ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
«ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»
«εἶπεν δὲ Μαριάμ· Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου. καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος (: Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· Ἰδοὺ εἶμαι ἡ δούλη τοῦ Κυρίου, ἡ πρόθυμος νὰ ὑπηρετήσω τὰς βουλάς του. Εἴθε νὰ γίνῃ εἰς ἐμὲ σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπες. Καὶ μετὰ τὸν λόγον της τοῦτον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐν πάσῃ ταπεινώσει ἐξεδήλωσε τὴν ὑποταγήν της εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεπιστεύθη ἑαυτὴν εἰς τὴν πρόνοιάν του, ἔφυγεν ἀπὸ αὐτὴν ὁ ἄγγελος). {Λουκ. α’ 38}.
[Ὁμιλία εἰς τήν Συνεδριακήν Αἴθουσαν τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος
Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος
τήν 5ην Ὀκτωβρίου 2026 ν.ἡ., ἡμέραν Δευτέραν τό ἑσπέρας].
Γέροντος ΜΑΞΙΜΟΥ Ἰβηρίτου
Σοί, τῇ εὐγενεῖ Βασιλίδι τῶν οὐρανῶν καί Παρθένῳ ἀληθῶς, ὑπερυμνήτῳ Μητρί τοῦ Θεοῦ, κρατίστῃ δέ καί φιλοστόργῳ Προστάτιδι τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, Παναγίᾳ Πορταΐτίσσῃ καλουμένῃ, πανευλαβῶς ταῦτα ἀνατίθημι.
Φίλτατοί μοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, κατόπιν τιμίας προσκλήσεως τοῦ εὐλαβεστάτου Ἁγιορείτου Ἱερομονάχου Ἰγνατίου Γρηγοριάτου, Πνευματικοῦ πατρός τοῦ λαμπροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος, ὅπως προσέλθω ἐνταῦθα καί ὁμιλήσω εἰς τήν ἀγάπην σας διά τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἰδού πάρειμι, ἀποβαλών τόν ἔσωθεν φόβον τῆς ἀναξιότητος, ἕνεκα τῆς πολλῆς ἀγάπης πρός τό Πανάγιον πρόσωπον αὐτῆς· ἄλλως τε, κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην, «φόβος οὐκ ἔστι ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὐ τελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α΄ Ἐπιστ. Ἰωάννου, δ΄, 18).
Όταν η εικόνα γίνεται θέαμα
Η Παναγία «Ἡ Ἐλπὶς τῶν Ἀπελπισμένων» και δύο διαφορετικοί τρόποι θέασης του ιερού
Γεώργιος Αποστολάκης
Υπάρχουν έργα τέχνης που διηγούνται την ιστορία τους, όχι μόνο με όσα απεικονίζουν, αλλά και με όσα υπέστησαν στη διαδρομή τους. Ένα τέτοιο έργο είναι η μικρή βυζαντινή εικόνα της Παναγίας που φέρει την προσωνυμία «Ἡ Ἐλπὶς τῶν Ἀπελπισμένων» και φυλάσσεται σήμερα στο Επισκοπικό Μουσείο του Φράιζινγκ, στη Βαυαρία.
Η στείρα τίκτει την Θεοτόκον και τροφόν της ζωής
ημών (Αναφορά στο περιεχόμενο και τα νοήματα της εορτής του Γενεσίου της
Θεοτόκου)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Στην αρχή του
εκκλησιαστικού έτους, το οποίο αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου, όρισε η
αγία μας Εκκλησία, την 8η του αυτού μηνός, να εορτάζουμε την μεγάλη θεομητορική
εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου. Δεν
ορίστηκε τυχαία ο εορτασμός της αυτή την περίοδο, ως πρώτη από όλες τις μεγάλες
εορτές του έτους, διότι η υπερφυσική και θαυματουργική γέννηση της Παναγίας μας
αποτελεί την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του
ανθρωπίνου γένους.
Ο πιστός λαός μας, χωρίς να γνωρίζει θεολογία και ορμώμενος από το ορθόδοξο αισθητήριο της βαθειάς του πίστης, αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα αυτού του μεγάλου γεγονότος και γι’ αυτό εορτάζει με κάθε λαμπρότητα τη μεγάλη εορτή. Γιορτάζει τη γέννηση της αγιότερης ανθρώπινης ύπαρξης, της αγνότερης και καθαρότερης γυναίκας, η οποία επιλέχτηκε από τη Θεία Πρόνοια να γίνει η Μητέρα του Θεού και το μέσον της σωτηρίας του κόσμου.
«Αύτη ημέρα Κυρίου, αγαλλιάσθε λαοί. Ιδού γαρ του φωτός ο νυμφών και η
βίβλος του λόγου της ζωής εκ
γαστρός προελήλυθε».
Αρχ.
Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου-
συγγραφέως
Εν
Θεσσαλονίκη τη 7η Σεπτεμβρίου 2026
Εορτάζει και πανηγυρίζει, αγαπητοί μου αδελφοί, σήμερα η αγία μας
Εκκλησία την χαρμόσυνη και πανευφρόσυνη εορτή και πανήγυρη της γεννήσεως της
μητρός του Κυρίου μας και μητέρας όλων μας, της Θεοτόκου Μαρίας. Ανέτειλε στον
κόσμο αυτόν εκείνη, που με την σειρά της έφερε τον κόσμο τον ήλιο της
δικαιοσύνης Χριστόν. Με την έλευσή της ο Θεός προαναγγέλει τα προοίμια της
σωτηρίας του γένους των ανθρώπων.
Προκειμένου ο Θεός να πραγματοποιήσει το προαιώνιο σχέδιο της ενσάρκου θείας οικονομίας του έπρεπε να έρθει στον κόσμο το κατάλληλο εκείνο σκεύος της εκλογής, που θα αποτελούσε το άξιο κατοικητήριο και ναό της Θεότητός του. Το μέσο δηλαδή εκείνο, διά του οποίου θα εδανίζετο την ανθρώπινη φύση. Και η μόνη αξία για να δεχθεί μέσα της το πυρ της θεότητος, η μόνη αξία για να αποτελέσει την κλίμακα από την οποία θα κατέβαινε ο Θεός στη γή, ήταν η Θεοτόκος. Αφού λοιπόν ο Θεός κατασκεύασε πρώτα τον έμψυχο αυτόν ουρανό τον λογικό παράδεισο, τον θρόνον της Θεότητός του, την μακαρία Παρθένο, τότε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, για να κατέβει στη γη, να προσλάβει την φύση μας μέσω της Θεοτόκου και να συναναστραφεί ως άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 7η
Σεπτεμβρίου 2026
ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
(Απολογητική
και θεολογική προσέγγιση)
Στις 8 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει με ιδιαίτερη λαμπρότητα την
θεομητορική εορτή του Γεννεσίου της Θεοτόκου, η οποία αποτελεί και την απαρχή
όλων των εορτών του ενιαυτού.
Σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η θαυματουργική σύλληψη,
λόγω προχωρημένης ηλικίας των γονέων της της Θεοτόκου και η Γέννησή Της,
αποτελούν και την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για την απολύτρωση
του ανθρωπίνου γένους από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας,
την φθορά και το θάνατο. Η Θεοτόκος αποτελεί, από ανθρωπίνης πλευράς, το κύριο
πρόσωπο, συμβάλλοντας καθοριστικά στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας, για την υλοποίηση του θείου σχεδίου, να
δεχτεί να γίνει η κατά σάρκα μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού, γενόμενη έτσι
η νοητή γέφυρα, η οποία ένωσε το κτιστό με το άκτιστο, την γη με τον ουρανό,
τον άνθρωπο με το Θεό.
Οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες, υπό την φώτιση του Παναγίου Πνεύματος, καθόρισαν με δογματική ακρίβεια την θέση της Θεοτόκου στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας και αξιολόγησαν επακριβώς της υπέρτατη συμβολή Της για την Ενανθρώπιση του Θεού.
Αγίου
Ανδρέου, Αρχιεπισκόπου Κρήτης, του Ιεροσολυμίτου
ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟ
ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ [Λόγος Α΄]
Αρχή των εορτών είναι για εμάς η σημερινή πανήγυρη· πρώτη, ως προς τον Νόμο και τις σκιές [Εδώ ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης εννοεί τον μωσαϊκό νόμο και τις προτυπώσεις της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίες προεικόνιζαν όσα επρόκειτο να πραγματοποιηθούν πλήρως με την έλευση του Χριστού.
ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΜΑΡΙΑ, ΤΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-9-1987] [Α26]
Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας εορτάζει το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Είναι γνωστόν ότι γενέθλιος ημέρα δεν είναι η ημέρα που γεννάται κανείς, αλλά γενέθλιος ημέρα είναι η ημέρα που αναγεννάται κανείς. Γι΄αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι η γενέθλιος ημέρα του κάθε ανθρώπου είναι η ημέρα που εβαπτίσθη· διότι εκεί, εις την κολυμβήθρα, ανεγεννήθη. Η τελείωσις δε αυτής της γενεθλίου ημέρας, θεωρουμένου του βίου ως μία ημέρα, είναι η ημέρα κατά την οποία ο άνθρωπος εξέρχεται από τον παρόντα βίον. Γι΄αυτό ως γενέθλιος ημέρα πάντων των αγίων, δεν θεωρείται ούτε η ημέρα που εγεννήθησαν -πολύ περισσότερο- ούτε η ημέρα του βαπτίσματος, αλλά η ημέρα της εξόδου των από την παρούσαν ζωή, όταν δηλαδή φεύγουν από τον παρόντα κόσμον. Αυτή λέγεται «γενέθλιος ημέρα», διότι ουσιαστικά αναγεννάται ο άνθρωπος δια την καθ’ αυτό ζωήν, που είναι η αιώνιος ζωή.
Φυσικά, η ημέρα του βαπτίσματος και η ημέρα του θανάτου του ανθρώπου, που είναι η τελείωσίς του, δηλαδή η ολοκλήρωσίς του, εκεί που έφθασε, όπου έφθασε, ταυτίζονται. Έχομε μία σύμπτωση αυτών των δύο οροθεσίων. Κατ’ ουδένα λόγο, όμως, γενέθλιος ημέρα είναι η ημέρα που γεννάται ο άνθρωπος. Γι΄αυτό ο αρχαίος κόσμος εγιόρταζε πάντοτε την γενέθλιον ημέραν, δηλαδή την ημέρα που βιολογικά εγεννήθηκε. Γι΄αυτό εις τον χριστιανικόν κόσμον, δεν επιτρέπεται, είναι ημαρτημένον, να γιορτάζει κανείς, να το πω απλά, τα γενέθλιά του! Και τείνει να καθιερωθεί αυτό –ξενόφερτο πράγμα, άγνωστο στα δικά μας χώματα, στον δικό μας χώρο, να γιορτάζομε τα γενέθλια. Είναι και ξένο και αντιχριστιανικόν.
ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
«Η
ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΑΡΙΑ, Ο ΑΛΗΘΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά
Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-9-1995] (Α42)
Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Είναι γνωστόν ότι γενέθλιος ημέρα θεωρείται η ημέρα στην αυγή της με το Άγιον Βάπτισμα, στην δύση της με το άγιον τέλος, κατόπιν αγώνων του βίου τούτου. Η βιολογική γέννησις δεν έχει βεβαίως καμία σημασία δια την Βασιλεία του Θεού. Έτσι εις τους αγίους έχομε γενέθλιον ημέραν την ημέραν του θανάτου των που είναι και η τελείωσίς των. «Τελείωσις» θα πει ολοκλήρωσις · που πέραν του χρόνου τούτου του θανάτου, δεν υπάρχει άλλος χρόνος γι' αυτήν την τελείωσιν.
Αγίου Γρηγορίου του
Παλαμά
ΤΗΣ
ΠΑΝΥΠΕΡΑΓΝΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ
Πράγματι κάθε καιρός είναι κατάλληλος για να γίνει αρχή ενός σωτήριου τρόπου ζωής. Και για να δηλώσει αυτό έλεγε ο μέγας Παύλος: «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας(:Να λοιπόν, τώρα είναι καιρός κατάλληλος, να, τώρα είναι ημέρα σωτηρίας)»[Β΄Κορ.6,2]· «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν(:Ας αποθέσουμε λοιπόν σαν νυκτερινά ενδύματα τα έργα της αμαρτίας, που γίνονται στο σκοτάδι, και ας ντυθούμε σαν άλλα όπλα τα φωτεινά έργα της αρετής. Όπως συμπεριφέρεται κανείς την ημέρα, που τα βλέμματα πολλών τον παρακολουθούν, έτσι κι εμείς ας συμπεριφερθούμε με ευπρέπεια και σεμνότητα)»[Ρωμ.13,12-13]. Δεν εννοεί ότι καιρός ευπρόσδεκτος για σωτηρία είναι κάποια από τις ώρες ή από τις ημέρες, αλλά όλος ο χρόνος μετά την επιφάνεια του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού επάνω στη γη.
"Η Μητέρα της Ζωής- ο φρυκτωρός της
ανθρώπινης ζωής"
Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη, Πολιτικού
Επιστήμονος-Θεολόγου(ΜΑ) Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου
"Ἐπιμελοῦ βίου!"Αιώνες πριν έρχεται ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Θαλής ο Μιλήσιος για να μας επισημάνει ότι ο καθένας έχει χρέος "να φροντίζει τη ζωή του". Και πράγματι δεν υπάρχει πολυτιμότερο αγαθό για τον άνθρωπο από την ίδια του τη ζωή. Αυτό εύκολα διαπιστώνεται μέσα από τους αγώνες του καθενός για τη διατήρησή της και τη βελτίωση της ποιότητάς της. Αλήθεια πόσους τέτοιους αγώνες μας διδάσκει η ιστορία της ανθρωπότητας; Πόσοι πόλεμοι πραγματοποιήθηκαν για την απόκτηση της ελευθερίας σε ανελεύθερα καθεστώτα; Πόσες εξεγέρσεις σημειώθηκαν για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πόσες συγκρούσεις έγιναν για την επικράτηση των ανθρωπίνων αξιών; Άρα στο διάβα των αιώνων η "ανθρώπινη ζωή" προστατεύτηκε και δεν αφανίστηκε.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη
ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΟ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟ
ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
[εκφωνήθηκε
στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-8-1992] [A33]
Καθώς, αγαπητοί μου, μελετούμε το θεολογικότατον προοίμιον της προς Εβραίους επιστολής, αναγκαζόμαστε να σταματήσομε σε μία μυστηριώδη φράση: «Ὃταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει». Ποιος εισαγάγει; Εισαγάγει ο Πατήρ. Ποιον εισαγάγει; Εισαγάγει τον Υιόν. Πού τον εισαγάγει; Εις την οικουμένην, εις τον κόσμον. Αλλά ο Υιός, ως πρωτότοκος του Πατρός, είναι και Θεός βεβαίως, είναι πανταχού παρών. Τι έννοια έχει αυτό το «εισαγάγει»;
Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη
Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ - ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΗΣ
ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ
ΘΕΟΤΟΚΟΥ & ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ (23-08-2026)
ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
«Μακαρία
ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε, καί μαστοί οὕς ἐθήλασας».
«Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε καί δοξάζομέν σε οἱ πιστοί κατά χρέος...». Φύλαξε ἡ Ἀειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία, παρθενία, ἁγνότητα καί ἁγιοσύνη· μέ τέλεια ἀγάπη καί ὑπακοή παρέμεινε ἰσόβια ἁγνή καί καλή φροντίζοντας ἀπερίσπαστα τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀφιερωμένη στήν ὑπακοή πρός τόν Θεόν, γέννησε ἐν παρθενίᾳ τόν Ἀμήτωρα ἐκ Πατρός καί Ἀπάτωρα ἐκ μητρός, τόν Χριστόν. Εὐδοκήσαντα τοῦ Πατρός μέ τήν ὑποστατική παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί τήν ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, δώρισε στόν κόσμο, τόν αἴροντα τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, Ἰησοῦν, τόν Θεάνθρωπον Σωτῆρα. Γι’ αὐτό καί ἔγινε ἡ ἀγαπημένη τῶν χριστιανῶν, Κυρία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, κατέχουσα τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀφοῦ γέννησε τόν Μόνον ἐκ φύσεως ἀναμάρτητον, Χριστόν.
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ
ΘΕΟΤΟΚΟΥ
π. Δημητρίου Μπόκου
Σε κάθε γιορτή της Παναγίας διαβάζεται το Ευαγγέλιο για τις δύο αδελφές, Μάρθα και Μαρία, που φιλοξένησαν κάποτε τον Χριστό. Η Μάρθα είχε καταπιαστεί με την ετοιμασία του φαγητού, ενώ η Μαρία καθόταν και άκουε τον Χριστό. Στο παράπονο της Μάρθας για την απραξία της Μαρίας, ο Χριστός απάντησε ότι η Μαρία διάλεξε το σωστό και έκανε αυτό που ήταν πιο αναγκαίο από όλα. Άκουε τον λόγο του Θεού.
ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ:
Τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἤ Μεγάλη Παρασκευή;
(Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς
Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).
Ἀλγεινὰ αἰσθήματα μᾶς προκάλεσε κι ἐφέτος ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
ΓΥΝΑΙΚΑ
Χρήστος Σαλταούρας
Ένα από τα συνηθισμένα επιχειρήματα των Προτεσταντικών αιρέσεων, ενάντια στην τιμή των Αγίων, και ειδικά της Θεοτόκου Μαρίας είναι το εξής : Ο Ιησούς Χριστός λέγουν, δεν απέδιδε καμία ιδιαίτερη τιμή στην μητέρα του και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις την αποκαλούσε απλώς «γύναι» = γυναίκα .....δηλαδή ούτε «μάνα» δεν την έλεγε. Άρα υποστηρίζουν δεν πρέπει να της αποδίδουμε ιδιαίτερη τιμή, ούτε να την αποκαλούμε «Παναγία», «Θεοτόκο», κτλ. Προσπαθούν οι αιρετικοί να προσδώσουν αρνητική - υποτιμητική χροιά στην προσφώνηση «γύναι». Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι σήμερα οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι σήμαινε και πως χρησιμοποιούνταν στην Αρχαιότητα και στην Αρχαία Γραμματεία η προσφώνηση αυτή. Σήμερα κανείς δεν προσφωνεί την μητέρα του «γυναίκα» ! Στην Αρχαιότητα όμως η προσφώνηση αυτή απευθύνονταν σε Βασίλισσες και γενικώς υπεροχικά και σεβάσμια γυναικεία πρόσωπα. Η προσφώνηση είναι συνώνυμη του «Κυρία».
ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ Ή ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ;
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Τώρα που πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος και ξημέρωσε η επόμενη ημέρα, νιώθω πως αξίζει να κάνουμε μια μικρή στάση και να κοιταχτούμε όλοι λίγο στον καθρέφτη.Τελικά, είμαστε για την Παναγία ή είμαστε για τα πανηγύρια;
Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ
ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών -Δρος
Θεολογίας
Όλος ο Ορθόδοξος κόσμος πανηγυρίζει την Κοίμηση της
Θεοτόκου Μαρίας, της Μητέρας του Θεανθρώπου Κυρίου. Ο ουρανός αγάλλεται και η
γη χαίρει για το γεγονός αυτό. Δεν θρηνεί ο κόσμος, όπως συμβαίνει σε κάθε
θάνατο, αλλά νοιώθει χαρά, διότι η Παναγία μας, ως Μητέρα του Υιού και Λόγου
του Θεού Πατρός, πορεύεται δίπλα στον θρόνο του Υιού της, για να υπάρχη εκεί
συνεχώς, όσο υφίσταται αυτός ο κόσμος, ως πρέσβειρα των ανθρώπων.
Η Θεοτόκος Μαρία κατανοείται όχι ως απλή κοπέλα της
Ναζαρέτ, αλλά ως η Αειπάρθενος Κόρη, η οποία έτεκε, σύμφωνα με τον Άγιο Κύριλλο
Αλεξανδρείας, «ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού, τον εκ Θεού Πατρός
δηλονότι Λόγον ενανθρωπήσαντα και σεσαρκωμένον».
Ο Νεστόριος και άλλοι αιρετικοί επειδή μελετούσαν την Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία δεν κατενόησαν πως συνέβη η ένωση δύο φύσεων, της Θείας και της ανθρώπινης, στο Πρόσωπο του Θεανθρώπου Κυρίου. Η Εκκλησία με την Δ´ Οικουμενική Σύνοδο κατετρόπωσε την διδασκαλία αυτών των αιρετικών, κηρύσσοντας την «ατρέπτως, ασυγχύτως, αδιαιρέτως και αχωρίστως» ένωση των δύο φύσεων στο ένα Πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, «ώστε είναι τον αυτόν Θεόν ομού και άνθρωπον, και ενός τα πάντα τα θεοπρεπή και προσέτι τα ανθρώπινα». Κηρύσσουμε, λοιπόν, την σωτηριώδη για το ανθρώπινο γένος αλήθεια ότι η Παναγία μας έτεκε τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο και ανεκηρύχθη Θεοτόκος.
Δεκαπενταύγουστος: Και αν όλες οι λέξεις χάνονταν, η Παναγία θα σήμαινε και
πάλι αγάπη
Ελευθέριος Ανδρώνης
Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.
