«...ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ...» (
Ιωάν. 1, 47)
Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος
Θεολογίας
Εισήλθαμε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, σε μία περίοδο,
κατά την οποία ο άνθρωπος καλείται με τον ψυχοσωματικό του αγώνα, να κατανοήση
σε ποια κατάσταση βρίσκεται και να επαναπροσδιορίση την σχέση του με τον
Δημιουργό του Θεό. Αφορμή γι᾽ αυτό μας δίδει το ευαγγελικό ανάγνωσμα της πρώτης
Κυριακής των Νηστειών. Σε αυτό βλέπουμε ότι ο Θεάνθρωπος Κύριος κάλεσε στο έργο
του τον Απόστολο Φίλιππο, ο οποίος με την σειρά του καλεί τον φίλο του Ναθαναήλ. Ο δεύτερος,
όμως, έχει τις αντιρρήσεις του, στις οποίες ο Φίλιππος απαντά με το «έρχου και
ίδε» (Ιωάν. 1, 47).
Ο Ναθαναήλ υπακούει σε αυτήν την πρόσκληση και προσέρχεται
στον Ιησού Χριστό. Καθώς πλησίασε, είδε εκ πρώτης όψεως έναν άνθρωπο, όπως και
οι λοιποί. Και πραγματικά έτσι ήταν, εφ᾽ όσον ο Χριστός έλαβε οντολογικώς την
ανθρώπινη φύση και την ένωσε με την Θεία Του φύση «ατρέπτως, ασυγχύτως,
αδιαιρέτως», γενόμενος τέλειος κατά πάντα άνθρωπος. Διαπιστώνει, όμως, ο
Ναθαναήλ από τα λεγόμενα του Χριστού ότι δεν είχε εμπρός του έναν απλό άνθρωπο,
αλλά κάποιον, ο οποίος ήταν Παντογνώστης. Γνώριζε τα παρελθόντα, τα παρόντα και
τα μέλλοντα. Χαρακτηριστικό που φανερώνει την Θεία φύση, τον Θεό.