Οι κίνδυνοι επιβίωσης της Ελληνικής γλώσσας

Οι κίνδυνοι επιβίωσης της Ελληνικής γλώσσας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Η ελληνική γλώσσα, η γλώσσα μας, φθείρεται ημέρα με την ημέρα εδώ που γεννήθηκε και μιλιέται για περίπου 3500 χρόνια, όμως εσχάτως υπήρξαν γεγονότα που η αρχαία ελληνική γραμματεία προβλήθηκε στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Το τελευταίο γεγονός είναι η βράβευση με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας  της ελληνίστριας καναδής συγγραφέως και καθηγήτριας Αν Κάρσον, που από ετών ζει στο Ρέικιαβικ και είναι πολίτης της Ισλανδίας. Αμέσως μετά την βράβευσή της ρωτήθηκε από δημοσιογράφο ποιος – ποια είναι η πηγή της έμπνευσής της και απάντησε ότι είναι ο Όμηρος. Η βραβευθείσα συγγραφέας έχει μεταφράσει έργα των Ομήρου, Ευριπίδη και άλλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Η βράβευση της Κάρσον έρχεται ως συνέχεια της φετινής παγκοσμίως πετυχημένης πορείας της ταινίας «Οδύσσεια», που πάλι ήταν μια έμμεση διαφήμιση της Ελλάδος.

Από το predator στην παγκόσμια τεχνολογική μετάλλαξη του αυταρχισμού

Από το predator στην παγκόσμια τεχνολογική μετάλλαξη του αυταρχισμού

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου)

Η ραγδαία ανάπτυξη των ψηφιακών τεχνολογιών έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τις δυνατότητες άσκησης κρατικής εξουσίας, δημιουργώντας καινοφανείς μηχανισμούς συλλογής πληροφοριών, παρακολούθησης και κοινωνικού ελέγχου. Η τεχνολογική πρόοδος, παρά την καθοριστική συμβολή της στην ασφάλεια και στην αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, συνοδεύεται από σοβαρούς κινδύνους για τις ατομικές ελευθερίες και τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Μήπως γινόμαστε όλο και περισσότερο παπικοί;

Μήπως γινόμαστε όλο και περισσότερο παπικοί;

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Γράφεται με βαριά καρδιά και πολλή λύπη το παρόν κείμενο. Γιατί δεν είναι πλέον δυνατόν να σιωπούμε μπροστά στην προσπάθεια αλλοίωση που συντελείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, βλέποντας την Ιερή Παράδοση να υποχωρεί προς χάριν ενός επιφανειακού εντυπωσιασμού.

Στο Άγιον Όρος δεν πηγαίνουμε μόνο για να δούμε ή για να παρατηρήσουμε

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

              ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Στο Άγιον Όρος δεν πηγαίνουμε μόνο για να δούμε ή για να παρατηρήσουμε

Πηγαίνουμε και για να αναμετρηθούμε

με τον εαυτό μας και με την αγάπη του Θεού

Η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Αλέξη Τσίπρα στο Άγιον Όρος προκαλεί ασφαλώς πολιτικά σχόλια. Θα ήταν, όμως, κρίμα να εξαντληθεί σε αυτά. Διότι το Άγιον Όρος είναι πολύ μεγαλύτερο από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και πολύ αρχαιότερο από τις κομματικές διαφορές.

Ενότητα χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει – Αρχιεπίσκοπε Κύπρου, αποκατάστησε τον Τυχικό ή ανάλαβε τις ευθύνες σου!

ΕΝΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ — ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΕ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΤΥΧΙΚΟ Ή ΑΝΑΛΑΒΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΟΥ!

Η Κύπρος δεν έχει ανάγκη από έναν εκκλησιαστικό ηγέτη που επιβάλλεται με το κύρος του αξιώματός του, αλλά από έναν ποιμένα που ενώνει, ακούει, ταπεινώνεται και αποδίδει δικαιοσύνη. Σε μια εποχή που ο κυπριακός Ελληνισμός χρειάζεται συνοχή, η εκκλησιαστική διαίρεση αποτελεί πληγή που δεν δικαιούμαστε να αγνοούμε.

«Αρχιεπίσκοπε Κύπρου, άκουσε τη φωνή των Οσιομαρτύρων της Καντάρας!»

«Αρχιεπίσκοπε Κύπρου, άκουσε τη φωνή των Οσιομαρτύρων της Καντάρας!»

Δρ.Νικόλαος Ανδρέου (Θεολόγος)

Ένας συγκλονιστικός λόγος των δεκατριών Οσιομαρτύρων προς την Εκκλησία της Κύπρου σήμερα

Εμείς, οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Καντάρας, απευθυνόμαστε σήμερα σε εσένα, Αρχιεπίσκοπε Κύπρου.

Είμαστε ο Ιωάννης, ο Κόνων, ο Ιερεμίας, ο Μάρκος, ο Θεόκτιστος, ο Κύριλλος, ο Βαρνάβας, ο Μάξιμος, ο Ιωσήφ, ο Θεόγνωστος, ο Γερμανός, ο Γεννάδιος και ο Γεράσιμος.

Το 1231 δεν παραδώσαμε την πίστη μας. Αντισταθήκαμε στις πιέσεις της λατινικής εκκλησιαστικής εξουσίας, φυλακιστήκαμε, βασανιστήκαμε και μαρτυρήσαμε, επειδή αρνηθήκαμε να εγκαταλείψουμε όσα πιστεύαμε για την Ορθοδοξία. Δεν ανταλλάξαμε την εκκλησιαστική μας συνείδηση με την εύνοια των ισχυρών. Δεν αγοράσαμε την ειρήνη μας με υποχωρήσεις στην πίστη.

Και σήμερα σε ρωτούμε:

Για ποια ενότητα μιλάς, όταν η ενότητα γίνεται αφορμή να θολώνουν οι δογματικές διαφορές; Για ποια αγάπη μιλάς, όταν οι συμπροσευχές και οι δημόσιες εκκλησιαστικές φιλοφρονήσεις δημιουργούν στους πιστούς την εντύπωση ότι οι αιώνες των διαφορών έχουν ξεπεραστεί;

Η πίστη κατά τους ορθοδόξους Πατέρες

Η πίστη κατά τους ορθοδόξους Πατέρες

Σάββας Αλεξάνδρου, Θεολόγος

Οι Θεοφόροι Πατέρες θεωρούν την πίστη ως ψυχική αρετή και απόρροια της ταπείνωσης. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς θα σημειώσει επί τούτου: «Η ταπείνωσις εις ύψος ανάγει το της δικαιοσύνης». Μόνον ο ταπεινός άνθρωπος μπορεί να πιστέψει και να αναχθεί στον ουράνιο πνευματικό κόσμο. Το αντίθετο, «ο έχων την οίησιν νομίζει εαυτόν μέγαν είναι και ου δεόμενον της θείας επικουρίας». Δηλαδή, εκείνος που έχει το ψυχικό πάθος της έπαρσης, θεωρεί πως είναι σπουδαίος. Αυτός, λοιπόν, πιστεύει πως δεν έχει ανάγκη τον Θεό, γι’ αυτό και έχει απεμπολήσει την πίστη από τη ζωή του.

Ιερό Γέλιο. Ένα ανορθολογικό και εκστατικό φαινόμενο στον Πεντηκοστιανικό χώρο

Ιερό Γέλιο. Ένα ανορθολογικό και εκστατικό φαινόμενο στον Πεντηκοστιανικό χώρο

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το φαινόμενο του λεγομένου «ιερού γέλιου» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αμφιλεγόμενα φαινόμενα που συνδέονται με το αιρετικό Πεντηκοστιανό κίνημα του λεγομένου Τρίτου Κύματος, από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Η εμφάνισή του εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των παραδόξων φαινομένων που σχετίζονται με τη λεγομένη «Ευλογία του Τορόντο» (TorontoBlessing), όπου τέτοιου είδους εκδηλώσεις έγιναν ιδιαίτερα διαδεδομένες. Το φαινόμενο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, τόσο εντός όσο και εκτός των Πεντηκοστιανικών κύκλων, καθώς εγείρει θεολογικά και ψυχολογικά ερωτήματα (S. Großmann, WehtderGeist, wowirwollen? Der „Toronto-Segen“ und der Weg der charismatischen Bewegung, 1995).

Παύλος Μελάς: "Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...''

"Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...''  (Παύλος Μελάς, 13 Οκτωβρίου 1904)

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

« Ο Μελάς… με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε, είδαν». ~Ίων Δραγούμης~

Σαν σήμερα, πριν 122 χρόνια,στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς, το σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα, έπεφτε νεκρός από τουρκικό βόλι στη Στάτιστα Καστοριάς, το σημερινό Μελά.

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε το 1870 στη Μασσαλία, από γονείς ηπειρωτικής καταγωγής. Υπηρέτησε ως Αξιωματικός του Πυροβολικού και ήταν γαμπρός του Ίωνος Δραγούμη. Μετά τη συμμετοχή του στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, μπήκε για πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τους Κοντούλη, Παππούλα και Κολοκοτρώνη. Τον Ιούλιο επέστρεψε ως δήθεν ζωέμπορος, με το όνομα Πέτρος Δέδες. Την τρίτη και τελευταία φορά, πέρασε τα σύνορα κοντά στην Κοζάνη στις 28 Αυγούστου 1904, με σώμα 35 ανδρών, ως καπετάν Μίκης Ζέζας σύνθεση των ονομάτων των παιδιών του.

Θα μπορούσε να παραμείνει κοντά στη σύζυγο και τα παιδιά του, να ζήσει ήσυχα και να ακολουθήσει μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα. Δεν το έκανε. Το επέλεξε γιατί είχε ιδανικά. Το επέλεξε γιατί ήθελε να αγωνισθεί για αυτά. Το επέλεξε γιατί αγαπούσε τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!! Το επέλεξε γιατί ήταν ΕΛΛΗΝΑΣ!!!

Απαγόρευση social: Ψηφιακή «χούντα» από Γενάρη - Πρώτα τα παιδιά, μετά όλοι

Απαγόρευση social: Ψηφιακή «χούντα» από Γενάρη - Πρώτα τα παιδιά, μετά όλοι

Ελευθέριος Ανδρώνης

Όπως ακριβώς η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να «τρέξει» πρώτη τις ηλεκτρονικές ταυτότητες στην ΕΕ, έτσι φροντίζει να κάνει πανευρωπαϊκό πρωταθλητισμό «χούντας» και στην απαγόρευση των social media σε ανηλίκους. Άλλωστε αυτά τα δύο project συνδέονται άμεσα, ασχέτως αν στην παρούσα φάση δεν το παραδέχονται ανοιχτά.

Ἡ Θεοτόκος Μαριάμ. Ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου καί Μήτηρ τῆς ζωῆς ἡμῶν!

[Ὁμιλία εἰς τήν Συνεδριακήν Αἴθουσαν τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος
Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος
τήν 5ην Ὀκτωβρίου 2026 ν.ἡ., ἡμέραν Δευτέραν τό ἑσπέρας].

Γέροντος ΜΑΞΙΜΟΥ Ἰβηρίτου

Σοί, τῇ εὐγενεῖ Βασιλίδι τῶν οὐρανῶν καί Παρθένῳ ἀληθῶς, ὑπερυμνήτῳ Μητρί τοῦ Θεοῦ, κρατίστῃ δέ καί φιλοστόργῳ Προστάτιδι τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, Παναγίᾳ Πορταΐτίσσῃ καλουμένῃ, πανευλαβῶς ταῦτα ἀνατίθημι.

Φίλτατοί μοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, κατόπιν τιμίας προσκλήσεως τοῦ εὐλαβεστάτου Ἁγιορείτου Ἱερομονάχου Ἰγνατίου Γρηγοριάτου, Πνευματικοῦ πατρός τοῦ λαμπροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος, ὅπως προσέλθω ἐνταῦθα καί ὁμιλήσω εἰς τήν ἀγάπην σας διά τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἰδού πάρειμι, ἀποβαλών τόν ἔσωθεν φόβον τῆς ἀναξιότητος, ἕνεκα τῆς πολλῆς ἀγάπης πρός τό Πανάγιον πρόσωπον αὐτῆς· ἄλλως τε, κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην, «φόβος οὐκ ἔστι ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὐ τελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α΄ Ἐπιστ. Ἰωάννου, δ΄, 18).

HOMO OCCIDENTALIS: Μοναξιά, ναρκισσισμός & ψυχοτρόπα φάρμακα…

 Ορτέγκα ι Γκασέτ: «Σύντομα, σε όλο τον πλανήτη, θα ακούσουμε μια τεράστια κραυγή να ανεβαίνει στα αστέρια, σαν το ουρλιαχτό αμέτρητων σκύλων, που απαιτούν κάποιον, κάτι να διατάζει, να επιβάλλει μια δραστηριότητα ή μια υποχρέωση» (Η Κραυγή του Edvard Munch)

HOMO OCCIDENTALIS: Μοναξιά, ναρκισσισμός & ψυχοτρόπα φάρμακα…

του Vincent Trémolet de Villers*

Σε ένα πρωτοποριακό δοκίμιο, με τίτλο Homo occidentalis, οι Jérôme Fourquet και Ruben Rabinovitch περιγράφουν την ανθρωπολογική ρήξη που μεταμορφώνει ριζικά τις κοινωνίες μας και δημιουργεί μια αυξανόμενη απόσταση μεταξύ των πολιτών στη σχέση τους με τον κόσμο.

Αρωματοθεραπεία: Φυσική ευεργεσία ή πνευματική πλάνη; (Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12^η Οκτωβρίου 2026

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;

(Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

        Σε συνέχεια της σειράς ανακοινώσεων του Γραφείου μας, για τις σύγχρονες ανορθόδοξες πρακτικές «θεραπείας», «υγείας» και «ευεξίας», οι οποίες έχουν στενή σχέση με τον σύγχρονο αποκρυφισμό και προωθούνται από τους ιθύνοντες του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», θα ασχοληθούμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας με μια ακόμη ανορθόδοξη  «θεραπευτική», την «Αρωματοθεραπεία», η οποία, όπως θα αποδείξουμε, δεν αρκείται στις όποιες  «θεραπευτικές της ιδιότητες και δυνατότητες», αλλά αποτελεί έναν ακόμη δίαυλο διοχέτευσης αποκρυφιστικών στοιχείων στις σύγχρονες κοινωνίες.

12 Οκτωβρίου: Μνήμη των αγίων μαρτύρων Ιουβεντίνου και Μαξίμου(ή Μαξιμίνου)- ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΙΟΥΒΕΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΙΝΟ

[[ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Αντιόχεια, πιθανότατα περί το 388 μ.Χ., προς τιμήν των αγίων στρατιωτών Ιουβεντίνου και Μαξιμίνου(ή Μάξιμου), που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του Αποστάτη. Όταν εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για την αντιχριστιανική πολιτική του αυτοκράτορα, καταγγέλθηκαν και οδηγήθηκαν στον θάνατο. Ο Ιερός Χρυσόστομος εξαίρει την ανδρεία, την παρρησία και την ακλόνητη πίστη τους και παρουσιάζει τη θυσία τους ως πνευματική νίκη και πρότυπο χριστιανικής ομολογίας. Στην αρχή ο Ιερός Χρυσόστομος συνδέει την εορτή τους με πρόσφατη σύναξη προς τιμήν του αγίου Βαβύλα και των τριών παίδων που μαρτύρησαν μαζί του, αντιπαραβάλλοντας έτσι τους παλαιότερους με τους νεότερους μάρτυρες της Εκκλησίας]].

…………………………………………………………………………………

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

   ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΙΟΥΒΕΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΙΝΟ

            που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του Αποστάτου

     Πρόσφατα ο μακάριος Βαβύλας μάς συγκέντρωσε εδώ μαζί με τα τρία παιδιά που μαρτύρησαν μαζί του· σήμερα ένα ζεύγος αγίων στρατιωτών παρέταξε σε θέση μάχης το στράτευμα του Χριστού[[δηλαδή την Εκκλησία]]. Τότε είχαμε ένα άρμα μαρτύρων· σήμερα έχουμε ένα ζεύγος μαρτύρων. Διαφορετική η ηλικία, αλλά μία η πίστη· ποικίλοι οι αγώνες, αλλά ίδια η ανδρεία. Εκείνοι ανήκουν σε παλαιότερη εποχή, ενώ αυτοί είναι νεότεροι και πιο πρόσφατοι.

Ευθανασία σε παιδιά: Βαδίζει η Ολλανδία στον δρόμο των ναζιστικών εγκλημάτων;

Το άτυχο δίχρονο αγοράκι είναι το πρώτο παιδί που σκοτώθηκε με ευθανασία στην Ολλανδία και στο κόσμο. (Πηγή: https://www.instagram.com/p/DdUOY0XlqmP/)  

Ποιος αποφασίζει ότι η ζωή ενός παιδιού δεν αξίζει να συνεχιστεί; Η ευθανασία ανηλίκων στην Ολλανδία και τα ερωτήματα που γεννά η ιστορική μνήμη της ναζιστικής εξόντωσης ανθρώπων με αναπηρία.

Ειδωλολτρική η απεικόνιση του Χριστού για τον Περιστερίου Γρηγόριο, μέσον αγιασμού για την 7η Οικουμενική Σύνοδο.

Συντονιστική Επιτροπή Πιστών Ι.Μ. Περιστερίου

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Mνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων τὸ δεύτερον, ἐπὶ τῶν εὐσεβῶν καὶ φιλοχρίστων Βασιλέων, Κωνσταντίνου καὶ Εἰρήνης, κατὰ τῶν δυσσεβῶς καὶ ἀμαθῶς καὶ ἀπερισκέπτως τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΝ ΕΙΠΟΝΤΩΝ, καὶ τὰς σεπτὰς καὶ Ἁγίας εἰκόνας καταβαλόντων.

Οι Άγιοι Πατέρες μάς παρέδωσαν ότι διά «τῆς ἀναζωγραφήσεως εἰς ὑπόμνησιν καὶ μνήμην ἀνάγεσθαι δύνασθαι πρὸς τὸ πρωτότυπον, καὶ ἐν μεθέξει γίνεσθαί τινος ἁγιασμοῦ».

Μέσω της εικονικής απεικόνισης, (και περισσότερο απ’ όλες αυτής του Χριστού) αποκτούμε την δυνατότητα να οδηγούμαστε προς το πρωτότυπο και να ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΟΧΟΙ ΑΓΙΑΣΜΟΥ.

Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος (περί της ιεράς εικόνας του Εσταυρωμένου) :

* (Δι’ αυτής) «ἐμφανίζεις Ἐνσώματο Θεό – Εἴδωλο- Ὁμοίωμα».

* Η τοποθέτησή του πίσω από την Αγία Τράπεζα συνιστά «εἰδωλολατρική εἰκονοκλαστική πρακτική».

* «βολική εἰδωλολατρία τοῦ κόσμου καί τῶν ἀνεπιγνώστως ζηλωτῶν».

* «καρκινική δυτικόφερτη παράδοση καί πρακτική».

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: Ο Μεγάλος Μυστικός της Εκκλησίας μας

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

       ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου Καθηγητού

       Η ορθόδοξη θεολογία μας δεν είναι θεωρητικό σχήμα και δεν υπάρχει για να ικανοποιεί τη διάνοιά μας, αλλά είναι βίωμα, τρόπος ζωής, μέθεξη της Θεότητας και κατά χάριν θέωση. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά της με τη δυτική και γενικά τη θεολογία των αιρετικών, η οποία ικανοποιεί διανοητικά σχήματα, δίνει την ψευδαίσθηση της δήθεν πληρότητας της αλήθειας και γι’ αυτό οδηγεί από κακοδοξία σε κακοδοξία και από αίρεση σε αίρεση. Αντίθετα η προσέγγιση της θεολογίας της Εκκλησίας μας ως εκκλησιαστικό βίωμα, ως κατά φύσιν τρόπο υπάρξεως, δε διδάσκει απλά την αλήθεια, αλλά την μεταποιεί σε μεταμόρφωση των πιστών, μέχρι του σημείου να έχουν θεοπτία,  ζωντανή αίσθηση των ακτίστων ενεργειών του Θεού στην καθημερινή τους ζωή. Το γεγονός αυτό το βίωσαν οι άγιοι της Εκκλησίας μας.

Ένας από αυτούς που αξιώθηκε να δει το άκτιστο φως του Θεού με τα σωματικά του μάτια, είναι και ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ένας από τους μεγαλυτέρους Πατέρες και Θεολόγους της Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε το 957 στη μικρασιατική πόλη Γαλάτεια της Παφλαγονίας και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Οι ευγενείς γονείς του φρόντισαν να του δώσουν σοβαρή παιδεία, διότι τον προόριζαν για υψηλά κρατικά αξιώματα. Σε ηλικία έξι χρονών τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει. Αναδεικνύεται σύντομα μια σημαίνουσα προσωπικότητα της Βασιλεύουσας. Με τη βοήθεια ενός θείου του ευγενούς ορίζεται ως σπαθαροκουβιλάριος, με τη δυνατότητα να αναχθεί συγκλητικός. Ασκεί τα καθήκοντά του με επιτυχία, αλλά και ταπείνωση. Δεν τον συνεπαίρνει η λαμπρότητα της κοσμικής εξουσίας και δε σκόπευε να περάσει όλη του τη ζωή ανάμεσα στους μωροφιλόδοξους ευγενείς της εξουσίας.

Κυριακή Δ΄ Λουκά- Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς! (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Κυριακὴ Πατ. Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου (Τίτ. 3,8-15)

Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς!

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι» (Τίτ. 3,9)

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στην ψευδαίσθηση της σωτηρίας από το Βατικανό.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ

Δρ. Σέργιος Ντόριτς (Θεολόγος)

Μακαριώτατε, η Κύπρος δεν χρειάζεται να γονατίσει μπροστά στον Πάπα για να σωθεί. Η ιστορία μάς προειδοποιεί, η Ορθοδοξία μάς καλεί σε εγρήγορση και η συνείδηση δεν επιτρέπει τη σιωπή.

Το 1439, στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, επιχειρήθηκε η ένωση της Ορθόδοξης με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με την ελπίδα ότι η Δύση θα βοηθούσε τη χειμαζόμενη Βυζαντινή Αυτοκρατορία απέναντι στους Οθωμανούς. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αρνήθηκε να υπογράψει, υπερασπιζόμενος την Ορθόδοξη πίστη. Το 1452, η ένωση διακηρύχθηκε στην Αγία Σοφία. Και λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Μαΐου 1453, η Κωνσταντινούπολη έπεσε.

Η ένωση δεν προκάλεσε την Άλωση. Απέδειξε, όμως, ότι ούτε οι υπογραφές ούτε οι προσδοκίες από τη Ρώμη μπορούσαν να εγγυηθούν τη σωτηρία της Πόλης.

Ο Πατριάρχης δωροφορούμενος απο οσφυοκάμπτας κόλακας

Ἄλλο ἡ τιμή καί ἄλλο ἡ ἀξία. Ἡ τιμή δέν ἐπιμετρᾶται μέ 8.000 δολλάρια!

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΩΡΟΦΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΑΣ ΚΟΛΑΚΑΣ

Ἀπό τά πολλά παινέματα τά πιό πολλά εἶναι ψέματα. Καθώς κατελύθη ἡ πίστις, ἡ κανονική τάξις, ἡ συνοδικότης καί ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον.

Τοῦ κ. Βασιλείου Κονδύλη, θεολόγου

Οι Ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά και το «νέο φως» για το αίμα

 

ΟΙ ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΝΕΟ ΦΩΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ

Χρήστος Σαλταούρας

Το δόγμα της Εταιρίας Σκοπιά  σχετικά με το αίμα έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές και σταδιακή εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ιστορίας της οργάνωσης  των Ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά. Από την πλήρη αποδοχή και τον έπαινο των μεταγγίσεων, η ηγεσία πέρασε στην καθολική απαγόρευση, στη συνέχεια στον διαχωρισμό «κύριων συστατικών» και «κλασμάτων», και πρόσφατα σε μια ιστορική αλλαγή.

Κυριακή Δ' Λουκά – Ομιλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά για την Παραβολή του Σπορέως

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 8,5-15]

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

    Στο ευαγγέλιο της Δ΄ Κυριακής του Λουκά που λέγει: «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ(:Βγήκε ο σποριάς στο χωράφι του, για να σπείρει τον σπόρο του)»· όπου γίνεται λόγος και για την καλλιέργεια που οφείλουμε να κάνουμε πριν από αυτήν την σπορά.

    Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εξέλεξε τους μαθητές Του όχι από τους σοφούς, όχι από τους ευγενείς, όχι από τους πλούσιους ή ένδοξους, αλλά από αλιείς και σκηνορράφους, φτωχούς και αγράμματους· κι αυτό για να υποδείξει σε όλους ότι ούτε η φτώχεια, ούτε η απαιδευσία, ούτε η ευτέλεια, ούτε τίποτε άλλο τέτοιο είναι εμπόδιο για την απόκτηση της αρετής και την επίγνωση των θείων λόγων και των μυστηρίων του Πνεύματος· αλλά και ο φτωχότερος και ο ευτελέστερος και ο πιο αμόρφωτος, αν δείξει προθυμία και την απαραίτητη στροφή προς το καλό, μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει σε βάθος την θεία διδασκαλία, αλλά και ο ίδιος να καταστεί διδάσκαλος δια της χάριτος του Θεού. Όσο για εκείνα που εμποδίζουν προς την σύνεση και την κατανόηση των πνευματικών διδαγμάτων είναι η ραθυμία μας και η με όλη την δύναμη προσκόλλησή μας στα πρόσκαιρα και στα βιοτικά, λόγω των οποίων δεν παρέχουμε τόπο και ευκαιρία για την ακρόαση και μελέτη και ανάμνηση όσων ακούστηκαν, ούτε φροντίζουμε για τα μέλλοντα και τα αιώνια.

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς – Οι Οικουμενικές Σύνοδοι

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ:     

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

     Η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας του Χριστού είναι κατά βάθος πάντοτε καθολική, διότι είναι πάντοτε θεανθρώπινη [[Ο άγιος Ιουστίνος εδώ με τον όρο «καθολική» δεν εννοεί φυσικά «ρωμαιοκαθολική», αλλά «οικουμενική, ολόκληρη και πλήρης, που εκφράζει το σύνολο της Εκκλησίας και την ενότητα όλων των μελών της εν Χριστώ». Επειδή κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η ζωή της δεν περιορίζεται σε τόπο, έθνος, εποχή ή ομάδα ανθρώπων. Αγκαλιάζει το όλον, και κάθε αληθινό μέλος της μετέχει σε αυτήν την ενότητα και πληρότητα. Δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα τοπικό, εθνικό ή μεμονωμένο ανθρώπινο σχήμα, αλλά ως ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, μέσα στην οποία υπάρχει η πληρότητα της θεανθρώπινης ζωής και αλήθειας]]. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αποτελεί την ουσία και την εγγύηση του ενιαίου και μοναδικού χαρακτήρα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, αφού Αυτός είναι η μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας. Τα πάντα στην Εκκλησία είναι καθολικά: το φρόνημα, η καρδιά, η συνείδηση, η βούληση, η ζωή, η προσευχή, το κάθε ιερό μυστήριο και η κάθε αγία αρετή[[Και εδώ ο άγιος Ιουστίνος χρησιμοποιεί το επίθετο «καθολικά» ακριβώς με την ίδια έννοια. Δεν εννοεί απλώς ότι όλα αυτά υπάρχουν «σε όλη την Εκκλησία», αλλά ότι καθένα από αυτά μετέχει στην ολότητα, στην ενότητα και στην πληρότητα του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας. Εννοεί ότι τίποτε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένο ή ατομικό. Το φρόνημα του πιστού είναι εκκλησιαστικό φρόνημα· η προσευχή του εντάσσεται στην προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας· τα Μυστήρια δεν είναι ατομικές πράξεις αλλά γεγονότα του όλου Σώματος· ακόμη και η αρετή του κάθε μέλους βιώνεται εν Χριστώ και σε κοινωνία με ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.]]. Τούτον τον ευαγγελισμό εκφράζει, θεοπνεύστως, ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν(:Εμείς έχουμε τον νου και την σκέψη του Χριστού)» [Α΄ Κορ. 2, 16]. Αυτή η ολόπλευρη καθολικότητα αποκτά την δική της γλώσσα με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους.

Ἀρχιμανδρῖται-πιτσιρίκια μὲ ἐπηρμένην ὀφρύν

 

Ἀρχιμανδρῖται-πιτσιρίκια μὲ ἐπηρμένην ὀφρύν

Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ θλιβερὰ καὶ συνάμα κωμικοτραγικὰ φαινόμενα ποὺ παρατηροῦνται σήμερα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ ἐμφάνιση ἑνὸς ἰδιαίτερου τύπου κληρικοῦ: τοῦ νεαροῦ ἀρχιμανδρίτη, ὁ ὁποῖος, πρὶν προλάβει καλὰ-καλὰ νὰ μάθει τί σημαίνει νὰ εἶσαι μοναχός, ἔχει ἤδη μάθει νὰ συμπεριφέρεται σὰν μικρὸς ἐπίσκοπος.

  Βεβαίως, δὲν ἀναφερόμαστε σὲ ὅλους τοὺς νέους ἀρχιμανδρίτες. Ἀναφερόμαστε σὲ μία συγκεκριμένη νοοτροπία ποὺ ἔχει μετατρέψει τὸ ἀρχιμανδριτικὸ ἀξίωμα ἀπὸ μαρτυρία μοναχικῆς ζωῆς σὲ πρῶτο σκαλοπάτι μιᾶς πολλὰ ὑποσχόμενης ἐκκλησιαστικῆς σταδιοδρομίας.

Ἰδοὺ, λοιπόν, τὸ μειράκιο τῶν εἴκοσι πέντε ἢ τριάντα ἐτῶν, Ἀρχιμανδρίτης! Ἡ λέξη καὶ μόνο κάποτε παρέπεμπε σὲ μοναχὸ δοκιμασμένο, σὲ ἄνθρωπο ποὺ γνώριζε τὴν ἄσκηση, τὴν ὑπακοή, τὴ σιωπή, τὴν ἀδελφότητα καὶ τὴν ἀφανῆ διακονία. Ὁ σύγχρονος τύπος, ὅμως, μπορεῖ νὰ μὴ ἔχει ζήσει οὔτε μία πραγματικὴ μοναστικὴ ἡμέρα. Μπορεῖ νὰ κατοικεῖ στὸ διαμέρισμά του, ἐνίοτε μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς του, νὰ διάγει μία ζωὴ ποὺ ἐλάχιστα θυμίζει τὴν παραδοσιακὴ μοναχικὴ πολιτεία καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ περιφέρει μὲ περισσὴ σοβαρότητα τὸν τίτλο τοῦ «Παν­οσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου».

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή Δ΄ Λουκά

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ - ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΛΟΥΚΑ (11-10-2026)

«Οὐκ ἐπιθυμήσεις» — Η 10η εντολή και ο θρόνος της Μητρόπολης Πάφου

 

«Οὐκ ἐπιθυμήσεις» — Η 10η εντολή και ο θρόνος της Μητρόπολης Πάφου

Ο κανονικός Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός και η αυστηρή προειδοποίηση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου για τον «μοιχό του πνεύματος».

Η δέκατη εντολή του Θεού είναι σαφής:

«Οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου· οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου […] οὔτε ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστίν». (Έξοδος 20:17, Ο΄)

Πῶς τὸ καθεστὼς τοῦ Κιέβου καταστρέφει τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν

Πῶς τὸ καθεστὼς τοῦ Κιέβου καταστρέφει τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν*

Τῆς κ. Ἴννας Κουτσερόβα

  Ἐνῶ ἡ προσοχὴ τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης εἶναι στραμμένη στὶς γραμμὲς τοῦ μετώπου, ὅπου κρίνεται ἡ τύχη ἐδαφῶν, ἕνα ἄλλο δρᾶμα, ὄχι λιγότερο ἔντονο, ἐκτυλίσσεται στὸ ἐσωτερικό τῆς οὐκρανικῆς κοινωνίας — ἕνα δρᾶμα πίστεως καὶ συνειδήσεως. Τὰ τελευταῖα χρόνια, ἡ Οὐκρανία ἔχει καταστεῖ πεδίο μίας πρωτοφανοῦς ἐπίθεσης ἐναντίον θεμελιωδῶν δικαιωμάτων.

Άγιος Θεοφάνης ο Γραπτός: Ο μεγάλος ομολογητής της Ορθοδοξία μας

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Μια από τις ηρωικότερες περιόδους της εκκλησιαστικής μας ιστορίας είναι και η περίοδος της εικονομαχίας (726-842), κατά την οποία ανεδείχθησαν πλήθος ομολογητών της Ορθοδόξου Πίστεως. Υπερασπίσθηκαν με σθένος την Ορθοδοξία, ορθώνοντας το ανάστημά τους στους διώκτες των Ιερών Εικόνων, οι οποίοι έχοντας την αυτοκρατορική δύναμη, δίωκαν με μανία τους ομολογητές της Ορθοδοξίας.

«Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού..» (Κυριακή Δ΄Λουκά).

«ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΜΕΤΑ ΜΙΑΝ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΝΟΥΘΕΣΙΑΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥ» (ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ).

       Εν Θεσσαλονίκη τη 11η Οκτωβρίου 2026

           Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

   Θεολόγου - συγγραφέως

    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η τέταρτη Κυριακή του Λουκά, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη των αγίων και θεοφόρων πατέρων που έλαβαν μέρος στην εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο. Το μεν ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, στην οποία ο ευαγγελιστής μας παραθέτει την παραβολή του σπορέως, το δε αποστολικό μια περικοπή από το 3ο κεφάλαιο της προς Τίτον επιστολής του αποστόλου Παύλου. Στο περικοπή αυτή ο απόστολος των εθνών αναφέρεται στους αιρετικούς και στη στάση που οφείλει να τηρήσει ο μαθητής του Τίτος απέναντι σ’ αυτούς.

Άγιος Διάκονος Φίλιππος και Απόστολος

 

ΑΓΙΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ένα πολύ σημαντικό γεγονός στην νεαρή εκκλησία ήταν η εκλογή τον επτά διακόνων, όπως εξιστορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (Πράξ.6,1-6). Εκλέχτηκαν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε μία πολύ σημαντική δραστηριότητα αρχαίας εκκλησίας, την κοινωνική διακονία. Μια πρωτόγνωρη πραγματικότητα στον αρχαίο κόσμο, από τον οποίο έλειπε η κοινωνική αντίληψη, η αλληλοβοήθεια, η θυσία για τον ενδεή συνάνθρωπο. 

Και επίσημα δούλοι των τραπεζών – Καταργούν την αντικαταβολή με μετρητά!

Και επίσημα δούλοι των τραπεζών – Καταργούν την αντικαταβολή με μετρητά!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Με χαρακτηριστική «ευλάβεια» στη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη απαγορεύει και τις τελευταίες οδούς διαφυγής από το ψηφιακό χρήμα, όσες έχουν πλέον απομείνει. Η Νέα Δημοκρατία λειτουργεί ως Νέα Τραπεζοκρατία, και με τη χυδαία λογική του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», βάζει τέλος στις πληρωμές με αντικαταβολή!

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Τι είναι ο λόγος του Θεού για μας. (Κυριακή Δ΄Λουκά και των Αγίων Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου)

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Λουκά 8,5-15]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΜΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-10-1991] [Β253,β΄έκδοσις]

         Αγαπητοί μου, ο άνθρωπος επλάσθη για να ζήσει. Να ζήσει αιωνίως. Και για να ζήσει, πρέπει να φάει. Γι'αυτό και ο Θεος ετοποθέτησε τον άνθρωπο στον Παράδεισον, που ήτο κατάφυτος από καρποφόρα δέντρα, για να έχει να τρώγει για να ζήσει.Ο άνθρωπος, όμως, συνίσταται από το σώμα και από την ψυχή. Και συνεπώς η ψυχή πώς θα τραφεί; Γι'αυτό ο Κύριος είπε στον πειραστή, στον διάβολον: «Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ (:Δεν θα ζήσει ο άνθρωπος μόνον με το ψωμί, αλλά και με κάθε λόγο του Θεού που βγαίνει από το στόμα Εκείνου)». Κι ο λόγος αυτός του Θεού, που θα έτρεφε τους πρωτοπλάστους, ήταν η εντολή μη βρώσεως από τον καρπόν ενός ορισμένου και συγκεκριμένου δένδρου.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Χρήση και αξία της παραβολής (Κυριακή Δ΄ Λουκά και των Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Λουκά 8,5-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 11-10-1998]        [Β384]

       Ακούσαμε, σήμερα, αγαπητοί μου, την παραβολήν του σπορέως, που ο Κύριος με αυτήν ήθελε να δείξει εις τους ακροατάς Του ότι όλοι δεν ήσαν εξίσου διατεθειμένοι έναντι της διδασκαλίας Του. Και με την παραβολήν που τους είπε, δείχνει ότι ήσαν τέσσερις κατηγορίες ακροατών. Εκείνοι που είχαν μίαν πώρωση καρδιάς έναντι του λόγου του Θεού, εκείνοι που είχαν μια επιπολαιότητα, πάντα έναντι του λόγου του Θεού και εκείνοι που είχαν μια προσωπική ρηχότητα. Έπεσε, λέγει, ο σπόρος επάνω εις την πέτραν και «διά τό μή ἔχειν ἰκμάδα», μη έχοντας υγρασία, φύτρωσε αλλά ξεράθηκε. Εκείνοι που έχουν μία ρηχότητα. Και εκείνοι που οι μέριμνες του βίου τούτου δεν τους αφήνουν να αναπτύξουν την πνευματική ζωή. Είναι εκεί που έπεσε ο σπόρος στις αγκαθιές. Αλλά όμως, ευτυχώς, υπάρχει και «ἡ ἀγαθή γῆ», που είναι η καρδιά η αγαθή· «που εκεί έπεσε ο σπόρος», λέγει, «και απέφερε εκατονταπλάσια».

GSI: Η τουρκική νομοθεσία του 1986 εκθέτει τη σημερινή στάση της Άγκυρας

 

GSI: Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ 1986 ΕΚΘΕΤΕΙ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου)

Η Τουρκία, ήδη από το 1986, είχε αναγνωρίσει ρητώς, με δική της κανονιστική πράξη (υπ’ αριθ. 86/11264 της 17ης Δεκεμβρίου 1986), την ελευθερία τρίτων κρατών να ποντίζουν υποβρύχια καλώδια ακόμη και εντός της τουρκικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στη Μαύρη Θάλασσα.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Οι επιπόλαιοι. (Κυριακή Δ΄ Λουκά και των Αγίων Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Λουκά 8,5-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΟΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΙ»

   [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-10-2000]     [Β423]

    Βεβαίως ο Κύριος, αγαπητοί μου, είχε πάντοτε ένα πυκνό ακροατήριο. Όλοι εκρέμοντο από τα χείλη Του. Κάποιοι, όμως, απεσταλμένοι των Φαρισαίων που θέλησαν να Τον συλλάβουν, όταν Τον άκουσαν -κι αυτό είναι ένα δείγμα- γύρισαν και είπαν στους άρχοντές των, τους Φαρισαίους: «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος». «Ποτέ», λέγει, «δεν λάλησε άνθρωπος, σαν κι αυτόν τον άνθρωπον».

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Οι αναίσθητοι. (Κυριακή Δ΄Λουκά και των Αγίων Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Λουκά 8,5-15

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΟΙ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 16-10-1988]    [Β204]

    Η παραβολή του σπορέως, αγαπητοί μου, που κάθε χρόνο τέτοιο καιρό μας δίνει την ευκαιρία να κοιτάξομε τον εαυτό μας, το πώς ακούμε τον λόγο του Θεού και πώς ο λόγος του Θεού, που μοιάζει κατά την παραβολή, με σπόρο, μπορεί να καρποφορεί ή να τελεσφορεί στο χωράφι της ψυχής μας. Είναι λοιπόν μία ευκαιρία να ξανακαθρεπτιστούμε. Και βέβαια η ποιότητα του σπόρου είναι μία. Και δεν υπάρχει καμία αμφισβήτησις, αφού είναι ο λόγος του Θεού.

    Αλλά στην αμφισβήτηση μπαίνει το έδαφος. Το τι έδαφος διαθέτει ο κάθε ένας εκ των ακροατών. Δηλαδή τι έδαφος καρδιάς διαθέτει. Και το έδαφος αυτό είναι ποικίλο και συνεπώς τα αποτελέσματα του σπόρου, δηλαδή του θείου λόγου, είναι ποικίλα. Έτσι, ο Κύριος στην παραβολή αυτή αναφέρει τέσσερις κατηγορίες ακροατών.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Η αγαθή γη της καρδίας. (Κυριακή Δ΄Λουκά και των Αγίων Πατέρων της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Λουκά 8,5-15]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Ἡ ἀγαθὴ γῆ τῆς καρδίας»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-10-1990]      [Β240]

     Όταν αγαπητοί μου, ο Κύριος περιήρχετο όλην την χώραν του Ισραήλ, εκήρυττε και εθεράπευε τους ανθρώπους που είχαν ή ασθένεια ή αναπηρία. Ήταν λοιπόν πολύ φυσικό να τρέχει ο κόσμος από κοντά, ξοπίσω Του. Αλλά γιατί έτρεχε; Γιατί εθεραπεύετο. Όχι λοιπόν διότι ήθελε να ακούσει την διδασκαλία Του, αλλά γιατί εθεραπεύετο. Το τονίζω αυτό. Αυτή όμως η περίπτωσις, του ότι εθεραπεύετο, ήτο δευτερεύουσα. Δεν  ήτο η πρωτεύουσα. Ο Κύριος ήθελε να ακούσουν την διδασκαλία Του. Αν θέλετε, ένας τρόπος προσελκύσεως ήτο η θεραπεία.

     Αν ο σκοπός ήτο η θεραπεία, τότε θα έπρεπε να θεραπεύσει όλους τους ανθρώπους του Ισραήλ ή ακόμη θα έπρεπε να αναστήσει όλους τους νεκρούς του Ισραήλ. Ύστερα δεν θα μπορούσε να τέλειωνε ο Χριστιανισμός όσο ο Κύριος ήταν στην Γη. Θα πρέπει λοιπόν κατά τη διάρκεια του Χριστιανισμού μες στους αιώνες να εθεραπεύοντο όσοι ήσαν Χριστιανοί και να μην πέθαινε κανείς από όσοι ήσαν Χριστιανοί. Άτοπον... Εδώ βλέπει κανείς πραγματικά ότι το θέμα της θεραπείας, της αποκαταστάσεως της υγείας ή της ολοκληρίας, αν κανείς ήτο χωλός, τυφλός κ.λπ. παράλυτος, είναι δευτερεύον. Θα ήθελα να το υπογραμμίσω. Είναι δευτερεύον. Το πρώτον είναι η διδασκαλία και το Θεανθρώπινον πρόσωπον του Ιησού Χριστού.  Είδατε, αγαπητοί μου, όταν κάπου ακουστεί ένα θαύμα πώς τρέχουν οι άνθρωποι; Θα έπρεπε τουλάχιστον με την ίδια προθυμία να έτρεχαν οι άνθρωποι όταν ηκούετο και λόγος Θεού. Με την ίδια προθυμία, το ξαναλέγω.

Ὁ πνευματικός ἀγών

 

Ὁ πνευματικός ἀγών

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Συχνὰ οἱ κληρικοὶ μιλοῦν στοὺς πιστοὺς γιὰ τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη. Στὸ κήρυγμά τους, ὅλα τὰ θεωροῦν εὔκολα· δίχως κόπο ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, δίχως κόπο καὶ ἡ καταπολέμηση τῶν παθῶν. Ἡ πραγματικότητα ὡστόσο εἶναι διαφορετική. 

«Ποιός τά ἔσβησε;»

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Ποιός τά ἔσβησε;»

  Μᾶς πληροφορεῖ ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος (Μαρκ. α΄, 4):

  «ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (: Καὶ ἔγινεν ὁ Ἰωάννης ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου μὲ τὸ νὰ βαπτίζῃ εἰς τὴν ἔρημον καὶ μὲ τὸ νὰ κηρύττῃ βάπτισμα, ποὺ ἔπρεπε νὰ συνοδεύεται μὲ ἐσωτερικὴν μετάνοιαν, πρὸς τὸν σκοπόν τοῦ νὰ ἐπιτύχουν οἱ βαπτιζόμενοι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς ἐξησφάλιζεν ὁ μετὰ τὸν Ἰωάννην ἐρχόμενος Μεσσίας».