Το ζήτημα προκαλεί εύλογα πολλά και διαφορετικά ερωτηματικά ως προς την
χρησιμότητα του σε παιδιά 10-11 ετών
Έντονο προβληματισμό έχουμε από το νέο σχολικό βιβλίο, το οποίο
αναφέρει την ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα σε παιδιά Δημοτικού.
Πρόκειται για το νέο, εγκεκριμένο από το ΙΕΠ, βιβλίο Κοινωνικής και
Πολιτικής Αγωγής της ΣΤ΄ Δημοτικού.
Στην σελίδα 10, υπό τον τίτλο «Η ζωή στο σπίτι μου», το βιβλίο αναφέρει
τους «τύπους της ελληνικής οικογένειας», βάζοντας στην ίδια πλευρά την
παραδοσιακή οικογένεια με ζευγάρια δύο ανδρών ή δύο γυναικών, τονίζοντας
ότι η οικογένεια στην Ελλάδα “παρουσιάζει μεγάλη «πολυμορφία» και ότι
ανάμεσα στους τύπους οικογένειας συγκαταλέγονται και οι «οικογένειες με δύο
γονείς του ίδιου φύλου».
Μάλιστα, ρωτάει τα παιδιά: «Από ποια μέλη αποτελείται η δική σου οικογένεια; Σε ποιον τύπο οικογένειας ανήκει;»
Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ
π. Δημητρίου Μπόκου
Ο εχθρός γέμισε
ερείπια τη χώρα, λεηλάτησε τον πλούτο της, πέρασε απ’ το μαχαίρι του πλήθος
αμάχων και έφυγε σύροντας πίσω του ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος αιχμαλώτων. Ο
υπερασπιστής στρατηγός όμως ανασύνταξε τις δυνάμεις του. Αντεπιτέθηκε. Χτύπησε
και κατανίκησε τον εχθρό στην καρδιά του βασιλείου του, στην ίδια την
πρωτεύουσά του. Ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους και τους επανέφερε στην πατρίδα,
μαζί με τους διαρπαγέντες θησαυρούς.
Και όμως!
Οι άνθρωποι σώθηκαν, μα όχι όλοι. Ο ελευθερωτής στρατηγός δεν
μπορούσε να επαναφέρει στη ζωή τους νεκρούς, ούτε να διασώσει όσο μέρος της
λείας είχε ήδη διασκορπιστεί και κατασπαταληθεί. Δεν μπορούσε να περισώσει ό,τι
είχε ήδη διαφύγει οριστικά από τα χέρια του.
Υπάρχει όμως ένας
στρατηγός, «βασιλεύς μέγας επί πάσαν την γην», που έχει τη δύναμη να
διορθώνει τα πάντα. Που μπορεί να ξαναπάρει ό,τι έχει χαθεί, ό,τι έχει
καταστραφεί, ό,τι έχει θανατωθεί. Μπορεί να ξαναφτιάξει τα πάντα όπως ήταν πριν
και ακόμα καλύτερα.
Είναι ο νικητής Χριστός, που έρχεται και αναδημιουργεί ό,τι έχασε ο άνθρωπος. Γι’ αυτό και φροντίζει επιμελώς να μην αφεθεί κανένα μέρος του κατεστραμμένο. Παίρνει πάνω του και σηκώνει από τον τόπο της καταστροφής όλα τα κομμάτια του, ακόμα κι αν έχουν διασκορπιστεί στους τέσσερες ανέμους. Δεν αφήνει ούτε το παραμικρό κομματάκι του. Γιατί ό,τι μείνει πεταμένο κάτω θα χαθεί. Θα σαπίσει. Θα γίνει χώμα. Θα πεθάνει οριστικά. «Το γαρ απρόσληπτον, αθεράπευτον. Ο δε ήνωται τω Θεώ, τούτο και σώζεται» (Αγ. Γρηγορίου Θεολόγου, Επιστολή προς Κληδόνιον, PG 37, 181C-184A).
Γιόγκα
Γέλιου και Ορθοδοξία. Ορθόδοξη θεώρηση
Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων
Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας Στεφάνου Στεφόπουλου
Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε στο προσκήνιο μιά νέα “θεραπεία” , η Γιόγκα Γέλιου. Όσοι την εξασκούν και την μεταφέρουν στους πελάτες τους ισχυρίζονται πως στον κόσμο των ημερών μας που πνίγεται από το άγχος, την αγωνία επιβίωσης, τις ατελείωτες υποχρεώσεις, τους πολύ έντονους καθημερινούς ρυθμούς, το νεοφανές αυτό είδος γιόγκα αποτελεί μιά πολύ καλή μέθοδο “εκτόνωσης” και ενίσχυσης της ψυχοσωματικής ισορροπίας.
Γαλλία:
Ψηφίστηκε νόμος για ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία
Το Συνταγματικό
Συμβούλιο θα κρίνει εάν συνάδει με το Σύνταγμα
Το γαλλικό κοινοβούλιο ενέκρινε σήμερα το νομοσχέδιο που επιτρέπει την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία, για ασθενείς με ανίατες ασθένειες, ένα θέμα που εξακολουθεί να προκαλεί μια έντονη πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα.
Από το «κατ' εικόνα» στον… αριθμό;
Γράφει ο Στυλιανός
Καβάζης
~Η ελευθερία δεν χάνεται μεμιάς,χάνεται με μικρές παραχωρήσεις.~
«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.»—
Ρήγας Φεραίος
Ο παραπάνω συγκλονιστικός λόγος του Ρήγα Φεραίου δεν είναι απλώς ένας εθνικός στίχος. Είναι μια διαχρονική ομολογία πίστεως στην ελευθερία. Είναι η κραυγή κάθε ανθρώπου που αρνείται να ανταλλάξει την αξιοπρέπειά του με την ασφάλεια, τη συνείδησή του με την ευκολία και την ψυχή του με την άνεση.Η ελευθερία δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Είναι θεϊκό δώρο.
Τα πανηγύρια των ισλαμιστών και η Αγια-Σοφιά της
Ορθοδοξίας
Να αλλάξουμε το αίτημά μας: Να μην ζητούμε επάνοδο στο
καθεστώς του Μουσείου, αλλά να ξαναγίνει ορθόδοξος χριστιανικός ναός
Κωνσταντίνος Χολέβας
Ο υπουργός Πολιτισμού της Τουρκίας χαρακτήρισε τη μετατροπή της Αγια-Σοφιάς σε τζαμί ως ανάμνηση της Αλώσεως του 1453. Η νεολαία του Ισλαμικού Κόμματος ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν διοργάνωσε το βράδυ της Παρασκευής 10 Ιουλίου συγκέντρωση και πορεία νέων με αφορμή την έκτη επέτειο της ισλαμοποιήσεως του ιστορικού ορθοδόξου ναού. Η Τουρκία διαπραγματεύεται με τους Δυτικούς για όσα τη συμφέρουν, αλλά δεν διστάζει σε κάθε ευκαιρία να δείχνει τον ισλαμικό χαρακτήρα της.
Από την Nancy Flanders, για την ιστοσελίδα του LiveAction
Ο Ethan Preseau, 28 χρονών, αξιωματικός του Αμερικανικού Ναυτικού, βρέθηκε από την κοπέλα του αναίσθητος μπροστά στο σπίτι τους ενώ έκανε μετακόμιση.
Διακομίσθηκε στο νοσοκομείο, μπήκε στην εντατική και «διαγνώστηκε» ως εγκεφαλικά νεκρός.
ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
Α΄ ΜΕΡΟΣ
Χρήστος Σαλταούρας
Στην παρούσα μελέτη θα παραθέσουμε ορισμένα λάθη που
περιέχονται στην μετάφραση στην Δημοτική της Αγίας Γραφής που έχει εκδόσει η
Ελληνική Βιβλική Εταιρεία. Ως προς την Παλαιά Διαθήκη η Ελληνική Βιβλική
Εταιρεία, που προτεσταντίζει, βασίζεται στο Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο για τον
λόγο αυτό και οι παραθέσεις ακολουθούν την αρίθμηση κεφαλαίων και εδαφίων του
Μασοριτικού. Τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία κυκλοφορεί δύο
μορφές μετάφρασης της Αγίας Γραφής, την έκδοση με τα 66 βιβλία που δέχονται οι
Προτεστάντες και την έκδοση με τα 76 βιβλία που δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία.
Και στην έκδοση όμως με τα 76 βιβλία, η μετάφραση των 39 βιβλίων από τα 49 της
Παλαιάς Διαθήκης, ακολουθεί το Εβραϊκό Μασοριτικό κείμενο.
Παραθέσεις από την
μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας, οι υπογραμμίσεις δικές μας:
Ψαλμός 22:17 «Σκύλοι με κύκλωσαν, κακοποιών φατρία μ’ έβαλε στη μέση· ξεσκίσανε τα χέρια και τα πόδια μου».
π.
ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
Το γραμματικό γένος και το ανθρώπινο γένος στην Αγία Γραφή
Θεολογική, φιλολογική και στοχαστική
ανάπτυξη με αφορμή το ερώτημα περί αρσενικού και θηλυκού γένους
Η Αγία Γραφή, όταν ομιλεί στον «άνθρωπο», δεν εγκλωβίζεται στη βιολογική μερικότητα, αλλά απευθύνεται στο καθολικό ανθρώπινο γένος. Το γραμματικό γένος υπηρετεί την οικονομία του λόγου· δεν θεμελιώνει αποκλεισμό προσώπων.
Ὄλγα, ἡ Ἡγεμονίς τοῦ μεγάλου ρωσικοῦ Κιέβου, ἑορταζομένη
τὴν 11ην Ἰουλίου
Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Νεκταρίου Ζιόμπολα
Ἐπρόκειτο νὰ ἀποτελέσει σταθμό, ὥστε τὸ Οἰκουμενικὸ
Πατριαρχεῖο νὰ ἐπιτύχει στὴ συνέχεια τὴν ἁλίευση τῆς ἀπεράντου Ρωσίας στὴν Ὀρθοδοξία.
Ὑπῆρξε ἡ ἐπίσημη συνάντηση μεταξὺ τοῦ βυζαντινοῦ κράτους μὲ τὴν συνοδεία της.
Τοῦτο ἔγινε ἐπὶ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογέννητου τὸ 955.
Συνέβη ἡ πρέπουσα ὑποδοχὴ καὶ δεξίωση τῆς ἀρχόντισσας τῆς
Ρωσίας εἰς τὸ λεγόμενο Χρυσοτρίκλινο παλάτι. Γοητεύθηκε ἀπὸ τὰ βλεπόμενα καὶ ἀκουόμενα.
Προέτρεψε νὰ δεχθοῦν αὐτὴ καθότι εἶχε δημιουργήσει τὸ πνευματικὸ ἔδαφος, ὥστε νὰ γίνει δεχτή στοὺς κόλπους τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Προσωπικὴ ἡ θέλησή της νὰ βαπτισθεῖ καὶ αὐτὸ μέτρησε. Τὸ ὄνομα Ὄλγα, λέξις σκανδιναυϊκὴ σημαίνουσα φλόγα, σημάδεψε τὶς σχέσεις τῶν δύο λαῶν. Μέτρησε ἐκεῖνο τὸ γεγονὸς ποὺ ἐπέλεξε καὶ ὑπῆρξε τὸ ἔναυσμα, ὥστε νὰ δεχθεῖ ὁ λαὸς τὴ θρησκεία τῆς ἀγάπης. Ἔζησε διάστημα καὶ ἔφυγε τὸ 969 ἀφήνοντας ὡς διάδοχο τὸν ἐγγονό της Βλαδίμηρο. Ἕνα μέρος τῶν ἐκεῖ ἐλάτρευον ἀκόμη τὶς δυνάμεις τῆς φύσεως ὡς εἰδωλολάτρες, τὸν ἥλιο, τὸν ἄνεμεο, τὸν κεραυνὸ ὡς καὶ πνεύματα τῶν ὑδάτων. Ὅμως τὰ τελευταῖα εἴδωλα πῆραν τέλος: Τὸ ἀργυροκέφαλον ἄγαλμα τοῦ θεοῦ Περούν, ὅπου μαζὶ μὲ ἄλλα ὡς εἴδωλα ἐκάησαν.
Δεν
προσκύνησαν μια ζακέτα. Τίμησαν τον Άγιο.
Γεώργιος Αποστολάκης
Η Εφημερίδα των Συντακτών, σχολιάζοντας την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου από πιστούς στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, χαρακτήρισε το γεγονός «καθαρή ειδωλολατρία». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που φανερώνει ότι ο συντάκτης του άρθρου είτε αγνοεί πλήρως την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση είτε επιλέγει να την ερμηνεύσει αποκλειστικά με τα κριτήρια ενός ορθολογισμού που αδυνατεί να κατανοήσει το βίωμα της Εκκλησίας.
Λύσσαξαν με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου – Τρανή
απόδειξη ότι παραμένει ζωντανός και τους «καίει»!
Ελευθέριος Ανδρώνης
Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ πρώην ΣΙΝΑΙΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΣ
Αθήνα, 12/07/2026
Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Παϊσίου του
Αγιορείτου και Σιναΐτου
Σεβασμιώτατε Ἅγιε Ἀδελφέ κ. Συμεών
καὶ ἀγαπητοί πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σινᾶ, οἱ παροικοῦντες ἐν τῷ παρόντι
ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ
Με βαθύ σεβασμό προς την μακραίωνη ιστορία της Μονής μας, αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ σε όλους σας ως πατέρας, με λόγο ειρηνικό αλλά και με την ευθύνη που επιβάλλει η θέση μου, έχοντας αληθινή αγωνία για την ενότητα της αδελφότητας και το μέλλον της Μονής μας.
«Το θέμα της Εκκλησίας
είναι προσωπικόν»
(Επίσκοπος Αυγουστίνος
Καντιώτης – 4/10/87)
Νίκος
Σακαλάκης, Μαθηματικός
Το όνομα του Κυρίου «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» συμπυκνώνει πολλές ή μάλλον
πολλαπλές στοιβάδες νοήματος πρωταρχικού Θείου Φωτός.
Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Ιερών ακολουθιών ξεχειλίζουν από
το Θεανθρώπινο περιεχόμενο του ονόματός Του. Όσο μικρό και αν φαίνεται το
όνομα, διατηρεί στο ακέραιο τις νοηματικές του Θείες δυνάμεις, που χαρίζουν
στον πιστό (όταν το επικαλείται) προνομιακό
είδος συνείδησης, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης
οικονομίας Του.
Ενσωματώνει (το όνομά Του) κατά φυσικό τρόπο και ενθουσιωδώς το Μυστικό
όραμα (=πραγματικότητα) της Βασιλείας Του.
Εμφανής η σημασία του Ονόματός Του στη Γραφή, όπως: «ού εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις
το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ.
ιη΄, 20).
Σε προσωπική συζήτηση η χρήση του σε απλή καθομιλούμενη γλώσσα είναι (ως
γνωστό): «Κύριε Ιησού Χριστέ
ελέησόν με».
Αυτή η επίκληση, πολύπλοκα υφασμένη με το έργο του, ελκύει τη θεία χάρη και σε αποστασιοποιεί από τους δαίμονες, τους χειρώνακτες αυτούς εργάτες της αμαρτίας. Σ’ όλο το Σύμπαν, σ’ όλους τους κόσμους, δεν υπάρχει κενό ισχύος του Χριστού.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Πνευματικά
γυμνάσματα : ΜΕΛΕΤΗ Γ΄
Α΄. Τα
μέσα που μας έδωσε ο Θεός, για να πετύχουμε τον τελικό σκοπό μας.
Σκέψου, αδελφέ, το μεγάλο πλήθος των μέσων και οργάνων, που σε προμήθευσε ο Θεός, για να επιτύχεις με αυτά τον τελικό σκοπό σου, δείχνοντας έτσι με αυτό πόση φροντίδα και προθυμία έχει, για να σε κάνει αιώνια ευτυχισμένο. Αυτά τα μέσα είναι: α) Τα εξωτερικά καλά, δηλαδή η περιουσία, οι τιμές, ο πλούτος και η πρόσκαιρη ευτυχία. β) Τα καλά της φύσεως, δηλαδή ο νους, η φρόνησις, η ακεραιότητα των αισθήσεων και των μελών του σώματός σου. γ) Τα υπερφυσικά αγαθά, δηλαδή οι φωτισμοί του νου, η προκαταρκτική και αγιαστική χάρις, η οποία έλκει την θέληση προς το αγαθό, τα διάφορα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, οι θεοειδείς αρετές, τα θεία μυστήρια, οι Άγιες Γραφές, δηλαδή η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, οι διδασκαλίες των πνευματοφόρων Πατέρων, οι επαγγελίες των μελλόντων αγαθών, οι απειλές των αιωνίων κολάσεων, η διαφύλαξη των Αγγέλων, αυτός ο Ίδιος ο Θεός, ο Οποίος δεν αρκέσθηκε μόνο να σε βοηθήσει, για να επιτύχεις τον σκοπό σου μέσω της δημιουργίας Του, αλλά ήλθε και αυτοπροσώπως, για να ζητήσει την σωτηρία σου με το να γίνει άνθρωπος και από απόλυτος σκοπός, που είναι ο τελικός σκοπός του ανθρώπου, θέλησε να γίνει σχεδόν μέσο και όργανο για την σωτηρία σου, όχι μόνο με τους λόγους Του και τα παραδείγματά Του, αλλά και με το Αίμα Του και την ζωή Του, και δεν λυπήθηκε καθόλου τον εαυτό Του, για να σου ανοίξει ελεύθερα τον δρόμο προς τον ουρανό.
Η αναγνώριση της Εορτής των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων
ως ‘’θρονικής’’ του Παπισμού
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Αναγνωρίζοντας την Εορτή των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ως θρονική εορτή του Παπισμού, παρεπόμενα αναγνωρίζουμε τον Παπισμό ως Εκκλησία και τον Πάπα ως κανονικό Επίσκοπο της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Και φυσικά αναγνωρίζουμε τον Παπισμό ως την Πρωτόθρονη Εκκλησία. Αυτό δεν γίνεται αντιληπτό;
π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
1786-1792 ΝΕΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ Από του έτους 1783, δηλαδή τρία έτη ενωρίτερον της περιόδου, ην ιστορούμεν ήδη, εκυκλοφόρουν εντύπως πλέον η «Φιλοκαλία», ο «Ευεργετινός» και το «Περί συνεχούς θείας Μεταλήψεως» βιβλιάριον. Οι Αγιορείται εγνώριζον, ουκ οίδαμεν πόθεν, ότι των βιβλίων τούτων εργάτης ήτο ο Καψαλιώτης Νικόδημος, διο και ωμολόγουν χάριτας αυτώ δια την ην απελάμβανον ωφέλειαν.
Από την Cassy Cooke, για την ιστοσελίδα του LiveAction.
Αφήνοντας πίσω την καταστροφική του κληρονομιά
Ο Paul Ehrlich, ο οικολόγος του οποίου το βιβλίο του 1968, The Population Bomb (Η Πληθυσμιακή Βόμβα), πυροδότησε δεκαετίες πανικού σχετικά με τον υπερπληθυσμό, πέθανε σε ηλικία 93 ετών.
«Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία· τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι ἡ αἵρεση τῶν αἱρέσων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι, φεῦ, ἡ πλέον φρικτή ἐξορία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν γῆ» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)
Κυριακὴ Στ΄ Ματθαίου (Ματθ. 9,1-8)
Ἡ ἁμαρτία καταντᾷ παράλυτη τὴν ἀνθρωπότητα
Εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι
σου» (Ματθ. 9,2)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Εὐχαριστῶ, ἀγαπητοί μου, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Παρακαλῶ κάντε ὑπομονή, ν᾽ ἀκούσετε λίγα λόγια, ποὺ παίρνω ἀφορμὴ νὰ πῶ ἀπὸ τὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή (βλ. Ματθ. 9,1-8). Εἶνε λόγια φτωχά, ὄχι ῥητορικά, βγαίνουν ὅμως ἀπὸ μία καρδιὰ ποὺ πιστεύει.
Κίνδυνος εἰδωλολατρείας
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π.
Διονυσίου Τάτση
Οἱ χριστιανοὶ
προφανῶς ἀρνοῦνται τὴν εἰδωλολατρία. Ἀρνοῦνται τοὺς ψεύτικους καὶ φανταστικοὺς
θεοὺς τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ τοὺς μετὰ Χριστόν πού, δυστυχῶς,
λατρεύονται ἀπὸ λαοὺς πού εἶναι πολὺ χαμηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου. Ἀρνοῦνται ἐπίσης
κι ἐκείνους πού «θεοποιοῦν» τοὺς λεγόμενους «μεγάλους» ἡγέτες, τοὺς ἐπιστήμονες,
τοὺς λογοτέχνες, τοὺς ἠθοποιοὺς καὶ τοὺς καλλιτέχνες, ἀλλά καὶ τοὺς ἀθλητές,
πού στὶς ἡμέρες μας προβάλλονται ὡς παράδειγμα γιά τοὺς νέους.
Εἶναι ἀδιανόητο νὰ παίρνουν οἱ θνητοὶ ἄνθρωποι, πού ἔχουν κάποιο χάρισμα, τὴ θέση τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνονται εἴδωλα, πού θά λατρεύονται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πού δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν ἀληθινὸ Θεό. Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ εἶναι πολὺ προσεκτικοὶ στὰ διάφορα εἴδωλα τῶν κοσμικῶν. Ἀποφεύγουν κάθε προσωπικὴ προβολή. Ἡ ἀρετὴ τῆς ταπείνωσης δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ γίνουν εἴδωλα. Ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔζησαν χωρὶς φιλοδοξίες καὶ μοναδικό τους ἔργο ἦταν ἡ ταπεινὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ τίποτα πιὸ πέρα. Μερικοὶ βέβαια εἶχαν ἀποκτήσει φήμη, ἀλλὰ δὲν ἦταν δική τους ἐπιδίωξη, ἀλλὰ ἦταν ἔργο τοῦ Θεοῦ, γιά νὰ στηρίξουν πνευματικὰ μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ τίς ἐμπειρικὲς διδαχές τους τό λαό, πού βρισκόταν μακριὰ ἀπὸ τό δρόμο τῆς ἀρετῆς.
Η
επίσκεψη ναρκομανούς φοιτητή στον Άγιο Παΐσιο
(Β. Χαραλάμπους)
Κοντά στο έτος 1980 στη Θεσσαλονίκη, ένας φίλος ενός συμφοιτητή μου, φοιτητής και αυτός, είχε μπλέξει με τα ναρκωτικά. Αφού έφτασε σε πλήρη απόγνωση αποφάσισε να πάει στο Άγιο Όρος στον Όσιο Γέροντα Παΐσιο, για τον οποίο είχε ακούσει πολλά θαυμαστά.
Νικοδήμειο κληροδότημα
Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου,
Φιλόλογος-Θεολόγος
Ὁ ἅγιος
Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (1749-1809), κατά τόν ἱστορικό Κωνσταντῖνο Σάθα,
«κατατάσσεται πρεπόντως μεταξύ τῶν λογιωτέρων τοῦ καιροῦ του, πάντων ὑπέρτερος
κατά τήν φιλοπονίαν ὁ χαλκέντερος ἀναδειχθείς, τά δέ πολυάριθμα αὐτοῦ
συγγράμματα οὐκ ὀλίγον συνετέλεσαν εἰς κραταίωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὠφελείας ἀνυπολογίστου
τοῦ ἡμετέρου ἔθνους πρόξενα γενόμενα».
Ἡ προσωπικότητά του δεσπόζει στό πνευματικό στερέωμα τοῦ 18ου αἰώνα. Ὡς ἀειλαμπής
φάρος φώτισε τίς συνειδήσεις τῶν ὑπόδουλων Ἑλλήνων σέ μιά ἐποχή βαθιᾶς κρίσης
καί ριζικῶν μεταβολῶν. Ἡ συμβολή του δέν περιορίστηκε στά στενά ὅρια τοῦ μοναχισμοῦ·
ὑπηρέτησε τήν παιδεία, δια- κόνησε τή θεολογία, τό δίκαιο καί ἀγωνίστηκε
γιά τήν ἴδια τήν ὑπαρξιακή συγκρότηση τοῦ λαοῦ. Ὡς ὁ κατεξοχήν ἐκφραστής τοῦ
«Φιλοκαλικοῦ Διαφωτισμοῦ», ὁ νάξιος ἅγιος ἐπιδίωξε τήν ἐσωτερική ἐλευθερία
τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπό τήν ἐπιστροφή στίς πατερικές πηγές, προβάλλοντας
τήν πνευματική ἀναγέννηση ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἐθνική ἀποκατάσταση.
Ὀγκῶδες καί πολυμερές τό συγγραφικό του ἔργο, λειτούργησε ὡς μιά πνευματική ἐγκυκλοπαίδεια γιά τό Γένος. Μέσῳ τῆς ἐμβληματικῆς ἔκδοσης τῆς «Φιλοκαλίας», διέσωσε καί παρέδωσε στό εὐρύ κοινό τή νηπτική παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία μέχρι τότε παρέμενε κλεισμένη σέ δυσπρόσιτα χειρόγραφα. Ἡ προσφορά του αὐτή ἦταν μιά πρόταση ζωῆς βασισμένη στή νήψη, στήν ἐσωτερική ἐγρήγορση καί στή νοερά προσευχή. Δίδαξε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά βρεῖ τήν ἐσωτερική του ἑνότητα καί τήν κοινωνία μέ τόν Θεό ἀκόμη καί μέσα στίς πιό ἀντίξοες συνθῆκες, μετατρέποντας τήν καρδιά του σέ «μυστικό παράδεισο». Οἱ καρποί τῆς ἐσωτερικῆς καλλιέργειας ἀποτέλεσαν τό ἰσχυρότερο ἀνάχωμα ἀπέναντι στήν ἀλλοτρίωση πού ἀπειλοῦσε τόν Ἑλληνισμό κατά τήν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας.
Κλῆρος, λαός συμπαρίστανται εἰς Τυχικόν
Τοῦ κ. Ἀνδρέου
Κεφαλληνιάδη, διδασκάλου
Τοὺς τελευταίους μῆνες ἔχει ξεσπάσει σάλος στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου σχετικὰ μὲ τὴν καθαίρεση τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς κυπριακῆς Ἐκκλησίας μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ἀποφάσισε κατὰ πλειοψηφία νὰ καθαιρέσει τὸν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ ἐξαιτίας διαφόρων παραπτωμάτων, στὰ ὁποῖα (ὑποτίθεται) ὅτι ὑπέπεσε. Ἐπιπλέον ἐξέλεξε νέο Μητροπολίτη, καὶ μάλιστα χωρὶς τὴν συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ αὐτὴ τὴ φορά!
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:
Ρωμ. 12,6-14]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
«Καθάπερ γὰρ ἐν ἑνὶ σώματι μέλη πολλὰ ἔχομεν, τὰ δὲ μέλη πάντα οὐ τὴν αὐτὴν ἔχει πρᾶξιν, οὕτως οἱ πολλοὶ ἓν σῶμά ἐσμεν ἐν Χριστῷ, ὁ δὲ καθ᾿ εἷς ἀλλήλων μέλη(: διότι όπως σε ένα σώμα έχουμε πολλά μέλη και όλα τα μέλη δεν έχουν το ίδιο έργο, έτσι οι πολλοί πιστοί στην Εκκλησία είμαστε ένα σώμα εξαιτίας της ενώσεώς μας με τον Χριστό, και ο καθένας μας είμαστε μέλη ο ένας του άλλου. Συνεπώς οφείλουμε να συνεργαζόμαστε με ταπείνωση και ο καθενός να υπηρετεί όλο το σώμα της Εκκλησίας)»[ Ρωμ.12,4-5]
Ὁ Ἐπίσκοπος Χαλκηδόνος Ἐμμανουὴλ ἔχει χειροφιλήσει ὅλους τοὺς τελευταίους Πάπας. Προσκυνοῦντες τὸν αἱρεσιάρχην Πάπαν θέτονται τὰ θεμέλια διὰ τὴν ἀναρρίχησιν εἰς τὸν πατριαρχικὸν θῶκον, διὰ δὲ τοὺς ρασοφόρους τοῦ Φαναρίου, ὅπως τὸν Ἐκκλησιάρχην Ἀέτιον, τὸν Διευθυντὴν τοῦ Ἰδιαιτέρου Πατριαρχικοῦ Γραφείου, διὰ τὴν ἐπισκοποίησίν του.
«Κρυφό Σχολειό - Από τους βάρβαρους Οθωμανούς μέχρι
τους ανίερους σύγχρονους ψευδοϊστορικούς, το φως της γνώσης επιβιώνει»
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Να ισχυρίζεται κανείς κατηγορηματικά ότι το Κρυφό Σχολειό «δεν υπήρξε ποτέ»
δεν είναι απλώς λάθος,είναι εντελώς ανιστόρητο,είναι μια ολομέτωπη επίθεση στην
ιστορία μας και στις ρίζες μας. Είναι μια αναίσχυντη προσπάθεια να σβηστεί η
μνήμη ενός λαού που κράτησε ζωντανή τη φλόγα της γνώσης, της γλώσσας και της
πίστης του .
Οι λόγοι αυτής της στάσης είναι πολλοί και διάφοροι. Πρώτον, υπάρχει ο
αντι-ρομαντικός ορθολογισμός των νεότερων ιστορικών ρευμάτων, που θεωρεί ύποπτο
οτιδήποτε εμπεριέχει συγκίνηση, πίστη ή εθνικό πάθος. Δεύτερον, λειτουργεί ένας
ιδεολογικός μηδενισμός, που επιχειρεί να αποδομήσει τις συλλογικές μνήμες στο
όνομα μιας ψυχρής «αντικειμενικότητας», παραβλέποντας πως η ιστορία δεν είναι
μόνο γεγονότα, αλλά και βίωμα. Τρίτον, υπάρχει μια πολιτισμική μόδα
απομυθοποίησης όσο πιο ριζοσπαστικά αμφισβητεί κανείς τα σύμβολα του
παρελθόντος, τόσο πιο «προοδευτικός» μοιάζει. Έτσι, η ιστορική αλήθεια υποχωρεί
μπροστά στην πρόθεση εντυπωσιασμού.
Ωστόσο οι ιστορικές πηγές και οι μαρτυρίες είναι αδιαψευστες,από τον 15ο αιώνα ήδη οι πηγές μιλούν για περιορισμούς στην ελληνική παιδεία. Ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, το 1460 σημειώνει: «πού τα παιδευτήρια της σοφίας; Κατεπόθησαν υπό του Μωάμεθ». Ο Θεοδόσιος Ζυγομαλάς γράφει το 1570 ότι «εν δουλεία όντες, τα ελευθέροις ανήκοντα μαθήματα σπουδάζειν κωλύονται». Ο Άγγλος περιηγητής George Sandys καταγράφει πως «το φως της γνώσης δεν επιτρέπεται … από τα άγρια κτήνη της ανθρωπότητας». Ο Ιησουΐτης François Richard μιλά για διώξεις σκληρότερες από εκείνες του Νέρωνος και του Διοκλητιανού.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ρωμ.12,6-14]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΑ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΑ
ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 3-8-1986] (Β161)
Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Τόσο γιατί είναι το σώμα του Χριστού, όσο και γιατί τα μέλη Του είμαστε εμείς, εμείς που πιστεύομε στον Χριστό. Και ενωθήκαμε μαζί Του στο Βάπτισμα και εις το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Και όπως η ζωή του σώματος ανήκει στον Θεό, έτσι και η οργάνωσις του σώματος ανήκει πάλι εις τον Θεό. Και η οργάνωσις του σώματος αποβλέπει στην καλή και σωστή λειτουργικότητά του. Έτσι, το κάθε μέλος του σώματος, δηλαδή ο κάθε πιστός, έχει και ένα έργο, έχει μια διακονία. Έτσι, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος στην σημερινή αποστολική του περικοπή: «Καθάπερ ἐν ἑνὶ σώματι μέλη πολλὰ ἔχομεν, τὰ δὲ μέλη πάντα οὐ τὴν αὐτὴν ἔχει πρᾶξιν, ἀλλ’ ἑκάστῳ ὡς ὁ Θεὸς ἐμέρισε μέτρον πίστεως». Δηλαδή «όπως ένα σώμα έχει μέλη πολλά, τα δε μέλη του σώματος δεν ενεργούν, παρά διαφοροτρόπως, το καθένα έχει το καθήκον του, έχει την πράξη την δική του, έχει την διακονία την δική του, άλλη η διακονία των ματιών μου, άλλη του στόματός μου, άλλη των χεριών μου, άλλη των ποδιών μου. Και στον καθέναν ο Θεός μοίρασε κατά το μέτρον της πίστεως του καθενός». Για να μπορέσει, λοιπόν, ο πιστός να ανταποκριθεί στο έργο του αυτό μέσα στην Εκκλησία, πρέπει να του δοθεί μια ικανότης. Και αυτή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα δώρον του Αγίου Πνεύματος.
ΑΓΙΑ ΒΕΡΟΝΙΚΗ Η ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΑ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου
– Καθηγητού
Οι αναφερόμενες γυναίκες στην Καινή Διαθήκη
αποτελούν μια ξεχωριστή ομάδα αγίων, οι οποίες προσέφεραν, μαζί με τους άνδρες
αγίους, σημαντικό έργο στην αρχαία Εκκλησία. Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι
για πρώτη φορά στην ιστορία του προχριστιανικού κόσμου καταξιώθηκε η γυναικεία
φύση, παίρνοντας τη σωστή της θέση στην κοινωνία, χάρις στο απολυτρωτικό μήνυμα
του Λυτρωτή μας Χριστού. Η αγαλλίαση αυτή είναι κάλλιστα αποτυπωμένη στις
ευγενικές και αγνές ψυχές τους, σε αντίθεση με την απαισιοδοξία, την απελπισία
και την κατήφεια που ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των μη χριστιανών γυναικών.
Μια από τις πλέον συμπαθείς γυναίκες της
Καινής Διαθήκης είναι και η αγία
Βερονίκη η αιμορροούσα, συνδεδεμένη με την παράδοση για το «Ιερό Μανδήλιο».
Η παράδοση της Εκκλησίας την θέλει να είναι η θεραπευμένη από τον Κύριο αιμορροούσα γυναίκα, όπου αναφέρεται το θαύμα, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφάλαιο 9ο, στ. 20-22, στο κατά Μάρκον κεφάλαιο 5ο, στ. 25-34 και στο κατά Λουκάν κεφάλαιο 8ο στ. 43-49.
Τό Μήνυμα τῆς
Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ - Κυριακή
ΣΤ΄ Ματθαίου (12-07-2026)
Εθνικό
Απολυτήριο, αλλά με ποιο περιεχόμενο της Παιδείας;
Κωνσταντίνος Χολέβας –
Πολιτικός Επιστήμων
Το Υπουργείο Παιδείας πιεζόμενο από την ελληνική κοινωνία στρέφει το
ενδιαφέρον του στις Πανελλήνιες/Πανελλαδικές Εξετάσεις. Η συζήτηση αυτή είναι
αναγκαία, αλλά δεν αρκεί. Το σημαντικότερο ερώτημα είναι άλλο: Τι σχολείο
θέλουμε και τι πολίτες επιδιώκουμε να διαμορφώσουμε μέσα από το Ελληνικό
Λύκειο;
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε διάφορα συστήματα εισαγωγής. Παλαιότερα κάθε σχολή διοργάνωνε τις δικές της εισαγωγικές εξετάσεις και οι υποψήφιοι έτρεχαν πρωί και απόγευμα σε διαφορετικές σχολές για να αυξήσουν τις πιθανότητές τους. Για λίγα χρόνια έγινε το πείραμα του Ακαδημαϊκού Απολυτηρίου Α΄ και Β΄ Τύπου, κάτι που φαίνεται ότι συζητείται και σήμερα. Μετά δοκιμάσθηκε το σύστημα των 13 κύκλων (Νομικός, Οικονομικός, Ιατρικός κλπ). Στη συνέχεια είδαμε το σύστημα των 4 Δεσμών. Η κυβέρνηση Σημίτη καθιέρωσε τις Πανελλήνιες με (υπερβολικά) πολλά μαθήματα. Τώρα βλέπουμε να εξαντλεί τις αντοχές του το σύστημα των 4 Κατευθύνσεων. Άραγε που πάμε; Στο Εθνικό Απολυτήριο;
Archimandrite Bartholomew and
Serhiy Dumenko at the Lavra's Dormition Cathedral. Photo: OCU
Ο ηγούμενος της νέας Εσφιγμένου λειτούργησε στην Λάβρα
του Κιέβου με τους αχειροτόνητους σχισματικούς καταληψίες
Ο Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος, παρευρισκόμενος σε εορτασμό στη Λαύρα, διαβεβαίωσε τους παρευρισκόμενους ότι η δημιουργία της OCU δεν ήταν πολιτική πράξη.
