ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ.
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
Ο Μητροπολίτης Περιστερίου συνεχίζοντας την ανήλεη πολεμική του κατά του Εσταυρωμένου, ανάμεσα στα πολλά, θεολογικώς προβληματικά διδάγματά του και παρερμηνεύοντας την σχετική Συνοδική Εγκύκλιο διδάσκει ότι μεταξύ «Ἐσταυρωμένου» καί «Τιμίου Σταυροῦ» υπάρχει «θεολογική διάκριση», «ξεκαθάρισμα, ξεχώρισμα καί εἰσαγωγή βασικῆς διάκρισης ἀνάμεσα σέ αὐτά τά δύο», ώστε νά γίνεται «ἀντιληπτό τό διαφορότροπο περιεχόμενό τους».
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ
Η περίλαμπρη εορτή του
Ευαγγελισμού, δεύτερη Πασχαλιά, ανατρέπει την ομαλή πορεία της Ε΄ Εβδομάδας της
Σαρακοστής, φέρνοντας μια χαρμόσυνη άνοιξη εν μέσω του κατανυκτικού κλίματος
του Μεγάλου Κανόνα. Αλλά και πάλι ένας δεύτερος Ευαγγελισμός, ο Ακάθιστος Ύμνος,
επισφραγίζει με λαμπρότητα το τέλος της εβδομάδας, η οποία ήδη από την αρχή της
είναι πανευφρόσυνη, καθώς ανοίγει με την πανηγυρική μνήμη του μεγάλου οσίου
Ιωάννου του Σιναΐτου, συγγραφέως της Κλίμακος. Συγγραφέας και σύγγραμμα
αποτελούν σημεία αναφοράς, φωτεινά ορόσημα στο νοητό στερέωμα της Εκκλησίας (Κυριακή Δ΄ των Νηστειών).
Από νεαρότατη ηλικία ο άγιος Ιωάννης αφιερώθηκε στον Θεό και επιδόθηκε σε μεγάλους ασκητικούς αγώνες. Πρόκοψε πάρα πολύ στην πνευματική του άνοδο, πέτυχε σε βαθμό ζηλευτό την ομοίωση προς τον Θεό. Ασκήθηκε αρχικά στη μοναχική υπακοή για δεκαεννιά χρόνια κοντά στον πνευματικό του γέροντα αββά Μαρτύριο. Μετά την κοίμηση του γέροντά του, έζησε σαράντα χρόνια ως ερημίτης. Τέλος, παρά τη θέλησή του, εκλέχθηκε ηγούμενος στη Μονή Σινά.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός
Είναι
γνωστό ότι η αγία Εκκλησία μας τις Κυριακές κατά την περίοδο της Μ. Σαρακοστής
εορτάζει πρόσωπα και γεγονότα για να στηρίξει τους αγωνιζόμενους πιστούς εις το
στάδιο των αρετών. Η τέταρτη Κυριακή, λοιπόν, είναι αφιερωμένη εις την μνήμη
του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ή και Σιναϊτου ονομαζόμενου, ο οποίος υπήρξε
υπόδειγμα αγωνιζόμενου ανθρώπου.
Ο Ιωάννης γεννήθηκε από πλούσιους και ενάρετους γονείς περί το 523 μ.Χ. εις την Συρία. Οι γονείς του του πρόσφεραν την καλύτερη εκπαίδευση της εποχής και ο μικρός Ιωάννης ξεχώριζε από τους συνομηλίκους του. Είχε ιδιαίτερη κλίση εις την προσευχή και εις την μελέτη πατερικών κειμένων. Η καρδιά του ποθούσε και αγαπούσε τον Χριστό. Σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε ως δόκιμος μοναχός εις το όρος Σινά έχοντας ως οδηγό του τον ηγούμενο γέροντα Μαρτύριο. Ο Ιωάννης με την καθοδήγηση του Μαρτυρίου άρχισε να αποκτά αρετές κατά θεία, πάντα, παραχώρηση. Μετά από τέσσερα χρόνια έγινε μοναχός . Για τις ανάγκες της Μονής χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και αργότερα ιερομόναχος. Mε την ευλογία του Μαρτυρίου και μετά την κοίμηση του γέροντός του αναχώρησε από το μοναστήρι για την έρημο για περισσότερη άσκηση και ησυχία.
Ανήλικοι «εργαζόμενοι στον τομέα του σεξ»
(“minor sex workers”);
Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός
Στα τέλη Φεβρουαρίου του 2026, η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών (“UN Committee on the Elimination of Discrimination Against Women”) δημοσίευσε μια από τις συνήθεις αξιολογήσεις της κατάστασης των δικαιωμάτων των γυναικών στην Ολλανδία.
Ο Αντίχριστος
από αντικείμενο ειρωνείας γίνεται επίσημο πρόγραμμα πολιτικής – Διαλέξεις και
δηλώσεις για τον αναμενόμενο «μεσσία» τους!
Ο ιδρυτής της
Palantir Πίτερ Τιλ, ο Νετανιάχου και πολιτικοί των ΗΠΑ μιλούν ξεκάθαρα πλέον
για τον Αντίχριστο και τον 3ο ναό του Σολομώντα!
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
10 + 2 καυτά ερωτήματα προς τον Μακαριώτατο για τη «δίκη» του Μητροπολίτη
Πάφου Τυχικού (κατάφορα άδικη)
Η
«δίκη» του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν μπορεί πια να παρουσιαστεί ως μια
«τυπική» εκκλησιαστική διαδικασία. Τα γεγονότα, οι χειρισμοί και οι αποφάσεις
που ελήφθησαν δημιουργούν έντονη την αίσθηση μεθοδευμένης πορείας — όχι προς
την αλήθεια, αλλά προς έναν προδιαγεγραμμένο στόχο: την έκπτωση του
Μητροπολίτη.
Τα
γεγονότα θέτουν ευθέως τα ακόλουθα ερωτήματα προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο
Κύπρου Γεώργιο, που δεν μπορούν να παρακαμφθούν:
•Γιατί
καλέσατε τον Τυχικό σε σύνοδο χωρίς να του δώσετε εγκαίρως και σαφώς τις
κατηγορίες ούτε καν να του πείτε ότι καλείται σε δίκη — ή μήπως ο σκοπός ήταν
να τον φέρετε απροετοίμαστο και ευάλωτο;
•Γιατί
κάνατε κατ’ ιδίαν συναντήσεις με μέλη της Συνόδου πριν από τη συνεδρία — ή
μήπως η απόφαση είχε ήδη ληφθεί και η Σύνοδος ήταν απλώς όργανο επικύρωσης;
•Γιατί δημιουργήθηκε συστηματικά αρνητικό κλίμα εις βάρος του — ή μήπως έπρεπε πρώτα να υπονομευθεί η αξιοπρέπεια και το κύρος του για να γίνει πιο εύκολη η εκδίωξή του;
Ἡ λατρεία τῆς Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου ἀπὸ τοὺς Χίππις ὡς προετοιμασία τῆς δυτικῆς νεολαίας, διὰ νὰ δεχθῆ τὴν παγκοσμιοποιητικὴν θρησκείαν
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Ὑπάρχει ἕνας πολιτιστικὸς πόλεμος ἐνάντια στὶς παραδοσιακὲς ἀξίες τῆς δυτικῆς νεολαίας ποὺ κρατάει τουλάχιστον 60 χρόνια. Ἕνας πόλεμος ποὺ ξεκίνησε μὲ τὸ κίνημα τῶν Χίππις, τὸ ὁποῖο μαζὶ μὲ τὴν πὸπ καὶ τὴ ρὸκ μουσικὴ προκάλεσε μία σαρωτικὴ κοινωνικὴ ἀλλαγή, ἀπὸ τὸ ντύσιμο καὶ τὴν ψυχαγωγία μέχρι τὰ κοινωνικὰ πρότυπα καὶ τὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων. Ἀλλαγὴ ποὺ δὲν συντελέστηκε ἄμεσα, ἀλλὰ παγιώθηκε στὶς ἀμέσως ἑπόμενες δεκαετίες. Καὶ συνεχίζεται μέχρι σήμερα ποὺ τὴ σκυτάλη τῶν ἐπιθέσεων ἔχει πάρει τὸ κίνημα τῆς Woke κουλτούρας.
Γιατί ὁ Θεός δίνει μερικές φορές ἀσθένειες καί σέ εὐσεβεῖς
ἀνθρώπους;
π. Θεόδωρος
Ζἠσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογλίας τοῦ Α.Π.Θ.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στόν λόγο «Περί Διακρίσεως» γράφει τά ἑξῆς:
Τό φῶς τῶν ἐναρέτων
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι δὲν διακρίνονται ἰδιαίτερα γιὰ τὴν πρόθυμη ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων στὸ ἐπάγγελμά τους καὶ γιὰ τὴν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν στὴν προσωπική τους ζωή. Τὰ δυὸ αὐτὰ εἶναι ἀλληλένδετα. Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν, ποὺ διαμορφώνει τὴν εὐσυνειδησία στὸν ἄνθρωπο, εἶναι προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀκριβῆ τήρηση τῶν καθηκόντων του. Ὅσοι κατορθώνουν αὐτὸν τὸ συνδυασμὸ βιώνουν βαθύτατη ἱκανοποίηση, ἡ ὁποία διαρκεῖ πολλὰ χρόνια. Ὅταν δὲ εἶναι μόνιμος τρόπος ζωῆς καὶ δραστηριότητας, ἡ ἱκανοποίηση εἶναι ἰσόβια. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν τὴν ἱκανοποίηση, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὅλοι συνέπεια στὶς προϋποθέσεις. Θὰ ἀναφέρουμε δύο παραδείγματα, ἀφοῦ προηγουμένως κάνουμε μία ἀναγκαία διευκρίνιση. Ἡ ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων μὲ ἀφοσίωση ψυχῆς καὶ ὄχι μὲ ὑπαλληλικὴ νωχέλεια, προϋποθέτει θρησκευτικὴ συνείδηση καὶ παρουσία πολλῶν ἀρετῶν στὸν ἄνθρωπο.
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΥΡΩΝΕΣ
ΠΡΩΗΝ ΑΘΕΟΣ ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο Χριστός και η Ελλάδα*
Του Γιώργου Ν.
Παπαθανασόπουλου
Ευχαριστώ θερμά τον Σεβασμιώτατο
Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, με τον οποίο συνδέομαι με πνευματικό δεσμό εδώ και πενήντα δύο χρόνια,
για την πρόσκληση του να μιλήσω για το βιβλίο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών
και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου «Από την Άλωση στην παλιγγενεσία – Η
συμβολή των Μονών και των κληρικών στην εθνική αφύπνιση». Τον συγχαίρω
επίσης γιατί δέχθηκε να εκδώσει το παρουσιαζόμενο βιβλίο του Μακαριστού
Αρχιεπισκόπου το υπό την ποιμαντική του καθοδήγηση Επικοινωνιακό και Μορφωτικό
Ίδρυμα «Ο Άγιος Σπυρίδων».
Τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο εγνώρισα το 1958, όταν ακόμη ήταν λαϊκός και κατηχητής μου στον Ι.Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Παγκρατίου Αθηνών. Έκτοτε και έως την κοίμησή του, ήταν για μένα «δώρο Θεού, έμψυχος θησαυρός, λιμήν αναψυχής» ( Λόγος ΙΑ΄ Γρηγορίου του Θεολόγου εις τον Γρηγόριον Νύσσης. Πατερικές Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Γρηγορίου Θεολόγου Έργα, Τόμος 1, σελ. 284-285). Ο Μακαριστός, μετά από 18 χρόνια από την κοίμησή του, για εμένα και για πλείστους όπου Γης Έλληνες είναι πάντα πρότυπο και παράδειγμα ζωής και θυσιαστικής προσφοράς στην Αγία Εκκλησία μας και στην φιλτάτη Πατρίδα μας.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΚΑΙ ΔΑΡΕΙΑ: ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ
ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος – Καθηγητής
Στη χορεία των αγίων
της Εκκλησίας μας υπάρχουν και πάμπολλα ανδρόγυνα, οι οποίοι αγίασαν μέσα στον
ευλογημένο γάμο τους. Άλλωστε ο γάμος για την Εκκλησία μας είναι τρόπος ζωής
και δρόμος σωτηρίας. Ένα από αυτά τα ευλογημένα και άγια ζευγάρια είναι οι άγιοι Χρύσανθος και Δαρεία, οι
καλλίμαχοι Μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας..
Καταγόταν από την Αλεξάνδρεια, η οποία είχε καταστεί, από
τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, ένα από τα σπουδαιότερα χριστιανικά κέντρα. Έζησαν
στα χρόνια του αυτοκράτορα Νουμεριανού
(243-284), όπου οι διωγμοί κατά των Χριστιανών βρισκόταν στην κορύφωσή
τους. Ο διάβολος, δια των ειδωλολατρών Ρωμαίων αυτοκρατόρων και την παρότρυνση
των ειδωλολατρικών σκοταδιστικών και αδίστακτων ιερατείων, εξαπέλυαν φοβερούς
διωγμούς κατά των Χριστιανών, οι οποίοι συλλαμβάνονταν κατά χιλιάδες σε όλη την
αυτοκρατορία, βασανίζονταν φρικτά και όσοι δεν δέχονταν να απαρνηθούν το
Χριστό, θανατώνονταν με τους πλέον επώδυνους και απάνθρωπους τρόπους.
Ο Χρύσανθος ήταν γιός ενός φανατικού ειδωλολάτρη και επιφανούς αξιωματούχου, του Πολέμωνος. Παρά την παγανιστική πίστη που ενέβαλλε στο παιδί του από τη νηπιακή ηλικία και την αυστηρή επιτήρηση, να μην κατηχηθεί στην χριστιανική πίστη, την οποία θεωρούσε, όπως όλοι οι ειδωλολάτρες, ως «απαίσια δειδιδαιμονία», ο γιός του, οδηγούμενος από τη θεία χάρη, κατηχήθηκε κρυφά από κάποιο ένθερμο χριστιανό, ασπάσθηκε την χριστιανική πίστη και έλαβε το άγιο Βάπτισμα από κάποιο άγιο Επίσκοπο. Ο Χρύσανθος εντάχτηκε ως συνειδητός Χριστιανός στην Εκκλησία της Αλεξάνδρειας.
Δυστυχώς: Η
εκκλησιαστική δικαιοσύνη στην Εκκλησία της Κύπρου και στην Κωνσταντινούπολη
έπιασε πάτο στην υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού
Με βαθιά θλίψη αλλά και αγανάκτηση
παρακολουθεί κανείς τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου
Τυχικού. Πρόκειται για μια υπόθεση που δεν γεννά απλώς ερωτήματα, αλλά προκαλεί
έντονη αντίδραση, καθώς αποκαλύπτει μια πρωτοφανή κρίση στον τρόπο απονομής της
εκκλησιαστικής δικαιοσύνης.
Η Εκκλησία, που οφείλει να
αποτελεί ζωντανή μαρτυρία δικαιοσύνης, αλήθειας και αγάπης, εμφανίζεται εδώ να
αποτυγχάνει στα στοιχειώδη. Ένας ποιμένας παρουσιάζεται να καταδικάζεται χωρίς
σαφή και τεκμηριωμένα κανονικά παραπτώματα και –το σοβαρότερο– χωρίς ουσιαστική
εκκλησιαστική δίκη, χωρίς διαφάνεια, χωρίς να διασφαλίζεται το αυτονόητο
δικαίωμα υπεράσπισης.
Αυτό δεν συνιστά απλώς μια
ατυχία· συνιστά εκτροπή. Και όταν η εκτροπή αυτή γίνεται ανεκτή ή και
πανηγυρίζεται από εκκλησιαστικούς κύκλους, τότε το πρόβλημα παύει να είναι
μεμονωμένο και γίνεται βαθιά θεσμικό και πνευματικό.
Αντί για πνεύμα ταπείνωσης και ευθύνης, διακρίνεται μια αδικαιολόγητη αυτάρκεια, ενώ την ίδια στιγμή δεν λείπουν εκείνοι που βλέπουν την υπόθεση ως ευκαιρία προσωπικής ανέλιξης, επιβεβαιώνοντας τις χειρότερες υποψίες περί φιλοδοξιών και παρασκηνίου. Το γεγονός αυτό πληγώνει βαθιά το εκκλησιαστικό σώμα και σκανδαλίζει τον πιστό λαό.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Ν. ΣΙΜΩΤΑ
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου
Ο ΔΑΥΙΔ ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΤΩΝ ΦΙΛΙΣΤΑΙΩΝ
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΛΑΪΚΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Με αφορμή την κατάφορη αδικία που, κατά τη συνείδηση πολλών πιστών, γίνεται
εις βάρος του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού – Θεολογική και κανονική διακήρυξη υπέρ
της ακεραιότητας της Ορθοδόξου πίστεως και της πιστότητας στην Πατερική
Παράδοση
…………………………………
Με
συναίσθηση της ευθύνης μας απέναντι στον Θεό, στην Εκκλησία και στην ιερή
παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων, κληρικοί και λαϊκοί της Εκκλησίας της Κύπρου
αισθανόμαστε την ανάγκη να διατυπώσουμε δημόσια την ομολογία της πίστεώς μας.
Η
Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι δημιούργημα ανθρώπινων αποφάσεων ούτε αποτέλεσμα
ιστορικών συμβιβασμών. Είναι το Σώμα του Χριστού, θεμελιωμένο στην αποστολική
παράδοση και στην αδιάκοπη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων.
Η
πίστη αυτή διαφυλάχθηκε μέσα από αιώνες διωγμών και αιρέσεων χάρη στους αγώνες
των Αγίων, οι οποίοι δεν δίστασαν να συγκρουστούν με αυτοκράτορες, πατριάρχες
και ισχυρούς της εποχής όταν διακυβευόταν η αλήθεια της πίστεως.
Η
Εκκλησία μας γνωρίζει μεγάλους ομολογητές όπως:
•τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, ο οποίος στάθηκε μόνος του απέναντι σε μια σύνοδο που επιδίωκε ένωση με τους Λατίνους χωρίς επιστροφή στην Ορθόδοξη πίστη·
Η σιωπηλή-
σταδιακή αλλοίωση του ήθους της Εκκλησίας
Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Η Εκκλησία δεν είναι ένας
ακόμη κοινωνικός οργανισμός ούτε ένας θεσμός που υπάρχει απλώς για να διατηρεί
παραδόσεις και τελετουργίες για να δικαιολογούν κάποιοι τις θέσεις τους.
Η Εκκλησία είναι το Σώμα
του Χριστού μέσα στην ιστορία, η κιβωτός της σωτηρίας και ο πνευματικός φάρος
που καλείται να φωτίζει την πορεία των ανθρώπων. Όταν όμως αυτός ο φάρος
αρχίζει να θαμπώνει, όταν η ποιμαντική ευθύνη υποχωρεί μπροστά σε συμβιβασμούς
και σκοπιμότητες, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς διοικητικό,είναι βαθιά
πνευματικό και αφορά το ίδιο το κύρος της Εκκλησίας.
Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας
δίδαξαν ότι ο ποιμήν πρέπει πρώτα να είναι άνθρωπος προσευχής και μετανοίας. Να
έχει καθαρή καρδιά, ταπεινό φρόνημα και φόβο Θεού. Διότι μόνο τότε μπορεί να
οδηγήσει το ποίμνιο στον Χριστό.
Σήμερα όμως δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαπιστώνουν ότι η ιερατική διακονία συχνά αντιμετωπίζεται ως κοινωνική θέση και όχι ως σταυρική αποστολή. Όταν η ιερωσύνη παύει να είναι θυσία και γίνεται «λύση», τότε η χάρη του λειτουργήματος σκιάζεται από την ανθρώπινη φιλοδοξία.
Κίνδυνος
καταποντισμοῦ εἰς ἄβυσσον ἀνήλιον
Τοῦ κ. Δημητρίου
Λογοθέτη, θεολόγου
Δὲν εἶναι
μακρυὰ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα ἡ αἴσθησι τοῦ κόσμου ἀνὰ τὴν ὑφήλιο, ὅτι ἡ ζωή
μας βρίσκεται σὲ ἕνα ἐξαιρετικὰ μεγάλο κίνδυνο καταποντισμοῦ σὲ μιὰ ἄβυσσο ἀνήλια
καὶ ζοφερή. Γεμᾶτοι φόβο συνειδητοποιοῦμε ὅτι βρισκόμαστε καταμεσῆς ἑνὸς
πελάγους σὲ ‘‘κλύδωνα μέγαν’’, ὅπως αὐτὸν ποὺ φανέρωσε κάποτε ἐπὶ Ἰωνᾶ τοῦ
Προφήτου τὴν ‘‘ὀργή’’ τοῦ Θεοῦ.
Ἂν, ὅπως τότε ποὺ ἡ κακία τῶν κατοίκων τῆς Νινευὶ ‘‘ἀνέβη πρὸς τὸν Θεόν‘’, τί θὰ λέγαμε στὴν ἐποχή μας τώρα ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα ἐξωθεῖται σὲ χώρους ‘‘ἀκατατοίκητους’’ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπου καταφρονεῖται ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ βεβηλώνεται τὸ πανσθενουργὸ Του θέλημα.
Εκοιμήθη εν Κυρίω το βράδυ της Τρίτης, 17 Μαρτίου 2026, ο Πατριάρχης Γεωργίας κυρός Ηλίας Β΄, σε ηλικία 93 ετών, έπειτα από σχεδόν μισό αιώνα στο πηδάλιο της Εκκλησίας της Γεωργίας.
Ελληνική σημαία:
Όσο εμείς τιμούμε τη Σταυροπροσκύνηση, κάποιοι άλλοι μεθοδεύουν τη
«Σταυροκατάργηση»!
Με όχημα την
προσφυγή της Ένωσης Αθέων εναντίον των εικόνων στα δικαστήρια, κάποιοι θέλουν
να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ουδετερόθρησκο μίασμα
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Ντοκουμέντο: Ἔτσι
θά καταργηθεῖ ὁ σταυρός ἀπό τήν ἑλληνική σημαία!
Tοῦ Μανώλη Κοττάκη
Ἔγγραφη προειδοποίησις τῆς Γενικῆς Γραμματείας Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας πρός τό Νομικό Συμβούλιο τοῦ Κράτους ἐν ὄψει τῆς διαμόρφωσης τῶν θέσεων τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας γιά τήν δίκη στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο μέ θέμα τήν κατάργηση τῶν εἰκόνων στίς αἴθουσες τῶν δικαστηρίων μετά ἀπό προσφυγή τῆς Ἕνωσης Ἀθέων
ΕΝΟΧΛΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ;
ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΤΙΑ
ΕΝΟΣ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΗ
Του Δημ. Ιωάννου,
Οικονομολόγος- Αναλογιστής
Θίγονται τα ανθρώπινα
δικαιώματα, από την εικόνα του Χριστού;
Παραβιάζεται η ελευθερία
έκφρασης των αθέων ;
Ενοχλεί τους αλλόθρησκους το
θρησκευτικό σύμβολο της επικρατούσας θρησκείας;
Αυτά είναι κάποια από τα
επιχειρήματα-ερωτήματα , μειοψηφίας της χώρας που απαιτεί με νομικά μέσα την
αφαίρεση της εικόνας του Χριστού στην Συνταγματικά κατοχυρωμένη Ορθόδοξη
Ελλάδα.
Απόψεις πολλές ακούγονται και γράφονται από πολιτικούς, νομικούς, Θεολόγους και ισχυρούς παράγοντες της χώρας.
17-03-26 Δελτίο Τύπου για τις Ιερές Εικόνες
στις αίθουσες των Δικαστηρίων και το μάθημα της Ηθικής
Η Ένωση Αθέων, όπως είχε κάθε δικαίωμα, κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας το 2020 με αίτημα την καθαίρεση των Ιερών Εικόνων από τις αίθουσες των Δικαστηρίων, επικαλούμενη την προστασία του δικαιώματος των μελών της σε δίκαιη δίκη.
Ομολογία πίστεως ή δοκιμασία υποταγής;
Σοβαρά κανονικά και θεολογικά ερωτήματα
για την απαίτηση του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου προς τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό
……………………………
Η
Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι πεδίο προσωπικών επιβολών ή διοικητικών
«τελεσιγράφων». Το συνοδικό σύστημα — δηλαδή η συλλογική λήψη αποφάσεων από
τους επισκόπους ως σώμα — αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της εκκλησιαστικής ζωής από
τα πρώτα της βήματα και είναι έκφραση της ενότητάς της· αυτό το σύστημα δομεί
τη συνοδικότητα, όπως αναδεικνύεται από την Αποστολική και Πατερική παράδοση.
Σε αυτό το πλαίσιο, είναι βαθιά προβληματικό όταν ένας κανονικά χειροτονημένος επίσκοπος καλείται να υπογράψει εκ νέου «ομολογία πίστεως» όχι στο πλαίσιο συνοδικής εξέτασης και με σαφή κανονική κατηγορία, αλλά ως όρο για την άρση μέτρων που έχουν επιβληθεί εις βάρος του. Η περίπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού βάζει στο επίκεντρο κανονικά και θεολογικά ζητήματα που δεν αγγίζουν μόνο το πρόσωπο του ίδιου αλλά ολόκληρη την κανονική τάξη και συνοδική πρακτική της Εκκλησίας.
Ἅγιος Ἀμφιλόχιος
Μακρῆς περὶ Καζαντζάκη.
Γεώργιος Κ.
Τζανάκης. Ἀκρωτήρι
Χανίων.
Ἔχει δημοσιευτεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ ἄποψις τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή γιὰ τὸν Νικόλαο Καζαντζάκη, ὅτι εἶναι ἐνσάρκωσις τοῦ Σατανᾶ, χωρὶς νὰ ἔχουν δημοσιοποιηθῇ τὰ σχετικὰ τεκμήρια, διότι ὁ δημοσιεύσας δὲν τὰ εἶχε. Τὸ ζήτημα δὲν θὰ εἶχε ἰδιαίτερη σημασία, ἄν ἡ περίπτωσις τοῦ ἔργου τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶχε γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄξονες γιὰ τὴν μετάλλαξι τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ ἕναν ἐλεγχόμενο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμὸ, πρόθυμο καὶ κατάλληλο γιὰ τὸν χριστιανικὸ -καὶ κατόπιν τὸν διαθρησκειακὸ- οἰκουμενισμό, δηλ. τὴν θρησκευτικὴ παγκοσμιοποίησι, παραλλήλως μὲ τὴν πολιτική.[1]
«ΛΑΟΣ ΔΥΣΣΕΒΗΣ
ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ»…
Αἷμα πάνω στό αἷμα. Ὕβρις πάνω στήν ὕβρι. Ἀποτροπιασμός πάνω στόν ἀποτροπιασμό. Τραγικά ἀνίδεοι καί ἀνυποψίαστοι συνεχίζουμε πάντα νά κουτρουβαλᾶμε στόν κατήφορο. Τήν ὥρα ποῦ τά μαῦρα σύννεφα πυκνώνουν στόν πνευματικό οὐρανό τῆς πατρίδας μας, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά θρηνοῦμε νυχθημερόν γιά τά τρομακτικά χάλια μας, ἐμεῖς δυστυχῶς πράττουμε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μέ ἀδιανόητα αὐτοκαταστροφική καί ἀπονενοημένη λύσσα.
σ.σ. Και ποια καταστροφή δεν έχουμε ζήσει με την συντροφιά του Ιερωνύμου Β’; Ο χειρότερος αρχιεπίσκοπος όλων των εποχών έχει σημαδέψει με την μηδενική παρουσία του τις βαθύτερες πληγές στην σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Από την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου, τον ευνουχισμό του Μαθήματος των Θρησκευτικών, την προδοσία της Μακεδονίας, την φτωχοποίηση του Λαού, την πληθυσμιακή αντικατάσταση των Ελλήνων με αλλόθρησκους, την αποδοχή των σχισματικών ουκρανοναζί, την σοδομοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας. Σε όλα ο Ιερώνυμος έκανε πέρα και άναψε το πράσινο φως… Και τώρα, σε ρόλο λαγού για αυτά που ήδη έχουν σχεδιαστεί, παριστάνει την δακρυσμένη Μάρθα Βούρτση.
Ἐθνοκτόνος νόμος
καί τά παρεπόμενά του!
Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος-Θεολόγος
Ἦταν τότε, τό μακρινό 1986 -σαράντα χρόνια πρίν- ὅταν ἡ ἑλληνική Πολιτεία ψήφισε τόν νόμο 1609/3-7-1986 (ΦΕΚ 86Α΄) γιά τίς ἐκτρώσεις μέ τόν παραπλανητικό τίτλο: «Τεχνητή διακοπή τῆς ἐγκυμοσύνης καί προστασία τῆς ὑγείας τῆς γυναίκας…».
ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΠΟΤΕ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ «ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Η ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΗΓΜΕΝΟΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΟΝ ΟΝΟΜΑ»;
Η αδελφότητα της Ιεράς Μονής του Αγίου Νικολάου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία για δεκαετίες αναστήλωνε το μοναστήρι από τα ερείπια, στο χωριό Μιλτσί στη Βολυνία, μετά το πέρας της σοβιετικής περιόδου, αντιμετωπίζει σήμερα την απειλή αναγκαστικής κρατικής απαλλοτρίωσης και της πιθανής μεταβίβασης του μοναστηριού στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΕΟ). Οι μοναχοί μίλησαν για το ότι μετά την επιστροφή στην Εκκλησία τα κτίρια ήταν σε άθλια κατάσταση και χρειάζονταν εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 16η Μαρτίου 2026
ΝΕΟ-ΑΘΕΪΣΜΟΣ: ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ Ή ΟΛΕΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;
(Σχόλιο σε επίθεση κατά προσκύνησης
μαθητών Ιερού Λειψάνου)
Ο κόσμος αποτελεί το κάλλιστο δημιούργημα της άπειρης αγάπης του Θεού, ώστε και τα πλάσματά Του να γίνουν κοινωνοί της θείας μακαριότητας. Η κτιστή δημιουργία εξήλθε από τα παντοδύναμα χέρια του Δημιουργού «καλή λίαν» (Γεν. 1,31), για να επιτελέσει τον σκοπό της, που είναι η δοξολογία Του: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού» (Ψαλμ.18,2).
Μασονία και Εκκλησία της Κύπρου – Οι σκιές που βαραίνουν την Αρχιεπισκοπή
Η Εκκλησία της Κύπρου δεν είναι απλώς ένας οργανισμός διοίκησης ή κοινωνικής παρουσίας. Είναι ο χώρος όπου φυλάσσεται η αλήθεια της πίστης. Και όταν συσσωρεύονται φήμες, καταγγελίες και υποψίες για σχέσεις με τον Τεκτονισμό, οι πιστοί έχουν δικαίωμα να απαιτούν ξεκάθαρη απάντηση.
Ο Μητροπολίτης Τσερκάσι και Κάνεβ κ.Θεοδόσιος (Σνιγκιριόβ) της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΟΟΕ) έκανε στις 6 Μαρτίου 2026 δήλωση, στην οποία χαρακτήρισε την αναγκαστική επιστράτευση ιερέων «πραγματική γενοκτονία» εις βάρος της ΟΟΕ. Ο ιεράρχης εξέφρασε την πεποίθησή του ότι για όλα τα εγκλήματα κατά του κλήρου θα δοθεί η δέουσα νομική αξιολόγηση και ότι οι ένοχοι θα λογοδοτήσουν.
ΑΓΙΟΣ
ΜΑΡΤΥΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ.
ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ο ηρωισμός των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας
είναι φαινόμενο πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία. Μεγάλο κεφάλαιο ηρωισμού
αποτελούν τα μαρτύρια μυριάδων Χριστιανών στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, όταν ο
διάβολος, δια του αντίχριστου ρωμαϊκού κράτους, είχε κηρύξει εξοντωτικό διωγμό
κατά της Εκκλησίας του Χριστού. Ένας από τους ηρωικούς Μάρτυρες των χρόνων
αυτών υπήρξε και ο άγιος Μάρτυρας
Ιουλιανός.
Γεννήθηκε στην πόλη Ανάζαρβο της Δευτέρας Κιλικίας της Μ. Ασίας στα τέλη του 3ου μ. Χ. αιώνα. Είχε ευγενή
καταγωγή, ήταν γιός κάποιου επιφανούς
εθνικού (ειδωλολάτρη) συγκλητικού και της ευσεβούς Χριστιανής Ασκληπιοδώρας. Ήταν συνηθισμένο
φαινόμενο στα χρόνια εκείνα τα αντρόγυνα να είναι θρησκευτικά διχασμένα. Στις
περισσότερες περιπτώσεις Χριστιανές ήταν οι σύζυγοι γυναίκες, οι οποίες κρατούσαν
την πίστη τους κρυφή από τους συζύγους τους. Πιθανότατα η Ασκληπιοδώρα να ήταν κρυφή Χριστιανή από τον σύζυγό
της, λόγω του αξιώματός του.
Η Ασκληπιοδώρα είχε βαθιά πίστη στον αληθινό Θεό και είχε ασυνήθιστη κατάρτιση στην χριστιανική πίστη. Είχε μεγάλη κατάρτιση και γνώση των Αγίων Γραφών και της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Αυτή την πίστη και την ευσέβεια μετέδωσε και στο γιο της Ιουλιανό.
THIERRY CASASNOVAS
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ «ΓΚΟΥΡΟΥ ΤΗΣ ΩΜΟΦΑΓΙΑΣ»
Ὁ Thierry Casasnovas εἶναι Γάλλος αὐτοδίδακτος προωθητὴς τῆς ὠμοφαγίας καὶ ἱδρυτὴς τῆς ὀργανώσεως Régénère. Ἔγινε γνωστὸς μέσα ἀπὸ τὸ διαδίκτυο καὶ κυρίως μέσῳ βίντεο ποὺ δημοσίευε γιὰ πολλὰ χρόνια στὸ YouTube, ὅπου παρουσίαζε τὴ νηστεία καὶ τὴν ὠμοφαγικὴ διατροφὴ ὡς τρόπους ἀποκαταστάσεως τῆς ὑγείας. Τὰ βίντεο αὐτὰ γνώρισαν μεγάλη διάδοση καὶ συγκέντρωσαν ἑκατοντάδες χιλιάδες συνδρομητὲς καὶ ἑκατομμύρια προβολές.
Ἐνημέρωσις διά τό μάθημα τῆς ἠθικῆς στά σχολεία
Τοῦ κ. Χαραλάμπους Χ. Ἄνδραλη,
Δικηγόρου Παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ
Ὑπάρχει τὸ τελευταῖο διάστημα, δικαιολογημένα, μία ἀνησυχία γιὰ τὸ μάθημα ἠθικῆς, τὸ ὁποῖο θὰ ἀποτελεῖ τὸ ἐναλλακτικὸ μάθημα γιὰ ὅσους μαθητὲς ἀπαλλάσσονται νομίμως ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, δηλαδὴ γιὰ τοὺς μαθητὲς ποὺ δὲν εἶναι χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι. Καὶ εἶναι δικαιολογημένη ἀνησυχία στὰ θέματα ἐκπαίδευσης τῶν παιδιῶν, ἐπειδὴ διαχρονικὰ ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἔχει ἀποδείξει ὅτι ἀπεχθάνεται τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ ἀρέσκεται στὰ νεοεποχήτικα διδάγματα Δύσης καὶ Ἀνατολῆς.
Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου
Λουδοβίκου –
Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και
το σώμα
Ο δυτικός τρόπος σκέψης
Οι ιδέες του π. Νικολάου
στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου
αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το
γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι
τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που
γέννησε αυτό το πνεύμα.
Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.
Τυχικός: Η Ορθόδοξη Δικαιοσύνη απέναντι στην Αδικία
Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από περιπτώσεις όπου αδίκως συκοφαντημένοι ιεράρχες υπερασπίστηκαν το δίκαιο. Από τον Άγιο Νεκτάριο μέχρι τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, το μοτίβο παραμένει ίδιο: συκοφάντες και φθονούντες προσπαθούν να επιβάλλουν σιωπή και αδικία, ενώ οι πιστοί που υπερασπίζονται την αλήθεια χαρακτηρίζονται «αντιδραστικοί» ή «προβληματικοί».
