Κύριός μας κάλεσε
δώδεκα άνδρες για να σχηματίσει την ομάδα των αποστόλων, οι οποίοι έμελλαν να
συνεχίσουν το απολυτρωτικό Του έργο. Ο αριθμός δώδεκα δεν είναι τυχαίος, αλλά
έχει βαθύτατο συμβολισμό. Στους Εβραίους ο χρόνος είχε δώδεκα μήνες και το
ημερονύκτιο δώδεκα ώρες (Ιωαν.11,9), συμβολίζοντας την πληρότητα του χρόνου. Ο Ιακώβ - Ισραήλ, είχε δώδεκα παιδιά
(Γεν.35,22 – 27). Το Ισραήλ αποτελούνταν από δώδεκα φυλές (Γεν.49,28). Αλλά και Ο Χριστός κάλεσε ως μαθητές Του
δώδεκα άνδρες (Ματθ.10,1). Μάλιστα τους προμήνυσε ότι στη βασιλεία Του θα
στηθούν δώδεκα θρόνοι, να καθίσουν οι δώδεκα μαθητές Του να κρίνουν τις δώδεκα
φυλές του Ισραήλ (Ματθ.19,28.Λουκ.22,30.Αποκ.5,10).
Ο παλιός Ισραήλ αποτελούνταν από τις δώδεκα φυλές, των αντίστοιχων δώδεκα γιων του Ιακώβ, ο οποίος είχε λάβει από το Θεό την προσηγορία Ισραήλ (Γεν.28.10). Αλλά η αποστολή του παλιού Ισραήλ έληξε, με την περάτωση του επί γης σωτηριώδους έργου του Χριστού. Επάνω στον φρικτό Γολγοθά συνήφθη η νέα και αιώνια διαθήκη μεταξύ του Θεού και ανθρώπου με το Αίμα του Χριστού, θέτοντας τέλος στην παλιά διαθήκη, η οποία είχε συναφθεί στο Σινά (Εβρ.8,6). Τη θέση του παλιού Ισραήλ πήρε πια ο νέος Ισραήλ του Θεού, ο νέος λαός του Θεού της χάριτος, η Εκκλησία, η οποία συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έτσι έπρεπε να αντιπροσωπευτεί από αντίστοιχους σε αριθμό αποστόλους.
Ἡ ἔκπτωσις τῆς Ἑλληνικῆς συνειδήσεως καὶ ἡ σιωπὴ τῆς Ἐκκλησίας
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτου, Θεολόγου
Ἡ μνήμη ἑνὸς ἔθνους δὲν εἶναι μουσειακὸ ἔκθεμα, ἀλλὰ ζωντανὸς ὀργανισμὸς, ποὺ ἀναπνέει μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιλογές, τὶς τιμὲς καὶ τὴ σιωπή του. Ὅταν ἡ μνήμη στρεβλώνεται, ἡ συνείδηση ἑνὸς λαοῦ ἐκπίπτει· καὶ ὅταν ἡ συνείδηση ἐκπίπτει, τὸ ἔθνος παύει νὰ ἀντιλαμβάνεται τὰ ὅρια τῆς ὕπαρξής του, μετατρεπόμενο σὲ ἕνα ἁπλὸ πληθυσμὸ ποὺ καταναλώνει συνθήματα.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 12-8-2001] (Β440) [έκδοσις Β΄]
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, μας φέρει στο προσκήνιον ένα πάντα επίκαιρο θέμα: Το παιδί. Ή τα προβλήματα της παιδικής ηλικίας. Σας υπενθυμίζω, στην περικοπή ήταν ένας πατέρας που πήγε το παιδί του -ήταν δαιμονισμένο παιδί- το οδήγησε στον Κύριο. Ο Κύριος, όμως, απουσίαζε, ήταν στο Θαβώρ με τους τρεις μαθητάς. Και έφερε το παιδί του εις τους άλλους εννέα μαθητάς, τους παρεκάλεσε να το θεραπεύσουν το παιδί, εκείνοι δεν μπόρεσαν, κορόιδευαν δε κάποιοι Φαρισαίοι και Γραμματείς κ.τ.λ. Ήρθε ο Κύριος και εθεράπευσε το παιδί. Αυτό το θαύμα είναι που μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος, αγαπητοί.
Πάντως, ήτο τραγική η θέσις εκείνου του πατέρα, που είχε εκείνο το δαιμονισμένο παιδί. Και ο Κύριος αγανακτεί! Ακριβώς γιατί δεν του το είχαν φέρει πιο μπροστά. Μάλιστα μας σημειώνει ο Μάρκος: «Καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν». «Πόσος καιρός είναι που του συμβαίνει αυτό;». Κι εκείνος είπε: «Παιδιόθεν». Δεν γεννήθηκε –προσέξτε- αλλά από παιδί παρουσίασε σημεία δαιμονισμού.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-8-1999] (Β403)
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, αγαπητοί μου, με τους τρεις μαθητάς του, Πέτρον, Ιάκωβον και Ιωάννην, είχαν κατέλθει από το όρος της Μεταμορφώσεως, το Θαβώρ. Έζησαν εκεί οι τρεις μαθηταί αληθινά βιώματα της Βασιλείας του Θεού. Γιατί ο χρόνος αυτός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ήτο μία παρένθεσις, μία χρονική παρένθεσις της Βασιλείας του Θεού. Ένα κομμάτι της Βασιλείας του Θεού.
Κάτω όμως εις την πεδιάδα τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Τους περίμενε η γνωστή αθλιότης των ανθρώπων. Ένας ταλαίπωρος πατέρας, γονυπετώντας μπροστά στον Κύριο, ζητά το έλεός Του για το παιδί του, που εσεληνιάζετο. Και ότι το δαιμόνιο το έσπρωχνε στην αυτοκαταστροφή. Άλλοτε στο νερό για να πνιγεί και άλλοτε στη φωτιά για να καεί. Και προσθέτει ο πατέρας: «Προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι». Και τότε ο Κύριος είπε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». «Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι;». Και βέβαια εθεράπευσε το δαιμονισμένο, αυτό, παιδί.
Κομισιόν: Εκατοντάδες καταγγελίες για παρενόχληση - Το σκοτάδι πίσω από τη
βιτρίνα του «δικαιωματισμού»
Ελευθέριος Ανδρώνης
Οι ινστρούχτορες του «δικαιωματισμού» είναι οι χειρότεροι εργασιακοί δυνάστες, όπως αποτυπώνεται σε σχετικό ρεπορτάζ του Politico που αφορά τις εκατοντάδες καταγγελίες περί παρενόχλησης που έχει λάβει η Κομισιόν μόνο τα τελευταία 2 χρόνια.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι
ὑμῶν;»
Ἐκτός
ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό,
πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς
γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν
μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.
Ὁ
Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα,
διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη.
Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά
καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας.
Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας
πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.
Φρονοῦμε δέ, ἁγία γερόντισσα, ὅτι αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας γεῦσις εἶναι ἡ ἀρχή τῆς κακίας στό λογισμό, ἀπό τήν ὁποία σήμερα ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς θεραπεύσει-ἀπαλλάξει. Ἔτσι, ὅσοι πιστεύσουν καί προκαθαρθοῦν, δέν γεύονται τόν, κατά ψυχήν, θάνατον· τηρούμενοι ἀμόλυντοι καί κατά τόν νοῦ, τήν διάνοια, ὅπως ὁ Κύριος στήν Εὐαγγελική Περικοπή, ἀποκαλύπτει. «Ὦ γενεά πού τόσα θαύματα εἶδες καί εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος καί ἀπό τήν κακία σου εἶσαι διεστραμμένη· ἕως πότε θά εἶμαι μαζί σας, ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι;»
Ὁ οίκουμενικός
χαρακτήρ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης
Τοῦ κ. Ἀνδρέου
Κεφαλληνιάδη, Δασκάλου
Ὑπάρχουν στὴν πατρίδα μας ὁρισμένοι ἑλληνολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἐπιχειροῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ πλήξουν τὴν ἀξία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, παρουσιάζοντάς τη ὡς ἐθνικιστικὸ βιβλίο τῶν Ἑβραίων κι ἀγωνίζονται νὰ τὴν ἀποβάλουν ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ἡ πραγματικότητα εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Ὁ Θεὸς ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης φανέρωνε μὲ τὸν ἕνα καὶ μὲ τὸν ἄλλο τρόπο ὅτι εἶναι ὁ Θεὸς ὅλων τῶν ἐθνῶν, ὅλων τῶν ἀνθρώπων κι ὄχι μόνο τῶν Ἰουδαίων. Ὁ οἰκουμενικὸς χαρακτήρας τοῦ Θεοῦ προβάλλεται διάσπαρτα μέσα σὲ διάφορα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἐδῶ θὰ ἀναφέρουμε μερικὰ ἀπὸ αὐτά, τὰ πιὸ ἐνδεικτικά:
Χωρίς γνώση και επίγνωση
Του
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Το δογματικό και ιδεολογικό σύνθημα,
πως «δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια του μέλλοντος» και ότι «δεν μπορούμε να
θεωρούμε ως αποκλειστικό πρότυπο την πυρηνική οικογένεια των δύο γονέων με δύο
ή τρία παιδιά», το είπε η 39χρονη Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας
Δόμνα Μιχαηλίδου στο Συνέδριο του γνωστού επιχειρηματικού περιοδικού «Fortune Greece». Το πάνελ στο οποίο συμμετέσχε είχε θέμα «Η ισχύς συναντά τον σκοπό» είναι
ενδεικτικό της νοοτροπίας του Συνεδρίου. Η έκφραση της Υπουργού θυμίζει
ιδεολογικά αυτό που είχε γραφεί στο
βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού, ότι κατά την καταστροφή της Σμύρνης οι Έλληνες
«συνωστίσθηκαν» στην προκυμαία της… Και θέλει μιαν περαιτέρω έρευνα και
ανάλυση.
Η έρευνα πρέπει να ξεκινήσει από το ποιο είναι το ιστορικό (background) της Δόμνας Μιχαηλίδου που δογματίζει για το μέλλον της ελληνικής οικογένειας; Είναι μια κοινωνιολόγος, έστω της γαλλικής σχολής, που μετά από μελέτες κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα; Έχει μελετήσει στοιχεία των οποίων τα συμπεράσματα είναι πως η παρακμή της οικογένειας οδηγεί στην παρακμή ακόμη και αυτοκρατοριών, όπως η Ρωμαϊκή και η Γαλλική; Έχει διαβάσει μελέτες περί του πόσο πολύτιμη είναι η παραδοσιακή οικογένεια στην εξέλιξη και στην ανάπτυξη των κοινωνιών; Είναι ιστορικός που έχει μελετήσει σε βάθος την ελληνική ιστορία και έχει προβεί σε επιστημονικές διαπιστώσεις περί της ελληνικής οικογένειας και της διαχρονικής αξίας της για την επιβίωση του Γένους υπό σκληρούς κατακτητές; Είναι φιλόσοφος, που έχει εντρυφήσει στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη, οι οποίοι προ 2400 ετών μίλησαν για την ιδανική Πολιτεία, κάτι το ζητούμενο και στις ημέρες μας; Μήπως έχει τόσο μεγάλη εμπειρία ζωής που αρκεί για να καλύψει επιστημονικά την προοπτική του ελληνικού λαού; Μήπως έχει εντρυφήσει στο Συνταγματικό Δίκαιο, για να αποφανθεί περί του πώς και γιατί το Ελληνικό Σύνταγμα προστατεύει την οικογένεια, ως «θεμελίου της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους», τον γάμο, την μητρότητα και την παιδική ηλικία; Μήπως έχει διαβάσει τους Πατέρες της Εκκλησίας για να μάθει τί σημαίνει ταπεινοφροσύνη και αναζήτηση της Αλήθειας;
Μὰ ποιὸ εἶναι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ;
Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
Ἰδιαίτερα σὲ στιγμὲς πολὺ δύσκολες καὶ ἐξαιρετικὰ κρίσιμες, καλοί μου φίλοι, τὸ λέμε ὅλοι μας καθαρά: «Ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του»! Ἀκόμη καὶ … ἄθελά μας τὸ λέμε! Εἴτε ὡς πιστοί, εἴτε καὶ ὡς ἄπιστοι (ἢ καὶ ὀλιγόπιστοι) ἀκόμη! Ἀλλὰ καὶ τότε ποὺ διαφύγαμε ἕνα μεγάλο κίνδυνο, μία ἐξαιρετικὰ δύσκολη κατάσταση, τί λέμε πάλι; «Ἔβαλε ὁ Θεὸς τὸ χέρι Του καὶ γλύτωσα» ἢ «τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ μὲ ἔσωσε»!
Ἡ καρποφορία τῆς
πίστεως
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Γιατί οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι ἀδιαφοροῦν γιά τήν πίστη στό Χριστό καί τήν ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας; Γιατί δέν ἀξιοποιοῦν τήν πίστη, ἡ ὁποία ἀναζωογονεῖ τόν ἄνθρωπο, τόν βγάζει καί τόν ἐλευθερώνει ἀπό πολλά ἀδιέξοδα πού τοῦ δημιουργοῦν οἱ συνάνθρωποί του; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή.
«Άμα γαρ τω εισαχθήναι την αίρεσιν
(στις εκκλησίες), απέστη ο έφορος των εκείσε άγγελος…»
(Όσιος Θεόδωρος
Στουδίτης – Προς Μοναχό Μεθόδιο)
Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός
Είναι οφθαλμοφανές, ότι υπάρχει εξοβελισμός (όχι τυχαία) της Πατερικής
αντι-αιρετικής διδασκαλίας σήμερα.
Κοσμικά στην Ιστορία
παρεμβαίνουν καθοριστικά - δεσμευτικά οι ισχυρότερες πολιτικοκοινωνικές
δυνάμεις με προώθηση «κυρίαρχων» εννοιών, όπως – να θυμηθούμε – τον «προλεταριακό διεθνισμό» της ανατολής (Ε.Σ.Σ.Δ.) και τον δυτικό ουμανισμό
των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» των
Η.Π.Α. Σε θρησκευτικό επίπεδο
προωθούνται οι
οικουμενιστικές ιδεολογίες του Π.Σ.Ε. με την αιρετική θεώρηση της αγάπης. Σωτήριο (ψυχοφελές) είναι να επικεντρώνουμε την
προσοχή μας στις ορθόδοξες αναλυτικές εκκλησιολογίες των Πατέρων στη διαχρονική
κλίμακα της ζωής της Εκκλησίας.
Στην Επιστολή «Προς Μοναχό Μεθόδιο» του Αγίου Θεοδώρου διαβάζουμε τα εξής συγκλονιστικά (και τραγικά) για τις συνέπειες των αιρέσεων.
Όταν αντίθεος φοιτητής επισκέφθηκε τον
Όσιο Παΐσιο
(Β. Χαραλάμπους)
Κοντά στο έτος 1980, γνώρισα στη Θεσσαλονίκη ένα
φοιτητή που ανήκε σε αναρχικές ομάδες με ιδιαίτερα αντίθεο ιδεολογικό
υπόβαθρο. Η όψη του φοιτητή αυτού
περιέγραφε τη θλιβερή απόγνωση που ζούσε. Στο πρόσωπό του ήταν μόνιμα
ζωγραφισμένη η θλίψη. Ουδέποτε τον είδα
να χαμογελά.
Μια Κυριακή απόγευμα στην αίθουσα του Αγίου Αθανασίου
στη Θεσσαλονίκη, σε ομιλία του π. Συμεών Κραγιόπουλου, είδα τον φοιτητή αυτόν
να παρακολουθεί την ομιλία, κρατώντας μάλιστα ένα μικρό κομποσχοίνι. Τον είδα πολύ αλλαγμένο.
Όπως έμαθα αργότερα από άλλο φίλο μου, ο … όταν πρωτοπήγε στον Όσιο Παΐσιο τον υποδέχθηκε αποκαλώντας με το μικρό το όνομα, με τον τρόπο μάλιστα που τον αποκαλούσαν οι γονείς του. Δεν χρειάστηκε να του διηγηθεί για την αντίθεη τραγωδία στην οποία είχε μπλέξει. Δεν χρειάστηκε να πει το πρόβλημα του στον Όσιο Παΐσιο.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.17, 14-23]
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ
«Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:
Ματθ. 17, 14-23
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
[εκφωνήθηκε
στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-9-1983] (Β97)
Όταν,
αγαπητοί μου, ο Κύριος επέστρεψε από το όρος Θαβώρ με τους τρεις μαθητάς Του,
τον Ιάκωβον, τον Ιωάννην και τον Πέτρον, έφθασε εκεί που ήσαν οι άλλοι μαθηταί,
οι εννέα, τους οποίους είχαν περικυκλώσει πλήθος πολύ κόσμου, Φαρισαίοι, και
ακόμη ένας δυστυχισμένος πατέρας, ο οποίος έφερε το παιδί του εις τους μαθητάς
του Κυρίου να το θεραπεύσουν, που ήταν δαιμονισμένο και δεν μπόρεσαν. Και τώρα
έρχεται εις τον Κύριον και Του λέγει: «Κύριε,
σε παρακαλώ κάνε καλά το παιδί μου, γιατί το έφερα στους μαθητάς σου και δεν
μπόρεσαν να μου το κάνουν καλά». Και τότε ο Κύριος αναστέναξε και είπε: «Ὦ
γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἓως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; Ἓως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».
«Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως
πότε θα είμαι μαζί σας, έως πότε θα σας ανέχομαι, που είδατε τόσα θαύματα και
μένετε ακόμη στην απιστία σας;». Και τότε εζήτησε να φέρουν το παιδί
μπροστά Του, από το οποίον έβγαλε το δαιμόνιον και το απήλλαξε.
Όταν έμεινε με τους μαθητάς Του, μόνοι έμειναν, ερώτησαν οι εννέα μαθηταί: «Γιατί δεν μπορέσαμε εμείς να βγάλομε το δαιμόνιο;». Και ο Κύριος τους απήντησε: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν». «Ένεκα της απιστίας σας δεν μπορέσατε να βγάλετε το δαιμόνιο».
Μια «συντηρητική» ανάγνωση της Οδύσσειας
Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων
Η Οδύσσεια του Ομήρου είναι ένα κλασικό έπος και έχει υποστεί πολλές αναγνώσεις και ερμηνείες. Ο Κρίστοφερ Νόλαν δημιουργεί τη δική του μυθοπλασία και απλώς χρησιμοποιεί την Οδύσσεια ως πλαίσιο. Δεν είχε πρόθεση να σεβασθεί αυστηρά το πρωτότυπο. Και όντως αυθαιρετεί σε πολλά σημεία, όπως π.χ. στην παρουσίαση της Ωραίας Ελένης, η οποία κατά τον Όμηρο είχε λευκά χέρια, στην παράλειψη οποιασδήποτε αναφοράς στους Φαίακες και αλλού.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
π. Δημητρίου
Μπόκου
Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο. Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).
Οικουμενισμός και Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός: Από την αρειανική κρίση στην
κατάληψη της εκκλησίας από οικουμενιστές και τη μασονία. Μια προσωπική άποψη
Ανδρέας
Ν.
Η
ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι μια ιστορία μαρτυρίας, αγώνα και
υπεράσπισης της αλήθειας. Από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού μέχρι
σήμερα, η Εκκλησία πέρασε μέσα από διωγμούς, αιρέσεις και εσωτερικές
αναταράξεις. Παρά τις δυσκολίες, όμως, η Ορθοδοξία διατήρησε αναλλοίωτη την
πίστη που παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και διατύπωσαν οι Άγιοι Πατέρες.
Μία από τις πιο δραματικές περιόδους της εκκλησιαστικής ιστορίας ήταν η αρειανική κρίση του 4ου αιώνα. Αν και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας το 325 μ.Χ. καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου και διακήρυξε το ορθόδοξο δόγμα περί της θεότητας του Χριστού, η διαμάχη δεν έληξε. Για πολλές δεκαετίες, ιδιαίτερα κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β΄, επίσκοποι που υποστήριζαν ή ευνοούσαν τις αρειανικές θέσεις απέκτησαν μεγάλη επιρροή στην εκκλησιαστική διοίκηση. Πολλοί ορθόδοξοι επίσκοποι καθαιρέθηκαν ή εξορίστηκαν, ενώ ο Άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας αναγκάστηκε να υποστεί επανειλημμένες εξορίες εξαιτίας της ακλόνητης προσήλωσής του στην πίστη της Νίκαιας.
Οι Άγιοι Παιδομάρτυρες του Γιαστρεμπάρσκο και του Σίσακ είναι μια ομάδα χιλιάδων ορθόδοξων παιδιών από τη Σερβία, τα οποία βασανίστηκαν και θανατώθηκαν το 1942 σε ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για παιδιά που είχε ιδρύσει το φασιστικό καθεστώς των Ουστάσι στην Κροατία, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
«Άφρισαν» οι
θεομπαίχτες με το εκκλησάκι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που γλίτωσε απ’ τη φωτιά!
Ελευθέριος Ανδρώνης
Πόσο σατανική διαστροφή μπορεί να έχουν μερικοί άνθρωποι, όταν ενώ καίγεται ολόκληρη η Ελλάδα, σε εκείνους φταίει ένα μικρό ερημικό εκκλησάκι που δεν κάηκε!
Ἡ ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος
Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ
μακαριστοῦ γέροντος Γεωργίου Καψάνη (1981)
Ἡ ἡμέρα τῆς Θείας
Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἔχει ἰδιάζουσα θέσι μέσα στήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας,
στήν μυστική ἐμπειρία καί τήν θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων μας καἰ τόν ὀρθόδοξο
μοναχισμό.
Ἡ σημερινή ἑορτή ἔχει χαρακτῆτα Χριστολογικό, διότι μᾶς δείχνει ποιός
εἶναι ὁ ταπεινός Ἰησοῦς, ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς. Μᾶς δείχνει τήν θεότητά Του, τήν αἰώνια
προΰπαρξί Του.
Εἶναι ἐπίσης ἑορτή ἀνθρωπολογική, διότι μᾶς δείχνει σέ ποιά δόξα εἶναι
κεκλημένος ὁ ἄνθρωπος, ὁ πιστός, ὁ Χριστιανός· νά συμμετάσχῃ καί αὐτός στήν
Χάρι καί τήν Δόξα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ.
Ἔχει ἀκόμα χαρακτῆρα ἐκκλησιολογικό ἡ σημερινή ἑορτή. Διότι δείχνει τόν Χριστό ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Διότι ὁ Χριστός δέν ὑπάρχει ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας· δέν προσφέρεται ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας. Καί εἶναι σήμερα ἡ Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης παροῦσα, ἑνωμένη γύρω ἀπό Αὐτόν πού εἶναι τό κέντρο τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, τόν Θεάνθρωπο Χριστό.
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ
ΠΡΟΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
«Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν· καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ.17,2).
“Ζεν”: …Το “Δέν” του Χριστιανού!
Του πρωτοπρεσβύτερου και
εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου
Τα τελευταία χρόνια κάποιοι επιτήδειοι μας έφεραν από χώρες με πολύ διαφορετική με την ευρωπαϊκή κουλτούρα, ινδουϊστικής, βουδιστικής ή ταοϊστικής βάσης φιλοσοφίες και πρακτικές όπως η γιόγκα, ο διαλογισμός , το “ζεν” και πολλές άλλες.
Ἡ ρωσοφοβία καὶ ἡ
σερβοφοβία ὡς συνέπεια τῆς ἀντιπαραδόσεως τοῦ ἐκδυτικισμένου οἰκουμενισμοῦ1
Τοῦ κ. Γκόραν Ἴγκιτς2
Ἡ ἔννοια τῆς ἐσφαλμένα νοούμενης ἰσότητας βρίσκεται στὴ ρίζα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ πνευματικὸ προϊόν τῆς μινιμαλιστικῆς δογματικῆς ἀντίληψης τοῦ Ὁλλανδοῦ ὀρθολογιστῆ Βαροὺχ Σπινόζα, ὁ ὁποῖος ἦταν ἄθεος. Συγκεκριμένα, προκειμένου νὰ συμφιλιώσει Καθολικοὺς καὶ Προτεστάντες, πρότεινε οἱ κοσμικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἀρχὲς νὰ διαμορφώσουν ἕνα ἐλάχιστο ἀριθμὸ δογμάτων, στὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ συμφωνοῦν καὶ οἱ δύο πλευρές, ἐνῶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα ὁ καθένας θὰ μποροῦσε νὰ πιστεύει, ὅπως ἐπιθυμεῖ.
ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [ομιλία 2η]
Όπου και απόδειξη ότι, αν και το κατ᾽ αυτήν θειότατο φως είναι άκτιστο, όμως δεν είναι ουσία του Θεού.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Αὐτοῦ ἀκούετε»(Ματθ.17,5)
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-8-1988] (Γ103Β)
Ο σκοπός μιας εορτής, αγαπητοί μου, είναι να ξαναζωντανέψει ένα γεγονός
και να δημιουργήσει, αν τούτο βέβαια είναι δυνατόν, τα ίδια βιώματα, όπως όταν το γεγονός ελάβαινε χώρα.
Έτσι, όταν οι μαθηταί Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης είδαν το υπερφυές αυτό
θαύμα της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, εκινήθησαν ανάμεσα σε δύο ακραία αισθήματα.
Αυτά που μέσα στην Ιστορία καλείται ο κάθε πιστός, όπως σας είπα, αυτός ο
σκοπός των εορτών, να κινηθεί. Ήταν η γοητεία της θέας, ώστε ο Απόστολος Πέτρος
να φθάσει να ζητήσει από τον Κύριο να μείνουν για πάντα στο Θαβώρ. Αλλά και ο
τρομακτικός φόβος, ώστε να πέσουν πρηνείς, όπως πολύ ωραία το εκφράζει κατά
δυναμικότατον τρόπον η βυζαντινή αγιογραφία, όταν άκουσαν την φωνήν του
Ουρανίου Πατρός από το κέντρον της νεφέλης: «Καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης
λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε».
«Και να, φωνή εκ της νεφέλης, η οποία
έλεγε: Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός -δηλαδή ο Ιησούς- εις τον Οποίον αναπαύομαι· Αυτόν να ακούτε».
Ήτο η μεγάλη μαρτυρία του Πατρός υπέρ του Υιού, που χάριν αυτής της μαρτυρίας, όπως λέγαμε εχθές εις τον Εσπερινόν, εστήθη το σκηνικόν της φωτεινής νεφέλης. Η μαρτυρία του Πατρός έχει μία άπειρη βαρύτητα γιατί είναι μία άμεση αποκάλυψη.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις του Καναδά εισήγαγαν νέες οδηγίες που ενθαρρύνουν τους στρατιωτικούς ιερείς να αντικαταστήσουν τις παραδοσιακές προσευχές με ουδέτερες «πνευματικές σκέψεις» στις επίσημες τελετές, ώστε να εξυπηρετηθούν τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων όλων των πεποιθήσεων, συμπεριλαμβανομένων των άθεων.
Με λένε Α. Ν. Είμαι 82 χρονών
από την Πάφο. Δεν ξέρω πολλά γράμματα. Αυτά που θα διαβάσετε τα λέω στον γιο
μου να τα γράψει, γιατί είναι λόγια που βγαίνουν από την καρδιά μου. Ίσως να
είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που αποφασίζω να μιλήσω δημόσια.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα
στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκεί έμαθα να κάνω τον σταυρό μου, να προσεύχομαι, να
νηστεύω και να εμπιστεύομαι τον Χριστό. Έζησα φτώχεια, διχασμούς, πολέμους και
την τουρκική εισβολή. Αγωνίστηκα για την ελευθερία της πατρίδας μας και είδα
φίλους να χάνονται. Εκείνα τα χρόνια μόνο η πίστη μας κρατούσε όρθιους.
Οι γονείς μου και οι παππούδες μου με μεγάλωσαν με έναν φόβο Θεού. Μου έλεγαν πως η Ορθόδοξη πίστη είναι η αλήθεια και το φως και πως πρέπει να φυλάγουμε την πίστη μας σαν τον μεγαλύτερο θησαυρό. Μας έμαθαν να προσέχουμε τις αιρέσεις όπως αποφεύγουμε τα φίδια. Ο ίδιος ο Χριστός μάς προειδοποίησε ότι στα έσχατα χρόνια θα εμφανιστούν ψευδομεσσίες και αντίχριστοι για να πλανήσουν, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Θυμάμαι ακόμη τα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που προειδοποιούσε ότι θα έρθουν δύσκολοι καιροί για την Εκκλησία πως οι δεσποτάδες και οι ιερείς θα γίνουν χειρότεροι όλων.
«ΕΘΕΑΣΑΜΕΘΑ ΤΗΝ ΔΟΞΑΝ ΑΥΤΟΥ, ΔΟΞΑΝ ΠΛΗΡΗΣ
ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ» (Ιωάν.1,14)
(Θεολογικό
σχόλιο στη Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ.
ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου -
Καθηγητού
Η μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένας σημαντικός εορτολογικός σταθμός στον ενιαυτό του Θεού, διότι το μεγάλο και θαυμαστό αυτό γεγονός ενέχει βαθύτατα νοήματα και υψηλές θεολογικές παραμέτρους. Δεν είναι τυχαίος άλλωστε ο χρόνος που έλαβε χώρα, λίγο πριν το πάθος του Κυρίου.
Είναι οι «νέου τύπου οικογένειες» το μέλλον της Ελλάδας μας, κυρία Υπουργέ;
Ποιο είναι το μέλλον μιας κοινωνίας που επενδύει σε ελλιπείς, στείρες και πολυδάπανες συγκατοικήσεις;
