
IΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΥΡΑ ΡΩΜΑΝΟ
Πάλι
μνήμη μαρτύρων, και πάλι εορτή και πανήγυρη πνευματική. Μόχθησαν εκείνοι, και
χαιρόμαστε εμείς· πάλεψαν εκείνοι, και αγαλλόμαστε εμείς· δικό τους το στεφάνι,
και κοινή μας η δόξα ή, μάλλον, ολόκληρης
της Εκκλησίας η δόξα. «Και πώς θα
μπορούσε να συμβεί αυτό, να ανήκει, δηλαδή, η δόξα των μαρτύρων σε ολόκληρη την
Εκκλησία;», αναρωτιέται κάποιος ίσως. Επειδή οι μάρτυρες αποτελούν μέρη και
μέλη του ενιαίου σώματος της Εκκλησίας,
στο οποίο ανήκουμε και εμείς. «Καὶ εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάντα τὰ
μέλη· εἴτε δοξάζεται ἓν μέλος, συγχαίρει πάντα τὰ μέλη (:Και πράγματι, είτε πάσχει και πονά ένα
μέλος, πάσχουν μαζί του όλα τα μέλη˙ είτε δοξάζεται ένα μέλος, χαίρονται μαζί
του όλα τα μέλη)»[Α΄ Κορ.
12,26].
Το κεφάλι στεφανώνεται, αλλά ολόκληρο το υπόλοιπο σώμα συμμετέχει στην αγαλλίαση για την τιμή που του απονέμεται· ένας μόνο αθλητής αναδεικνύεται ολυμπιονίκης, αλλά ολόκληρος ο λαός χαίρεται για τη νίκη του και τον υποδέχεται με μεγάλες και θερμές επευφημίες. Αν, λοιπόν, στους Ολυμπιακούς αγώνες εκείνοι που δεν έχουν προσφέρει τίποτε στους κόπους και στις προσπάθειες των αθλητών απολαμβάνουν τόσο μεγάλη χαρά για τη νίκη τους, πολύ περισσότερο μπορεί να συμβαίνει αυτό στην περίπτωση των αθλητών της ευσέβειας, δηλαδή των μαρτύρων που αγωνίστηκαν για την πίστη. Εμείς είμαστε τα πόδια του εκκλησιαστικού σώματος, ενώ οι μάρτυρες είναι το κεφάλι του, ως μέλη που κατέχουν εξέχουσα θέση· όμως το κεφάλι δεν μπορεί να πει στα πόδια: «Ανάγκη δεν σας έχω» [ πρβ. Α΄ Κορ. 12,20-21 : «Νῦν δὲ πολλὰ μὲν μέλη, ἓν δὲ σῶμα. Οὐ δύναται δὲ ὀφθαλμὸς εἰπεῖν τῇ χειρί· χρείαν σου οὐκ ἔχω· ἢ πάλιν ἡ κεφαλὴ τοῖς ποσὶ· χρείαν ὑμῶν οὐκ ἔχω (:Τώρα όμως υπάρχουν βέβαια πολλά μέλη, ένα όμως σώμα. Και στο σώμα αυτό το ένα μέλος εξαρτάται από τα άλλα, και δεν μπορεί το κάθε μέλος να κάνει χωρίς τα άλλα Δεν μπορεί, για παράδειγμα, το μάτι να πει στο χέρι: ‘’Δεν έχω την ανάγκη σου’’˙ ή πάλι το κεφάλι να πει στα πόδια: ‘’ Δεν έχω την ανάγκη σας’’)»].

































