Η Υπέρμαχος Στρατηγός, Πρόμαχος στον πόλεμο του 1940

Η ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΠΡΟΜΑΧΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Στις 28 Οκτωβρίου εορτάζουμε και την επέτειο του «ΟΧΙ», την ηχηρή άρνηση ολόκληρου του Έθνους, που εκφράστηκε διά στόματος του τότε εθνικού Κυβερνήτη, Ιωάννη Μεταξά, ενός ανθρώπου με έντονο θρησκευτικό φρόνημα και πατριωτική συνείδηση, απέναντι στις υπερφίαλες αξιώσεις της φασιστικής Ιταλίας. Η απάντηση της Ελλάδος ήταν σαφής: δεν επρόκειτο να παραδώσουμε την πατρίδα μας στους επίδοξους κατακτητές ούτε να τους προσφέρουμε «γη και ύδωρ».

      Ο Ιταλός δικτάτορας Μουσολίνι επιδίωκε να μετατρέψει την ένδοξη πατρίδα μας σε υπόδουλη επαρχία της φασιστικής «νέας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας», την οποία οραματιζόταν στο πλαίσιο της τότε «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» του δαιμονικού «Άξονα». Δεν είχε, όμως, υπολογίσει την αδούλωτη ελληνική ψυχή. Δεν είχε μελετήσει επαρκώς τη μακραίωνη ελληνική ιστορία, για να διαπιστώσει ότι οι Έλληνες, από τα πανάρχαια χρόνια, δεν παραδίδονταν αμαχητί στους επίβουλους εισβολείς, αλλά αγωνίζονταν με γενναιότητα για την ελευθερία τους, προσβλέποντας στη βοήθεια του Θεού και στην αρωγή της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Υπερμάχου Στρατηγού του Έθνους μας.

Τα περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’ εις τον Παπισμόν ως κριτηρίου ενότητας

Τα περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’ εις τον Παπισμόν ως κριτηρίου ενότητας

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Οι αναφορές στον Παπισμό περί ‘’κοινού βαπτίσματος’’, ως κριτηρίου ‘’ενότητας των Χριστιανών, Προτεσταντών, Ορθοδόξων, Καθολικών’’, έχει την έννοια του λεγομένου ‘’λαϊκού οικουμενισμού’’.

Να θυμίσουμε αυτό το οποίο ανέφερε ο  Πάπας Φραγκίσκος στο Radio Vaticana, κατά την εβδομάδα προσευχής από 18 – 25 Ιανουαρίου το έτος 2016, η οποία πραγματοποιήθηκε στην  αίθουσα Παύλος VI, για την ‘’ενότητα των Χριστιανών, Προτεσταντών, Ορθοδόξων, Καθολικών’’.

Είχε κάνει αναφορά τότε στο έγγραφο  το οποίο τιτλοφορείτο ‘’Αποκατάσταση της ενότητας’’ (Unitatis redintegratio) της Β΄ Βατικανής Συνόδου και στο οποίο ανεφέρετο το εξής :  «όλοι οι βαπτισμένοι είναι αδελφοί και αδελφές, παρά τις διαφορές μας».  Αυτό  το σύνθημα, γιατί περί συνθήματος πρόκειται, καθιστούσε την αλήθεια της Πίστης δευτερεύουσα.

Αγίου Φιλοθέου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως - Η θεολογία της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος και η ανασκευή του filioque με αφορμή την Ευαγγελική περικοπή του Αγίου Δημητρίου

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Δείτε και το Α΄ και Β΄μέρος -Ομιλία στον Μεγαλομάρτυρα του Χριστού, Θαυματουργό και Μυροβλύτη Δημήτριο (Ἁγίου Φιλοθέου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως)

Μέρος Γ΄:

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ FILIOQUE ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ [Ιω. 15,15-27]

  [[ ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Στο συγκεκριμένο μέρος του εγκωμίου προς τιμήν του αγίου Δημητρίου, ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, με αφορμή την ευαγγελική περικοπή της εορτής (Ιω. 15,15–27), αναφέρεται στις δογματικές πλάνες και τις αιρετικές διδασκαλίες των Ρωμαιοκαθολικών, επικεντρώνοντας την κριτική του στο filioque («και εκ του Υιού»). Επικαλούμενος αγιογραφικές και πατερικές μαρτυρίες, υπερασπίζεται την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος αποκλειστικά από τον Πατέρα.

    Η αντιρρητική αυτή αναφορά αποτελεί το μοναδικό στοιχείο για την πιθανή χρονολόγηση του εγκωμίου στα έτη 1367–1372, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του αγίου Φιλοθέου, και, ειδικότερα, την εποχή κατά την οποία ο άγιος Φιλόθεος ασκούσε έντονη κριτική στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με αφορμή τις συζητήσεις που διεξάγονταν για την ένωση των δύο Εκκλησιών. Αξιοσημείωτο είναι ότι το συγκεκριμένο τμήμα απουσιάζει από έναν από τους δύο σωζόμενους χειρόγραφους κώδικες, ενδεχομένως λόγω σκόπιμης αφαίρεσης.

Ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο η ένδοξη νίκη των Ελλήνων το 1940.

Ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο η ένδοξη νίκη των Ελλήνων το 1940.

Εν Θεσσαλονίκη τη 28η Οκτωβρίου 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

    Η μεγάλη θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης, την οποία καθιέρωσε η αγία μας Εκκλησία να εορτάζουμε σήμερα κατόπιν μεταθέσεώς της από την 1η Οκτωβρίου, όπου εορταζόταν παλαιότερα, είναι ταυτόχρονα για μας τους Έλληνες και εθνική εορτή. Είναι ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο, όχι μόνο διότι πολλές φορές κατά το παρελθόν στην ιστορική πορεία της πατριδος μας κατ’ εξαίρετο τρόπο έδειξε στο μικρό έθνος μας την πρόνοια και την προστασία της, αλλά και διότι για μια ακόμη φορά απέδειξε την θαυμαστή σκέπη της στο έπος του 40, στην θαυμαστή νίκη της απέναντι στις πανίσχυρες στρατιωτικές δυνάμεις του ιταλικού φασισμού. Η Υπεραγία Θεοτόκος υπήρξε για μια ακόμη φορά η Υπέρμαχος Στρατηγός, στην οποία οφείλει το έθνος μας να αναγράψει «τα νικητήρια». Δεν χωράει αμφιβολία, ότι η ένδοξος νίκη των Ελλήνων το 1940 αποτελεί ένα θαύμα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Σινᾶ: καιρὸς τοῦ ποιῆσαι.

  

Σινᾶ: καιρὸς τοῦ ποιῆσαι.

Γεώργιος Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 26 Ὁκτωβρίου 2026

Ἡ περυσινὴ ἀντίδρασις τῆς Ἀδελφότητος τῆς μονῆς Σινᾶ στὰ ὅσα ἐτοίμαζαν γιὰ τὴν Μονὴ οἱ κυβερνήσεις Αἰγύπτου καὶ Ἐλλάδος μὲ τὴν συνέργεια τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ Δαμιανοῦ, μὲ τὴν καθαίρεσί του, φρέναρε τὸ ξεπούλημα τῆς Μονῆς.

Ἔργων Βαρθολομαίου συνέχεια (καί στή Βουλγαρία)…

Ἔργων Βαρθολομαίου συνέχεια (καί στή Βουλγαρία)…

      Νεκτάριος Δαπέργολας

     Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.

     Κατ’ ἀρχάς ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.

Μακελειό στην Ιορδανία: Χριστιανοί νεκροί - Δυτικές συνειδήσεις σε καταστολή

Μακελειό στην Ιορδανία: Χριστιανοί νεκροί - Δυτικές συνειδήσεις σε καταστολή

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τον Ιούνιο του 2025, λίγο μετά το ανείπωτο μακελειό στην ορθόδοξη εκκλησία του Προφήτη Ηλία στη Ντουέιλαα της Δαμασκού στη Συρία, γράφαμε σε τούτη εδώ τη στήλη:

«Το βλέπουμε ξεκάθαρα πια. Η χριστιανοσύνη είναι ο αθώος ''Άβελ'' που θα θυσιάζεται ξανά και ξανά από τον Μεγάλο Αδερφό, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο βάρβαρα, όλο και με πιο πλατιά κερκίδα στην αρένα των εθνών. Και οι σκοτεινές δυνάμεις καγχάζουν χαιρέκακα με τον αφανισμό του χριστιανισμού από τις αρχαίες κοιτίδες του».

Εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου- Ερμηνεία της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ [:Εβρ.9,1-7]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

              [:Υπομνηματισμός των εδαφίων Εβρ.9,1-14]

    «Εἶχε μὲν οὖν καὶ ἡ πρώτη σκηνὴ δικαιώματα λατρείας τό τε Ἅγιον κοσμικόν· σκηνὴ γὰρ κατεσκευάσθη ἡ πρώτη, ἐν ᾗ ἥ τε λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ πρόθεσις τῶν ἄρτων, ἥτις λέγεται Ἅγια. μετὰ δὲ τὸ δεύτερον καταπέτασμα σκηνὴ ἡ λεγομένη Ἅγια Ἁγίων, χρυσοῦν ἔχουσα θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης περικεκαλυμμένην πάντοθεν χρυσίῳ, ἐν ᾗ στάμνος χρυσῆ ἔχουσα τὸ μάννα καὶ ἡ ῥάβδος Ἀαρὼν ἡ βλαστήσασα καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης, ὑπεράνω δὲ αὐτῆς Χερουβὶμ δόξης κατασκιάζοντα τὸ ἱλαστήριον· περὶ ὧν οὐκ ἔστι νῦν λέγειν κατὰ μέρος

Άγιος Μάρτυς Νέστωρ (Ο θρίαμβος της πίστεως επί της ανθρώπινης ισχύος)

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΝΕΣΤΩΡ

(Ο θρίαμβος της πίστεως επί της ανθρώπινης ισχύος)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στον αγαπημένο μαθητή του Τιμόθεο, τον προτρέπει να αντιμετωπίσει με γενναιότητα τις δοκιμασίες και τους διωγμούς της εποχής του: «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ· μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν... ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ» (Β΄Τιμ.1,7-8). Η αποστολική αυτή παρακαταθήκη υπήρξε οδηγός και πηγή δυνάμεως για όλους τους Μάρτυρες της Εκκλησίας, οι οποίοι δεν υποχώρησαν μπροστά στις απειλές, τα βασανιστήρια και τον θάνατο, αλλά ομολόγησαν με παρρησία τον Χριστό. Ανάμεσα σε αυτούς εξέχουσα θέση κατέχει ο άγιος Μάρτυς Νέστωρ, ο γενναίος αθλητής της πίστεως και συνεργός στη δόξα του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.

      Ο άγιος Νέστωρ καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, μία από τις σπουδαιότερες πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία ήδη από τον 1ο αιώνα είχε δεχθεί το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου και διέθετε ακμάζουσα χριστιανική κοινότητα. Παρά την πρόοδο της Εκκλησίας, η ειδωλολατρία εξακολουθούσε να κυριαρχεί στον δημόσιο βίο, υποστηριζόμενη από το ρωμαϊκό κράτος, το οποίο θεωρούσε την παραδοσιακή θρησκεία απαραίτητο θεμέλιο της κοινωνικής και πολιτικής συνοχής.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι σύμμαχοι τί μας ανταπέδωσαν;

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι σύμμαχοι τί μας ανταπέδωσαν;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Στις 28 Οκτωβρίου του 1957 και στην πανηγυρική συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο του έπους του ΟΧΙ των Ελλήνων και του θριάμβου τους κατά των ανάνδρων φασιστών εισβολέων, ομιλητής ήταν ο κατά το 1946 Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας και προσωρινός πρωθυπουργός Παναγιώτης Πουλίτσας. Θέμα του ήταν το «Τί ανταπέδωκαν ημίν;» οι σύμμαχοι.

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 26^η Οκτωβρίου 2026

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

(Μαρτυρία, διακονία και θυσία μέσα στις πιο σκοτεινές ημέρες της νεότερης Ελλάδας)

     Εορτάζουμε και εφέτος την Εθνική μας Επέτειο του «ΟΧΙ», τα ηρωικά κατορθώματα των στρατευμένων προγόνων μας, οι οποίοι έγραψαν στα χιονισμένα, παγωμένα και δύσβατα ηπειρωτικά βουνά σελίδες δόξας, αποκρούοντας και νικώντας μια πανίσχυρη και πάνοπλη αυτοκρατορία, προς θαυμασμό όλου του τότε πολιτισμένου και ελευθέρου κόσμου!

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου. Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γράφει σέ βιβλίο του:

«Τό σπουδαῖο εἶναι, ὅτι τήν νηστεία τήν τηροῦσαν καί πολλοί στρατιῶτες, παρ΄ὅλες τίς δυσκολίες,περισσότερο καί ἀπό ἁγιορεῖτες μοναχούς. Μοῦ ἔλεγε, κατά τήν ὀπισθοχώρησι, ἕνα πολεμιστής τῆς πρώτης γραμμῆς:

«Μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας κράτησα ὅλη τή Τεσσαρακοστή. Τρώγοντας μόνο κουραμάνα καί λίγα γραμμάρια σταφίδα πού χωροῦσαν στήν φοῦχτα τοῦ ἑνός χεριοῦ».

«Τήν Μ. Ἑβδομάδα, πού γινότανε ἡ ὀπισθοχώρηση,οἱ στρατιῶτες παρ’ὅλη τήν κακουχία, τήν ἄϋπνία, τήν ἐξάντληση, διότι ὑποχωροῦσαν ἀμυνόμενοι, ὅλοι οἱ στρατιῶτες , νηστέψανε καί περάσανε τίς μέρες αὐτές σάν ἀσκητές. Μόνο μέ ψωμί καί νερό. Οἱ ἐφοδιασμοί εἶχαν ἄφθονα τυριά καί κονσέρβες, ἀλλά κανένας δέν γύριζε μάτια σ’αὐτά»  (Τό θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα. σελ.126-127).

Μοιχεπιβάτη της Πάφου, γνωρίζεις τις Δέκα Εντολές; Να σου τις υπενθυμίσουμε;

 

Από την τελετή ενθρόνισης. Photo via YouTube AlphaNews Live.

ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ, ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ; ΝΑ ΣΟΥ ΤΙΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΟΥΜΕ;

Οι Δέκα Εντολές του Θεού ως καθρέφτης της συνείδησης — και τα αμείλικτα ερωτήματα για τον θρόνο της Μητρόπολης Πάφου και την υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού.

"Ἄκαρπος συκῆ" ἤ "δένδρον σαπρὸν" οἱ Ἐπιτροπές διαχριστιανικῶν διαλόγων;

"Ἄκαρπος συκῆ" ἤ "δένδρον σαπρὸν" οἱ Ἐπιτροπές διαχριστιανικῶν διαλόγων;

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Με άκρα μυστικότητα ολοκληρώθηκε η φιλοξενία του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Λουθηρανών "για τη Συνοδικότητα και το Πρωτείο" από την ηγέτιδα πλέον στον οικουμενισμό, Μητρόπολη Περιστερίου.

Η Ακατήχηση των Νεορθόδοξων Χριστιανών και το Προσχεδιασμένο Σκοτάδι του 2033

Η Ακατήχηση των Νεορθόδοξων Χριστιανών και το Προσχεδιασμένο Σκοτάδι του 2033

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Στις ημέρες μας, γινόμαστε μάρτυρες μιας μεθοδευμένης και πνευματικά επικίνδυνης αλλοίωσης. Η παραδοσιακή, βαθιά και ουσιαστική κατήχηση των ορθοδόξων χριστιανών που αφορά το δόγμα της πίστεως έχει πλέον παύσει να υφίσταται. Τη θέση της δογματικής αλήθειας και της πατερικής διδασκαλίας έχουν πάρει γενικόλογες, άνευρες και επιφανειακές θεωρίες του τύπου «ο Χριστός είναι μόνο αγάπη», συνοδευόμενες από μια διαστρεβλωμένη ερμηνεία του «υπέρ της των πάντων ενώσεως». 

Ομιλία στον Μεγαλομάρτυρα του Χριστού, Θαυματουργό και Μυροβλύτη Δημήτριο (Ἁγίου Φιλοθέου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως)

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

[[ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

    Ο άγιος Φιλόθεος, ο επονομαζόμενος Κόκκινος (περ. 1300–1379), μία από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές και θεολογικές προσωπικότητες του 14ου αιώνα, καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Υπήρξε μοναχός του Αγίου Όρους, ένθερμος υπερασπιστής της ορθόδοξης διδασκαλίας και του αγίου Γρηγορίου Παλαμά, ενώ διετέλεσε δύο φορές Οικουμενικός Πατριάρχης (1353–1354 και 1364–1376). Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, στο οποίο περιλαμβάνονται θεολογικές πραγματείες, βίοι αγίων και εγκωμιαστικοί λόγοι.

    Ο εκτενής εγκωμιαστικός λόγος του προς τον άγιο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο, πολιούχο της γενέτειράς του, τοποθετείται χρονικά μεταξύ των ετών 1367 και 1372, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του. Με αφετηρία την προσωπικότητα, το μαρτύριο και την αγιότητα του μεγαλομάρτυρα, ο άγιος Φιλόθεος αναπτύσσει βαθυστόχαστες σκέψεις για τη χριστιανική αγάπη, την ορθόδοξη πίστη και την πνευματική τελείωση του ανθρώπου.

     Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα εκτενές ενδιάμεσο τμήμα της ομιλίας, στο οποίο ο ιερός συγγραφέας ερμηνεύει την ευαγγελική περικοπή που αναγιγνώσκεται κατά την εορτή της μνήμης του αγίου Δημητρίου (Ιω. 15,15–27 και 16,1–2). Στην περικοπή αυτή περιλαμβάνεται και το χωρίο Ιω. 15,26, στο οποίο ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός διακηρύσσει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα. Με αφετηρία τη συγκεκριμένη ευαγγελική μαρτυρία, ο άγιος Φιλόθεος αναπτύσσει εκτενή θεολογική επιχειρηματολογία, στρεφόμενος εναντίον των δογματικών πλανών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και ιδιαίτερα της προσθήκης του filioque, δηλαδή της διδασκαλίας περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος «και εκ του Υιού». Η πολεμική αυτή εντάσσεται στο ιστορικό πλαίσιο των προσπαθειών για την ένωση των δύο Εκκλησιών επί αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και πάπα Ουρβανού Ε΄.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου - Στρατιώτης και αθλητής

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΗΣ

[εκφωνήθηκε στις 26-10-2001] Β΄έκδοσις                                          

    Αγαπητοί, χαίρει ο ουρανός, χαίρει και η γη, όταν εορτάζεται η μνήμη ενός Αγίου. Χαίρει ο ουρανός, διότι εκέρδισε από την γην έναν άγιον· χαίρει και η γη, διότι έδωσε στον ουρανόν ένα παιδί της. Και οι άγιοι άγγελοι χαίρουν και αυτοί, γιατί κάνουν συνόμιλόν τους έναν άνθρωπον. Και οι άνθρωποι χαίρουν, γιατί ανοίγεται η δυνατότητα του ουρανίου αγιασμού των. Κι ο άγιος Δημήτριος, εστάθη ένας μέγας μάρτυς του Χριστού, που με το μαρτύριό του εδόξασε τον Κύριον· και έδωσε το καλό παράδειγμα πίστεως και αγάπης στον Χριστόν σε μυριάδες πιστούς μέσα εις την ιστορία.

     Ο μέγας του Χριστού μάρτυς Δημήτριος ήτο Θεσσαλονικεύς. Και είχε το ύπατον αξίωμα του διοικητού της πόλεως, όταν το 303 μ.Χ. εδόθη η αφορμή με την επίσκεψη του Μαξιμιανού στην πόλη. Δεν πήγε να τον υποδεχθεί. Αυτή ήταν η αφορμή. Ήταν εποχή διωγμών των Χριστιανών και ο άγιος Δημήτριος έδωσε πλήρως το μέτρον της πίστεώς του εις τον Χριστόν. Γι΄αυτό και συνελήφθη και εθανατώθη μαρτυρικά. Ήταν νέος, ευσταλής, άλκιμος, δηλαδή γενναίος και αθλητικός. Ήτο στρατιωτικός διοικητής· γι΄αυτό διέθετε τα γνωρίσματα του στρατιωτικού και αθλητικού βίου. Και πολύ προσφυώς η Εκκλησία μας του αφιέρωσε την αποστολική περικοπή του Παύλου προς τον Τιμόθεον που ακούσαμε προηγουμένως, και που αναφέρεται, μεταφορικώς βέβαια, εις την στρατιωτική και αθλητική ζωή που εχρειάζετο ο Τιμόθεος. Αλλά και κάθε τιμό-θεος μέσα στην ζωή της Εκκλησίας.

Ο άγιος Δημήτριος έδωσε την καλή ομολογία της πίστεως μέχρι θανάτου.

Ο άγιος Δημήτριος έδωσε την καλή ομολογία της πίστεως μέχρι θανάτου.

Εν Θεσσαλονίκη τη 26 Οκτωβρίου 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως.

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, εορτάζει η Εκκλησία μας την μνήμη του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του μυροβλήτου και θαυματουργού, πολιούχου και προστάτου της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Είναι γνωστός σχεδόν σε όλους μας ο βίος του άγιου. Τον έχουμε διαβάσει, ή τον έχουμε ακούσει πολλές φορές, όπως και πολλά από τα θαύματά του και νομίζω δεν χρειάζεται να τον επαναλάβουμε. Στη σημερινή εόρτια ημέρα, στην οποία η πόλις της Θεσσαλονίκης εορτάζει παράλληλα και την απελευθέρωσή της από τον τουρικικό ζυγό, (26.10.1912), κατά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, θα ήθελα, με αφορμή τον βίο του αγίου και το μαρτύριό του, να κάνω μόνο κάποιες επισημάνσεις σε ορισμένα πρακτικής φύσεως θέματα, που αφορούν την πνευματική μας πορεία και ζωή.

Ο άγιος Δημήτριος: Ο ηρωικός Μεγαλομάρτυς του Χριστού

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Οι Μάρτυρες κατέχουν την πρωτοπορία στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας, διότι έδωσαν τη μαρτυρία τους για το Χριστό και την επισφράγισαν με το μαρτύριό τους. Αντάλλαξαν τη ζωή τους με την πίστη στον αληθινό Θεό, δίνοντας έμπρακτα το παράδειγμα του πιο μεγάλου ηρωισμού στην ιστορία του κόσμου, αψηφώντας τους φρικτούς διωγμούς των ειδωλολατρών.

     Ένας από αυτούς είναι και ο Μεγαλομάρτυς άγιος Δημήτριος. Γεννήθηκε και έζησε στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284-304) και Μαξιμιανού (286-305), σε μια εποχή εξαιρετικά δύσκολη για την Εκκλησία, διότι στα χρόνια αυτά είχαν ξεσπάσει οι φοβερότεροι διωγμοί κατά των Χριστιανών, όπου ολόκληρα νέφη μαρτύρων έχυσαν το αίμα τους για την πίστη τους στο Χριστό.

       Από τους πιστούς γονείς του κληρονόμησε βαθιά ευσέβεια. Αυτό τον έκανε να γίνει ένας ένθερμος  χριστιανός νέος, στολισμένος με τις αρετές και τα χαρίσματα που απορρέουν από τη χριστιανική ζωή. Η αξιόλογη μόρφωσή του τον ανέδειξε και δάσκαλο της χριστιανικής πίστης. Οι γνώσεις του και προπαντός το λαμπρό του παράδειγμα έλκυε πλήθος ειδωλολατρών στη σώζουσα πίστη του Χριστού. 

ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ

ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ο γερο-βοσκός ανακάθισε στο ψηλό κοτρόνι που είχε για κάθισμα, αγκάλιασε με το βλέμμα του το κοπάδι που έβοσκε απλωμένο στην καταπράσινη πλαγιά, έβγαλε να φάει κι αυτός το λιτό του κολατσιό.

«Δάσκαλε, θέλω νά βρῶ τόν Θεό»

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Δάσκαλε, θέλω νά βρῶ τόν Θεό»

   «Ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε». (: Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἤκουσε νὰ λέγεται ὁ λόγος αὐτός ὅτι ἐκοιμήθη ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· Μὴ φοβεῖσαι, μόνον ἐξακολούθει νὰ πιστεύῃς εἰς τὴν δύναμίν μου). (Μᾶρκ. ε΄,36).

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ-ΚΥΡΙΑΚH ΣΤ' ΛΟΥΚΑ (25-10-2026)

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΠΤΥΧΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ — ΟΤΑΝ Η ΓΝΩΣΗ ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΥΠΟΧΩΡΕΙ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΠΤΥΧΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ — ΟΤΑΝ Η ΓΝΩΣΗ ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΥΠΟΧΩΡΕΙ

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Ἀποστολὴ τῆς παιδείας εἶναι νὰ φτιάχνει ἀνθρώπους καὶ ὄχι κιβὠτια μὲ κάποιες γνώσεις. Τὸ τὶ ἄνθρωπο θέλουμε ἦταν τὸ πρόβλημα ποὺ ἀπασχόλησε ὅλους τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους καὶ τοὺς νεώτερους παιδαγωγούς. Κι ὅλοι ἔρριχναν τὸ βάρος τους στὸ ἦθος, στὴν εὐγένεια, στὴν εὐπρέπεια καὶ στὴ λεβεντιά. Σήμερα, ὡς πρὸς αὐτὰ, πηγαίνουμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο». ~Σαράντος Καργάκος, ο αείμνηστος δάσκαλος της ελληνικής αυτοσυνειδησίας.~

Ο Καργάκος στα παραπάνω λόγια δεν περιέγραφε απλώς μια εκπαιδευτική παθογένεια, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που κινδυνεύει να ξεχάσει τι σημαίνει άνθρωπος. Γιατί ποια αξία έχουν τα πτυχία, όταν απουσιάζει το ήθος; Ποια σημασία έχει η γνώση, όταν δεν συνοδεύεται από συνείδηση, αξιοπρέπεια και ευθύνη;

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αποτυχία της σύγχρονης πολιτείας, ζητά εξειδικευμένους επαγγελματίες, αλλά συχνά παραμελεί τη διαμόρφωση υπεύθυνων πολιτών. Και ύστερα απορούμε για τη διαφθορά, την ατιμωρησία, την κοινωνική αναλγησία και την απαξίωση των θεσμών. Η κοινωνία, όμως, διδάσκει περισσότερο με τα πρότυπα που επιβραβεύει παρά με τις αξίες που διακηρύσσει. Όταν η πονηριά βαφτίζεται εξυπνάδα, η αναξιοκρατία γίνεται κανονικότητα και η έλλειψη αρχών δεν αποτελεί εμπόδιο στην ανέλιξη, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στα σχολικά βιβλία, αλλά και στο αξιακό παράδειγμα εκείνων που κυβερνούν και διαμορφώνουν συνειδήσεις.

Ιρλανδικό σποτ παράνοιας: Ζητείται συναίνεση για το φιλί της γιαγιάς!

Ιρλανδικό σποτ παράνοιας: Ζητείται συναίνεση για το φιλί της γιαγιάς!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Είσαι κράτος και δεν σου βρίσκεται κάποια πρόχειρη πανδημία ώστε να ποινικοποιήσεις τις αγκαλιές μεταξύ μελών της οικογένειας; Κανένα πρόβλημα, υπάρχει καλύτερη λύση! Μόνιμη, σίγουρη, εγγυημένη, χωρίς να χρειάζεται να έχεις ανάγκη κάποιον αδέσποτο ιό για να διαλύσεις τους κοινωνικούς δεσμούς. Η μέθοδος είναι απλή: Παίρνεις την ήδη «ξεχειλωμένη» έννοια της παρενόχλησης, και την τραβάς κι άλλο, μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο.

Ἡ ὑπόμνησις τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ

 

Ἡ ὑπόμνησις τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Ἡ πνευματικὴ ζωὴ προϋποθέτει διαρκῆ ὑπόμνηση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, διότι εἶναι πολλὲς οἱ αἰτίες ποὺ παραμερίζουν τὴν ἐπίδρασή του στὴ ζωὴ τῶν καλοπροαίρετων χριστιανῶν. Ἀναφέρουμε μερικές: Οἱ ὑπερβολικὲς βιοτικὲς μέριμνες, τὰ καθημερινὰ προβλήματα ποὺ κάποτε αὐξάνονται χωρὶς λόγο, τὰ εὐχάριστα καὶ τὰ δυσάρεστα γεγονότα ποὺ θέτουν σὲ δεύτερη μοῖρα τὶς πνευματικὲς ὑποχρεώσεις τους, οἱ προσωπικὲς ἀδυναμίες, ὅπως λόγοι ὑγείας, ἡ ἀναπόφευκτη ἐπικοινωνία μὲ ἄσχετους περὶ τὴν πίστη συνανθρώπους τους, στὸν ἐπαγγελματικὸ συνήθως χῶρο καὶ πολλὲς ἄλλες.

Λιθουανοί ιεράρχες και πιστοί: «Δεν έχουμε καμία πρόθεση να μεταβούμε στην Κωνσταντινούπολη»

Μοναχοί της Ι. Μονής του Αγίου Πνεύματος στο Βίλνιους και ενορίτες της Αγίας Παρασκευής της πόλης λένε στο Κοινοβούλιο ότι δεν θα μεταβούν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ανεξάρτητα από το τι προβλέπουν τα νομοσχέδια που έχουν κατατεθεί στους νομοθέτες.

Κυριακή ΣΤ΄Λουκά – Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς για τη θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ[:Λουκ.8,27-39]

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ

      «Ὁ ὢν ἐκ τοῦ Θεοῦ τὰ ῥήματα τοῦ Θεοῦ ἀκούει (:Εκείνος που κατάγεται από τον Θεό και απέκτησε με την άσκηση της αρετής πραγματική συγγένεια με τον Θεό, ακούει με προσοχή και ενδιαφέρον τους λόγους του Θεού και τους εγκολπώνεται)»[Ιω.8,47], λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του ουρανίου Πατρός, και γίνεται « κληρονόμος μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμος δὲ Χριστοῦ»[βλ. Ρωμ.8,17: «Εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν(:Αφού λοιπόν είμαστε παιδιά, είναι φυσικό να είμαστε και κληρονόμοι του Θεού ως πατέρα μας και συγκληρονόμοι του Χριστού ως αδελφού μας. Και γινόμαστε συγκληρονόμοι του Χριστού εάν βεβαίως πάσχουμε μαζί με Αυτόν, έτσι ώστε και να δοξαστούμε μαζί Του)»].

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά -«Η αρνητική στάσις μιας πόλεως»

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[: Λουκά 8,26-39]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής ΣΤ΄ Λουκά με θέμα:

«Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ»

                              [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-10-2000]

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά – Το φαινόμενον του δαιμονισμού.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[: Λουκά 8,26-39]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΥ»

  [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-10-1996]      (Β346)

      Μας καταλαμβάνει φόβος, αγαπητοί μου, κάθε φορά που έχομε ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται εις τους δαίμονες και τους δαιμονισμένους ανθρώπους, δηλαδή θύματα των δαιμόνων.

     Ο Κύριος είχε περάσει στην ανατολική όχθη της λίμνης Γενησαρέτ, ακριβώς για να συναντήσει αυτόν τον περιγραφόμενον δαιμονισμένον άνδρα, που ακούσαμε στην ευαγγελική περικοπή. Και τον ελευθέρωσε. Και όπως γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου». Γι'αυτό φανερώθηκε. Για να λύσει τα έργα του διαβόλου. Και έργο του διαβόλου είναι να κατέχει την κτίσιν και τον άνθρωπο. Και να εμποδίζει την επέμβαση του Θεού. Και η άλογος κτίσις δαιμονίζεται πάντοτε για καταστροφή. Και πρόχειρο παράδειγμα, ο δαιμονισμός των δύο χιλιάδων χοίρων που απεπνίγησαν εις την λίμνην.

    Αλλά δαιμονίζεται και ο άνθρωπος. Και το φάσμα του δαιμονισμού είναι ευρύτατο. Από τον δαιμονισμένο άνθρωπο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, που ζούσε μόνος έξω στην ύπαιθρο σαν θηρίο, μέχρι τον δαιμονισμό των κατοίκων των Γεργεσών, που δεν ήθελαν να τους επισκεφθεί ο Κύριος, και μέχρι τον δαιμονισμό των χοιροβοσκών, που ασκούσαν επάγγελμα μη επιτρεπτόν από τον Θεόν. Βλέπετε, ευρύτατο είναι το φάσμα των δαιμονισμένων ανθρώπων.

Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά – Ἡ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ἡ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν

«Κατέπλευσεν (ὁ Ἰησοῦς) εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν» (Λουκ. 8,26)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Πῆγε, λέει τὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, πῆγε ὁ Χριστὸς στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν(Λουκ. 8,26).

Ποιά ἦταν αὐτὴ ἡ χώρα; Βρισκόταν στὰ σύνορα τοῦ Ἰσραήλ, κοντὰ στοὺς εἰδωλολάτρες, στὴν ἀνατολικὴ ὄχθη τῆς Γεννησαρέτ.

"Ει γαρ τις μόνον εις την ιστορίαν βλέποι, πως η θεοπρεπής έννοια τοις γεγενήσθαι λεγομένοις διασωθήσεται;" (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης – «Εις τον βίον του Μωϋσέως») (ΜΕΡΟΣ Α΄)

"Ει γαρ τις μόνον εις την ιστορίαν βλέποι, πως η θεοπρεπής έννοια τοις γεγενήσθαι λεγομένοις διασωθήσεται;".

(Άγιος Γρηγόριος Νύσσης – «Εις τον βίον του Μωϋσέως»)

ΜΕΡΟΣ Α΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Ερμηνεία - Μετάφραση:

«Γιατί πως θα διαφυλάξει κανείς το θείο νόημα για όσα λέγεται ότι έγιναν, όταν προσέχει μόνο στη διήγηση;»

Αναμφίβολα, σημαντική είναι η ανωτέρω παρατήρηση-θέση του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, ως στοχαστού, που προσεγγίζει θεολογικώς και ιστορικώς (σε πανοραμική εποπτεία) το Βίο του Προφήτη Μωυσή και τις ανάλογες συμπεριφορές του Ισραηλιτικού λαού.

Η προσπάθεια του Αγίου Γρηγορίου αποβλέπει να περιγράψει, να ανασυνθέσει και να ερμηνεύσει (θεολογικά) το παρελθόν (των Εβραίων) από τα βάθη της ιστορίας, της καταγεγραμένης στις σελίδες της Εξόδου από τον Μωυσή· να ερμηνεύσει τα γεγονότα πνευματικά, με φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και με συνειδησιακή φόρτιση αναξιότητας (ταπεινοφροσύνης) ικανής να ρίξη το μολύβι από τα χέρια.

Στέργιος Σάκκος, Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά - Η θεραπεία του δαιμονισμένου στη χώρα των Γαδαρηνών

Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου στή χώρα τῶν Γαδαρηνῶν (Λουκά 8,26-39)

 Μετά ἀπό τήν κατάπαυση τῆς τρικυμίας καί οἱ ἄλλοι δύο συνοπτικοί εὐαγγελιστές (βλ. Μθ 8,28-34· Μρ 5,1-20) ἱστοροῦν τήν θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου στά Γάδαρα, τήν ὁποία περιγράφει ἐδῶ ὁ Λουκᾶς. Ἡ ὁμολογία τῶν δαιμονίων καί ἡ ἐκδίωξή τους ἀπό τούς χοίρους ἔρχεται ὡς ἀπάντηση στό ἐρώτημα τῶν ἔκθαμβων μαθητῶν· «τίς ἄρα οὗτός ἐστιν;» (8,25). Μέ τήν ὑποταγή τῆς δαιμονικῆς λεγεώνας ἀποδεικνύεται γιά ἄλλη μιά φορά ἡ θεϊκή ἐξουσία τοῦ Ἰησοῦ, στήν ὁποία ὑποτάχθηκε ἡ τρικυμισμένη θάλασσα.

 8,26. Καὶ κατέπλευσεν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ἥτις ἐστὶν ἀντίπερα τῆς Γαλιλαίας.

 Μετά τήν κατάπαυση τῆς τρικυμίας ὁ Ἰησοῦς κατέπλευσεν, ἔφθασε στήν παραλία καί ἀποβιβάσθηκε εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν. Τά Γάδαρα ἦταν μία πόλη στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Δεκαπόλεως, ἀνατολικά τοῦ Ἰορδάνη, σέ σημαντική ἀπόσταση ἀπό τήν λίμνη Γεννησαρέτ.