ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΛΟΥΚΑ (ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«· οἵ
καί ἐκδύσαντες αὐτόν καί πληγάς ἐπιθέντες...».
Ἀπέκδυσαν
οἱ δαίμονες τόν Ἀδάμ παγγενῆ ἀπό τά δῶρα τῆς ἀρχεγόνου δικαιοσύνης· τό
πρωτόκτιστον κάλλος καί τήν ὡραιότητα τήν πρώτην, ἐξαιτίας τῆς
φιλαυτίας-φιλαμαρτίας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός δέν ἦταν δυνατόν νά δεχθεῖ τήν
διαιώνιση αὐτῆς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους· «...ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν
υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός,γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ,
ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν».
Ὁ
Χριστός, ἁγία γερόντισσα, ἐπιθυμεῖ τό πλάσμά Του ὄχι νά κατεβαίνει, ὄχι ἀπό «Ἱερουσαλήμ
εἰς Ἰεριχώ» καί νά πληγώνεται ἀπό τούς δαίμονες· ἀλλά νά ἀνεβαίνει, χάριτι Θεοῦ,
στήν εἰρήνη, στό κάλλος, στόν θρόνο τῆς θεολογίας, θεατής τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ.
Κάλλος ἀληθινό καί ἐρασμιώτατο πού θεωρεῖται μόνο ἀπό τόν καθαρμένο στό νοῦ, τοῦ
ὁποίου κάλλους, ὅποιος τό ἀντικρύσει δέχεται κάτι ἀπό αὐτό σάν νά
ξαναχρωματίζεται στό πρόσωπό του μέ μιά χαριτωμένη λάμψη, ἡ ἀρχική Δημιουργία.
Ὁ
Θεός, ἀδελφοί, σήμερα δέν νομοθετεῖ γιά ἕνα ἔθνος, ἀλλά νομοθετεῖ σέ ὅλη τήν Οἰκουμένη.
Περιθάλπει καί σηκώνει τήν πληγωμένη ἀνθρωπότητα· ἀφήνει αἰώνια παρακαταθήκη
στήν Ἐκκλησία Του τά δύο «δηνάρια»· τό κήρυγμα καί τά ἄχραντα μυστήρια ὡς
φάρμακα καί ἐπιδέσμους σωτηρίας.
