Η Χάλκη δεν μπορεί να γίνει γεωπολιτικό αντάλλαγμα
Γεώργιος Αποστολάκης
Από το Ενωτικό του Ζήνωνος στη σύγχρονη εκκλησιαστική
κρίση: Ο Άγιος Καλανδίων και η περίπτωση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού
Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι σε περιόδους δογματικών κρίσεων οι
συγκρούσεις δεν περιορίζονται σε θεολογικές διατυπώσεις, αλλά επεκτείνονται και
στη διοίκηση της Εκκλησίας. Όταν η πίστη θεωρείται ότι κινδυνεύει από
συμβιβασμούς, οι επίσκοποι που αρνούνται να συναινέσουν συχνά υφίστανται
διώξεις, καθαιρέσεις, εξορίες ή απομακρύνσεις από τους θρόνους τους. Η
περίπτωση του Αγίου Καλανδίωνος Αντιοχείας κατά τον 5ο αιώνα αποτελεί
χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κατά την παραδοσιακή αντιοικουμενιστική θεολογική
προσέγγιση, ανάλογα χαρακτηριστικά διακρίνονται και στη σύγχρονη υπόθεση του
Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού.
Το 482 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ζήνων εξέδωσε το περίφημο Ενωτικό (Henotikon),
με σκοπό να αποκαταστήσει την ειρήνη μεταξύ των Χαλκηδονίων και των
αντιχαλκηδονίων. Αντί όμως να επιλύσει τη δογματική διαφορά, το Ενωτικό επέλεξε
τη μέθοδο της σιωπής. Απέφυγε να επαναλάβει με σαφήνεια τη δογματική διατύπωση
της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί των δύο φύσεων του Χριστού και επιδίωξε να
δημιουργήσει μία κοινή βάση αποδοχής μέσω ασαφών διατυπώσεων.
Η μέθοδος αυτή δεν ήταν ουδέτερη. Για τους υπερασπιστές της Χαλκηδόνας, η αποσιώπηση της δογματικής αλήθειας ισοδυναμούσε με έμμεση υπονόμευσή της. Η Εκκλησία δεν διαφυλάσσει την ενότητά της με διπλωματικές ισορροπίες αλλά με την ακριβή ομολογία της αλήθειας.
Ένα
"αλλιώτικο δέντρο" μέσα στον κήπο της Ορθοδοξίας
Πρωτοπρ. Ιωάννου
Γκιάφη,
Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου(ΜΑ)- Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου
Αγρινίου
Η καταξιωμένη
Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων Maria
Gianferrari σε ένα πόνημά της παρομοιάζει τον άνθρωπο μ'
ένα "δέντρο". Συγκεκριμένα
το τιτλοφορεί: "Γίνε δέντρο!" Παράξενος και συνάμα υπερρεαλιστικός ως
τίτλος. Κι όμως θέλοντας να τονίσει τη σπουδαιότητα της στροφής του καθενός
προς τη φύση, κάνει αυτόν τον ιδιότυπο συσχετισμό. Ειδικότερα γράφει ότι "όλοι είμαστε σαν δέντρα: η σπονδυλική μας
στήλη, κορμός. Το δέρμα μας, ο φλοιός. Η καρδιά μας που μας ζωοποιεί, μοιάζει
με ξύλο στο κέντρο του κορμού." Και μεις, όπως τα δέντρα, παίρνουμε
ενέργεια από τον αέρα και τον ήλιο. Αλλά κι όπως οι άνθρωποι κι αυτά
μοιράζονται την τροφή και τους διαθέσιμους πόρους. Και καταλήγει η συγγραφέας
στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι, εάν εμπνευστούν από
την ομορφιά και την αρμονία των υπέροχων δέντρων.
Όμως θα δημιουργηθεί ο εύλογος προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ του δέντρου και της Αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής που τιμά η Εκκλησία κατ' έτος στις 7 Ιουλίου; Την απάντηση μας τη δίδει ο ιερός υμνογράφος, όταν την ίδια την παρομοιάζει μ' ένα δέντρο με καρποφόρα κλαδιά. Θα σημειώσει: "Ῥίζης, εὐκλεοῦς Κυριακή, κλάδος ὡραιότατος ὤφθης, καρπὸν σωτήριον, φέρων τῆς ἀθλήσεως, τὰ κατορθώματα, καὶ μαραίνων ἐν χάριτι, φυτὰ ἀσεβείας." Η Αγία Κυριακή αναφέρει το στιχηρό του εσπερινού της 7ης Ιουλίου, προέρχονταν από ένδοξη "ρίζα" και φάνηκε σαν ένα πανέμορφο κλαδί το οποίο έφερε σωτήριο καρπό. Με τους αγώνες και το μαρτύριό της πρόσφερε τα κατορθώματα της πίστης και με τη χάρη του Θεού κατάφερε να μαράνει τα φυτά της ασεβείας. Επομένως κατανοείται πως συμβολικά χρησιμοποιείται η εικόνα του δέντρου προκειμένου να δηλωθεί η θεάρεστη βιωτή και οι μεγάλοι άθλοι της αγίας μέσα σε μια ειδωλολατρική εποχή.
Θάνος Ντόκος: Αυτοί που έκαναν ρώσικη…
σαλάτα τα απόρρητα της χώρας, λένε ότι θα προστατέψουν τα προσωπικά μας
δεδομένα
Ελευθέριος
Ανδρώνης·
Φαντάσου ότι είσαι ένας φαρσέρ και σου καρφώνεται η ιδέα να ξεγελάσεις τον Σύμβουλο Ασφαλείας ενός κυρίαρχου (υποτίθεται) κράτους, δηλαδή το δεξί χέρι του πρωθυπουργού για εθνικά ζητήματα υψίστης σημασίας. Στέλνεις 7-8 μηνύματα στο mail του συμβούλου αιτούμενος επικοινωνία μέσω βιντεοκλήσης. Κανείς δεν ιχνηλατεί την προέλευση τους και το αίτημα σου γίνεται δεκτό.
Όταν το θαύμα συναντά την αμφιβολία
Η Τοποθέτηση μας απέναντι στην όποια αμφισβήτηση περί της Θαυμαστής
Εμπειρίας του Μέγα σημείου - προειδοποίηση της Παναγίας σε μοναχή περί της
αφαιρέσεως Του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα των ναών.
Η εκκλησιαστική ιστορία αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα ότι η Υπεραγία
Θεοτόκος, ως στοργική Μήτηρ του Κυρίου και Μήτηρ όλων των πιστών, ουδέποτε
εγκατέλειψε την Εκκλησία στους καιρούς των δοκιμασιών.
Όταν η πίστη εδοκιμάζετο, όταν η ευλάβεια εψυχραίνετο και όταν η εκκλησιαστική συνείδηση κινδύνευε να ατονήσει, η Παναγία, κατά παραχώρηση του Θεού, έγινε πολλές φορές το μέσον παρηγορίας, ενισχύσεως και αφυπνίσεως.
Σχέση Κράτους και Εκκλησίας: Από τον Όθωνα στον Μητσοτάκη
Του Γιώργου
Ν. Παπαθανασόπουλου
Α΄ Μέρος
Οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας στο ανεξάρτητο Ελλαδικό κράτος ήταν ένα κακέκτυπο των σχέσεων αυτών που υπήρχαν κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Τότε ο Αυτοκράτορας (ανεξαρτήτως των πραγματικών γεγονότων) ήταν πιστός Χριστιανός, υπεύθυνος για την επικράτηση του χριστιανικού ηθικού νόμου και της έννομης τάξης και από αυτό το γεγονός αποκτούσε το δικαίωμα οι κληρικοί να του οφείλουν τέλεια υπακοή, όπως κάθε προστατευόμενος στον προστάτη του.
ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΡΑΣΟΦΟΡΑ ἢ ΜΗ
Δύο πολύ μικρά ἀποσπάσματα σε κύκλο Ἐρμηνείας Ἁγίας
Γραφῆς ἀνδρῶν, ἀπό τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη (Φλώρινα
13.2.1981 & 17.3.1981
(Το ἀφιερώνουμε στους επιστήμονας, στους χριστιανούς & στὰ ἰστολόγια
που μάχονται, στέκονται όρθια & διψοῦν για δικαιοσύνη
α) Σέ περίοδο παρακμῆς ατὰ ἀνθρωπάκια ποὺ δὲν προσέφεραν τίποτε στην κοινωνία αὐτὰ ἐπικρατοῦν ρασοφόρα ἢ μή, & οἱ ἄλλοι κάθονται στὴ γωνιά τους, πίνουν το κώνειο τους & καταδικάζονται σέ ἀφανισμό, γιατί δὲν ὑπάρχουν συμπαραστάται ν᾽ἀγωνιστοῦν ὑπέρ αὐτῶν….
Η απόλυτη ασέβεια: Διώξεις και παιχνίδια εξουσίας πάνω
από την ιερή μνήμη μιας μητέρας
Όταν το μίσος ξεπερνά κάθε ανθρώπινο όριο:
«Χριστιανοί» και «Αρχιερείς» που ξέχασαν την αγάπη και την ανθρωπιά και τι
πραγματικά πιστεύουν.
Μνημείο σκληρότητας και έλλειψης κάθε ίχνους χριστιανικού σεβασμού αποτελούν οι μεθοδευμένες ενέργειες και οι προσωπικές σκοπιμότητες που εκτυλίσσονται γύρω από το πρόσωπο του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Πάφου κκ Τυχικού.
Μέχρι πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια ἡ ἔκτρωση θεωρεῖτο ποινικὸ ἀδίκημα. Ὁ νόμος 1609/1986 (ἄρθρο 304 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα) ἀποποινικοποίησε τὶς ἐκτρώσεις. Ἡ ἔκτρωση, δηλαδὴ ἡ τεχνητὴ διακοπὴ τῆς ἐγκυμοσύνης, δὲν θεωρεῖται πλέον ἄδικη πράξη.
Μία γυναίκα 75χρονη νὰ πέφτει ἀπὸ τὸ μπαλκόνι της τυλιγμένη μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία, προκειμένου νὰ μὴ γίνει τὸ ἐθνικό μας σύμβολο παρανάλωμα τοῦ πυρός, ὁπωσδήποτε ἀποτελεῖ ὕψιστο μάθημα πατριωτισμοῦ. Ἂς σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι ἡ γυναίκα αὐτὴ στὴν τόσο κρίσιμη γιὰ τὴ ζωή της περίσταση, ὅταν ὅλη ἡ περιουσία της χανόταν μέσα στὶς φλόγες, δὲν σκέφθηκε τίποτε ἄλλο νὰ σώσει, οὔτε χρήματα οὔτε κοσμήματα, ἀλλὰ μόνο τὸ ἱερὸ σύμβολο τοῦ Ἔθνους μας. Ἡ ἴδια μάλιστα ἐκ τῶν ὑστέρων ἔκανε δηλώσεις λέγοντας ὅτι, «ἂν ἔφευγα (σ.σ. ἐννοεῖ τὸν θάνατο), νὰ πήγαινα σὰν Ἑλληνίδα μαζὶ μὲ τὴ σημαία».
Από τον Γερμανό Β΄ στον Τυχικό – Η διαχρονική μαρτυρία
της Ορθοδοξίας στην Κύπρο
Η Β΄ Επιστολή προς τους Κυπρίους, η πατερική παράδοση και ο σύγχρονος
εκκλησιαστικός προβληματισμός
Η εκκλησιαστική ιστορία της Κύπρου αποτελεί μία συνεχή πορεία δοκιμασιών, ομολογίας και αγώνα για τη διαφύλαξη της ορθόδοξης πίστης μέσα σε διαφορετικά ιστορικά πλαίσια. Από τη Λατινοκρατία μέχρι τη σύγχρονη εποχή, το κεντρικό ερώτημα παραμένει σταθερό: πώς διατηρείται ανόθευτη η παράδοση της Εκκλησίας μέσα σε συνθήκες θεολογικών και εκκλησιαστικών πιέσεων.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ
ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 6η
Ιουλίου 2026
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΔΙΩΓΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ
(Σχόλιο
στα αυξανόμενα φαινόμενα χριστιανοφοβίας στον σύγχρονο κόσμο)
Είναι ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στη σύγχρονη εποχή, η οποία προβάλλεται ως εποχή απεριόριστης ελευθερίας και καθολικής κατοχύρωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Χριστιανισμός εξακολουθεί να καταγράφεται, σύμφωνα με διεθνείς εκθέσεις και επίσημα στοιχεία οργανισμών, ως η πλέον διωκόμενη θρησκεία παγκοσμίως. Ακόμη περισσότερο προκαλεί προβληματισμό το γεγονός ότι οι διώξεις αυτές δεν εκδηλώνονται μόνον σε χώρες με αλλόθρησκα ή αυταρχικά καθεστώτα, αλλά εμφανίζονται πλέον και σε κράτη του λεγομένου δυτικού κόσμου, τα οποία επί μακρόν θεμελίωσαν την πολιτισμική και ιστορική τους ταυτότητα επάνω στις χριστιανικές αρχές και αξίες.
Κριτικὴ προσέγγισις τοῦ Ἐπισκόπου Ἀνδίδων
Τοῦ κ. Δημητρίου
Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ πρόσφατη ἀνακοίνωση τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σχετικὰ μὲ τὴν ἐκλογή τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Ἰσιδώρου ὑπὸ τὸν ψιλὸν τίτλον τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ἀνδίδων, ὡς βοηθοῦ ἐπισκόπου παρὰ τῷ Πατριάρχῃ, προκάλεσε ποικίλα σχόλια στοὺς θεολογικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους. Ἐνῷ οἱ ἐπίσημοι ἐκκλησιαστικοὶ δίαυλοι ἔσπευσαν νὰ χαιρετήσουν τὴν ἐκλογὴ ὡς «ἐπιστέγασμα καὶ ἀναγνώριση πολυετοῦς διακονίας», μιὰ προσεκτική, κριτικὴ ἀνατομὴ τῶν γεγονότων, τῆς ἀκαδημαϊκῆς πορείας τοῦ νεοεκλεγέντος καὶ τῆς ἴδιας τῆς διαδικασίας, καθὼς καὶ ἡ ἐπιλογὴ τοῦ χρόνου ἐκτελέσεώς της, ἐγείρει βαθύτατα ἐρωτήματα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀποσιωπηθοῦν.
Τι σημαίνει ότι η Εκκλησία είναι «Αποστολική»;
π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
Η αποστολικότητα της Εκκλησίας: θεολογική θεμελίωση και εκκλησιολογική
σημασία
Η αποστολικότητα αποτελεί ένα από τα τέσσερα θεμελιώδη γνωρίσματα της Εκκλησίας, όπως αυτά διατυπώνονται στο Σύμβολο της Πίστεως: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Ο όρος «Αποστολική» δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην ιστορική προέλευση της Εκκλησίας από τους Αποστόλους, αλλά εκφράζει τη διαχρονική και οργανική συνέχειά της με τον αποστολικό Σύλλογο, τόσο ως προς τη θεσμική της συγκρότηση όσο και ως προς την πιστή διαφύλαξη της αποστολικής πίστεως. Η αποστολικότητα αποτελεί, συνεπώς, ουσιώδες εκκλησιολογικό γνώρισμα, το οποίο διασφαλίζει την ταυτότητα, τη γνησιότητα και τη συνέχεια της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία.
ΕΠΕΙΓΟΝ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗΣ
ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ
Προειδοποίηση της Παναγίας για την αφαίρεση Του Εσταυρωμένου από την Αγία
Τράπεζα σε μοναχή.
Μία συγκλονιστική μαρτυρία, η οποία τις προκαλεί έντονο προβληματισμό και
βαθιά συγκίνηση έρχεται να φωτίσει με δραματικό τρόπο το ζήτημα της
αφαίρεσης του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα ναών.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία μοναχής από την Αττική, (τα στοιχεία της οποίας γνωρίζουμε) πνευματικού τέκνου του Αγίου Πορφυρίου, η ίδια βίωσε μία ιδιαίτερη πνευματική εμπειρία, κατά την οποία είδε την Υπεραγία Θεοτόκο ενύπνιο ντυμένη στα μαύρα, με μορφή μοναχής. Όπως περιγράφει, η Παναγία εμφανίστηκε με πρόσωπο γεμάτο θλίψη, δάκρυα και βαθιά οδύνη. Ταυτόχρονα, η στάση της ήταν αυστηρή και γεμάτη αγανάκτηση και θυμό για όσα συμβαίνουν σχετικά με την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου.
π. ΗΛΙΑΣ Γ.
ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
Ουράνιος Έρως: Η πορεία της ψυχής προς τον Χριστό
Η ανθρώπινη καρδιά, από τότε που γεννήθηκε πάνω στη γη, κουβαλά μέσα της μια μυστική νοσταλγία. Δεν γνωρίζει πάντοτε τι είναι αυτό που ποθεί, ούτε μπορεί να το περιγράφει με λόγια. Ωστόσο, σε στιγμές σιωπής και βαθιάς εσωτερικής καθαρότητας, κάτι μέσα της αναστενάζει, σαν να θυμάται έναν χαμένο Παράδεισο. Αυτός ο αναστεναγμός είναι η κλήση του Θεού. Είναι η φωνή του Χριστού που μιλά στον άνθρωπο ήδη πριν ο άνθρωπος προφέρει το πρώτο Του όνομα.
Ἡ ὑποδούλευσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς
σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ
Τοῦ κ. Nicolò Ghigi, ὑποψ.
διδάκτορος, Scienze dell’ Antichitá,
Πανεπιστήμιον Ca Foscari, Venezia
Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,
Τὸ παρὸν συνέδριο, στὸ ὁποῖο ἔχω τὴν τιμὴ νὰ συμμετέχω, τονίζει τὶς σκοτεινὲς συσχετίσεις ἀνάμεσα στὶς προσπάθειες ὑπονομεύσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω, μέσῳ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ στὰ στρατηγικὰ συμφέροντα ὁρισμένων παγκόσμιων δυνάμεων γιὰ τὸν ἀφανισμὸ αὐτοῦ ποὺ οἱ ἴδιες θεωροῦν ὡς ἕνα ἁπλό γεωπολιτικὸ χῶρο, δηλαδὴ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο.
Το μέγα
ατόπημα των συμπροσευχών μετά βουδιστών και βραχμάνων
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Πως μπορεί ένας Ορθόδοξος να συμπροσεύχεται μετά βουδιστών και βραχμάνων, οι οποίοι αρνούνται την Ανάσταση του Χριστού και βιώνουν το έρεβος του θανάτου; Η συμπροσευχή μόνο εν αληθεία νοείται. Αυτό δυστυχώς στις μέρες μας αυτό αγνοείται σκανδαλίζοντας τους πιστούς.
Κυρ. Ε΄ τοῦ Ματθαίου (Ματθ.
8,28 - 9,1)
Οἱ σύγχρονοι Γαδαρηνοὶ.
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος
Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
«Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τὸν ὁρίων αὐτῶν» (Ματθ. 8,34)
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.8,28-9,1]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου
Μυτιληναίου με θέμα:
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης
στις 24-7-1994] (Β301)
Σήμερα μας διηγείται, αγαπητοί μου, ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος, την παρουσία δύο δαιμονιζομένων ανθρώπων που συνήντησε ο Κύριος στην περιοχή των Γεργεσηνών. Γράφει ο ιερός ευαγγελιστής: «Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης». Δηλαδή όταν ο Κύριος ήλθε απέναντι, πέρασε απέναντι από τη λίμνη -δυτικά ήταν η Καπερναούμ, απέναντι, ανατολικά ήταν τα Γέργεσα, η περιοχή των Γεργεσηνών και ήταν εκεί μία πεντάπολις κ.λπ. - όταν λοιπόν εκεί, λέγει, πέρασε ο Κύριος, τότε εμφανίστηκαν δύο δαιμονιζόμενοι που εξήρχοντο από τα μνημεία. Κατοικούσαν στα μνημεία. Τα μνημεία ήταν θολωτοί τάφοι σε βράχους, κοιλώματα, κι εκεί μέσα έμεναν· που έβαζαν τους νεκρούς. «Χαλεποί λίαν». «Φοβεροί στην εμφάνισή τους». Ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει από εκείνον τον δρόμο. Εφοβούντο οι άνθρωποι να περάσουν από εκείνον τον δρόμον.
Ελληνοτουρκικά
και ΝΑΤΟ: Η αμηχανία της συμμαχίας και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά
Γράφει ο Νικόδημος
Καλλιντέρης, Νομικός
Έχουν ανάψει οι συζητήσεις εν όψει της επερχόμενης Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου. Λίγο τα προαναγγελθέντα «δώρα» του Τραμπ προς την Τουρκία, λίγο τα στρατηγεία του ΝΑΤΟ σε Άδανα και Κωνσταντινούπολη που έχουν λάβει το «πράσινο φως» εδώ και δύο χρόνια σε προηγούμενα θεσμικά στάδια του Οργανισμού, λίγο το επερχόμενο νομοσχέδιο της Τουρκίας για τη νομοθετική κατοχύρωση του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», έχουν προκαλέσει το ζωηρό ενδιαφέρον πολλών…
Η ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΥΜΝΟΤΗΤΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, σε μία από τις πιο όμορφες και απολαυστικές εποχές του χρόνου. Αλλά δυστυχώς, σε αυτή την εποχή πλεονάζει η αμαρτία, κύρια από την γυμνότητα και την δημόσια αναισχυντία. Με πρόσχημα τη ζέστη, η πλειοψηφία των ανθρώπων γδύνονται και παρουσιάζονται δημόσια ημίγυμνοι, ή και ολότελα γυμνοί, χωρίς την παραμικρή αιδώ, χωρίς ντροπή, χωρίς να λογαριάζουν ότι έτσι προκαλούν και σκανδαλίζουν συνανθρώπους τους. Δια της προκλητικής τους ενδυμασίας, κύρια οι γυναίκες, σκανδαλίζουν και σκορπούν την αμαρτία στους συνανθρώπους τους, οδηγούν χωρίς να το συναισθάνονται και χωρίς τύψεις, στην κόλαση!
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.8,28-9,1]
Απομαγνητοφωνημένη
ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου
Λαρίσης στις 8-7-1990] (Β234)
Στη σημερινή ευαγγελική
περικοπή, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς αναφέρει το περιστατικό της
συναντήσεως του Κυρίου με δύο δαιμονιζομένους ανθρώπους, στην περιοχή της
πόλεως των Γεργεσών. Η όλη ιστορία, αφενός με τη θεραπεία τους και την απαλλαγή
τους από τους δαίμονες, αφετέρου με τον δαιμονισμό και τον πνιγμό των δύο
χιλιάδων περίπου χοίρων στη λίμνη, κατετρόμαξε τους κατοίκους των Γεργεσών. Και
η συμπεριφορά των κατοίκων της πόλεως εκείνης, μπροστά στο διπλούν αυτό θαύμα,
εστάθη αρνητική. Αυτό περισσότερο μας
καταπλήσσει από την παρουσία των θαυμάτων του Κυρίου. Δηλαδή η αρνητική στάση
των Γεργεσηνών.
Αλλά ας δούμε πώς ακριβώς μας τα διηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος, σε μια νεοελληνική απόδοση. «Όταν έφθασε στην πέρα όχθη ο Ιησούς, στην περιοχή των Γεργεστηνών, Τον συνήντησαν δύο δαιμονισμένοι, που έβγαιναν από τα μνήματα και ήταν τόσο φοβεροί, που κανείς δεν μπορούσε να περάσει από εκείνον τον δρόμον. Και άρχισαν να φωνάζουν και να λένε: ‘’Τι σχέσις υπάρχει ανάμεσά μας, Ιησού, Υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας;’’. Μακριά απ’ αυτούς έβοσκε ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους. Και οι δαίμονες Τον παρακαλούσαν και Του έλεγαν: ‘’Αν είναι να μας διώξεις, επίτρεψέ μας να πάμε στο κοπάδι των χοίρων’’. Και τους είπε: ‘’Πηγαίνετε’’. Και αυτοί εβγήκαν και επήγαν στο κοπάδι των χοίρων. Και τότε, όλο το κοπάδι των χοίρων όρμησε και γκρεμίστηκε στη λίμνη και επνίγησαν μέσα στα νερά. Τότε, οι βοσκοί έφυγαν και αφού πήγαν στην πόλη, ανήγγειλαν όλα τα διατρέξαντα και ό,τι συνέβη με τους δαιμονισμένους. Και τότε όλη η πόλις εβγήκε να συναντήσει τον Ιησού. Και όταν Τον είδαν, Τον παρεκάλεσαν να φύγει από την περιοχή τους…».
ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ
[…] Αναγκαίο και ωφέλιμο είναι να ομιλήσουμε περί του μαρτυρικού και οσιακού τέλους του οσίου Αθανασίου, ο οποίος αξιώθηκε να θυσιασθεί «ὑπὲρ τῆς ποίμνης αὐτοῦ». Επειδή, λοιπόν, πολλοί ήσαν εκείνοι που προσέρχονταν σ’ αυτόν «ἐκ παντὸς μέρους τῆς οἰκουμένης» για να χειραγωγηθούν «πρός ἀρετήν» και να τύχουν ψυχικής σωτηρίας, εκείνος, λόγω του πλήθους των μοναχών, αποφάσισε να κτίσει ευρυχωρότερο ναό. Ενώ λοιπόν, η ανοικοδόμηση του ναού βρισκόταν στην τελική της φάση και χρειαζόταν να γίνει η ολοκλήρωση της κατασκευής του ιερού Βήματος, ο ιερός Πατήρ ετοιμαζόταν να αρχίσει το έργο τούτο.
Ο ΘΕΙΟΣ Παῦλος εἶχε διαβεβαιώσει πὼς «πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. 3,12). Ἐπισημαίνουμε τὴν λέξη «πάντες»! Ἡ ἐκκλησιαστική μας ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ τέτοιες διώξεις.
Η
ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
του Αρχιμ. Κυρίλλου
Κωστοπούλου,
Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος Θεολογίας
Η άποψη ότι το θέμα
της ενδυμασίας, μέσα στα πλαίσια του Εκκλησιαστικού αγώνος και της σωτηρίας της
ψυχής, δεν είναι και τόσο σημαντικό πράγμα είναι λανθασμένη.
Ας δούμε, κατ’ αρχήν, γιατί ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την ενδυμασία. για να δοθεί η θεολογική απάντηση στο παρόν θέμα, πρέπει να γυρίσουμε πολύ πίσω και συγκεκριμένα στην πτώση του ανθρώπου μέσα στον κήπο της Εδέμ. Όταν παρήκουσε το θέλημα του Θεού ο πρώτος άνθρωπος απογυμνώθηκε από την χάρη του. Τότε διεπίστωσε ότι ήταν γυμνός και αισθάνθηκε την ανάγκη να καλυφθή με φύλλα συκής (Γεν. 3, 7). Κατόπιν, ο ίδιος ο Δημιουργός μας Θεός φρόντισε να ενδύση τα γυμνά σώματα των πρωτοπλάστων : «και εποίησεν κύριος ο θεός τω Αδάμ και τη γυναικί αυτού χιτώνας δερματίνους και ενέδυσεν αυτούς» (Γεν. 3, 21). η ενδυμασία, λοιπόν, δόθηκε στον άνθρωπο μετά την πτώση του, για να καλύπτη το σώμα του και για να ενθυμήται την παρακοή του και την απομάκρυνσή του από την χάρη του Θεού. Αυτό κατά τον Ιερό Χρυσόστομο το έκανε ο Θεός «προς το μη γυμνούς είναι και ενασχημονείν» (PG 53, 149).
«Mankurt», ψυχικός σκλάβος χωρίς συνείδηση!
Οι Έλληνες μετατρέπονται σε διεθνείς σκλάβους χωρίς εθνική συνείδηση.
Τό Μήνυμα τῆς
Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων
κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ - ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (05-07-2026)
Από τις ντιρεκτίβες του WEF στα ψηφιακά φιρμάνια της
Sony : Το PlayStation καταργεί τα παιχνίδια σε δίσκους εφαρμόζοντας το «Δεν θα
σου ανήκει τίποτα και θα είσαι ευτυχισμένος»!
Ελευθέριος Ανδρώνης·
Μια είδηση που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να αφορά μόνο την κοινότητα των gamers, αλλά σε βαθύτερη ανάλυση έχει να κάνει με το μέλλον όλων μας, ήρθε από τον κολοσσό της τεχνολογίας «Sony». Προκαλώντας σοκ στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, η Sony ανακοίνωσε ότι από τον Ιανουάριο του 2028 σταματά οριστικά την κυκλοφορία παιχνιδιών σε φυσική μορφή (σε δίσκο Blu-ray), διανέμοντας τους νέους τίτλους αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ὁ «ὄντως
ἄνθρωπος»
Ἱεροδ. Ἱεροθέου
Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος
Ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή, ἀγαπητοί μου, παρουσιάζει τή φυσιολογική καί τήν Ἁγιοπνευματική κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Παρουσιάζει δηλαδή τόν ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο, ὅπως ἐκεῖνος ἦταν στόν Παράδεισο πρίν τήν πτώση καί ὅπως ἐκεῖνος εἶναι στήν κατάσταση τῆς ἁγιότητας. Δίνει μιά ἀκτινογραφία τοῦ ὑγιοῦς ἀνθρώπου, ἐκείνου δηλαδή πού βρίσκεται στήν κατάσταση τῆς τελειότητας μέ τήν ὑγεία γιά τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος εἶναι προορισμένος. Ἑπομένως, καταλαβαίνουμε ὅτι ὅσοι δέν ἔχουμε ἐκεῖνα τά χαρακτηριστικά, πού ἀναφέρονται σήμερα ἀπό τόν Ἀπόστολο, δέν βρισκόμαστε στήν ὑγιή καί τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι φυσιολογική μας κατάσταση, ἀλλά ἀσθενοῦμε καί βρισκόμαστε σέ μιά παρά φύση κατάσταση.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
«Καί
ἐλθόντι αὐτῷ...εἰς τήν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο
δαιμονιζόμενοι...χαλεποί λίαν...».
Ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τῶν δαιμόνων εἶναι νά πείσουν τούς ἀνθρώπους ὅτι δέν ὑπάρχουν. Ἔτσι προσβάλλουν, σύμφωνα μέ τήν ἕξη τοῦ πάθους καί ἐπικρατοῦν καί ἐνεργοῦν τελικά στή ζωή μας.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:
Ματθ. 8,28-34 και 9,1]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου
με θέμα:
[εκφωνήθηκε
στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-7-2001] [Β438] [έκδοσις Β΄]
Όποτε, αγαπητοί μου, η ευαγγελική περικοπή
αναφέρεται σε θεραπεία δαιμονιζομένων, αισθανόμεθα μία θλίψη για το φαινόμενο
του δαιμονισμού. Όπως ακούσαμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή. Και ο
δαιμονισμός είναι μία πραγματικότητα. Όσο και αν θέλομε να την αμφισβητήσομε,
ιδίως άνθρωποι άπιστοι, που δεν πιστεύουν ούτε σε αγγέλους ούτε σε δαίμονες,
για να μην πω δεν πιστεύουν ούτε στον Θεό, αυτοί αμφισβητούν. Κι όμως ο δαιμονισμός είναι μία
πραγματικότητα. Σκληρή και φοβερή πραγματικότητα. Και εξ αντικειμένου πραγματικότητα… Διότι όταν επνίγησαν οι χοίροι-
κανένα ζώο δεν αυτοκτονεί, είναι γνωστό- τόσες χιλιάδες χοίροι να πάνε να
πνιγούν στην λίμνη…,αυτό δείχνει -και το έδειξε ο Θεός εις τους Σαδδουκαίους,
οι οποίοι δεν πίστευαν εις τους δαίμονες, ούτε σε αγγέλους- είναι μία
πραγματικότητα. Τόσες χιλιάδες χοίροι να αυτοκτονήσουν;
Διακρίνεται δε ο δαιμονισμός -σαφώς από τους ιερούς Ευαγγελιστάς-, η δαιμονοληψία από την ασθένεια. Σαφής διάκρισις. Η δαιμονοληψία είναι κατάληψις της ανθρωπίνης προσωπικότητος από τον δαίμονα. Θυμούμαι κάποιον νεαρόν, που υπηρετούσε εδώ στρατιώτης, στη Λάρισα και κατελαμβάνετο από δαιμόνιο, ο ίδιος μου το είπε, και το δαιμόνιο του σήκωνε το χέρι και τον χτυπούσε στο πρόσωπο με γροθιές. Με το δικό του το χέρι. Γροθιές. Και να παρακαλάει τώρα, να παρακαλάει: «Μη με χτυπάς άλλο, δεν μπορώ!». Φοβερό... Παραμερίζεται εδώ η ανθρωπίνη προσωπικότης και προβάλλεται το δαιμονικό πρόσωπο, το δαιμονικό εγώ. Αυτό μπορεί να είναι περιοδικό. Όπως στην ιστορία που σας είπα τώρα. Το και συνηθέστερον. Ή και μόνιμο μπορεί να είναι.
ΚΥΡΙΑΚΗ
ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά
8,26-39]
ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ
«Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;
