ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ
ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ
«· μηκέτι
ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται».
Ἄνθρωπε, πρόσεξε μήπως
καί εἰς συμφοράν τοῦ σώματος χειροτέραν ἐμπέσεις, συγχρόνως δέ καί τήν ψυχή σου
ἀπολέσεις. Σήκω ὄρθιος καί ἄπλωσε τά χέρια στόν οὐρανό καί τά μάτια σου στόν
Τριαδικό Θεό· ὥστε μέ τήν ἐνέργεια τῆς προσευχῆς νά σώσεις τόν ἑαυτό σου ἀπό
τίς κακίες τῆς ἀκηδίας καί τοῦ πορνικοῦ φρονήματος.
Γιατί, τό νά εἶναι ὁ νοῦς
στήν ἐκπλήρωση τῶν ἀρετῶν καί ἡ καρδιά νά ἐπιθυμεῖ τόν πολύτιμον
μαργαρίτην-Χριστόν, αὐτό εἶναι ἰδίωμα τῶν καθαρῶν καί τελείων ἀγωνιστῶν, οἱ ὁποῖοι
μποροῦν νά φυλάξουν τίς ψυχοσωματικές αἰσθήσεις χωρίς βλάβη.
Φυλάξου, χριστιανέ μου, γιατί ἡ ἀκηδία κυριαρχεῖ ψηλά στό ἡγεμονικό τῆς ψυχῆς, δηλαδή στόν νοῦ καί περισφίγγει ὅλην τήν ψυχή καί ὅλη τήν σάρκα, σάν κισσός, κάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση νωθρή, ἀδρανή καί παράλυτη.

