π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι ετεροδιδασκαλούντες (Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

[:Πράξεις 20, 16-18 και 28-36]

  Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

« ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΝΤΕΣ»

 εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 11-6-1989]  (Β217)                                     

   Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, επιστρέφει από την περιοδεία του στην Ελλάδα κατευθυνόμενος προς Ιερουσαλήμ. Το ταξίδι του ήτο δια θαλάσσης. Σε κάποια λιμάνια σταθμεύει, για να δει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, πώς πηγαίνουν οι Εκκλησίες που είχε ιδρύσει. Εστάθμευσε και εις την Μίλητον. Δεν πήγε εις την Έφεσον, διότι δεν έμενε χρόνος, αλλά μετεκάλεσε, δηλαδή εκάλεσε από την Έφεσον τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου, για να τους δει για λίγο, ακριβώς για να μη χρονοτριβήσει, επειδή εβιάζετο να πάγει εις τα Ιεροσόλυμα και να προλάβει την εορτήν της Πεντηκοστής. Η συνάντησίς του αυτή με τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου, έμεινε ιστορική. Και είναι μία από τις ένδοξες σελίδες της Καινής Διαθήκης από πλευράς ποιμαντικής, αλλά και διότι εκεί εις ό,τι διημείφθη και είπε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, εκεί και ξεδιπλώθηκε η απέραντη ψυχή του Παύλου, σε ένα ανείπωτο ουράνιο μεγαλείο.

      Είναι μία αθάνατη όντως ποιμαντική σελίδα αυτή της Καινής Διαθήκης. Μια σελίδα γραμμένη όντως από το Πνεύμα το Άγιον. Θα μείνουμε σε ό,τι ειπώθηκε, μόνο σε ένα βαρυσήμαντο σημείον, το οποίον αποτελεί και ένα κεντρικόν μέρος, κεντρικό σημείο της όλης του αυτής ομιλίας. Αναφέρεται στο θέμα ότι μετά την αναχώρησή του θα εισορμούσαν «λύκοι βαρεῖς», δηλαδή αιρετικοί εις το ποίμνιον της Εκκλησίας της Εφέσου και θα το κατεσπάρασσαν. «Ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο(:Διότι γνωρίζω τούτο, λέγει), ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς(:Μετά την εδώ άφιξίν μου κι όταν θα αναχωρήσω, θα εισέλθουν λύκοι βαρείς)εἰς ὑμᾶς(:στην Εκκλησία της Εφέσου), μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου(:δεν θα λυπώνται καν το ποίμνιο, όταν θα το κατασπαράσσουν) καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν(:Αλλά και κάποιοι από σας που με ακούτε τώρα, θα σηκωθούν και θα αρχίσουν να ομιλούν πράγματα ανορθόδοξα, διεστραμμένα, με σκοπό να αποσπούν τους μαθητάς και να τους κάνουν οπαδούς των). Διὸ γρηγορεῖτε (:Γι'αυτό μένετε ξύπνιοι, μένετε άγρυπνοι και προσέχετε και τον εαυτόν σας και το ποίμνιο που σας ενεπιστεύθη ο Κύριος)».  

Άγιος Νεομάρτυς Παύλος ο Πελοποννήσιος.

 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ Ο ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Οι Νεομάρτυρες λαμπρύνουν την Εκκλησία μας ως αστέρες απαστράπτοντες. Με την αμετακίνητη πίστη τους στον αληθινό Τριαδικό Θεό και την ομολογία τους στην Ορθοδοξία μας, ως τη μόνη αληθινή και σώζουσα πίστη, αναβίωσαν τα μαρτύρια των πρώτων Χριστιανών. Με τα δικά τους μαρτύρια διέσωσαν την Ορθοδοξία και στήριξαν το δοκιμαζόμενο Γένος  μας στα μαύρα χρόνια της τουρκικής δουλείας. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυς Παύλος ο Πελοποννήσιος.

     Τόπος καταγωγής του το χωριό Σοποτό της Επαρχίας Καλαβρύτων. Γεννήθηκε στα 1790 από γονείς φτωχούς, αλλά ευσεβείς και ενάρετους. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Παναγιώτης. Μέσα στη φτώχεια και την καταπίεση των κατακτητών Τούρκων, φρόντισαν οι γονείς του να τον αναθρέψουν με την πίστη στο Θεό και να τον εμποτίσουν με τις χριστιανικές αρετές, που πρέπει να έχει ένας αληθινός Χριστιανός.

       Όταν έγινε έφηβος, και μη έχοντας τα μέσα να ζήσει στο φτωχό ορεινό χωριό του, αποφάσισε να πάει στην Πάτρα, για την αναζήτηση καλλίτερης ζωής. Προσκολλήθηκε σε κάποιον βιοτέχνη υποδηματοποιό και έμαθε την τέχνη του σανδαλοποιού, υποδεικνύοντας ενάρετο βίο και σεβασμό προς όλους.

Πιστεύουμε σ ̓ αὐτὸν ποὺ ζῇ καὶ βασιλεύει. (†Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Πέμπτη τῆς Ἀναλήψεως

Πιστεύουμε σ ̓ αὐτὸν ποὺ ζῇ καὶ βασιλεύει.

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» (θ. Λειτ.)

Ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, πάντοτε θρησκεύει. Εἶνε ἔμφυτη στὴν καρδιά του ἡ ἰδέα τοῦ Θεοῦ, καὶ κανείς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ξερριζώσῃ. Ὅπως ἀγαπάει τὸ παιδὶ τὴ μάνα καὶ ἡ μάνα τὸ παιδί, ἔτσι μέσα μας, πιὸ ἰσχυρὸ κι ἀπὸ τὸ μητρικὸ φίλτρο, εἶνε τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα. Ὁ ἄνθρωπος πάντοτε θρησκεύει. Τί θὰ πῇ θρησκεύει; Πιστεύει. Καὶ τί πιστεύει; Ὅτι ὑπάρχει Θεός, ὅπως ἄλλωστε εἶνε καὶ λογικό. Σὲ ὅλους ὑπάρχει ἡ πίστι σὲ Πλάστη ποὺ δημιούργησε τὰ σύμπαντα.

Ο άνθρωπος που δεν τον ήθελε ο λαός… αποφάσισε ότι φταίει ο λαός

Ο άνθρωπος που δεν τον ήθελε ο λαός… αποφάσισε ότι φταίει ο λαός

Δρ.Νικόλαος Γεωργίου, Παφίτης Ιατρός εις χώρα του Εξωτερικού

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου η ειρωνεία ξεπερνά ακόμη και τη φαντασία. Μία από αυτές φαίνεται πως ζούμε σήμερα στην Εκκλησία της Κύπρου.

Πορτογαλία: Οι «Therians» και η νέα μόδα αποκτήνωσης – Ο άνθρωπος «παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι και ὡμοιώθη αὐτοῖς»

Πορτογαλία: Οι «Therians» και η νέα μόδα αποκτήνωσης – Ο άνθρωπος «παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι και ὡμοιώθη αὐτοῖς»

Όταν οι άνθρωποι φτάνουν σε σημείο να θέλουν να εξεταστούν από κτηνίατρο, τότε ξέρεις στα σίγουρα ότι η ανθρωπότητα έχει πιάσει πάτο

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Η Ανάληψη του Κυρίου - Υπομνηματισμός της Ευαγγελικής περικοπής από τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ[:Λουκ. 24,36-53]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΥΡΙΛΛΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

     «Ταῦτα δὲ αὐτῶν λαλούντων αὐτὸς ὁ ᾿Ιησοῦς ἔστη ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν (:Και ενώ μιλούσαν γι’ αυτά, ξαφνικά ο ίδιος ο Ιησούς στάθηκε ανάμεσά τους και τους λέει: ‘’Να είναι μαζί σας ειρήνη’’)»[Λουκά 24,36].

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Η Ανάληψη του Κυρίου – Β΄ απομαγνητοφωνημένη ομιλία με υπομνηματισμό της ΙΔ΄Κατηχήσεως προς Φωτιζομένους του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων & ΚΖ΄- Λ΄

 

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ[:Πράξεις 1,1-12]

Β΄ απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με υπομνηματισμό της ΙΔ΄Κατηχήσεως προς Φωτιζομένους

του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, && ΚΖ΄- Λ΄,

«εἰς τὸ καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ

καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς καὶ καθίσαντα ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός»

εκφωνήθηκε στον Ι.Ν. αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης στις 15-12-1986]   [Θέμα 97^ον, μέρος ΙΑ΄]

      Ενθυμείσθε ότι ο άγιος Κύριλλος εθεώρησε ως γνωστά τα της Αναλήψεως του Κυρίου, γι΄αυτό και δεν είπε πολλά πράγματα εις τους Κατηχουμένους του, επειδή είχαν ακούσει περί της Αναλήψεως την προτεραίαν, την προηγούμενη ημέρα, την Κυριακή. Όπως το βλέπομε εδώ, που λέει «Κυριακή», συνεπώς η κατήχησις εγίνετο ημέρα Δευτέρα. Πιστεύω ότι δεν ήταν μόνο κάθε Δευτέρα, αλλά όπως συμπίπτει η περίπτωσις, ότι το θέμα εκείνο ήταν μετά την Κυριακή, για εκείνη τη φορά, ημέρα Δευτέρα.

    Δεν θα ήθελα όμως, αγαπητοί μου, να μείνομε εμείς χωρίς κάτι συμπληρωματικό από το θέμα της Αναλήψεως του Κυρίου, γιατί είναι πολύ μεγάλο θέμα. Βέβαια δεν θα επιστρατεύσω πολλά χωρία παρά μόνον ένα από την Αγία Γραφή, από τις Πράξεις των Αποστόλων, που αναφέρεται εις το θέμα της Αναλήψεως του Χριστού.

    Όπως θα γνωρίζετε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, τελειώνει το ομώνυμο Ευαγγέλιό Του με το γεγονός της Αναλήψεως του Χριστού. Και το βιβλίο των Πράξεων που έγραψε ο ίδιος, το αρχίζει με την Ανάληψιν του Χριστού· που δείχνει ένα κοινό σημείο συνεχείας, μεταξύ Ευαγγελίου και βιβλίου Πράξεων των Αποστόλων. Έτσι, εις μεν το Ευαγγέλιό του λέγει πολύ λίγα πράγματα, πολύ περιληπτικά, ακριβώς διότι είχε κατά νου να γράψει περισσότερα εις το βιβλίο των Πράξεων.

     Μας λέγει λοιπόν ο ευαγγελιστής Λουκάς ότι ο Κύριος σαράντα ημέρες ήτο ὀπτανόμενος, εμφανιζόμενος εις τους μαθητάς Του και τους ωμίλει περί της βασιλείας του Θεού, περί των μυστηρίων της βασιλείας του Θεού. Την 40ήν ημέρα, μας σημειώνει εδώ ο ευαγγελιστής Λουκάς, ότι αφού επήρε τους μαθητάς Του, σε κάποιο σημείο, γνωρίζομε από το Ευαγγέλιον ότι αυτό είναι το όρος των Ελαιών, και όπως ήδη το είπαμε, αυτό μας το αναφέρει ο άγιος Κύριλλος, που είναι η πύλη επιστροφής. Η Βηθλεέμ είναι η πύλη ερχομού εις τον κόσμον και το όρος των Ελαιών είναι η πύλη της αναχωρήσεως.

Πῶς εἶναι δυνατόν νά ὀνομάζουμε σήμερα τούς παπικούς «ἀδελφή ἐκκλησία» καί νά πολυχρονίζουμε τόν πάπα μέσα στό ἴδιο μας τό πατριαρχεῖο;

Πῶς εἶναι δυνατόν νά ὀνομάζουμε σήμερα τούς παπικούς «ἀδελφή ἐκκλησία» καί νά πολυχρονίζουμε τόν πάπα μέσα στό ἴδιο μας τό πατριαρχεῖο;

ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΠΟΥ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων, Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, Κατήχησις ΙΕ΄

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων,

Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, Κατήχησις ΙΕ΄

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΟΓΜΑΤΙΣΑΝ ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΡΘΟ ΒΙΟ.

20/05/2026

Ἐπιμέλεια: Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας

Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες,

σήμερα εἶναι μία ἑορτή μεταξὺ δύο φωτεινῶν καὶ σωτηρίων ἑορτῶν (τῆς Ἀναλήψεως καὶ τῆς Πεντηκοστῆς). Σήμερα, μεταξὺ δύο μεγάλων μέχρι τὸν οὐρανὸ πανηγύρεων παρουσιάζονται οἱ πολύφωτοι ἀστέρες. Σήμερα, μεταξὺ τῶν δύο ἁρμάτων ποὺ ἔχουν δρόμο τὸν οὐρανὸ ἐμφανίζονται 318 ἁρματηλάτες, ὄχι βέβαια γὰ νὰ διευθύνουν τὴν ὁρμὴ αὐτῶν τῶν δύο κατευθυνομένων ἁρμάτων, ἀλλὰ γιὰ νὰ διευθύνουν αὐτοὺς ποὺ ἀπιστοῦν γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνεβεῖ ἐπάνω στὰ ἅρματα καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὴν πίστη. Γιὰ τὸ ὅτι τὸ μὲν ἕνα ἅρμα ἀνέβασε ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὶς οὐράνιες ἁψίδες καὶ τοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα ἀπὸ τὴ γῆ, τὸν σαρκοφόρο Θεό Λόγο, τὸ δὲ ἄλλο ἅρμα ὅτι τὸν ἄλλο «Παράκλητο» (Ἰωάννου 14,16), (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) ἀντὶ γιὰ τὸν Χριστὸ ποὺ ἀναλήφθηκε, Tὸν κατέβασε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ «σὰν ἄνεμος ποὺ φυσοῦσε δυνατά» (Πράξεις 2,3), γιὰ νὰ ἐκπληρωθεῖ ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἔλεγε ὅτι: «Σᾶς συμφέρει νὰ φύγω ἐγώ. Γιατί ἂν ἐγὼ δὲν φύγω δὲν θὰ ἔρθει σὲ 'σᾶς ὁ Παράκλητος, ἐνῶ ἂν πάω ἐκεῖ θὰ τὸν στείλω σὲ 'σᾶς. Καὶ ὅταν ἔλθει ἐκεῖνος θὰ ἐλέγξει τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἁμαρτία, γιὰ τὴ δικαιοσύνη καὶ γιὰ τὴν κρίση» (Ἰωάννου 15, 7-8).

Η Εκκλησία χωρίς τον λαό δεν είναι Εκκλησία

Η Εκκλησία χωρίς τον λαό δεν είναι Εκκλησία

Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από την αλλαγή του τρόπου εκλογής επισκόπων και μητροπολιτών στην Εκκλησία της Κύπρου δεν είναι μια απλή διοικητική μεταρρύθμιση. Είναι ένα βαθύ εκκλησιολογικό, δημοκρατικό και ηθικό ζήτημα. Και γι’ αυτό προκαλεί τόσο έντονη αντίδραση σε μεγάλο μέρος του πληρώματος της Εκκλησίας.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί … ἀνελήφθη ἐν δόξῃ»

 

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ[:Πράξεις 1,1-12]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου  με θέμα:

Εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί … ἀνελήφθη ἐν δόξῃ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-5-2001]

     Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μένει έκθαμβη μπροστά στο γεγονός της Αναλήψεως στον ουρανό του ιδρυτού της και Κυρίου της. Έζησε την Σάρκωσιν του Θεού Λόγου, Τον είδε να κηρύττει ως «ἐξουσίαν ἔχων», Τον θεώρησε επί του Σταυρού, διεπίστωσε την Ανάστασή Του και τώρα Τον βλέπει με δέος να ανέρχεται μετά σαρκός εις τον ουρανόν. Αυτός ο κύκλος, ή αυτή, αν θέλετε, η βύθισις του Θεού Λόγου μέσα στη δημιουργία Του και η εκ νέου ανάδυσή Του, αφού στάθηκε «σκυλευτής», λαφυραγωγός των ιδίων Του κτισμάτων, που ο διάβολος είχε ιδιοποιηθεί, άφησε εκπλήκτους τους ανθρώπους. Όλη αυτή την ιστορία –του εκτός ιστορίας Θεού, βέβαια- με λακωνικό τρόπο και ποιητικό ταυτόχρονα, εκφράζει ο απόστολος Παύλος στην πρώτη του επιστολή στον Τιμόθεο. Γράφει: «Καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον· Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Είναι στο τρίτο κεφάλαιο της πρώτης προς Τιμόθεον επιστολής. Το κείμενο αυτό είναι μία συντομοτάτη περίληψις του Χριστιανισμού. Και μάλιστα, για λόγους αναδείξεως, αρχίζει με την Ενανθρώπηση και τελειώνει με την Ανάληψη.

Η Ανάληψη του Κυρίου - Υπομνηματισμός της Αποστολικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [:Πράξ. 1, 1-12]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

    «Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων,ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος Ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη(:το πρώτο βιβλίο, που ονομάζεται Ευαγγέλιο, το έγραψα, Θεόφιλε, για να εξιστορήσω σε αυτό περιληπτικά όλα όσα έκανε και δίδαξε ο Ιησούς από την αρχή της δημόσιας δράσεώς Του μέχρι την ημέρα που αναλήφθηκε στους ουρανούς, αφού προηγουμένως με συνεργό και το Άγιο Πνεύμα έδωσε εντολές στους αποστόλους που είχε διαλέξει ο Ίδιος)»[Πράξ. 1,1-2]

Βιβλική, Πατερική και ποιμαντική προσέγγιση στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

             ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Βιβλική, Πατερική και ποιμαντική προσέγγιση στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας

Το θέμα της ανθρώπινης ύπαρξης, των παθών και της πνευματικής θεραπείας αποτελεί κεντρικό άξονα της Ορθόδοξης Θεολογίας και πνευματικότητας. Μέσα στην ιστορία, η Ορθόδοξη Εκκλησία κλήθηκε πολλές φορές να συναντήσει τον άνθρωπο εκεί όπου αυτός πονά, αγωνίζεται, αμφιβάλλει και πληγώνεται. Σ᾽ αυτές τις στιγμές, η Εκκλησία δεν προσέρχεται με διάθεση ηθικής καταγγελίας, ούτε με τη σκληρότητα ενός δικαστή, αλλά με την τρυφερή φιλανθρωπία του Χριστού, ο Οποίος έγινε άνθρωπος «ἵνα τόν ἄνθρωπον θεώσῃ».

Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου

«ΑΝΕΒΗ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΑΛΑΛΑΓΜΩ, ΚΥΡΙΟΣ ΕΝ ΦΩΝΗ ΣΑΛΠΙΓΓΟΣ»

(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου)

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητή

       Η εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού αποτελεί έναν χαρμόσυνο εορτολογικό σταθμό μέσα στην όντως ευφρόσυνη αναστάσιμη περίοδο της Εκκλησίας μας. Με αισθήματα αγαλλιάσεως οι ορθόδοξοι πιστοί κατακλύζουμε την ιερή αυτή ημέρα τους ναούς για να αναπέμψουμε ευχαριστήριες ωδές στο Σωτήρα και Λυτρωτή μας Κύριο και να υμνήσουμε την αγία Ανάληψή Του στους ουρανούς, εκεί από όπου καταδέχθηκε να κατέβει, προκειμένου να επιτελέσει το σωτήριο έργο του ανθρωπίνου γένους (Ιωάν.3,13.Φιλιπ.2,6-11). Υμνούμε την επάνοδό Του στο θείο θρόνο της άφατης μεγαλοσύνης Του, στα δεξιά του Θεού Πατέρα, προς τον Οποίο θα είναι εσαεί ο μεγάλος και αιώνιος μεσίτης μας (Α΄Τιμ.2,5).

       Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μετά την λαμπροφόρο Ανάστασή Του από τους νεκρούς, δεν εγκατέλειψε αμέσως τον κόσμο, αλλά συνέχισε για σαράντα ημέρες να εμφανίζεται στους μαθητές Του (Πράξ.1,3). Αυτές οι μεταναστάσιμες εμφανίσεις Του προς αυτούς είχαν πολύ μεγάλη σημασία. Έπρεπε οι πρώην δύσπιστοι και φοβισμένοι μαθητές να βιώσουν το γεγονός της Αναστάσεως του Διδασκάλου τους και να αποβάλλουν κάθε δισταγμό και ψήγμα απιστίας για Εκείνον. Έπρεπε να αποβάλλουν κάθε ίχνος λαθεμένης μικροεθνικιστικής ιουδαϊκής αντίληψης για το Μεσσία. Να συνειδητοποιήσουν πλήρως τον πανανθρώπινο χαρακτήρα του απολυτρωτικού έργου του Σωτήρα και να ξεχάσουν κάθε σκέψη για «ανάσταση του βασιλικού θρόνου του Δαβίδ» και την κυριαρχία του κόσμου. 

Παιδιά νύφες στο Αφγανιστάν

Το BBC προβάλλει πατέρα που πουλάει τις 7χρονες κόρες του για γάμο και μιλά για «αβάσταχτες επιλογές»

Με τα μικρά κορίτσια να τον κοιτούν αποσβολωμένα, χωρίς, ίσως, να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει, ο Αμπντούλ Ρασίντ Αζίμι βάζει τα κλάματα λέγοντας «μου ραγίζει την καρδιά, αλλά είναι ο μόνος τρόπος»

Αίσθηση προκαλεί ρεπορτάζ του BBC για τις «αβάσταχτες επιλογές» γονέων στο Αφγανιστάν οι οποίοι φτάνουν στο σημείο να πουλούν τα παιδιά τους επειδή δεν μπορούν να βρουν δουλειά και έχουν χρέη.

Σε ένα από τα αποσπάσματα του ρεπορτάζ του βρετανικού καναλιού, πρωταγωνιστούν ο Αμπντούλ Ρασίντ Αζίμι και οι επτάχρονες δίδυμες κόρες του, η Ρόκια και η Ροχίλα.

Στο βίντεο φαίνεται ο Αφγανός πατέρας να περιγράφει γιατί, όπως γράφει το BBC, αποφάσισε να κάνει «απελπισμένες επιλογές» όπως το να τις πουλήσει για γάμο ή για να γίνουν υπηρέτριες.

Μέγας Κωνσταντίνος: Ο Μεγάλος της Εκκλησίας και της Ιστορίας

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΝΤΑΝΤΙΝΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Στις 21 Μαΐου η Εκκλησία μας εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά τη μνήμη των αγίων ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης. Τόσο ο Μέγας Κων/νος, όσο και η αγία μητέρα του Ελένη ανήκουν στις μεγάλες προσωπικότητες της Εκκλησίας μας, διότι η συμβολή τους για την κατάπαυση των διωγμών και την εδραίωση της Εκκλησίας υπήρξε καθοριστική. Επίσης ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν είναι μεγάλος μόνο για την Εκκλησία μας, αλλά και για την παγκόσμια ιστορία, διότι ανήκει στους μεγάλους ηγέτες όλων των εποχών, έχοντας βάλλει τη δική του σφραγίδα στη ροή των ιστορικών πραγμάτων, και για τούτο δικαία του απονεμήθηκε ο τίτλος του μεγάλου.

        Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν γιος του ελληνοϊλλυρικής καταγωγής Ρωμαίου αξιωματούχου Κωνστάντιου Χλωρού, ο οποίος κατόπιν ανακηρύχτηκε Καίσαρας και Αύγουστος και ανέλαβε τη διοίκηση των δυτικών επαρχιών της απέραντης αυτοκρατορίας. Η μητέρα του Ελένη, ελληνικής καταγωγής, από το Δρέπανο της Βηθυνίας της Μ. Ασίας, στολισμένη με εξαιρετικό κάλλος σώματος και ψυχής, ασπάστηκε νωρίς τον Χριστιανισμό, ο οποίος βρισκόταν ακόμη σε απηνή διωγμό από τους ειδωλολάτρες αυτοκράτορες, τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία και τους δεισιδαίμονες όχλους. Το 274 γέννησε τον Κωνσταντίνο στην πόλη Ναϊσό, σημερινή Νίσσα της Σερβίας.

Άγιος Κύριλλος Βʹ του Ροστώβ (21 Μαΐου)

῞Αγιος Κύριλλος Βʹ τοῦ Ροστώβ

῾Ο ἅγιος Κύριλλος, ̉Επίσκοπος Ροστώβ, ἐξελέγη ὡς Μητροπολίτης Ροστώβ ὅταν ἦταν ἡγούμενος τῆς Μονῆς Γεννήσεως τοῦ Βλαντυμύρ καί ἐποίμανε τήν ἐπισκοπή τοῦ Ροστώβ ἀπό τό 1231 ἔως τό 1262.

   ῾Ο ῞Αγιος διακρίθηκε γιά τόν ἀσκητικό βίο του καί τό χάρσμα τοῦ κηρύγματος. Πλήθη λαοῦ συνέτρεχαν ἀπό τό Ροστώβ καί τίς γύρω περιοχές, στό ναό πού ὁμιλοῦσε γιά νά τόν ἀκούσουν καί νά ὠφεληθοῦν πνευματικά. ῾Η μακρόχρονη ποιμαντική δραστηριότητα τοῦ Κύριλλου κατά τή δύσκολη ἐποχή τῶν πρώτων χρόνων τοῦ ταταρικοῦ καθεστῶτος ἦταν πολύ καρποφόρα.  ̉Ανακαίνισε πολλές ἐκκλησίες. Δύο φορές τό 1253 πῆγε στήν  ̉Ορδή (περιοχή τῆς Μογγολίας), στόν Χάν Μπερκάι. ῾Ο Θεός, μέσω τῶν προσευχῶν τοῦ ἁγίου, θεράπευσε τόν ἄρρωστο γιό τοῦ ἡγεμώνα, Πέτρο, ὁ ὁποῖος ἀργότερα βαπτίσθηκε χριστιανός.

   ῾Ο ἅγιος Κύριλλος συνέγραψε πολλά θεολογικά ἔργα, ὅπως: «Περί τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ», «Περί οὐράνιων δυνάμεων», «Περί κακῶν πνευμάτων»,  «Περί δοκιμασιῶν» καί πολλά ἄλλα.

Όταν ο Χρουστσόφ αντίκρισε τους Έλληνες των Αγίων Σαράντα

Όταν ο Χρουστσόφ αντίκρισε τους Έλληνες των Αγίων Σαράντα

Απόσπασμα από το απόρρητο προσωπικό ημερολόγιο του Σοβιετικού ηγέτη Νικήτα Χρουστσόφ, ο οποίος επισκέφθηκε την Αλβανία στις 25 Μαΐου του 1959 και παρέμεινε εκεί για 12 ημέρες.

Γλωσσικὴ αὐθεντικότης καὶ Δογματικὴ ἀκρίβεια εἰς τὴν Λατρείαν

 

Γλωσσικὴ αὐθεντικότης καὶ Δογματικὴ ἀκρίβεια εἰς τὴν Λατρείαν

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

  Ἡ γλώσσα τῆς λατρείας ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ πολυσυζητημένα ζητήματα στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἰσορροπώντας ἀνάμεσα στὴν ἀνάγκη γιὰ πνευματικὴ κατανόηση καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν ἱερὴ παράδοση. Στὸ ἐπίκεντρο αὐτοῦ τοῦ διαλόγου βρίσκεται τὸ ἐρώτημα: Γιατί ἡ Ἐκκλησία ἐπιμένει στὴν χρήση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς —συγκεκριμένα τῆς ἑλληνιστικῆς κοινῆς— ἔναντι τῆς νέας ἑλληνικῆς, τὴν ὁποία μιλᾶ καὶ ἀντιλαμβάνεται ἄμεσα ὁ σύγχρονος πιστός;

Αγία Λυδία η Φιλιππησία : Η πρώτη Ευρωπαία και Ελληνίδα Χριστιανή

 

ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ Η ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΑ: Η ΠΡΩΤΗ ΕΥΡΩΠΑΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού

      Μία από τις πλέον συμπαθείς γυναικείες μορφές που αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη είναι και αυτή της Αγίας Λυδίας από τους Φιλίππους της Μακεδονίας, η οποία μάλιστα θεωρείται ως η πρώτη χριστιανή ευρωπαία γυναίκα και βέβαια ελληνίδα.

Δὲν ὑπάρχουν αίσχρὲς λέξεις, ὑπάρχουν αίσχροὶ ἄνθρωποι.

Δὲν ὑπάρχουν αίσχρὲς λέξεις, ὑπάρχουν αίσχροὶ ἄνθρωποι.

Γράφει ὁ Ἀγιοσωνίτης

Ἥμουν άσθενὴς καὶ παρακολουθήσα τὶς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἀπὸ τὸ κινητὸ ἀπὸ τὴν Ἱερά Μονὴ των Ταξιαρχῶν στὸ Πήλιο. Ὅλα ὡραῖα καὶ ὅλα ὄμορφα. Ξαφνικὰ ἄκουσα, ὅταν διαβαζόταν τὸ Εὐαγγέλλιο τῆς Μεγάλης Τρίτης τὸ πρωὶ, προκειμένου γιὰ τὶς λέξεις γαμοῦντες καὶ ἐκγαμίζοντες,ὁ ἱερέας εἶπε τὶς λέξεις νυμφεύονται καὶ γάμους τελοῦσι. Ἀμέσως ἧρθε στὸν νοῦ μου εκεῖνο ποὺ εῖχα ἀκούσει παλαιά, χυδαῖα γλῶσσα δὲν ὐπάρχει· ὑπάρχουσι χυδαῖοι ἄνθρωποι,

Τὸ ἐκφώνησε ὁ ἡρωικὸς ποιητὴς Λορέντζος Μαβίλης κατὰ τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ συντάγματος τὸ 1911. Τὸ εἶπε τὸν λόγο αὐτὸ γιὰ τὴν γνωστὴ γλωσσικὴ ἀντιπαράθεση δημοτικῆς καὶ καθαρεύουσας. Γι’ αύτὸ συμπλήρωσε τὸν λόγο του καὶ ὑπάρχουσι πολλοὶ χυδαῖοι ἄνθρωποι ὀμιλοῦντες τὴν καθαρεύουσαν.

Αίσθανόμαστε ντροπὴ γιὰ τὸν λόγο ποὺ χρησιμοποεῖ ἡ Ἁγία Γραφή; Αὐτὸν τὸν λόγον ποὺ εἶπε ὁ Χριστός νιώθουμε ντροπή; Τὶ μᾶς συμβαίνει; Ἃν οἱ λέξεις ἄλλαξαν νόημα, θὰ ἀλλάξουμε τὶς λέξεις, γιὰ νὰ τὶς κάνουμε εὐπρεπεῖς; Θὰ ντρεπόμαστε γιὰ τὴν γλῶσσα μας; Θὰ ἀλλάξουμε τὴν σημασία τῶν λέξεων, θὰ χρειαστεὶ νὰ μεταφραστεὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη; Πέφτουμε πάλι στὸ θέμα τῆς μετάφρασεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Ἀφοῦ εἶναι άκατάλληλος ὁ λόγος τῶν Γραφῶν, τότε νὰ τὸν μεταφράσουμε.

Συνταγματική και Κανονική Κρίση στη Μητρόπολη Πάφου: Ζήτημα Νομιμότητας, Συνοδικότητας και Εκκλησιαστικής Τάξης

 

Συνταγματική και Κανονική Κρίση στη Μητρόπολη Πάφου: Ζήτημα Νομιμότητας, Συνοδικότητας και Εκκλησιαστικής Τάξης

Ο αποκλεισμός του Μητροπολίτη Πάφου από τη Συνοδική διαδικασία και τα θεμελιώδη ερωτήματα εγκυρότητας των αποφάσεων που αφορούν το καταστατικό της Εκκλησίας της Κύπρου

Η παρούσα εκκλησιαστική συγκυρία στην Εκκλησία της Κύπρου χαρακτηρίζεται από έντονη θεσμική αμφισβήτηση και βαριά κανονική ένταση, η οποία επικεντρώνεται στο καθεστώς συμμετοχής του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού στη διοίκηση της Ιεράς Συνόδου και ειδικότερα στη λήψη αποφάσεων που αφορούν τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας.

Πορίσματα Ημερίδας με θέμα : Ενότητα της Εκκλησίας και ένωση των εκκλησιών

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Στὶς 21μ.μ. τῆς 3^ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν.  Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν  τὰ ἀκόλουθα πορίσματα :

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ  ὡς «καινὴ κτίσις» ἔχει ὡς θεμελιώδη ἰδιότητά της τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βασική της προϋπόθεση τὴν Ἀλήθεια, ὅπως παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ διατρανώθηκε ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων  στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους  διὰ τῶν Ὅρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὅλες μαζὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ ἡ καθεμία χωριστὰ ἀποτελεῖ τὴν «Μία» Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.  Διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν τῆ θείᾳ Χάριτι ὑφίσταται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας.  Ἀντιθέτως ὁ ὅρος «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» προϋποθέτει διάσπαση, τὴν ὕπαρξη πολλῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ποὺ μὲ τεχνάσματα εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκολληθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν ἕνα ὅλο. Γι’αὐτὸ ἡ δέησις ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» δὲν σημαίνει προσευχὴ γιὰ ἕνωση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πολλῷ μᾶλλον ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἱρετικὲς ὁμάδες,  ἀλλὰ προσευχὴ γιὰ συνάντηση ὅλων τῶν πιστῶν στὴν τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.

Μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἑνότητα χωρὶς τὴν Ἀλήθεια;

 

Λέων Μπράνγκ, Δρ. Θεολογίας

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Στὴν ἀνάκριση ποὺ ἔκανε ὁ Πιλάτος στὸν Χριστό, ὁ Κύριος τοῦ φανέρωσε, ὅτι σκοπὸς τῆς ἔλευσής Του στὸν κόσμο ἦταν: «ἵνα μαρτυρήση τῇ ἀληθείᾳ». ^[1]  Ἀκούγοντας αὐτὴ τὴ φανέρωση τοῦ Χριστοῦ ὁ Πιλάτος ἔθεσε ἐπιφανειακὰ τὴν ἐρώτηση: «καὶ τί ἐστιν ἀλήθεια;» Στὴν οὐσία δὲν ἐπρόκειτο γιὰ ἐρώτηση. Ἐξέφρασε μὲ τὰ λόγια αὐτά, καὶ κυρίως μὲ τὸν τρόπο ἐκφορᾶς τῶν λόγων του, τὴν πεποίθηση, ὅτι ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει. Τὸ εἶπε ἐνώπιον Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Ἀλήθεια, φανερώνοντας ἔτσι ὅτι δὲν εἶχε αἴσθηση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τοῦτο παρ' ὅτι τοῦ εἶχε ὑποδείξει ἡ γυναῖκα του τὴ σπουδαιότητα αὐτοῦ τοῦ κατηγορημένου καὶ παρ' ὅτι εἶχε συνειδητοποιήσει τὸ δόλο τῶν Ἰουδαίων. Ἀντίθετα ὁ εὐγνώμων ληστὴς ἀνταποκρίθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Ἐκκλησιολογική προσέγγιση στόν θεολογικό διάλογο ὀρθοδόξων καί ἀντιχαλκηδονίων

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΛΟΥΚΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Μέ τό γενικό θέμα τῆς Ἡμερίδος μας προσεγγίζουμε καί ἤδη ψηλαφοῦμε τό Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας. Πρέπει νά ὁμολογήσουμε μαζί μέ τόν προφήτη Μωυσῆ: «Ὡς φοβερός ὁ τόπος οὗτος [ἡ Ἐκκλησία]· οὐκ ἔστι τοῦτο ἀλλ’ ἤ οἶκος Θεοῦ καί αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ»^[1] καί ὀφείλουμε νά λύσουμε τόν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων μας, ὅπως τό ἔλυσε τότε ἐκεῖνος πρό τῆς καιομένης καί μή καταφλεγομένης βάτου^[2].

Τό «μοναρχιανικό» πνεῦμα τῆς «Συνόδου» τοῦ Κολυμπαρίου ὡς κατ’ἐξοχήν διασπαστικό στοιχεῖο στήν ἑνότητα τῆς Όρθοδόξου Ἐκκλησίας

 

Ἰωάννης Μαρκάς
Μ.Δ.Ε. Δογματικῆς Θεολογίας Α.Π.Θ.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Σεβαστοὶ Πατέρες,

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ φίλοι τῆς Ε. Π. Μ. ,

Χριστὸς Ἀνέστη!

Ὅταν τὸ 2007, ὁ πρὸ τριετίας ἀποθανὼν Μητροπολίτης Περγάμου, Ἰωάννης Ζηζιούλας, συνέταξε καὶ παρουσίασε γιὰ λογαριασμὸ τῆς «Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ Θεολογικοῦ Διάλογου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν», τὸ γνωστὸ «Κείμενο τῆς Ραβέννας» (ἕνα κείμενο ποὺ εἶχε ἀναιρέσει ἐπιτυχῶς μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἔγκριτων θεολόγων κι ὁ μακαριστὸς πατὴρ Σαράντης^[1] - αἰωνία του ἡ μνήμη!), οὐσιαστικὰ ἐρχόταν σὲ μία κρίσιμη καμπὴ τοῦ «θεολογικοῦ διαλόγου» νὰ κατοχυρώσει σὲ πρῶτο βαθμὸ τὴν (ἀποδεχθεῖσα ἀπὸ τὴ «Β΄ Βατικανὴ Σύνοδο») θεωρία του π. Νικολάου Afanassieff, περὶ «εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας»^[2] ,

Χαιρετισμός Μητροπολίτου Κυθήρων & Ἀντικυθήρων Σεραφείμ στην Ημερίδα με θέμα : Ενότητα της Εκκλησίας και ένωση των εκκλησιών

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ  ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ 

Ἅγιοι Πατέρες, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί,
ἐντιμότατοι σύνεδροι,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἡ σπουδαιότητα τοῦ θέματος τῆς ἡμερίδος σας δύναται νὰ κατανοηθῆ πλήρως μόνον στὸν βαθμὸ ποὺ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὸ μέγεθος τοῦ προβλήματος - κινδύνου τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἐφόσον ἐκ τῶν ἀντιθέτων πολλάκις κατανοοῦμε τὸ ζητούμενο. Πρόκειται γιὰ θέμα μείζονος σημασίας ποὺ προέκυψε τὸν 19ο αἰ. στὸν προτεσταντικὸ χῶρο καὶ εἰσήχθη στὸν Ὀρθόδοξο χῶρο τὸν 20ο αἰ. μὲ τὴν Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιο, ἀρχικά, τοῦ 1902-1904, στὴν ὁποία βρίσκουμε μιὰ πρωτόλεια διατύπωση τῆς περιβοήτου θεωρίας τῶν κλάδων, καὶ μὲ ἐκείνη τοῦ 1920, ποὺ τιτλοφορεῖται καὶ ἀπευθύνεται «Πρὸς τὰς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», στὴν ὁποία οἱ ἑτερόδοξες θρησκευτικὲς ὀργανώσεις χαρακτηρίζονται ὡς χριστιανικὲς ἐκκλησίες καὶ ὑποδεικνύονται οἱ τρόποι διὰ τῶν ὁποίων εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ συζητούμενη ἕνωση.

Εξήντα πέντε χρόνια Ελλάδα ΕΟΚ - Ένας απολογισμός

Εξήντα πέντε χρόνια Ελλάδα ΕΟΚ -  Ένας απολογισμός

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Συμπληρώνονται φέτος εξήντα πέντε χρόνια από την υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως της Ελλάδος με την ΕΟΚ. Συγκεκριμένα το  ελληνικό αίτημα για τη σύναψη συμφωνίας συνδέσεως έγινε δεκτό από το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΟΚ στις 24 Ιουλίου 1959. Άρχισαν αμέσως οι διαπραγματεύσεις, που κατέληξαν στην υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως στις 10 Ιουλίου 1961. Συμπληρώνονται επίσης σαράντα πέντε χρόνια από την ένταξή μας σε αυτήν (1^η Ιανουαρίου 1981).

            Στα χρόνια που πέρασαν υπήρξαν πολλές εξελίξεις στη δομή, στις χώρες μέλη, στην πολιτική των οργάνων της, στους σκοπούς της γραφειοκρατίας, στον ρόλο των ισχυροτέρων χωρών μελών της. Για έναν απολογισμό αυτών των εξήντα πέντε ετών καταγράφουμε απόψεις, που διατυπώθηκαν στην Βουλή των Ελλήνων εν όψει της υπογραφής της συμφωνίας, κατά τη συνεδρία της 19^ης Ιουνίου 1961. Κατά την πολύωρη συνεδρία η συζήτηση περιεστράφη στην επίπτωση  που θα είχε  στην ελληνική βιομηχανία και γενικότερα στην ελληνική οικονομία η σύνδεση και στη συνέχεια η ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. Μεταξύ των άλλων  διατυπώθηκαν ανησυχίες για την εξέλιξη του Ελληνισμού εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Να σημειωθεί ότι οι βουλευτές όλων των Κομμάτων και ανεξαρτήτως των ιδεολογικών τους αντιλήψεων μίλησαν σε θαυμάσια ελληνικά, με επιχειρήματα και με σεβασμό στην αντίθετη άποψη.

Τεχνητή Νοημοσύνη: Από βοηθός, γίνεται τύραννος – Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων

Τεχνητή Νοημοσύνη: Από βοηθός, γίνεται τύραννος – Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων

Τα συστήματα επιτήρησης φέρνουν ψηφιακή δουλεία στους χώρους εργασίας - Εστιατόρια και εταιρείες ελέγχουν την επίδοση με τεχνητή νοημοσύνη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Δίκη χωρίς δικαιοσύνη; Η υπόθεση Τυχικού και το κρίσιμο ερώτημα για την Εκκλησία της Κύπρου

 

Δίκη χωρίς δικαιοσύνη; Η υπόθεση Τυχικού και το κρίσιμο ερώτημα για την Εκκλησία της Κύπρου

Δρ. Νικόδημος Γρηγορίου, Καθηγητής Νομικής εις χώρα της Εσπερίας

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν αποτελεί πλέον μια απλή εσωτερική εκκλησιαστική διαφορά. Έχει εξελιχθεί σε ζήτημα θεσμικής νομιμότητας, κανονικής τάξεως και σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων μέσα στην ίδια την Εκκλησία της Κύπρου. Και όσο περισσότερο επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «κλειστό εκκλησιαστικό θέμα», τόσο περισσότερο αναδεικνύεται ως υπόθεση που αγγίζει το κράτος δικαίου, την κανονική παράδοση της Ορθοδοξίας και την ιστορική ευθύνη των εκκλησιαστικών ηγετών.

Έβαλε τον αιρετικό στην Ωραία Πύλη ο Κρήτης Ευγένιος για τον εορτασμό της επανακομιδής της τιμίας κάρας του Αγίου Αποστόλου Τίτου.

Καταλήστεψαν οι παπικοί την Εκκλησία του Χριστού και οι εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές φροντίζουν οι ληστές να εισέρχονται στα Ιερά με τιμές, ως ευεργέτες! Η τίμια κάρα του Αγίου Αποστόλου Τίτου εκλάπη κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας (1669*) [1] και επέστρεψε -αν όντως πρόκειται περί της αληθινής τιμίας κάρας- από την Βενετία στο Ηράκλειο επί Μητροπολίτου Κρήτης κυρού Ευγενίου (Ψαλλιδάκη) μετά από παρέμβαση του μασόνου πατριάρχου Αθηναγόρα το 1966. Ένα χρόνο πριν το 1965, ο μασόνος πατριάρχης είχε προβεί στην άρση των αναθεμάτων με τον «πάπα» Παύλο τον ΣΤ’.

Ἡ Ἐκκλησία τόπος Ἁγιάσματος ἤ κοινωνικῶν ἐκδηλώσεων;

Ἡ Ἐκκλησία τόπος Ἁγιάσματος ἤ κοινωνικῶν ἐκδηλώσεων;

Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ

  Ἡ ταχύτητα μέ τήν ὁποία προχωροῦν, τόσο οἱ προσωπικές μας ζωές, ὅσο καί ἡ κατάσταση παγκοσμίως, εἶναι φρενήρης. Ἔχει κανείς τήν αἴσθηση ὅτι ὁ χρόνος ἀκολουθεῖ κι ἐκεῖνος τούς ρυθμούς μας καί μᾶς ξεπερνᾶ. Ὡστόσο, δέν θά πρέπει νά ἀφεθοῦμε στό νά μᾶς παρασύρουν τά γεγονότα. Χρειάζεται καθημερινά νά κάνουμε κάποια στιγμή μία παύση καί νά ἐξετάζουμε τό τί εἴδους ἄνθρωποι γινόμαστε. Εἶναι πολύ εὔκολο ἀπό τή μιά στιγμή στήν ἄλλη νά μετατραπεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό πιστός σέ εἰδωλολάτρη. Γιατί μπορεῖ κάποτε νά μᾶς προσφέρουν μιά στιγμιαία συγκίνηση τά τοῦ Θεοῦ μας, ὅμως αὐτό τελικά παραμένει, συν­ήθως, ἀναξιοποίητο. Τά εἴδωλα, μᾶς εἶναι πιό οἰκεῖα. Λατρεύουμε «τήν κτίση παρά τόν κτίσαντα».

«Εἶσαι ἄθεος; Τότε εἶσαι ἀ-νόητος;»

«Εἶσαι ἄθεος; Τότε εἶσαι ἀ-νόητος;»

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Κλιματσάκης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας

Εἰσαγωγὴ

  Ζοῦμε σὲ μία ἄθεη ἐποχή. Πολὺ εὔκολα καὶ ἀπροβλημάτιστα διάφοροι δηλώνουν ὅτι εἶναι ἄθεοι, χωρὶς νὰ συνειδητοποιοῦν ὅτι οὐσιαστικὰ στρέφονται ἐνάντια στὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, καθὼς δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὄχι μόνο ὑπάρχει θεός, ἀλλὰ καὶ ὅτι μᾶς ἔπλασε, γιὰ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς Υἱοὶ Θεοῦ ἢ κατὰ χάριν θεοί. Ὁ Θεὸς ἐμφύτευσε μέσα μας τὴν τάση γιὰ τὸ ἄπειρο καὶ ὡς ἐκ τούτου ὁ φυσιολογικὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ θέλει νὰ συναντήσει τὸν Θεό. Ἡ χριστιανική μας παράδοση ἀποδεικνύει περαιτέρω ὅτι ἡ συνάντηση μὲ τὸν Θεὸ εἶναι πλέον δυνατὴ μέσῳ τοῦ Θεανθρώπου, μέσῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι πλέον δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ βιώσει τὴν ἑνότητα μὲ τὸν Θεὸ ἀκόμη καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή. Ἑπομένως, τὸ νὰ ἀρνεῖται κανεὶς τὸν Θεὸ σημαίνει νὰ ἀρνεῖται τὸν ἑαυτό του καὶ ἀποδεικνύει ἔτσι ὅτι εἶναι ἀ-νόητος, δηλαδὴ δὲν σκέφτεται λογικὰ καὶ φυσιολογικά.