«Ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Ἐμμανουὴλ (κατὰ κόσμον Ἰωάννης Σφιατκὸς) τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εὑρέθη προσφάτως εἰς τὴν Γερμανίαν εἰς οἰκουμενικὴν λατρευτικὴν σύναξιν, ὅπου προσηύχετο καὶ ἐμοίραζε σταυροὺς μαζὶ μὲ Προτεστάντισσα «ἐπίσκοπον»!!!
ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ
π. Δημητρίου Μπόκου
Τη στενή σχέση αμαρτίας και ασθένειας έδειξε ο Χριστός, θεραπεύοντας τον παραλυτικό που έφτασε με παράξενο τρόπο μπροστά του (κατεβασμένος με σχοινιά από τη στέγη του σπιτιού), αφού όμως έδωσε προτεραιότητα στην υγεία της ψυχής του, προτάσσοντας της σωματικής θεραπείας την άφεση των αμαρτιών του (Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου).
Το
Υπουργείο Εσωτερικών της Εσθονίας έδωσε στην Εσθονική Χριστιανική Ορθόδοξη
Εκκλησία, η οποία είναι μια αυτόνομη, αυτοδιοικούμενη Εκκλησία με το
Πατριαρχείο Μόσχας, προθεσμία έξι μηνών για να διορίσει νέο Μητροπολίτη και να
διακόψει τους δεσμούς της με τον Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο,
διαφορετικά πιθανόν να εξαναγκασθεί σε διάλυση.
Η
προθεσμία προέκυψε λόγω της έναρξης ισχύος, στις 27 Ιουνίου, των τροποποιήσεων
του νόμου περί Εκκλησιών και Κοινοτήτων της Εσθονίας, οι οποίες απαγορεύουν
στις θρησκευτικές ενώσεις της χώρας να διατηρούν σχέσεις με θρησκευτικό ηγέτη
που εδρεύει σε ξένη χώρα, γεγονός που θεωρείται απειλή για την εθνική ασφάλεια
της Εσθονίας, αναφέρει το err.ee.
Ο νόμος ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο της Εσθονίας στις 9 Απριλίου 2025. Ο Πρόεδρος Άλαρ Κάρις αρνήθηκε δύο φορές να τον δημοσιεύσει πριν ψηφιστεί για τρίτη φορά στις 17 Σεπτεμβρίου 2025 , μετά την οποία ο Κάρις υπέβαλε αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο τον Οκτώβριο , υποστηρίζοντας ότι ο νόμος ήταν αντισυνταγματικός. Στις 8 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι οι τροποποιήσεις δεν περιορίζουν αντισυνταγματικά τη θρησκευτική ελευθερία, απορρίπτοντας την προσφυγή του Κάρις και ανοίγοντας τον δρόμο για την εφαρμογή του. Έξι από τους δεκαεπτά δικαστές του δικαστηρίου διαφώνησαν, υποστηρίζοντας ότι ο νόμος δεν πληροί τα συνταγματικά πρότυπα νομικής σαφήνειας.
«Πλήρης ἠθικὴ κατάπτωσις τῆς ἀγγλικανικῆς “ἐκκλησίας”. Ἀγγλικανή “ἐπίσκοπος” ζητᾶ συγγνώμη διὰ τὸν ἀποκλεισμὸν τῆς ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητος.
«Προσέχετε από τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι έρχονται
σε σας με ενδύματα προβάτων, από μέσα όμως είναι λύκοι αρπακτικοί.» (Ματθ.
7,15)
Γράφει ο Στυλ. Καβάζης
Χθές
έγραψα ένα
άρθρο εκφράζοντας τον έντονο προβληματισμό μου για την ολοένα αυξανόμενη
τάση ορισμένων κληρικών να μετατρέπουν την ποιμαντική διακονία σε μια
προσπάθεια εντυπωσιασμού, προσαρμόζοντας την εκκλησιαστική ζωή στις απαιτήσεις
της εποχής και όχι στην αδιάκοπη Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν πέρασαν
λίγες ώρες και τσουπ.. ένας φίλος μού απέστειλε ένα σχετικό βίντεο.
Ένα βίντεο που ήδη είχε κάνει τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είχε αναπαραχθεί από ενημερωτικές ιστοσελίδες και είχε δημοσιευθεί στον προσωπικό λογαριασμό ενός κληρικού πριν λίγες εβδομάδες.
Το περιστατικό εκτυλίσσεται ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής. Την ώρα που
ψάλλονται τα Εγκώμια του Επιταφίου, μια από τις ιερότερες και μυστηριακές
στιγμές του εκκλησιαστικού έτους, μέσα στο κέντρο του Ιερού Ναού βρίσκεται ένας
σκύλος και ο λειτουργός τον χαϊδεύει, ενώ η στιγμή καταγράφεται
"τυχαία" και στη συνέχεια προβάλλεται δημόσια από τον ίδιο τον Ιερέα.
Προφανώς δεν είναι η φιλοζωία που με προβληματίζει. Η Εκκλησία ποτέ δεν
δίδαξε τη σκληρότητα απέναντι στα ζώα. Αντιθέτως, βλέπει ολόκληρη την κτίση ως
δημιούργημα του Θεού και καλεί τον άνθρωπο να τη διαχειρίζεται με σεβασμό,
αγάπη και ευθύνη.
Εκείνο όμως που με θλίβει βαθιά είναι η συνεχής σύγχυση των ορίων. Ο ναός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε δημόσιος χώρος.
Τελικά
κάνουν τα ράσα τον παπά;
Γράφει ο Στυλ. Καβάζης
«Όποτε τυχαίνει να συναπαντήσω κανέναν παπά, και προ πάντων αν τύχη να είναι ευμορφάνθρωπος, στέκουμαι και τον θαυμάζω για την μεγαλοπρέπεια του, για το επιβάλλον και μαζί για την σεμνότητα που έχει η όψη του, και για την εμπιστοσύνη που έχει το παρουσιαστικό και η αμφίεσή του. Ιερό πρόσωπο! Αλλά και τι γραφικότητα έχει όλο το παράστημά του.
Τό παρόν ἄρθρο τό ἀφιερώνουμε ἰδιαιτέρως στούς Ἀρχιποιμένες καί Κληρικούς τῶν ἡμερῶν μας πού ἄρχισαν νά ἀποκαθηλώνουν καί νά ἀφαιροῦν τόν Σταυρό καί τόν Ἐσταυρωμένο Θεάνθρωπο ἀπό τά Ἱερά τῶν Οἴκων Του, κατονομάζοντας κάποιοι μάλιστα· "ξύλο" τόν Τίμιο Σταυρό καί ἀνίκητο ὅπλο τοῦ Διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου καί· "νεκρό" τόν Ἀναστάντα καί Ζῶντα Νικητή Θεό! (Βλέπε π.χ. στό Περιστέρι, στό Γαλάτσι κ.λ.π. καί στήν Κύπρο).
Η Εκκλησία της Γεωργίας ξεμπροστιάζει
την ΕΕ - «Μας ζήτησαν να στηρίξουμε τους γάμους ίδιου φύλου και τώρα μας
πολεμούν επειδή λέμε όχι»
Ελευθέριος Ανδρώνης
Αυτοί είναι οι πραγματικοί λόγοι της άδικης παύσης του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού…
Τη Λιθουανή Ευρωβουλευτή, Rasa Juknevičienė, θέτει στο κάδρο των ευθυνών
για την “επίθεση” Ευρωπαϊκών θεσμών προς την Εκκλησία της Γεωργίας ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου,
Σάλβα Παπουασβίλι.
“Τίποτα καλό δεν θα προκύψει από τα χέρια της Rasa Juknevičienė σχετικά με τη Γεωργία. Ωστόσο, είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι της επετράπη να προετοιμάσει το έδαφος για μια επίθεση στη Γεωργιανή Εκκλησία”, δήλωσε ο Πρόεδρος του Γεωργιανού Κοινοβουλίου, σε Γεωργιανούς δημοσιογράφους στη Σερβία.
Τυχικός – Κάρα Αποστόλου Παύλου: Ποιος τελικά τιμά και
σέβεται πραγματικά τον Απόστολο Παύλο;
Η υπόθεση του Τυχικού, η έλευση της κάρας του Αποστόλου Παύλου και το ερώτημα
αν η τιμή προς τον Απόστολο εκφράζεται με τελετές ή με υπακοή στη διδασκαλία
του
Η πρόσφατη υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και οι εξελίξεις γύρω από
την προγραμματιζόμενη έλευση της κάρας του Αποστόλου Παύλου στην Κύπρο
επαναφέρουν ένα κρίσιμο ερώτημα: ποιος τιμά πραγματικά τον Απόστολο
Παύλο; Εκείνος που οργανώνει λαμπρές υποδοχές του ιερού λειψάνου του ή εκείνος
που προσπαθεί να μείνει πιστός στη διδασκαλία που ο ίδιος παρέδωσε στην
Εκκλησία;
Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, ο Τυχικός είχε εκφράσει επιφυλάξεις
για την έλευση της κάρας όχι επειδή δεν τιμούσε τον Απόστολο Παύλο, αλλά επειδή
θεωρούσε ότι η παρουσία Ρωμαιοκαθολικών καρδιναλίων και οι ενδεχόμενες
συμπροσευχές θα δημιουργούσαν σοβαρό εκκλησιολογικό πρόβλημα. Είναι
χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος είχε ήδη φέρει δύο φορές στην Πάφο λείψανα του
Αποστόλου Παύλου από ορθόδοξες μονές της Ελλάδας. Επομένως, το ζήτημα δεν ήταν
ποτέ η τιμή προς το λείψανο, αλλά οι συνθήκες υπό τις οποίες αυτή θα
πραγματοποιούνταν.
Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο μετά τις ανακοινώσεις ότι τον Οκτώβριο προγραμματίζεται η έλευση της κάρας με τιμές και ότι ενδέχεται να προσκληθεί και ο Πάπας. Αν αυτό συνοδευθεί από κοινές λατρευτικές εκδηλώσεις ή συμπροσευχές, τότε πολλοί πιστοί διερωτώνται κατά πόσον κάτι τέτοιο βρίσκεται σε συμφωνία με το πνεύμα και τη διδασκαλία του ίδιου του Αποστόλου Παύλου.
«π.
ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ (1886-1983)»
(Ως
Ομολογιακή – Ασκητική έκφραση του Μοναχισμού)
Νίκος Σακαλάκης,Μαθηματικός
Αναμφίβολα ο αρχαίος Ορθόδοξος Μοναχισμός είχε και αντι-αιρετική
κατεύθυνση∙ ποτέ το φρόνημά του δεν είχε εξανεμισθεί μέσα σε παθολογίες
Γεροντισμού στο όνομα μιας «αγάπης» ή «υπακοής» αρνητικής ως προς το ορθό
Δόγμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιπτώσεις.
Η σημερινή φροντίδα πολλών Ι. Μονών για καλυτέρευση των βιοτικών όρων της
Μοναχικής Πολιτείας, για αυτοσυντήρηση, τις έχει αποσυνδέσει από την ομολογία
της Πίστεως έναντι των αιρέσεων και κυρίως του οικουμενισμού.
Την ανωτερότητα του αρχαίου μοναχισμού τη βλέπουμε στους αγώνες του για το αίτημα της ορθής πίστεως και όχι μόνο στην συζευγμένη με την Ομολογία
(πρακτική) άσκηση.
Σήμερα (γενικά) δεν βλέπουμε μια απάντηση των Ι. Μονών στην πίεση του
οικουμενισμού∙ μια απάντηση που να είναι κυριολεκτικά συνώνυμη της ενεργητικής
δράσης των αρχαίων, των παλαιών και σύγχρονων πατέρων.
Ο Ασκητικός και ομολογιακός τρόπος ζωής έχει χαρακτηρίσει στην πορεία του τον π. Γαβριήλ, ως ηρωική αντίληψη του Μοναχισμού. Την δεκαετία του 1960 (και μετά), ο αγώνας των Ελλήνων ορθοδόξων μοναχών έναντι του οικουμενισμού εκφράσθηκε ως επανάληψη μιας λαμπρής εποχής στην Ιστορία της Εκκλησίας. Το κήρυγμα – παράδειγμα των αρχαίων Μοναχών δικαιολογούσε τις πρωτοβουλίες τους, στην πρώτη γραμμή των οποίων ήτο και ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης, ως καθοριστικός παράγων στην καθολική σχεδίαση της αντίδρασης των Ελλήνων Ορθοδόξων μοναχών.
Ο Άγιος Καλανδίων υπήρξε Πατριάρχης Αντιοχείας κατά τον Ε΄ αιώνα, σε μια εποχή έντονων δογματικών αναταραχών που ακολούθησαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451).
Στην αντεπίθεση περνά το Πατριαρχείο Γεωργίας δίνοντας τη δική του απάντηση για τα πρόσφατα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης τα οποία κάνουν αναφορά ότι η Εκκλησία αποτελεί μέρος ενός ρωσικού δικτύου επιρροής.
Η Χάλκη δεν μπορεί να γίνει γεωπολιτικό αντάλλαγμα
Γεώργιος Αποστολάκης
Από το Ενωτικό του Ζήνωνος στη σύγχρονη εκκλησιαστική
κρίση: Ο Άγιος Καλανδίων και η περίπτωση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού
Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι σε περιόδους δογματικών κρίσεων οι
συγκρούσεις δεν περιορίζονται σε θεολογικές διατυπώσεις, αλλά επεκτείνονται και
στη διοίκηση της Εκκλησίας. Όταν η πίστη θεωρείται ότι κινδυνεύει από
συμβιβασμούς, οι επίσκοποι που αρνούνται να συναινέσουν συχνά υφίστανται
διώξεις, καθαιρέσεις, εξορίες ή απομακρύνσεις από τους θρόνους τους. Η
περίπτωση του Αγίου Καλανδίωνος Αντιοχείας κατά τον 5ο αιώνα αποτελεί
χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κατά την παραδοσιακή αντιοικουμενιστική θεολογική
προσέγγιση, ανάλογα χαρακτηριστικά διακρίνονται και στη σύγχρονη υπόθεση του
Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού.
Το 482 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ζήνων εξέδωσε το περίφημο Ενωτικό (Henotikon),
με σκοπό να αποκαταστήσει την ειρήνη μεταξύ των Χαλκηδονίων και των
αντιχαλκηδονίων. Αντί όμως να επιλύσει τη δογματική διαφορά, το Ενωτικό επέλεξε
τη μέθοδο της σιωπής. Απέφυγε να επαναλάβει με σαφήνεια τη δογματική διατύπωση
της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί των δύο φύσεων του Χριστού και επιδίωξε να
δημιουργήσει μία κοινή βάση αποδοχής μέσω ασαφών διατυπώσεων.
Η μέθοδος αυτή δεν ήταν ουδέτερη. Για τους υπερασπιστές της Χαλκηδόνας, η αποσιώπηση της δογματικής αλήθειας ισοδυναμούσε με έμμεση υπονόμευσή της. Η Εκκλησία δεν διαφυλάσσει την ενότητά της με διπλωματικές ισορροπίες αλλά με την ακριβή ομολογία της αλήθειας.
Ένα
"αλλιώτικο δέντρο" μέσα στον κήπο της Ορθοδοξίας
Πρωτοπρ. Ιωάννου
Γκιάφη,
Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου(ΜΑ)- Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου
Αγρινίου
Η καταξιωμένη
Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων Maria
Gianferrari σε ένα πόνημά της παρομοιάζει τον άνθρωπο μ'
ένα "δέντρο". Συγκεκριμένα
το τιτλοφορεί: "Γίνε δέντρο!" Παράξενος και συνάμα υπερρεαλιστικός ως
τίτλος. Κι όμως θέλοντας να τονίσει τη σπουδαιότητα της στροφής του καθενός
προς τη φύση, κάνει αυτόν τον ιδιότυπο συσχετισμό. Ειδικότερα γράφει ότι "όλοι είμαστε σαν δέντρα: η σπονδυλική μας
στήλη, κορμός. Το δέρμα μας, ο φλοιός. Η καρδιά μας που μας ζωοποιεί, μοιάζει
με ξύλο στο κέντρο του κορμού." Και μεις, όπως τα δέντρα, παίρνουμε
ενέργεια από τον αέρα και τον ήλιο. Αλλά κι όπως οι άνθρωποι κι αυτά
μοιράζονται την τροφή και τους διαθέσιμους πόρους. Και καταλήγει η συγγραφέας
στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι, εάν εμπνευστούν από
την ομορφιά και την αρμονία των υπέροχων δέντρων.
Όμως θα δημιουργηθεί ο εύλογος προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ του δέντρου και της Αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής που τιμά η Εκκλησία κατ' έτος στις 7 Ιουλίου; Την απάντηση μας τη δίδει ο ιερός υμνογράφος, όταν την ίδια την παρομοιάζει μ' ένα δέντρο με καρποφόρα κλαδιά. Θα σημειώσει: "Ῥίζης, εὐκλεοῦς Κυριακή, κλάδος ὡραιότατος ὤφθης, καρπὸν σωτήριον, φέρων τῆς ἀθλήσεως, τὰ κατορθώματα, καὶ μαραίνων ἐν χάριτι, φυτὰ ἀσεβείας." Η Αγία Κυριακή αναφέρει το στιχηρό του εσπερινού της 7ης Ιουλίου, προέρχονταν από ένδοξη "ρίζα" και φάνηκε σαν ένα πανέμορφο κλαδί το οποίο έφερε σωτήριο καρπό. Με τους αγώνες και το μαρτύριό της πρόσφερε τα κατορθώματα της πίστης και με τη χάρη του Θεού κατάφερε να μαράνει τα φυτά της ασεβείας. Επομένως κατανοείται πως συμβολικά χρησιμοποιείται η εικόνα του δέντρου προκειμένου να δηλωθεί η θεάρεστη βιωτή και οι μεγάλοι άθλοι της αγίας μέσα σε μια ειδωλολατρική εποχή.
Θάνος Ντόκος: Αυτοί που έκαναν ρώσικη…
σαλάτα τα απόρρητα της χώρας, λένε ότι θα προστατέψουν τα προσωπικά μας
δεδομένα
Ελευθέριος
Ανδρώνης·
Φαντάσου ότι είσαι ένας φαρσέρ και σου καρφώνεται η ιδέα να ξεγελάσεις τον Σύμβουλο Ασφαλείας ενός κυρίαρχου (υποτίθεται) κράτους, δηλαδή το δεξί χέρι του πρωθυπουργού για εθνικά ζητήματα υψίστης σημασίας. Στέλνεις 7-8 μηνύματα στο mail του συμβούλου αιτούμενος επικοινωνία μέσω βιντεοκλήσης. Κανείς δεν ιχνηλατεί την προέλευση τους και το αίτημα σου γίνεται δεκτό.
Όταν το θαύμα συναντά την αμφιβολία
Η Τοποθέτηση μας απέναντι στην όποια αμφισβήτηση περί της Θαυμαστής
Εμπειρίας του Μέγα σημείου - προειδοποίηση της Παναγίας σε μοναχή περί της
αφαιρέσεως Του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα των ναών.
Η εκκλησιαστική ιστορία αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα ότι η Υπεραγία
Θεοτόκος, ως στοργική Μήτηρ του Κυρίου και Μήτηρ όλων των πιστών, ουδέποτε
εγκατέλειψε την Εκκλησία στους καιρούς των δοκιμασιών.
Όταν η πίστη εδοκιμάζετο, όταν η ευλάβεια εψυχραίνετο και όταν η εκκλησιαστική συνείδηση κινδύνευε να ατονήσει, η Παναγία, κατά παραχώρηση του Θεού, έγινε πολλές φορές το μέσον παρηγορίας, ενισχύσεως και αφυπνίσεως.
Σχέση Κράτους και Εκκλησίας: Από τον Όθωνα στον Μητσοτάκη
Του Γιώργου
Ν. Παπαθανασόπουλου
Α΄ Μέρος
Οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας στο ανεξάρτητο Ελλαδικό κράτος ήταν ένα κακέκτυπο των σχέσεων αυτών που υπήρχαν κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Τότε ο Αυτοκράτορας (ανεξαρτήτως των πραγματικών γεγονότων) ήταν πιστός Χριστιανός, υπεύθυνος για την επικράτηση του χριστιανικού ηθικού νόμου και της έννομης τάξης και από αυτό το γεγονός αποκτούσε το δικαίωμα οι κληρικοί να του οφείλουν τέλεια υπακοή, όπως κάθε προστατευόμενος στον προστάτη του.
ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΡΑΣΟΦΟΡΑ ἢ ΜΗ
Δύο πολύ μικρά ἀποσπάσματα σε κύκλο Ἐρμηνείας Ἁγίας
Γραφῆς ἀνδρῶν, ἀπό τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη (Φλώρινα
13.2.1981 & 17.3.1981
(Το ἀφιερώνουμε στους επιστήμονας, στους χριστιανούς & στὰ ἰστολόγια
που μάχονται, στέκονται όρθια & διψοῦν για δικαιοσύνη
α) Σέ περίοδο παρακμῆς ατὰ ἀνθρωπάκια ποὺ δὲν προσέφεραν τίποτε στην κοινωνία αὐτὰ ἐπικρατοῦν ρασοφόρα ἢ μή, & οἱ ἄλλοι κάθονται στὴ γωνιά τους, πίνουν το κώνειο τους & καταδικάζονται σέ ἀφανισμό, γιατί δὲν ὑπάρχουν συμπαραστάται ν᾽ἀγωνιστοῦν ὑπέρ αὐτῶν….
Η απόλυτη ασέβεια: Διώξεις και παιχνίδια εξουσίας πάνω
από την ιερή μνήμη μιας μητέρας
Όταν το μίσος ξεπερνά κάθε ανθρώπινο όριο:
«Χριστιανοί» και «Αρχιερείς» που ξέχασαν την αγάπη και την ανθρωπιά και τι
πραγματικά πιστεύουν.
Μνημείο σκληρότητας και έλλειψης κάθε ίχνους χριστιανικού σεβασμού αποτελούν οι μεθοδευμένες ενέργειες και οι προσωπικές σκοπιμότητες που εκτυλίσσονται γύρω από το πρόσωπο του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Πάφου κκ Τυχικού.
Μέχρι πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια ἡ ἔκτρωση θεωρεῖτο ποινικὸ ἀδίκημα. Ὁ νόμος 1609/1986 (ἄρθρο 304 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα) ἀποποινικοποίησε τὶς ἐκτρώσεις. Ἡ ἔκτρωση, δηλαδὴ ἡ τεχνητὴ διακοπὴ τῆς ἐγκυμοσύνης, δὲν θεωρεῖται πλέον ἄδικη πράξη.
Μία γυναίκα 75χρονη νὰ πέφτει ἀπὸ τὸ μπαλκόνι της τυλιγμένη μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία, προκειμένου νὰ μὴ γίνει τὸ ἐθνικό μας σύμβολο παρανάλωμα τοῦ πυρός, ὁπωσδήποτε ἀποτελεῖ ὕψιστο μάθημα πατριωτισμοῦ. Ἂς σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι ἡ γυναίκα αὐτὴ στὴν τόσο κρίσιμη γιὰ τὴ ζωή της περίσταση, ὅταν ὅλη ἡ περιουσία της χανόταν μέσα στὶς φλόγες, δὲν σκέφθηκε τίποτε ἄλλο νὰ σώσει, οὔτε χρήματα οὔτε κοσμήματα, ἀλλὰ μόνο τὸ ἱερὸ σύμβολο τοῦ Ἔθνους μας. Ἡ ἴδια μάλιστα ἐκ τῶν ὑστέρων ἔκανε δηλώσεις λέγοντας ὅτι, «ἂν ἔφευγα (σ.σ. ἐννοεῖ τὸν θάνατο), νὰ πήγαινα σὰν Ἑλληνίδα μαζὶ μὲ τὴ σημαία».
Από τον Γερμανό Β΄ στον Τυχικό – Η διαχρονική μαρτυρία
της Ορθοδοξίας στην Κύπρο
Η Β΄ Επιστολή προς τους Κυπρίους, η πατερική παράδοση και ο σύγχρονος
εκκλησιαστικός προβληματισμός
Η εκκλησιαστική ιστορία της Κύπρου αποτελεί μία συνεχή πορεία δοκιμασιών, ομολογίας και αγώνα για τη διαφύλαξη της ορθόδοξης πίστης μέσα σε διαφορετικά ιστορικά πλαίσια. Από τη Λατινοκρατία μέχρι τη σύγχρονη εποχή, το κεντρικό ερώτημα παραμένει σταθερό: πώς διατηρείται ανόθευτη η παράδοση της Εκκλησίας μέσα σε συνθήκες θεολογικών και εκκλησιαστικών πιέσεων.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ
ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 6η
Ιουλίου 2026
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΔΙΩΓΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ
(Σχόλιο
στα αυξανόμενα φαινόμενα χριστιανοφοβίας στον σύγχρονο κόσμο)
Είναι ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στη σύγχρονη εποχή, η οποία προβάλλεται ως εποχή απεριόριστης ελευθερίας και καθολικής κατοχύρωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Χριστιανισμός εξακολουθεί να καταγράφεται, σύμφωνα με διεθνείς εκθέσεις και επίσημα στοιχεία οργανισμών, ως η πλέον διωκόμενη θρησκεία παγκοσμίως. Ακόμη περισσότερο προκαλεί προβληματισμό το γεγονός ότι οι διώξεις αυτές δεν εκδηλώνονται μόνον σε χώρες με αλλόθρησκα ή αυταρχικά καθεστώτα, αλλά εμφανίζονται πλέον και σε κράτη του λεγομένου δυτικού κόσμου, τα οποία επί μακρόν θεμελίωσαν την πολιτισμική και ιστορική τους ταυτότητα επάνω στις χριστιανικές αρχές και αξίες.
Κριτικὴ προσέγγισις τοῦ Ἐπισκόπου Ἀνδίδων
Τοῦ κ. Δημητρίου
Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ πρόσφατη ἀνακοίνωση τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σχετικὰ μὲ τὴν ἐκλογή τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Ἰσιδώρου ὑπὸ τὸν ψιλὸν τίτλον τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ἀνδίδων, ὡς βοηθοῦ ἐπισκόπου παρὰ τῷ Πατριάρχῃ, προκάλεσε ποικίλα σχόλια στοὺς θεολογικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους. Ἐνῷ οἱ ἐπίσημοι ἐκκλησιαστικοὶ δίαυλοι ἔσπευσαν νὰ χαιρετήσουν τὴν ἐκλογὴ ὡς «ἐπιστέγασμα καὶ ἀναγνώριση πολυετοῦς διακονίας», μιὰ προσεκτική, κριτικὴ ἀνατομὴ τῶν γεγονότων, τῆς ἀκαδημαϊκῆς πορείας τοῦ νεοεκλεγέντος καὶ τῆς ἴδιας τῆς διαδικασίας, καθὼς καὶ ἡ ἐπιλογὴ τοῦ χρόνου ἐκτελέσεώς της, ἐγείρει βαθύτατα ἐρωτήματα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀποσιωπηθοῦν.
Τι σημαίνει ότι η Εκκλησία είναι «Αποστολική»;
π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
Η αποστολικότητα της Εκκλησίας: θεολογική θεμελίωση και εκκλησιολογική
σημασία
Η αποστολικότητα αποτελεί ένα από τα τέσσερα θεμελιώδη γνωρίσματα της Εκκλησίας, όπως αυτά διατυπώνονται στο Σύμβολο της Πίστεως: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Ο όρος «Αποστολική» δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην ιστορική προέλευση της Εκκλησίας από τους Αποστόλους, αλλά εκφράζει τη διαχρονική και οργανική συνέχειά της με τον αποστολικό Σύλλογο, τόσο ως προς τη θεσμική της συγκρότηση όσο και ως προς την πιστή διαφύλαξη της αποστολικής πίστεως. Η αποστολικότητα αποτελεί, συνεπώς, ουσιώδες εκκλησιολογικό γνώρισμα, το οποίο διασφαλίζει την ταυτότητα, τη γνησιότητα και τη συνέχεια της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία.
ΕΠΕΙΓΟΝ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗΣ
ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ
Προειδοποίηση της Παναγίας για την αφαίρεση Του Εσταυρωμένου από την Αγία
Τράπεζα σε μοναχή.
Μία συγκλονιστική μαρτυρία, η οποία τις προκαλεί έντονο προβληματισμό και
βαθιά συγκίνηση έρχεται να φωτίσει με δραματικό τρόπο το ζήτημα της
αφαίρεσης του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα ναών.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία μοναχής από την Αττική, (τα στοιχεία της οποίας γνωρίζουμε) πνευματικού τέκνου του Αγίου Πορφυρίου, η ίδια βίωσε μία ιδιαίτερη πνευματική εμπειρία, κατά την οποία είδε την Υπεραγία Θεοτόκο ενύπνιο ντυμένη στα μαύρα, με μορφή μοναχής. Όπως περιγράφει, η Παναγία εμφανίστηκε με πρόσωπο γεμάτο θλίψη, δάκρυα και βαθιά οδύνη. Ταυτόχρονα, η στάση της ήταν αυστηρή και γεμάτη αγανάκτηση και θυμό για όσα συμβαίνουν σχετικά με την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου.
π. ΗΛΙΑΣ Γ.
ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
Ουράνιος Έρως: Η πορεία της ψυχής προς τον Χριστό
Η ανθρώπινη καρδιά, από τότε που γεννήθηκε πάνω στη γη, κουβαλά μέσα της μια μυστική νοσταλγία. Δεν γνωρίζει πάντοτε τι είναι αυτό που ποθεί, ούτε μπορεί να το περιγράφει με λόγια. Ωστόσο, σε στιγμές σιωπής και βαθιάς εσωτερικής καθαρότητας, κάτι μέσα της αναστενάζει, σαν να θυμάται έναν χαμένο Παράδεισο. Αυτός ο αναστεναγμός είναι η κλήση του Θεού. Είναι η φωνή του Χριστού που μιλά στον άνθρωπο ήδη πριν ο άνθρωπος προφέρει το πρώτο Του όνομα.
Ἡ ὑποδούλευσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς
σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ
Τοῦ κ. Nicolò Ghigi, ὑποψ.
διδάκτορος, Scienze dell’ Antichitá,
Πανεπιστήμιον Ca Foscari, Venezia
Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,
Τὸ παρὸν συνέδριο, στὸ ὁποῖο ἔχω τὴν τιμὴ νὰ συμμετέχω, τονίζει τὶς σκοτεινὲς συσχετίσεις ἀνάμεσα στὶς προσπάθειες ὑπονομεύσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω, μέσῳ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ στὰ στρατηγικὰ συμφέροντα ὁρισμένων παγκόσμιων δυνάμεων γιὰ τὸν ἀφανισμὸ αὐτοῦ ποὺ οἱ ἴδιες θεωροῦν ὡς ἕνα ἁπλό γεωπολιτικὸ χῶρο, δηλαδὴ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο.
Το μέγα
ατόπημα των συμπροσευχών μετά βουδιστών και βραχμάνων
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Πως μπορεί ένας Ορθόδοξος να συμπροσεύχεται μετά βουδιστών και βραχμάνων, οι οποίοι αρνούνται την Ανάσταση του Χριστού και βιώνουν το έρεβος του θανάτου; Η συμπροσευχή μόνο εν αληθεία νοείται. Αυτό δυστυχώς στις μέρες μας αυτό αγνοείται σκανδαλίζοντας τους πιστούς.
Κυρ. Ε΄ τοῦ Ματθαίου (Ματθ.
8,28 - 9,1)
Οἱ σύγχρονοι Γαδαρηνοὶ.
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος
Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
«Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τὸν ὁρίων αὐτῶν» (Ματθ. 8,34)
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.8,28-9,1]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου
Μυτιληναίου με θέμα:
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης
στις 24-7-1994] (Β301)
Σήμερα μας διηγείται, αγαπητοί μου, ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος, την παρουσία δύο δαιμονιζομένων ανθρώπων που συνήντησε ο Κύριος στην περιοχή των Γεργεσηνών. Γράφει ο ιερός ευαγγελιστής: «Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης». Δηλαδή όταν ο Κύριος ήλθε απέναντι, πέρασε απέναντι από τη λίμνη -δυτικά ήταν η Καπερναούμ, απέναντι, ανατολικά ήταν τα Γέργεσα, η περιοχή των Γεργεσηνών και ήταν εκεί μία πεντάπολις κ.λπ. - όταν λοιπόν εκεί, λέγει, πέρασε ο Κύριος, τότε εμφανίστηκαν δύο δαιμονιζόμενοι που εξήρχοντο από τα μνημεία. Κατοικούσαν στα μνημεία. Τα μνημεία ήταν θολωτοί τάφοι σε βράχους, κοιλώματα, κι εκεί μέσα έμεναν· που έβαζαν τους νεκρούς. «Χαλεποί λίαν». «Φοβεροί στην εμφάνισή τους». Ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει από εκείνον τον δρόμο. Εφοβούντο οι άνθρωποι να περάσουν από εκείνον τον δρόμον.
