
ΤΟ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ
π. Δημητρίου
Μπόκου
Η συμπαθέστατη αιμορροούσα, μια απελπισμένη ύπαρξη που στήριξε την τελευταία
της ελπίδα στον Χριστό και δεν διαψεύσθηκε, συνεχίζει να μας εμπνέει διαχρονικά
και να αποτελεί τύπο και υπογραμμό και για τη δική μας πορεία και προσπάθεια
για συνάντηση και σωστή σχέση με τον Χριστό (Κυριακή
Ζ΄ Λουκά).
Τί το ξεχωριστό είχε η αιμορροούσα;
Πλησίασε με τρόπο μοναδικό τον Χριστό. Εντελώς κρυφά.
Χωρίς αξιώσεις. Χωρίς το πλήθος που συνωστιζόταν γύρω από τον Χριστό, να
αντιληφθεί τίποτε. Λογαριάζοντας κιόλας, χωρίς τον ξενοδόχο φυσικά, να διαλάθει
και της προσοχής του Χριστού. Με απόλυτη επίγνωση ότι είναι ανάξια να σταθεί
μπροστά του και να προβάλει το αίτημά της για θεραπεία. Αλλά και με φόβο για
τους ανθρώπους γύρω της. Δεν έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά τους. Ήταν ακάθαρτη
κατά τον νόμο τους, λόγω της ιδιάζουσας αρρώστιας της (μια ασταμάτητη δωδεκαετή
εμμηνορρυσία).
Με τέτοιο φόβο λοιπόν μέσα της πλησίασε τον Χριστό απαρατήρητη, μια γυναίκα δήθεν σαν όλες τις άλλες. Και ακούμπησε διακριτικά το χέρι της όχι στο σώμα του Χριστού, δεν θα τολμούσε ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά στο κράσπεδο του ιματίου του. Στην άκρη του ρούχου του, που άγγιζε σχεδόν το χώμα. Και θεραπεύτηκε.


































