ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
«ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»
«εἶπεν δὲ Μαριάμ· Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου. καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος (: Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· Ἰδοὺ εἶμαι ἡ δούλη τοῦ Κυρίου, ἡ πρόθυμος νὰ ὑπηρετήσω τὰς βουλάς του. Εἴθε νὰ γίνῃ εἰς ἐμὲ σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπες. Καὶ μετὰ τὸν λόγον της τοῦτον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐν πάσῃ ταπεινώσει ἐξεδήλωσε τὴν ὑποταγήν της εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεπιστεύθη ἑαυτὴν εἰς τὴν πρόνοιάν του, ἔφυγεν ἀπὸ αὐτὴν ὁ ἄγγελος). {Λουκ. α’ 38}.
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ
ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ
π. Δημητρίου Μπόκου
Πρωτεύοντα ρόλο και
ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτ.), αφού
αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα
αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής.
Όπως διαβεβαιώνει ο
ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν
ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και
αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή
δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο
όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’
ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της
αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με
τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο
και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22).
Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ
ΛΟΥΚΑ
«...καί
οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ»
Σᾶς
δίδω ἐξουσίαν, εἰς τρόπον ὥστε, κανένα μέσον, καί τίποτε, ἀπό ὅσα ἐναντίον σας
μηχανᾶται ὁ Σατανᾶς καί τά ὄργανά του, δέν θά σᾶς ἀδικήσῃ ἤ βλάψῃ.
Ὁ
Τριαδικός Θεός, ἁγία γερόντισσα, εἶναι ὁ Δημιουργός καί Πλάστης μας, ὁ
Προνοητής, ὁ Σωτῆρας. Ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα, αὐτήν, πού ἐν χρόνῳ θά
προσλάμβανε ὁ Υἱός, γιά νά δώσει τήν δυνατότητα νά φθάσει τό Πλάσμα καί στό
καθ’ὁμοίωσιν. «Ἐγώ εἶπα· θεοί ἐστε καί υἱοί Ὑψίστου πάντες»[1].
Σύμφωνα μέ τίς τάξεις καί τούς βαθμούς τῆς πνευματικῆς ζωῆς ὀφείλουμε, χωρίς ἄλλο,
νά προχωροῦμε μπροστά καί μέ ζῆλο νά ἀνεβοῦμε στά ἀνώτερα, ὡς νά εἴμαστε ἀεικίνητοι
γύρω ἀπό τόν Θεό καί μή γνωρίζοντας ποτέ στάση τοῦ καλοῦ.
Ἐκεῖνος
πού ἀσχολεῖται μέ τήν θεωρία τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἐμπρός του Φῶς ἱλαρόν καί ἀνέσπερον.
Ἀντίθετα ὅποιος δέν ὑποτάσσει τή ζωή του, στόν Χριστό καί στίς ἐντολές Του, αὐτός,
ὑποτάσσει τήν ζωή του στόν ἐχθρό του τόν διάβολο καί καταντάει ἤ κτηνώδης ἤ
δαιμονιώδης.
Δόξαζε, ἀδελφέ, τόν Τριαδικό Θεό γιά ὅλα· καί στίς χαρές καί στίς λύπες· ὅλα εἶναι ἀπό τήν πρόνοιά Του, γιά τό καλό τῆς ψυχῆς μας. Ἡ ψυχή, ἡ ὁποία καθαίρεται μέ δύναμη καί μέ θέρμη μέ τούς κόπους τῆς ἀσκήσεως, φωτίζεται ἀπό τό θεϊκό Φῶς καί ἀρχίζει σιγά-σιγά νά βλέπει φυσικά τό κάλλος πού τῆς δόθηκε ἐξ’ ἀρχῆς ἀπό τόν Θεό καί νά ἐπεκτείνεται στήν ἀγάπη τοῦ Πλάστου καί Ποιητοῦ της.
Ἡ φωνή τῶν ἀρετῶν
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π.
Διονυσίου Τάτση
Εἶναι
συχνὸ τὸ φαινόμενο πολλοὶ χριστιανοί, νὰ ἔχουν ἐλλιπῆ γνώση τοῦ Χριστοῦ καὶ καθὼς
συναναστρέφονται μὲ κοσμικοὺς ἀνθρώπους, διαπιστώνουμε ὅτι δὲν διαφέρουν ἀπὸ ἐκείνους.
Ἔχουν ἴδιες ἰδέες γιὰ τὰ κοινωνικὰ θέματα, ἴδιες ἐπιλογὲς στὴ ζωή τους καὶ ἴδιες
ἁμαρτίες. Δὲν ἔχουν πνευματικὴ ἀνησυχία. Ἁπλῶς οἱ πρῶτοι τηροῦν, ἐντελῶς
τυπικά, μερικὰ στοιχεῖα τῆς λαϊκῆς εὐσέβειας, ὅπως εἶναι ὁ ἐκκλησιασμὸς καὶ ἡ
παρακολούθηση κάποιου κηρύγματος ἢ κάποιας θρησκευτικῆς ἐκδήλωσης. Παρατηρεῖ
κανεὶς ὅτι αὐτοὶ οἱ χριστιανοὶ δὲν γνωρίζουν βαθύτερα τὸ Χριστό. Γιὰ τοὺς
δεύτερους, τοὺς κοσμικούς, δὲν ὑπάρχει θέμα γνώσης τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ δὲν
πιστεύουν καὶ οὔτε φυσικά τοὺς ἐνδιαφέρουν τὰ καθήκοντα ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν
πίστη, οὔτε καὶ οἱ ἠθικὲς ἀρχές, ποὺ εἶναι τὸ καθοδηγητικὸ φῶς γιὰ μιὰ εἰρηνική,
δίκαιη, δημοκρατικὴ καὶ ἀνεκτικὴ κοινωνία γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Περιγράφοντας αὐτὴ τὴ δυσάρεστη πραγματικότητα, ἀμέσως ἀναφύεται ὁ προβληματισμός: Τί πρέπει νὰ γίνει, γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα; Ποιοί θὰ πρωτοστατήσουν στὸ ὄντως δύσκολο αὐτὸ ἔργο; Ὅποιος πιστεύει ὅτι οἱ πολιτικοὶ εἶναι κατάλληλοι καὶ μποροῦν νὰ βελτιώσουν τὴν κατάσταση μὲ τοὺς νόμους, πλανᾶται. Δὲν εἶναι θέμα πολιτικό, ἀλλὰ καθαρὰ πνευματικό, καὶ κύριο λόγο ἔχει ἡ Ἐκκλησία μὲ τοὺς ἁγίους της καὶ τοὺς κληρικούς της. Βέβαια, δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ δημιουργήσουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἐξασφαλισμένη ἡ ἀποτελεσματικότητα τοῦ ὅποιου ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, γιατί, δυστυχῶς, πολλοὶ κληρικοὶ δὲν γνωρίζουν οὐσιαστικὰ τὸ Χριστό! Ὡστόσο, οἱ ἄξιοι κληρικοὶ μποροῦν νὰ δημιουργήσουν μικροὺς πνευματικοὺς πυρῆνες καὶ νὰ δίνουν τὴ μαρτυρία τους στὸν κόσμο, κυρίως μὲ τὸν ἐνάρετο βίο τους.
«Νηστεία προ της Θείας
Μεταλήψεως; Ναι!»
(Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν υπερώω τόπω ταις υψηλαίς φρεσί,
πιστοί, δεύτε απολαύσωμεν – Μ. Τετάρτη Εσπέρας)
ΜΕΡΟΣ Δ΄
(Διευκρινήσεις)
Νίκος
Σακαλάκης, Μαθηματικός
α) Περί Νηστείας
Σαββάτου (από έλαιο)
Η Εκκλησία πάντοτε φροντίζει για την ανάπτυξη ορθής (Ορθόδοξης)
πνευματικής συνειδητότητας, ως εκδήλωση της αγάπης της για τον άνθρωπο.
Γράψαμε κάποια άρθρα ως μια μικρή βοήθεια και όχι ως προσπάθεια να
κερδίσουμε «ανάστημα», όπως κάνουν ορισμένοι κρυπτώνυμοι ή επώνυμοι στα σχόλιά τους, στις παρεμβάσεις τους, όταν είναι μη καλοπροαίρετες. Να
γίνονται σχόλια εποικοδομητικά, φανερώνοντας πράγματι ήθος εν Χριστώ
(Ορθόδοξο).
Διατυπώθηκε (ως απορία;) περί νηστείας Σαββάτου και καταλύσεως ή όχι ελαίου σ’ αυτό.
ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ[:Κολ.4,5-11]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
«Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι. ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι(: Να συμπεριφέρεστε με σύνεση στους ανθρώπους που είναι έξω απ’ την Εκκλησία, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που σας παρουσιάζονται για να κάνετε το καλό. Ο λόγος σας να είναι πάντοτε χαριτωμένος, αρτυμένος με το αλάτι της συνέσεως, ώστε να είναι βέβαια ευχάριστος, όχι όμως και βρώμικος˙ να ξέρετε πώς πρέπει να αποκρίνεστε στον καθένα)»[Κολ.4,5-6].
16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1816…
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑΣ — Ο ΕΝΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ
ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑΡΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΥ!
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου!»
Μια φράση που βγήκε από τα χείλη ενός παιδιού μόλις έντεκα ετών και έμελλε
να μείνει χαραγμένη στη μνήμη της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού!
Σήμερα, 16 Οκτωβρίου, τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος και
Παιδομάρτυρος Ιωάννη Τουρκολέκα, του μικρού ήρωα
της πίστεως, αδελφού ενός από τους ενδοξότερους αγωνιστές της Ελληνικής
Επανάστασης του 1821, του Νικηταρά του Τουρκοφάγου.
Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 1805 στο χωριό Τουρκολέκα της Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος – Τουρκολέκας, αγωνιστής της περιοχής του Λεονταρίου, και μητέρα του η Σοφία, συγγενής της οικογένειας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ανέδειξε άνδρες με πίστη, γενναιότητα και αγάπη για την πατρίδα.
15
αιώνες Ελληνισμού στο «σφυρί»; Αξίζει ένα μεγάλο «Όχι»
Στο φώς όλες οι λεπτομέρειες
της συμφωνίας για το Σινά που η κυβέρνηση της Ελλάδος επιχειρεί να «φορτώσει»
στους μοναχούς
Μανώλης Κοττάκης
Εδώ και δύο εβδομάδες το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ακολουθεί στρατηγική Πρεσπών για τη Μονή του Σινά. Στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ! Και μάλιστα σε απόλυτη συνεννόηση και συντονισμό με το μουσουλμανικό υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου.
ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Ένα από τα κύρια πρόσωπα της Σταυρώσεως του Κυρίου ήταν και ο επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατιωτικού αποσπάσματος Εκατόνταρχος, ο οποίος είχε διαταχθεί από τον Ρωμαίο επίτροπο Πόντιο Πιλάτο να επιστατήσει στην σταύρωση του Ιησού.
Τα ιερά Ευαγγέλια αναφέρονται στον Ρωμαίο αξιωματικό, Εκατόνταρχο – Κεντυρίωνα, τον επονομαζόμενο Λογγίνο, του οποίου το όνομα διέσωσε το απόκρυφο «Ευαγγέλιο του Νικοδήμου». Το όνομά του ίσως προέρχεται από την ελληνική λέξη «λόγχη». Πρόκειται για μία συμπαθή και εμβληματική μορφή, ο οποίος αν και συνέβαλλε στο μαρτύριο του Χριστού εκ καθήκοντος, μπόρεσε να κατανοήσει το άδικο πάθος Του και να διακηρύξει, κάτω από το Σταυρό, την θεότητά Του
Σύμφωνα με πανάρχαια εκκλησιαστική παράδοση γεννήθηκε στις αρχές του 1ου μ. Χ. αιώνα στην Καππαδοκία, στην κώμη Σανδιάλη. Ήταν ιουδαϊκής καταγωγής και έκανε επαγγελματική καριέρα τον ρωμαϊκό στρατό. Μάλιστα, για την ανδρεία του και την σωφροσύνη του, έφτασε στο αξίωμα πού εκατόνταρχου, δηλαδή να διοικεί ομάδα εκατό στρατιωτών. Την εποχή εκείνη έτυχε να υπηρετεί στην Παλαιστίνη, υπό τις διαταγές του Ρωμαίου διοικητή Πόντιου Πιλάτου.
H δικαιοδοσία των Επισκόπων δεν πηγάζει από τον Πάπα
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Η στρέβλωση η οποία αναφέρει ότι, ‘’η δικαιοδοσία των Επισκόπων πηγάζει από
τον Πάπα’’, αποτελεί ένα ακόμη άτοπο επιχείρημα στον Παπισμό, αναφορικά με την
μάνητα του εξουσιαστικού πρωτείου.
Πριν αναφερθούμε στη στρέβλωση αυτή, θα πρέπει να σημειώσουμε, ποιος είναι ο Robert Belarmine (1542-1621), ο οποίος συνέγραψε την σχετική με αυτή τη διαστρέβλωση, αθεολόγητη γραμματεία ‘’De Pontifice Romano’’ (Περί του Ρωμαίου Ποντίφηκος), η οποία αναφέρεται σε αυτό το εξουσιαστικό ατόπημα. Ο Robert Belarmine ήταν Ιησουίτης καρδινάλιος, ο οποίος αγιοποιήθηκε στον Παπισμό.
Το
χρέος μου στην Αγρότισσα
της Ευαγγελίας
Μπίτου, φιλολόγου
15 Οκτωβρίου! Σε θυμήθηκαν και σένα, ταπεινή μου Αγρότισσα, στη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε στις 18 Δεκεμβρίου του 2007, και όρισαν την 15η Οκτωβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Αγρότισσας, «για να υπενθυμίζει», λέει, «τη συμβολή της γυναίκας στην αγροτική παραγωγή και στην αγροτική κοινωνία εν γένει και τις προκλήσεις τις οποίες αντιμετωπίζει». Μάλιστα, το έτος 2026 έχει ορισθεί ως Διεθνές Έτος της Αγρότισσας. Βαρύγδουποι τίτλοι, αλλά πόσο τους εννοούν;
ΜΩΥΣΗΣ – ΜΑΝΑΣΣΗΣ
Κριτική
μελέτη του εδαφίου Κριτές 18:30
Χρήστος Σαλταούρας
Στην παρούσα σύντομη κριτική μελέτη θα ασχοληθούμε με το περιεχόμενο του εδαφίου Κριτές 18:30 από την Παλαιά Διαθήκη. Το εδάφιο αυτό παρουσιάζει έντονη διαφοροποίηση στα αρχαία χειρόγραφα και στις σύγχρονες μεταφράσεις του και μάλιστα υπάρχει και μία παράδοξη διατύπωση στο Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο ! Ας δούμε το θέμα αναλυτικά:
Τα ιερά λείψανα δεν είναι διπλωματικά τρόπαια: Η
σκοτεινή πλευρά της παπικής πολιτικής
Η επικείμενη άφιξη της κάρας του Αποστόλου Παύλου στη μαρτυρική Κύπρο (που απευχόμαστε να πραγματοποιηθεί) δεν πρέπει να προκαλεί άκριτους πανηγυρισμούς. Τα ιερά λείψανα δεν είναι εργαλεία δημοσίων σχέσεων ούτε μέσα εκκλησιαστικής προπαγάνδας. Είναι ιερά σεβάσματα, συνδεδεμένα με την πίστη μας και την τιμή προς τους Αγίους.
Οι κίνδυνοι επιβίωσης της Ελληνικής γλώσσας
Του Γιώργου
Ν. Παπαθανασόπουλου
Η ελληνική γλώσσα, η γλώσσα μας, φθείρεται ημέρα με την ημέρα εδώ που γεννήθηκε και μιλιέται για περίπου 3500 χρόνια, όμως εσχάτως υπήρξαν γεγονότα που η αρχαία ελληνική γραμματεία προβλήθηκε στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Το τελευταίο γεγονός είναι η βράβευση με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας της ελληνίστριας καναδής συγγραφέως και καθηγήτριας Αν Κάρσον, που από ετών ζει στο Ρέικιαβικ και είναι πολίτης της Ισλανδίας. Αμέσως μετά την βράβευσή της ρωτήθηκε από δημοσιογράφο ποιος – ποια είναι η πηγή της έμπνευσής της και απάντησε ότι είναι ο Όμηρος. Η βραβευθείσα συγγραφέας έχει μεταφράσει έργα των Ομήρου, Ευριπίδη και άλλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Η βράβευση της Κάρσον έρχεται ως συνέχεια της φετινής παγκοσμίως πετυχημένης πορείας της ταινίας «Οδύσσεια», που πάλι ήταν μια έμμεση διαφήμιση της Ελλάδος.
Από το predator
στην παγκόσμια τεχνολογική μετάλλαξη του αυταρχισμού
Γράφει ο Νικόδημος
Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου)
Η ραγδαία ανάπτυξη των ψηφιακών τεχνολογιών έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τις δυνατότητες άσκησης κρατικής εξουσίας, δημιουργώντας καινοφανείς μηχανισμούς συλλογής πληροφοριών, παρακολούθησης και κοινωνικού ελέγχου. Η τεχνολογική πρόοδος, παρά την καθοριστική συμβολή της στην ασφάλεια και στην αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, συνοδεύεται από σοβαρούς κινδύνους για τις ατομικές ελευθερίες και τη δημοκρατική διακυβέρνηση.
Μήπως γινόμαστε όλο και περισσότερο παπικοί;
Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Γράφεται με βαριά καρδιά και πολλή λύπη το παρόν κείμενο. Γιατί δεν είναι πλέον δυνατόν να σιωπούμε μπροστά στην προσπάθεια αλλοίωση που συντελείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, βλέποντας την Ιερή Παράδοση να υποχωρεί προς χάριν ενός επιφανειακού εντυπωσιασμού.
π.
ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
Στο Άγιον Όρος δεν πηγαίνουμε μόνο για να δούμε ή για να παρατηρήσουμε
Πηγαίνουμε και για να αναμετρηθούμε
με τον εαυτό μας και με την αγάπη του Θεού
Η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Αλέξη Τσίπρα στο Άγιον Όρος προκαλεί ασφαλώς πολιτικά σχόλια. Θα ήταν, όμως, κρίμα να εξαντληθεί σε αυτά. Διότι το Άγιον Όρος είναι πολύ μεγαλύτερο από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και πολύ αρχαιότερο από τις κομματικές διαφορές.
ΕΝΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ — ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΕ,
ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΤΥΧΙΚΟ Ή ΑΝΑΛΑΒΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΟΥ!
Η Κύπρος δεν έχει ανάγκη από έναν εκκλησιαστικό ηγέτη που επιβάλλεται με το κύρος του αξιώματός του, αλλά από έναν ποιμένα που ενώνει, ακούει, ταπεινώνεται και αποδίδει δικαιοσύνη. Σε μια εποχή που ο κυπριακός Ελληνισμός χρειάζεται συνοχή, η εκκλησιαστική διαίρεση αποτελεί πληγή που δεν δικαιούμαστε να αγνοούμε.
«Αρχιεπίσκοπε Κύπρου, άκουσε τη φωνή των Οσιομαρτύρων
της Καντάρας!»
Δρ.Νικόλαος Ανδρέου (Θεολόγος)
Ένας συγκλονιστικός λόγος των δεκατριών Οσιομαρτύρων
προς την Εκκλησία της Κύπρου σήμερα
Εμείς, οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Καντάρας, απευθυνόμαστε σήμερα σε
εσένα, Αρχιεπίσκοπε Κύπρου.
Είμαστε ο Ιωάννης, ο Κόνων, ο Ιερεμίας, ο Μάρκος, ο Θεόκτιστος, ο Κύριλλος,
ο Βαρνάβας, ο Μάξιμος, ο Ιωσήφ, ο Θεόγνωστος, ο Γερμανός, ο Γεννάδιος και ο
Γεράσιμος.
Το 1231 δεν παραδώσαμε την πίστη μας. Αντισταθήκαμε στις πιέσεις της
λατινικής εκκλησιαστικής εξουσίας, φυλακιστήκαμε, βασανιστήκαμε και
μαρτυρήσαμε, επειδή αρνηθήκαμε να εγκαταλείψουμε όσα πιστεύαμε για την
Ορθοδοξία. Δεν ανταλλάξαμε την εκκλησιαστική μας συνείδηση με την εύνοια των
ισχυρών. Δεν αγοράσαμε την ειρήνη μας με υποχωρήσεις στην πίστη.
Και σήμερα σε ρωτούμε:
Για ποια ενότητα μιλάς, όταν η ενότητα γίνεται αφορμή να θολώνουν οι δογματικές διαφορές; Για ποια αγάπη μιλάς, όταν οι συμπροσευχές και οι δημόσιες εκκλησιαστικές φιλοφρονήσεις δημιουργούν στους πιστούς την εντύπωση ότι οι αιώνες των διαφορών έχουν ξεπεραστεί;
Η πίστη κατά τους ορθοδόξους Πατέρες
Σάββας Αλεξάνδρου, Θεολόγος
Οι Θεοφόροι Πατέρες θεωρούν την πίστη ως ψυχική αρετή και απόρροια της ταπείνωσης. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς θα σημειώσει επί τούτου: «Η ταπείνωσις εις ύψος ανάγει το της δικαιοσύνης». Μόνον ο ταπεινός άνθρωπος μπορεί να πιστέψει και να αναχθεί στον ουράνιο πνευματικό κόσμο. Το αντίθετο, «ο έχων την οίησιν νομίζει εαυτόν μέγαν είναι και ου δεόμενον της θείας επικουρίας». Δηλαδή, εκείνος που έχει το ψυχικό πάθος της έπαρσης, θεωρεί πως είναι σπουδαίος. Αυτός, λοιπόν, πιστεύει πως δεν έχει ανάγκη τον Θεό, γι’ αυτό και έχει απεμπολήσει την πίστη από τη ζωή του.
Ιερό Γέλιο. Ένα ανορθολογικό και
εκστατικό φαινόμενο στον Πεντηκοστιανικό χώρο
Πρωτοπρεσβύτερος
Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ
Το φαινόμενο του λεγομένου «ιερού γέλιου» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αμφιλεγόμενα φαινόμενα που συνδέονται με το αιρετικό Πεντηκοστιανό κίνημα του λεγομένου Τρίτου Κύματος, από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Η εμφάνισή του εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των παραδόξων φαινομένων που σχετίζονται με τη λεγομένη «Ευλογία του Τορόντο» (TorontoBlessing), όπου τέτοιου είδους εκδηλώσεις έγιναν ιδιαίτερα διαδεδομένες. Το φαινόμενο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, τόσο εντός όσο και εκτός των Πεντηκοστιανικών κύκλων, καθώς εγείρει θεολογικά και ψυχολογικά ερωτήματα (S. Großmann, WehtderGeist, wowirwollen? Der „Toronto-Segen“ und der Weg der charismatischen Bewegung, 1995).
"Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου,
και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...'' (Παύλος Μελάς, 13 Οκτωβρίου 1904)
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!!
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
« Ο Μελάς… με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί που ήταν τυφλοί ως
τότε, είδαν». ~Ίων Δραγούμης~
Σαν σήμερα, πριν 122 χρόνια,στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς, το
σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα, έπεφτε νεκρός από τουρκικό βόλι στη Στάτιστα
Καστοριάς, το σημερινό Μελά.
Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε το 1870 στη Μασσαλία, από γονείς ηπειρωτικής
καταγωγής. Υπηρέτησε ως Αξιωματικός του Πυροβολικού και ήταν γαμπρός του Ίωνος
Δραγούμη. Μετά τη συμμετοχή του στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, μπήκε για
πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τους Κοντούλη,
Παππούλα και Κολοκοτρώνη. Τον Ιούλιο επέστρεψε ως δήθεν ζωέμπορος, με το όνομα
Πέτρος Δέδες. Την τρίτη και τελευταία φορά, πέρασε τα σύνορα κοντά στην Κοζάνη
στις 28 Αυγούστου 1904, με σώμα 35 ανδρών, ως καπετάν Μίκης Ζέζας σύνθεση των
ονομάτων των παιδιών του.
Θα μπορούσε να παραμείνει κοντά στη σύζυγο και τα παιδιά του, να ζήσει ήσυχα και να ακολουθήσει μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα. Δεν το έκανε. Το επέλεξε γιατί είχε ιδανικά. Το επέλεξε γιατί ήθελε να αγωνισθεί για αυτά. Το επέλεξε γιατί αγαπούσε τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!! Το επέλεξε γιατί ήταν ΕΛΛΗΝΑΣ!!!
Απαγόρευση social: Ψηφιακή «χούντα» από Γενάρη - Πρώτα
τα παιδιά, μετά όλοι
Ελευθέριος Ανδρώνης
Όπως ακριβώς η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να «τρέξει» πρώτη τις ηλεκτρονικές ταυτότητες στην ΕΕ, έτσι φροντίζει να κάνει πανευρωπαϊκό πρωταθλητισμό «χούντας» και στην απαγόρευση των social media σε ανηλίκους. Άλλωστε αυτά τα δύο project συνδέονται άμεσα, ασχέτως αν στην παρούσα φάση δεν το παραδέχονται ανοιχτά.
[Ὁμιλία εἰς τήν Συνεδριακήν Αἴθουσαν τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος
Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος
τήν 5ην Ὀκτωβρίου 2026 ν.ἡ., ἡμέραν Δευτέραν τό ἑσπέρας].
Γέροντος ΜΑΞΙΜΟΥ Ἰβηρίτου
Σοί, τῇ εὐγενεῖ Βασιλίδι τῶν οὐρανῶν καί Παρθένῳ ἀληθῶς, ὑπερυμνήτῳ Μητρί τοῦ Θεοῦ, κρατίστῃ δέ καί φιλοστόργῳ Προστάτιδι τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, Παναγίᾳ Πορταΐτίσσῃ καλουμένῃ, πανευλαβῶς ταῦτα ἀνατίθημι.
Φίλτατοί μοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, κατόπιν τιμίας προσκλήσεως τοῦ εὐλαβεστάτου Ἁγιορείτου Ἱερομονάχου Ἰγνατίου Γρηγοριάτου, Πνευματικοῦ πατρός τοῦ λαμπροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος, ὅπως προσέλθω ἐνταῦθα καί ὁμιλήσω εἰς τήν ἀγάπην σας διά τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἰδού πάρειμι, ἀποβαλών τόν ἔσωθεν φόβον τῆς ἀναξιότητος, ἕνεκα τῆς πολλῆς ἀγάπης πρός τό Πανάγιον πρόσωπον αὐτῆς· ἄλλως τε, κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην, «φόβος οὐκ ἔστι ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὐ τελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α΄ Ἐπιστ. Ἰωάννου, δ΄, 18).
Ορτέγκα ι Γκασέτ: «Σύντομα, σε όλο τον πλανήτη, θα ακούσουμε μια τεράστια κραυγή να ανεβαίνει στα αστέρια, σαν το ουρλιαχτό αμέτρητων σκύλων, που απαιτούν κάποιον, κάτι να διατάζει, να επιβάλλει μια δραστηριότητα ή μια υποχρέωση» (Η Κραυγή του Edvard Munch)
HOMO OCCIDENTALIS: Μοναξιά, ναρκισσισμός &
ψυχοτρόπα φάρμακα…
του Vincent Trémolet de Villers*
Σε ένα πρωτοποριακό δοκίμιο, με τίτλο Homo occidentalis, οι Jérôme Fourquet και Ruben Rabinovitch περιγράφουν την ανθρωπολογική ρήξη που μεταμορφώνει ριζικά τις κοινωνίες μας και δημιουργεί μια αυξανόμενη απόσταση μεταξύ των πολιτών στη σχέση τους με τον κόσμο.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ
ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 12η
Οκτωβρίου 2026
ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;
(Μια
ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και
αποκρυφιστικών αντιλήψεων)
Σε συνέχεια της σειράς ανακοινώσεων του Γραφείου μας, για τις σύγχρονες ανορθόδοξες πρακτικές «θεραπείας», «υγείας» και «ευεξίας», οι οποίες έχουν στενή σχέση με τον σύγχρονο αποκρυφισμό και προωθούνται από τους ιθύνοντες του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», θα ασχοληθούμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας με μια ακόμη ανορθόδοξη «θεραπευτική», την «Αρωματοθεραπεία», η οποία, όπως θα αποδείξουμε, δεν αρκείται στις όποιες «θεραπευτικές της ιδιότητες και δυνατότητες», αλλά αποτελεί έναν ακόμη δίαυλο διοχέτευσης αποκρυφιστικών στοιχείων στις σύγχρονες κοινωνίες.
[[ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:Η ομιλία εκφωνήθηκε στην
Αντιόχεια, πιθανότατα περί το 388 μ.Χ., προς τιμήν των αγίων στρατιωτών
Ιουβεντίνου και Μαξιμίνου(ή Μάξιμου), που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του
Αποστάτη. Όταν εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για την αντιχριστιανική πολιτική
του αυτοκράτορα, καταγγέλθηκαν και οδηγήθηκαν στον θάνατο. Ο Ιερός Χρυσόστομος
εξαίρει την ανδρεία, την παρρησία και την ακλόνητη πίστη τους και παρουσιάζει
τη θυσία τους ως πνευματική νίκη και πρότυπο χριστιανικής ομολογίας. Στην αρχή
ο Ιερός Χρυσόστομος συνδέει την εορτή τους με πρόσφατη σύναξη προς τιμήν του
αγίου Βαβύλα και των τριών παίδων που μαρτύρησαν μαζί του, αντιπαραβάλλοντας
έτσι τους παλαιότερους με τους νεότερους μάρτυρες της Εκκλησίας]].
…………………………………………………………………………………
ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΙΟΥΒΕΝΤΙΝΟ
ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΙΝΟ
που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του
Αποστάτου
Πρόσφατα ο μακάριος Βαβύλας μάς συγκέντρωσε εδώ μαζί με τα τρία παιδιά που μαρτύρησαν μαζί του· σήμερα ένα ζεύγος αγίων στρατιωτών παρέταξε σε θέση μάχης το στράτευμα του Χριστού[[δηλαδή την Εκκλησία]]. Τότε είχαμε ένα άρμα μαρτύρων· σήμερα έχουμε ένα ζεύγος μαρτύρων. Διαφορετική η ηλικία, αλλά μία η πίστη· ποικίλοι οι αγώνες, αλλά ίδια η ανδρεία. Εκείνοι ανήκουν σε παλαιότερη εποχή, ενώ αυτοί είναι νεότεροι και πιο πρόσφατοι.
Το άτυχο δίχρονο αγοράκι είναι το πρώτο παιδί που σκοτώθηκε με ευθανασία στην Ολλανδία και στο κόσμο. (Πηγή: https://www.instagram.com/p/DdUOY0XlqmP/)
Ποιος αποφασίζει ότι η ζωή ενός παιδιού δεν αξίζει να συνεχιστεί; Η ευθανασία ανηλίκων στην Ολλανδία και τα ερωτήματα που γεννά η ιστορική μνήμη της ναζιστικής εξόντωσης ανθρώπων με αναπηρία.
Συντονιστική Επιτροπή Πιστών Ι.Μ. Περιστερίου
Τῇ αὐτῇ
ἡμέρᾳ, Mνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ
συνελθόντων τὸ δεύτερον, ἐπὶ τῶν εὐσεβῶν καὶ φιλοχρίστων Βασιλέων, Κωνσταντίνου
καὶ Εἰρήνης, κατὰ τῶν δυσσεβῶς καὶ ἀμαθῶς καὶ ἀπερισκέπτως τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ
Θεοῦ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΝ ΕΙΠΟΝΤΩΝ, καὶ τὰς σεπτὰς καὶ Ἁγίας εἰκόνας καταβαλόντων.
Οι
Άγιοι Πατέρες μάς παρέδωσαν ότι διά «τῆς ἀναζωγραφήσεως εἰς ὑπόμνησιν καὶ
μνήμην ἀνάγεσθαι δύνασθαι πρὸς τὸ πρωτότυπον, καὶ ἐν μεθέξει γίνεσθαί τινος ἁγιασμοῦ».
Μέσω
της εικονικής απεικόνισης, (και περισσότερο απ’ όλες αυτής του Χριστού)
αποκτούμε την δυνατότητα να οδηγούμαστε προς το πρωτότυπο και να ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ
ΜΕΤΟΧΟΙ ΑΓΙΑΣΜΟΥ.
Μητροπολίτης
Περιστερίου Γρηγόριος (περί της ιεράς εικόνας του Εσταυρωμένου) :
*
(Δι’ αυτής) «ἐμφανίζεις Ἐνσώματο Θεό – Εἴδωλο- Ὁμοίωμα».
* Η
τοποθέτησή του πίσω από την Αγία Τράπεζα συνιστά «εἰδωλολατρική εἰκονοκλαστική
πρακτική».
*
«βολική εἰδωλολατρία τοῦ κόσμου καί τῶν ἀνεπιγνώστως ζηλωτῶν».
* «καρκινική δυτικόφερτη παράδοση καί πρακτική».
Κυριακὴ Πατ. Ζ΄ Οἰκ.
Συνόδου (Τίτ. 3,8-15)
Μακριά ἀπὸ
αἱρετικούς!
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος
Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
«Μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι» (Τίτ. 3,9)
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ
Δρ. Σέργιος Ντόριτς (Θεολόγος)
Μακαριώτατε, η Κύπρος δεν χρειάζεται να γονατίσει μπροστά στον Πάπα για να
σωθεί. Η ιστορία μάς προειδοποιεί, η Ορθοδοξία μάς καλεί σε εγρήγορση και η
συνείδηση δεν επιτρέπει τη σιωπή.
Το 1439, στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, επιχειρήθηκε η ένωση της Ορθόδοξης με
τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με την ελπίδα ότι η Δύση θα βοηθούσε τη χειμαζόμενη
Βυζαντινή Αυτοκρατορία απέναντι στους Οθωμανούς. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός
αρνήθηκε να υπογράψει, υπερασπιζόμενος την Ορθόδοξη πίστη. Το 1452, η ένωση
διακηρύχθηκε στην Αγία Σοφία. Και λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Μαΐου 1453, η
Κωνσταντινούπολη έπεσε.
Η ένωση δεν προκάλεσε την Άλωση. Απέδειξε, όμως, ότι ούτε οι υπογραφές ούτε οι προσδοκίες από τη Ρώμη μπορούσαν να εγγυηθούν τη σωτηρία της Πόλης.
Ἄλλο ἡ τιμή καί ἄλλο ἡ
ἀξία. Ἡ τιμή δέν ἐπιμετρᾶται μέ 8.000 δολλάρια!
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΩΡΟΦΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΑΣ ΚΟΛΑΚΑΣ
Ἀπό τά πολλά παινέματα τά πιό πολλά εἶναι ψέματα. Καθώς κατελύθη
ἡ πίστις, ἡ κανονική τάξις, ἡ συνοδικότης καί ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν
Πατριάρχην Βαρθολομαῖον.
Τοῦ κ. Βασιλείου Κονδύλη, θεολόγου
ΟΙ ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΝΕΟ
ΦΩΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ
Χρήστος Σαλταούρας
Το δόγμα της Εταιρίας Σκοπιά σχετικά με το αίμα έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές και σταδιακή εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ιστορίας της οργάνωσης των Ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά. Από την πλήρη αποδοχή και τον έπαινο των μεταγγίσεων, η ηγεσία πέρασε στην καθολική απαγόρευση, στη συνέχεια στον διαχωρισμό «κύριων συστατικών» και «κλασμάτων», και πρόσφατα σε μια ιστορική αλλαγή.
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 8,5-15]
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ
Στο ευαγγέλιο της Δ΄ Κυριακής του Λουκά που
λέγει: «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ(:Βγήκε ο σποριάς στο χωράφι του, για να
σπείρει τον σπόρο του)»· όπου
γίνεται λόγος και για την καλλιέργεια που οφείλουμε να κάνουμε πριν από αυτήν
την σπορά.
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εξέλεξε τους μαθητές Του όχι από τους σοφούς, όχι από τους ευγενείς, όχι από τους πλούσιους ή ένδοξους, αλλά από αλιείς και σκηνορράφους, φτωχούς και αγράμματους· κι αυτό για να υποδείξει σε όλους ότι ούτε η φτώχεια, ούτε η απαιδευσία, ούτε η ευτέλεια, ούτε τίποτε άλλο τέτοιο είναι εμπόδιο για την απόκτηση της αρετής και την επίγνωση των θείων λόγων και των μυστηρίων του Πνεύματος· αλλά και ο φτωχότερος και ο ευτελέστερος και ο πιο αμόρφωτος, αν δείξει προθυμία και την απαραίτητη στροφή προς το καλό, μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει σε βάθος την θεία διδασκαλία, αλλά και ο ίδιος να καταστεί διδάσκαλος δια της χάριτος του Θεού. Όσο για εκείνα που εμποδίζουν προς την σύνεση και την κατανόηση των πνευματικών διδαγμάτων είναι η ραθυμία μας και η με όλη την δύναμη προσκόλλησή μας στα πρόσκαιρα και στα βιοτικά, λόγω των οποίων δεν παρέχουμε τόπο και ευκαιρία για την ακρόαση και μελέτη και ανάμνηση όσων ακούστηκαν, ούτε φροντίζουμε για τα μέλλοντα και τα αιώνια.
ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ
ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ:
ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ
Η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας του Χριστού είναι κατά βάθος πάντοτε καθολική, διότι είναι πάντοτε θεανθρώπινη [[Ο άγιος Ιουστίνος εδώ με τον όρο «καθολική» δεν εννοεί φυσικά «ρωμαιοκαθολική», αλλά «οικουμενική, ολόκληρη και πλήρης, που εκφράζει το σύνολο της Εκκλησίας και την ενότητα όλων των μελών της εν Χριστώ». Επειδή κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η ζωή της δεν περιορίζεται σε τόπο, έθνος, εποχή ή ομάδα ανθρώπων. Αγκαλιάζει το όλον, και κάθε αληθινό μέλος της μετέχει σε αυτήν την ενότητα και πληρότητα. Δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα τοπικό, εθνικό ή μεμονωμένο ανθρώπινο σχήμα, αλλά ως ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, μέσα στην οποία υπάρχει η πληρότητα της θεανθρώπινης ζωής και αλήθειας]]. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αποτελεί την ουσία και την εγγύηση του ενιαίου και μοναδικού χαρακτήρα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, αφού Αυτός είναι η μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας. Τα πάντα στην Εκκλησία είναι καθολικά: το φρόνημα, η καρδιά, η συνείδηση, η βούληση, η ζωή, η προσευχή, το κάθε ιερό μυστήριο και η κάθε αγία αρετή[[Και εδώ ο άγιος Ιουστίνος χρησιμοποιεί το επίθετο «καθολικά» ακριβώς με την ίδια έννοια. Δεν εννοεί απλώς ότι όλα αυτά υπάρχουν «σε όλη την Εκκλησία», αλλά ότι καθένα από αυτά μετέχει στην ολότητα, στην ενότητα και στην πληρότητα του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας. Εννοεί ότι τίποτε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένο ή ατομικό. Το φρόνημα του πιστού είναι εκκλησιαστικό φρόνημα· η προσευχή του εντάσσεται στην προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας· τα Μυστήρια δεν είναι ατομικές πράξεις αλλά γεγονότα του όλου Σώματος· ακόμη και η αρετή του κάθε μέλους βιώνεται εν Χριστώ και σε κοινωνία με ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.]]. Τούτον τον ευαγγελισμό εκφράζει, θεοπνεύστως, ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν(:Εμείς έχουμε τον νου και την σκέψη του Χριστού)» [Α΄ Κορ. 2, 16]. Αυτή η ολόπλευρη καθολικότητα αποκτά την δική της γλώσσα με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους.
Ἀρχιμανδρῖται-πιτσιρίκια μὲ ἐπηρμένην ὀφρύν
Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ θλιβερὰ καὶ συνάμα
κωμικοτραγικὰ φαινόμενα ποὺ παρατηροῦνται σήμερα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι
ἡ ἐμφάνιση ἑνὸς ἰδιαίτερου τύπου κληρικοῦ: τοῦ νεαροῦ ἀρχιμανδρίτη, ὁ ὁποῖος,
πρὶν προλάβει καλὰ-καλὰ νὰ μάθει τί σημαίνει νὰ εἶσαι μοναχός, ἔχει ἤδη μάθει νὰ
συμπεριφέρεται σὰν μικρὸς ἐπίσκοπος.
Βεβαίως, δὲν ἀναφερόμαστε σὲ ὅλους τοὺς νέους ἀρχιμανδρίτες. Ἀναφερόμαστε σὲ μία συγκεκριμένη νοοτροπία ποὺ ἔχει μετατρέψει τὸ ἀρχιμανδριτικὸ ἀξίωμα ἀπὸ μαρτυρία μοναχικῆς ζωῆς σὲ πρῶτο σκαλοπάτι μιᾶς πολλὰ ὑποσχόμενης ἐκκλησιαστικῆς σταδιοδρομίας.
Ἰδοὺ, λοιπόν, τὸ μειράκιο τῶν εἴκοσι πέντε ἢ τριάντα ἐτῶν, Ἀρχιμανδρίτης! Ἡ λέξη καὶ μόνο κάποτε παρέπεμπε σὲ μοναχὸ δοκιμασμένο, σὲ ἄνθρωπο ποὺ γνώριζε τὴν ἄσκηση, τὴν ὑπακοή, τὴ σιωπή, τὴν ἀδελφότητα καὶ τὴν ἀφανῆ διακονία. Ὁ σύγχρονος τύπος, ὅμως, μπορεῖ νὰ μὴ ἔχει ζήσει οὔτε μία πραγματικὴ μοναστικὴ ἡμέρα. Μπορεῖ νὰ κατοικεῖ στὸ διαμέρισμά του, ἐνίοτε μαζὶ μὲ τοὺς γονεῖς του, νὰ διάγει μία ζωὴ ποὺ ἐλάχιστα θυμίζει τὴν παραδοσιακὴ μοναχικὴ πολιτεία καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ περιφέρει μὲ περισσὴ σοβαρότητα τὸν τίτλο τοῦ «Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου».
