Ο οικουμενισμός έχει πρόσωπο: είναι παναίρεση και έχει συγκεκριμένους
φορείς
Γεώργιος Αποστολάκης
Η ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς
ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΜΙΜΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι μυριάδες καλλίμαχοι Μάρτυρες του Χριστού,
στα πρωτοχριστιανικά χρόνια προέρχονταν από όλες τις φυλές, κοινωνικές τάξεις
και επαγγέλματα. Ορισμένοι μάλιστα, με την ομολογία τους στο Χριστό και το αίμα
του μαρτυρίου τους, εξαγίαζαν κάποια ταπεινά και ταυτισμένα με την ακολασία, επαγγέλματα,
όπως ήταν αυτό του μίμου. Άλλωστε έτσι φανέρωναν πως η σωτηρία είναι δωρεά προς
όλους τους ανθρώπους, παρά τις καταβολές τους και του πρώην άσωτου βίου τους.
Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος
Μάρτυς Πορφύριος ο Μίμος, ο οποίος εξαγιάστηκε την ώρα που ασκούσε το
επάγγελμα του ηθοποιού.
Γεννήθηκε στην Έφεσο της Μ. Ασίας, στα μισά του 3ου μ. Χ. αιώνα. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών και ασκούσε το επάγγελμα του μίμου (ηθοποιού). Ο πατέρα του ήταν φημισμένος ηθοποιός και είχε δικό του θίασο, στον οποίο εργαζόταν από παιδί ο Πορφύριος. Το επάγγελμά τους τους ανάγκαζε να περιπλανιόνται σε όλη τη Μ. Ασία, δίνοντας παραστάσεις.
Εξ αφορμής της δραστηριοποιήσεως ‘’Πεντηκοστιανών’’ εις Ελληνικάς νήσους
(Ποιος Κύπριος Ιεράρχης τους αναγνωρίζει στοιχεία της αληθούς Εκκλησίας;)
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Η αιρετική κοινότητα των
Πεντηκοστιανών στην Ελλάδα, η λεγόμενη «Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της
Πεντηκοστής», με φυλλάδια και οργανωμένα κλιμάκια προσπαθεί να παρασύρει
Ορθόδοξους Χριστιανούς. Πρόσφατα η Ιερά Μητρόπολη Σάμου, έχει εκδώσει
ανακοίνωση αναφορικά με τη πρόθεση δραστηριοποίησης των αιρετικών
πεντηκοστιανών σε Ελληνικά νησιά. Μέσα από τη καταγραφή των κακοδοξιών
των Πεντηκοστιανών σε ανακοίνωσή της η Ιερή Μητρόπολη Σάμου, προσπαθεί να
προστατέψει τους πιστούς.
Η λεγόμενη ‘’Ελευθέρα αποστολική εκκλησία της Πεντηκοστής’’, η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη αιρετική κοινότητα, από πλευράς αριθμού αιρετικών κοινοτήτων (ευκτήριων οίκων) στην Ελλάδα, προβαίνει σε έκδοση της εφημερίδας η οποία τιτλοφορείται ‘’Χριστιανισμός’’. Προς τούτο η Ιερά Μητρόπολη Σάμου, εφιστά την προσοχή των Ορθοδόξων Χριστιανών με σχετική ανακοίνωσή της.
Ποιοι επηρεάζουν το
ΕΔΔΑ; Η μελέτη που ρίχνει φως στα δίκτυα ισχύος στο Στρασβούργο
Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ
Δημοσίου Δικαίου)
Η επιστημονική μελέτη των Cristina E. Parau (Μεταδιδακτορική ερευνήτρια Πολιτικής και Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Renne) και Gaëtan Cliquennois (Διευθυντής Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας) που δημοσιεύτηκε στις 30 Οκτωβρίου του 2026 στο ακαδημαϊκό περιοδικό “International Journal of Constitutional Law” (Oxford University Press), εξετάζει την εν πολλοίς παρασκηνιακή αντιπαράθεση μεταξύ συντηρητικών οργανώσεων και του κυρίαρχου φιλελεύθερου δικτύου επαγγελματιών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δραστηριοποιείται στο θεσμικό περιβάλλον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) στο Στρασβούργο.
Η Τουρκία, ο Αλ Σάρα και οι διανοούµενοι του Τσίπρα
Οι Έλληνες
αναθεωρητές έχουν προηγηθεί του Σύρου Αλ Σάρα στις αλλαγές ιστορικών όρων!
Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός
επιστήµων
Η τουρκική επιρροή στην κυβέρνηση της Συρίας οδηγεί σε αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας. ∆ιαβάζουµε ότι αντί για οθωµανική κατοχή χρησιµοποιείται ο όρος: οθωµανική κυριαρχία. Η Αραβική Εξέγερση του 1916 κατά των Τούρκων υποβαθµίζεται. Βεβαίως παραµένει η Πλατεία Μαρτύρων στο κέντρο της ∆αµασκού για να θυµίζει τις βάρβαρες εκτελέσεις Αράβων αγωνιστών το 1916 από τους Νεότουρκους.
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΧΑΜΕ, ΤΟ HALLOWEEN ΜΑΣ ΕΛΕΙΠΕ!
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Όταν η προοδευτικότητα επιχειρεί να γίνει θεολογικό άλλοθι και η Ορθόδοξη παράδοση υποχωρεί μπροστά στις σύγχρονες πολιτισμικές μόδες…
ΜΚΟ «Παιδική Χαρά»: Το δηλητήριο της απάτης στις φλέβες της αλληλεγγύης
Ελευθέριος Ανδρώνης
Τελικά τι αποτέλεσμα καταφέρνει ένα κράτος που από τη μια πλευρά διασύρει σπουδαία φιλανθρωπικά ιδρύματα όπως η Κιβωτός του Κόσμου, και από την άλλη στέκεται ανίκανο να σταματήσει έγκαιρα τη δράση απατεώνων όπως η ΜΚΟ «Παιδική Χαρά»;
Προβληματισμός από
την επίσκεψη Ζελένσκι στο Φανάρι
Η επαναλαμβανόμενη θερμή υποδοχή του από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο επαναφέρει το ερώτημα εάν το Φανάρι λειτουργεί ως παράγοντας ενότητας της Ορθοδοξίας
Ἕλλην Ρασπούτιν
Τοῦ Ἀρχιμ. π. Θεοκλήτου Τσίρκα
Μαθαίνοντας γιὰ τὶς αὐξήσεις τῶν μισθῶν τοῦ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ καὶ τῶν ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ θυμήθηκα τοὺς Τσάρους τῆς Ρωσίας, στὸ παλάτι τῶν ὁποίων βρισκόταν ἔμπιστος τῶν αὐτοκρατόρων ὁ ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ.
ΙΕΡΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ
ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν
Πειραιεί τη 2α Νοεμβρίου 2026
Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ
(Προσδοκίες, αδιέξοδα και θεολογικοί προβληματισμοί - Σύντομη αξιολόγηση της ως τώρα πορείας της)
Πανελλήνια Ένωση Πολιτών
για τα Παιδιά (ΠΕΠΠ ΑΜΚΕ)
pepp.hellas@gmail.com
Θεσσαλονίκη, 02/11/2026
Αρ. Πρωτ.: 005/Ε26
ΠΡΟΣ:
Διευθύνσεις Εκπαίδευσης
Σχολικές Μονάδες
Τύπο
Θέμα: Το Χάλοουιν στα σχολεία.
Ένας χρόνος μετά. Το χρονικό της αστυνομικής επιχείρησης στη Μονή της Αγίας Παρασκευής
Εορδαίας και ο αποκαλυπτικός διάλογος με τον μητροπολίτη Φλωρίνης Ειρηναίο
Βασίλης Κερμενιώτης
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που ο Κύριος κάλεσε κοντά Του έναν μεγάλο αγωνιστή και ομολογητή ιερομόναχο της εποχής μας, τον Γέροντα Μάξιμο Καραβά. Έτσι ήρθαν στη μνήμη μου τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν πριν από ένα χρόνο στη Μονή. Δεν είχαν γίνει ακόμη τα εννιάμερα και με έναν αδελφό συνεννοηθήκαμε να πάμε στο μοναστήρι για να ανάψουμε ένα κερί στο σημείο όπου ετάφη ο Γέροντας. Ήταν περίπου 9:00 το πρωί. Στη Μονή ήταν μόνο ένας λαϊκός και ένας μοναχός. Ο λαϊκός ήταν το «δεξί χέρι» και το αγαπημένο παιδί του Γέροντος Μαξίμου, ο Δημήτρης Ε. και ο μοναχός ο π. Ιγνάτιος που διέμενε στη Μονή, αλλά δεν ήταν γραμμένος στο μοναχολόγιό της.
π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
Ο άνθρωπος και το
ζώο: H ιεράρχηση της
ευθύνης και η κραυγή του εγκαταλελειμμένου παιδιού
Θεολογικό, φιλοσοφικό
και κοινωνικό δοκίμιο
Πρόλογος
Μια
κοινωνία μπροστά στον καθρέφτη της
Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια, γιατί η ίδια η σιωπή τους γίνεται κατηγορία.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ δὲν εἶναι πεδίο προσωπικῆς προβολῆς, οὔτε οἱ ἱεροὶ ὕμνοι προσφέρονται γιὰ μουσικοὺς πειραματισμοὺς καὶ ἐπιδείξεις φωνητικῶν ἱκανοτήτων. Ἡ ὀρθόδοξη ψαλτικὴ παράδοση διαθέτει συγκεκριμένο ἦθος, χαρακτῆρα καὶ προσανατολισμό. Δὲν ἀποβλέπει στὴν ψυχαγωγία τοῦ ἀκροατηρίου, ἀλλὰ στὴν προσευχὴ καὶ στὴ δοξολογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Δυστυχῶς, ὅμως, στὴν ἐποχή μας παρατηρεῖται ὁλοένα καὶ συχνότερα μία ἀνησυχητικὴ τάση μετατροπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὑμνογραφίας σὲ μουσικὸ θέαμα, προσαρμοσμένο στὶς ἀπαιτήσεις τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτυώσεως.
Από το «Εἰς δόξαν Θεοῦ» στο «εἰς δόξαν ἡμῶν»!!!
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό
στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Μια ολοένα εντονότερη τάση να
προσαρμόζεται το ιερό στους κανόνες της εποχής της προβολής, της προσωπικής
αναγνωρισιμότητας και της αδιάκοπης αναζήτησης εντυπώσεων.
Η περίπτωση του π. Νικοδήμου
Καβάρνου είναι χαρακτηριστική αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό. Το ζήτημα
αφορά μια γενικότερη τάση παρουσίασης της εκκλησιαστικής ψαλτικής μέσα από
ολοένα πιο εντυπωσιακές μουσικές και σκηνοθετικές επιλογές, με αποκορύφωμα πριν
λίγες μέρες την απόδοση του «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας» στη μελωδία του «Υπάρχω»
του Στέλιου Καζαντζίδη, αλλά και τις φωνητικές εξάρσεις στην επίκληση «Ὑπεραγία
Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς».
Εκ των πραγμάτων εύλογα γεννάται
το ερώτημα, πότε η διακονία του ιερού λόγου αρχίζει να μετατρέπεται σε
προσωπική καλλιτεχνική παράσταση; Επίσης πότε η φωνή παύει να υπηρετεί την
προσευχή και αρχίζει να διεκδικεί η ίδια τον πρωταγωνιστικό ρόλο;
Ασφαλώς, η εξαιρετική φωνή είναι χάρισμα, η μουσική κατάρτιση καρπός κόπου και η καλλιτεχνική δημιουργία έχει τη θέση της. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η βυζαντινή μουσική πρέπει να στερείται μελωδικού πλούτου ή εκφραστικής δύναμης. Το χάρισμα, όμως, δεν αποτελεί αυτοσκοπό και η εκκλησιαστική λατρεία δεν είναι χώρος για να αποδεικνύει κανείς πόσο εντυπωσιακά μπορεί να τραγουδήσει.
π.
ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
Ο άνθρωπος στο όριο του
αυτοπροσδιορισμού
Ακραίος δικαιωματισμός, ανθρώπινη αξία και η ευθύνη της αλήθειας
Πρόλογος
Η θλίψη μιας εποχής, που δυσκολεύεται να ορίσει τον άνθρωπο
Κάτι σκοτεινό και τρομακτικό
έρχεται στον κόσμο – Η συγκλονιστική προειδοποίηση ενός Ρώσου Γέροντα για τους
έσχατους καιρούς
Μια πνευματική προειδοποίηση μας αποκαλύπτει ότι κάτι σκοτεινό και φοβερό πλησιάζει την ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος θα βρεθεί λίγο-πολύ υπό την επήρειά του, και όσο περισσότερο τον εξουσιάζει η δύναμη του πονηρού, τόσο λιγότερο θα έχει συνείδηση των πράξεών του.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΦΟΥ: Ο ΘΡΟΝΟΣ, ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ
ΕΞΟΥΣΙΑΣ!
Στην Πάφο παίζεται ένα έργο με πρωταγωνιστές τον Γεώργιο και τον Γρηγόριο, με τον Τυχικό στο επίκεντρο μιας σοβαρής κανονικής διαμάχης και τους πιστούς να περιμένουν απαντήσεις. Ο ένας αποφασίζει, ο άλλος κάθεται στον θρόνο και το κοινό καλείται να πιστέψει ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε. Τι βολική σκηνοθεσία!
Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη
Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ- ΚΥΡΙΑΚΗ E' ΛΟΥΚΑ -01/11/2026
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ[:
Λουκά, 16, 19-31]
Απομαγνητοφωνημένη
ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 2-11-1997] [Β364]
Όλοι
γνωρίζομε, αγαπητοί μου, την θαυμασία παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. Κάθε της φράση, κάθε της λέξη, είναι και
μία θεολογική αποκάλυψις. Και είναι αποκάλυψη, γιατί Αυτός ο Κύριος την
εδίδαξε. Μέσα σε όσα ειπώθηκαν, διαλογικά, ανάμεσα στον πλούσιον και τον
Αβραάμ, είναι και τούτα τα λόγια. Σας διαβάζω: «Ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς
αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου·
ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως
διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου.
Λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς
προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. Ὁ δὲ εἶπεν·
οὐχί, πάτερ ᾿Αβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν.
Εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν
ἀναστῇ, πεισθήσονται».
Εδώ έχομε έναν διάλογον πέραν από τον φυσικόν κόσμον. Πλέον ο Αβραάμ εις τον Παράδεισον, ο πλούσιος εις τον Άδην· κι εκεί οικονομείται ένας διάλογος. Είπα «οικονομείται», διότι όπως πράγματι καλώς ειπώθηκε, ότι «χάσμα μέγα ἐστήρικται μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν». Γιατί ζήτησε ο πλούσιος να στείλει τον Λάζαρον, να στείλει ο Αβραάμ τον Λάζαρον, για να βρέξει, λέει, το άκρον του δακτύλου, επειδή φλέγεται, με νερό, επειδή φλέγεται, λέγει, εις αυτό το πυρ το βασανιστικό. Και είπε ότι «μέγα χάσμα ἐστήρικται» κ.λπ. · οπότε οικονομείται πραγματικά αυτός ο διάλογος, διότι δεν θα ήταν δυνατόν να ανοιχθεί στην πραγματικότητα αυτός ο διάλογος.
«Ει γαρ τις μόνον εις την ιστορίαν
βλέποι, πως η θεοπρεπής έννοια τοις γεγενήσθαι λεγομένοις διασωθήσεται;»
(Άγιος Γρηγόριος Νύσσης – «Εις τον βίον του Μωϋσέως»)
ΜΕΡΟΣ Β΄
Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός
Ερμηνεία
- Μετάφραση:
«Γιατί
πως θα διαφυλάξει κανείς το θείο νόημα για όσα λέγεται ότι έγιναν, όταν
προσέχει μόνο στη διήγηση;».
Η
μελέτη της Π. Διαθήκης αποδεικνύει ότι η Νηστεία είχε χαρακτήρα Δομής στη ζωή
των Ισραηλιτών, αφού δι' αυτής ο Μωϋσής «γέγονε τω Κτίστη συνόμιλος».
Να
υπογραμμίσουμε, ότι σε πανηγυρικές-εορτασίμους ημέρας, τα σάββατα και τας
νουμηνίας, νηστεία δεν υπήρχε:
«Και ενήστευε πάσας τας ημέρας της χηρεύσεως αυτής - η Ιουδήθ - χωρίς προσαββάτων και σαββάτων και προνουμηνιών και νουμηνιών και εορτών και χαρμοσύνων – ημερών – οίκου Ισραήλ» (κεφ. Η', 6 και Ματθ. Στ', 16-18)
Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;
Ἀποσπάσματα ὁμιλίας Ἀστερίου Ἐπισκόπου
Ἀμασείας, ἀπό τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον εἰς τόν πλούσιον καί εἰς τόν Λάζαρον
(1).
«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος καί ἐνεδιδύσκετο
πορφύραν καί βύσσον».
«Πτωχός δέ τις ἧν ὀνόματι
Λάζαρος».
Εἶναι διπλῆ ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας
τοῦ Λαζάρου· δηλώνει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν
μετριοφροσύνην καί τήν ταπεινότητα τοῦ ἤθους.
Δέν ἐπαινεῖται ὁ κατ’ ἀνάγκην
πτωχός, ἀλλά θαυμάζεται ἐκεῖνος πού ἔχει καί ἐσωτερικήν μετριοφροσύνην.
Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ Γραφή ἐδῶ μακαρίζει τόν πτωχόν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπομένει τούς μόχθους μέ ψυχήν φιλόσοφον, καρτερεῖ δέ μἐ γενναιότητα στίς διάφορες περιστάσεις τῆς ζωῆς καί δέν καταφεύγει σέ καμμίαν κακουργία γιά νά χαρίσει στήν σάρκα τήν ἀπόλαυση τῆς τρυφῆς.
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
Ὁμοιοπαθητική
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Β΄ Κορ. 11,13) τονίζει: «…οἱ γάρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ.» (: Καί θέλω νά τούς ἀποκλείσω τό δικαίωμα νά λένε ὅτι εἶναι σάν κι ἐμᾶς, διότι οἱ κήρυκες αὐτοῦ τοῦ εἴδους εἶναι ψευδαπόστολοι, ἐργάτες δόλιοι, πού ὑποκριτικά παίρνουν τό ἐξωτερικό σχῆμα καί τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση τῶν ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ. (Β΄ Κορ. 11, 13)
Οδηγίες επιβίωσης παντού: «Γεμίστε ντουλάπια – Αδειάστε το κράτος από
ευθύνες»!
Ελευθέριος Ανδρώνης
Διανύουμε μια εποχή αυτοεκπληρούμενων πολιτικών «προφητειών», όπου παράλληλα με την καθιέρωση πολεμικής οικονομίας, το δεινό μοιάζει να παραμονεύει σε κάθε επόμενη γωνία. Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερες χώρες εκδίδουν έκτακτες οδηγίες πολιτικής προστασίας, συστήνοντας στους πολίτες να προετοιμάσουν προμήθειες και είδη ανάγκης από τρεις έως και δέκα ημέρες.
Πνιγμένοι στὰ
πελάγη τῆς ἀγάπης.
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων.
Στὸ πρόβλημα ποὺ ἐξελίσσεται γιὰ τὴν Μονὴ Σινᾶ ἡ μὲν λύσις εἶναι μία, τὰ δὲ ἐρωτήματα γιὰ τὴν στάσι πολλῶν, πάμπολλα.
Μετά τήν ὀφειλόμενη ἀπάντηση
στόν «μυκτηρισμό» τῶν φαρισαίων (βλ. στ. 14) ὁ Κύριος συνεχίζει τήν διδαχή του
γιά τόν πλοῦτο μέ μία ἀκόμη παραβολή. ῾Η παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου
παρουσιάζει ἐναργέστερα τήν ἀλήθεια πού ἀνέπτυξε ἡ προηγούμενη παραβολή, τοῦ
φρονίμου οἰκονόμου (βλ. στ. 1-13). Μέ τρόπο παραστατικό τονίζει ὅτι ἀνάμεσα στήν
ἐπίγεια καί στήν πέραν τοῦ τάφου ζωή ὑπάρχει σύνδεσμος ἀδιάρρηκτος, μία φυσική
συνέχεια καί ἀπαρασάλευτη συνέπεια.
Εἰδικώτερα, προβάλλει τήν μεγάλη διαφορά ἀνάμεσα στόν κλῆρο τῶν πλουσίων, οἱ ὁποῖοι σπαταλώντας τά πλούτη τους ἀπολαμβάνουν σ᾿ αὐτή τήν ζωή πολυτέλεια καί ἡδονή, χωρίς νά φροντίσουν νά ἀποκτήσουν «φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας» (στ. 9), καί στόν κλῆρο τῶν φτωχῶν πού καρτερικά ὑπομένουν στερήσεις καί κακουχίες. Στήν παραβολή, ὅπως γενικά στήν Καινή Διαθήκη, οἱ λέξεις πλούσιος καί φτωχός δέν χρησιμοποιοῦνται μέ τήν κοινή, τήν κοινωνική ἔννοια, ἀλλά ἔχουν καί μία πνευματική χροιά. ῾Ο πλούσιος δέν κατέχει ἁπλῶς πολλά ἀγαθά, ἀλλά ἔχει ἐπικεντρώσει σ᾿ αὐτά τό ἐνδιαφέρον καί τόν σκοπό τῆς ζωῆς του ἀδιαφορώντας γιά τόν Θεό· εἶναι ὑλιστής. ᾿Αντίθετα, ὁ φτωχός μαζί μέ τήν ἔνδεια διαθέτει ἐπίσης μετριοφροσύνη καί ταπείνωση καί στηρίζει τήν ἐλπίδα του στόν Θεό· εἶναι εὐσεβής.
Αἰχμάλωτοι εἰς τήν ἀφθονίαν τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
«῞Ολοι οἱ ἄνθρωποι κοπιάζουν στή ζωή τους γιά τήν ἀπόκτηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν προκειμένου νά καλυφθοῦν οἱ βιοτικές τους ἀνάγκες. ῞Ομως συχνά γίνονται θύματα ὑπερβολῆς καί μένουν ἀνικανοποίητοι, γεγονός πού αὐξάνει τίς προσπάθειές τους καί ὁ χρόνος πού μένει γιά τά πνευματικά ἀγαθά εἶναι ἐλάχιστος, ἄν ὄχι ἀνύπαρκτος. Δυστυχῶς, ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου ξεπερνᾶ τήν ἀγάπη τοῦ οὐρανοῦ! Πρόκειται γιά τό κοσμικό φρόνημα, πού ἀπομακρύνει τούς ἀνθρώπους ἀπό τό Θεό. Στήν ἐποχή μας ὅπου ἡ ἀφθονία καί ἡ ποικιλία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἐντυπωσιάζει καί οἱ ἠθικές ἀρχές ἔχουν σχεδόν ξεχαστεῖ, τό κοσμικό φρόνημα εἶναι κυρίαρχο στούς περισσότερους ἀνθρώπους, γι’ αὐτό εἶναι ἰδιαίτερα χρήσιμο νά θυμόμαστε τά ὅσα λέει γιά τόν ἁμαρτωλό κόσμο καί τίς ἐπιδράσεις του στούς ἀνθρώπους πού πιστεύουν στό Θεό ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν α΄ του ἐπιστολή: «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμο, μήτε ὅσα εἶναι τοῦ κόσμου. Ἄν κάποιος ἀγαπάει τόν κόσμο, δέν ἔχει μέσα του τήν ἀγάπη γιά τόν Πατέρα. Γιατί καθετί πού ὑπάρχει στόν κόσμο, ἡ σαρκική ἐπιθυμία καί ἡ ἐπιθυμία τῶν ματιῶν καί ἡ ὑπεροψία πώς κατέχουμε γήινα ἀγαθά, δέν προέρχονται ἀπό τόν Πατέρα, ἀλλά ἀπό τόν ἁμαρτωλό κόσμο. Ὁ κόσμος ὅμως παρέρχεται καί μαζί του ὅλα ὅσα ἐπιθυμοῦν οἱ ἄνθρωποι νά κατέχουν μέσα σ’ αὐτόν· ἐνῶ ὅποιος ἐκτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ θά ζήσει αἰώνια».
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ[: Λουκά, 16, 19-31]
Απομαγνητοφωνημένη
ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
[εκφωνήθηκε στην
Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 31-10-1999] [Β406]
Ακούσαμε όλοι,
αγαπητοί μου, την σπουδαιοτάτην παραβολήν του πλουσίου και του Λαζάρου. Στην παραβολή αυτή δίδονται πολλές
απαντήσεις που ενδιαφέρουν όλους τους ανθρώπους. Μία απάντησις είναι ότι ο θάνατος είναι ένα καθολικό φαινόμενο.
Ότι δηλαδή όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν, σε μικρή ή μεγάλη ηλικία και σε όποια
κοινωνική κατάσταση κι αν βρίσκονται. Πλούσιοι και φτωχοί. Όλοι πεθαίνουν.
Μας πληροφορεί, λοιπόν, η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου ότι «ἐγένετο ἀποθανεῖν τὸν πτωχόν… ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη». «Και ο ένας πέθανε και ο άλλος πέθανε». Και δεν είναι απαραίτητο σαν θέμα πίστεως αυτό. Γιατί απλούστατα είναι μία καθημερινή πραγματικότητα, που την ζούμε όλοι μας. Εξάλλου λέγει ο Ψαλμωδός: «Τίς ἐστιν ἄνθρωπος, ὅς ζήσεται καί οὐκ ὄψεται θάνατον;(:Ποιος άνθρωπος που υπάρχει, -λέγει- που να μην δοκίμασε τον θάνατον;)». Και τον θάνατον όλοι τον βλέπομε και τον γνωρίζομε. Εκείνο που μας αποκαλύπτεται, όμως, είναι ότι μετά θάνατον υπάρχει άλλη ζωή. Αυτό δεν το ξέρουμε. Μας αποκαλύπτεται. Βλέπομε μόνον το φαινόμενον του θανάτου. Και αυτή η ζωή δεν είναι στην ποιότητά της όμοια - κι αυτό μας αποκαλύπτεται- με εκείνη που ζήσαμε σε τούτη την ζωή. Αν φυσικά δεν υπάρξει μετάνοια. Όποια η ζωή μας εδώ, εκεί και η ζωή εκεί. Ίδια ποιότητα.
Η Πολωνική Ορθόδοξη Εκκλησία αναφέρει ότι η παγκόσμια Ορθοδοξία αντιμετωπίζει μια δύσκολη κατάσταση σχετικά με την OCU και καλεί τους πιστούς να προσευχηθούν για ενότητα.
Δύο νομοσχέδια που θα αφαιρούσαν
ιστορικές εκκλησίες από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Λιθουανίας και θα άνοιγαν την
πόρτα για την αφαίρεση του παραδοσιακού της καθεστώτος αντιβαίνουν στο Σύνταγμα
της Λιθουανίας, σύμφωνα με το Νομικό Τμήμα της Καγκελαρίας του Κοινοβουλίου.
Στα συμπεράσματά του, με ημερομηνία 28 Οκτωβρίου, το υπουργείο αναφέρει ότι τα νομοσχέδια, που κατατέθηκαν από την Ένωση Πατρίδας-Λιθουανών Χριστιανοδημοκρατών, αντιβαίνουν στις συνταγματικές εγγυήσεις του απαραβίαστου της περιουσίας, της ελευθερίας των θρησκευτικών οργανώσεων και του δικαιώματός τους να αυτοδιοικούνται σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες και καταστατικούς νόμους, αναφέρει η Λιθουανική Ορθόδοξη Εκκλησία .
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ[: Λουκά, 16, 19-31]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
« Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ. ΔΥΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΙΕΣ»
(Έκδοσις
Β΄)
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-11-1995] [Β323]
Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, αγαπητοί μου, που ακούσαμε στη σημερινήν ευαγγελική περικοπή, είναι μία κατασκευασμένη ιστορία, που ο Κύριος ήθελε να δώσει μία απάντηση εις τους Φαρισαίους.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ [: Λουκ. 16,19 - 31]
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ
ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
[…] «Ήταν
κάποτε», λέγει ο Κύριος, «κάποιος
άνθρωπος πλούσιος, που ενώ ζούσε μέσα σε
πολλή κακία και αμαρτία, δεν είχε λάβει πείρα καμιάς συμφοράς, αλλά τα πάντα έρρεαν ομαλά και άφθονα γι΄ αυτόν
όπως το νερό στις πηγές». Το ότι πράγματι καμία συμφορά δεν του συνέβαινε,
ούτε αφορμή για στενοχώρια, ούτε καμία ανωμαλία βιοτική, αυτό ακριβώς ο Κύριος
το υπαινίχτηκε με αυτό που είπε ότι «ἦν εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς(:διασκέδαζε και ευφραινόταν σε πλούσια συμπόσια
κάθε μέρα με μεγαλοπρέπεια)»[Λουκ.16,19].
Και ότι ζούσε με κακία, γίνεται φανερό και από το τέλος που είχε, αλλά και πριν από το τέλος του από την περιφρόνηση που έδειξε στον φτωχό. Και το ότι δεν ελεούσε όχι μόνο εκείνον που στεκόταν στην πόρτα του, αλλά ούτε και κανένα άλλον, εκείνος ο ίδιος το έδειξε· διότι εάν αυτόν που ήταν διαρκώς ριγμένος μπροστά στην πόρτα του και βρισκόταν μπροστά στα μάτια του κάθε ημέρα, και αναγκαζόταν μια και δύο και πολλές φορές να τον βλέπει εισερχόμενος και εξερχόμενος (καθόσον δεν τον συναντούσε σε καμιά συνοικία, ούτε βρισκόταν σε κρυφό και απόμερο τόπο, αλλά εκεί από όπου συνεχώς έμπαινε και έβγαινε ο πλούσιος και αναγκαζόταν έτσι και χωρίς να το θέλει να τον βλέπει), εάν λοιπόν αυτόν δεν ελέησε, που βρισκόταν κατάκοιτος σε τόσο φοβερό κατάντημα και ζούσε μέσα σε τόσο μεγάλη δυστυχία, ή καλύτερα που ταλαιπωριόταν σε όλη του τη ζωή από αρρώστια, και μάλιστα από πολύ φοβερή αρρώστια, για ποιον που θα τύχαινε να συναντήσει θα συγκινούνταν ποτέ; Διότι κι αν την προηγούμενη ημέρα τον προσπέρασε, την επόμενη φυσικό ήταν κάποια συγκίνηση να αισθανόταν· αλλά εάν και κατ΄ αυτήν αδιαφόρησε, έπρεπε την τρίτη ή την τέταρτη ή την επόμενη οπωσδήποτε να λύγιζε συγκινούμενος , ακόμα κι αν ήταν αγριότερος από τα θηρία.
