Πρωτομαγιά,
κόκκινη καὶ φωτισμένη.
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων
Στὸν τόπο μας ἡ ἄνοιξις,
τὸ «γλυκύ μας ἔαρ», δὲν χρειάζεται
καμμία ἐπεξήγησι καὶ ἀνάλυσι. Τὴν βλέπουμε καὶ τὴν ζοῦμε, καὶ ὅσοι μεγαλώσαμε
δίπλα στὴν φύσι καὶ ὅσοι ἀπὸ τὶς πόλεις προσπαθοῦν μὲ «ἐφόδους καὶ ἐκστρατεῖες»
νὰ τὴν γευτοῦν.
Αὐτὸ εἶναι ἄλλο, καὶ ἄλλο
πράγμα εἶναι οἱ «ἐπινοημένες παραδόσεις», ὅπως ἡ Πρωτομαγιἀ ἤ καὶ Ἐργατικὴ
Πρωτομαγιά, ὡς ἀποτέλεσμα τῶν ὀργανωμένων
μαζικῶν κινημάτων τοῦ τέλους τοῦ 19ου αἰῶνος καὶ ἀρχῶν τοῦ 20ου,
μὲ ρίζες ὅμως πολὺ παλαιώτερες...
Ὅλοι «γνωρίζουν» ὅτι ἡ λεγομένη ἐργατικὴ Πρωτομαγιὰ σχετίζεται μὲ τὴν δίκη ποὺ ἀκολούθησε τὴν ἐργατικὴ διαδήλωσι στὸ Σικάγο ὅπου σκοτώθηκαν 16 ἀστυνομικοὶ καὶ 4 διαδηλωτές. Στὴ δίκη αὐτὴ τέσσερεις διαδηλωτὲς καταδικάστηκαν σὲ θάνατο. «Πάνω σὲ αὐτὴ τὴ δίκη στηρίχθηκαν τὰ θεμέλια τῆς ἐργατικῆς Πρωτομαγιᾶς», ὅπως μπορεῖ νὰ «ἐνημερωθῇ» κανεὶς ἀπὸ τὴν wikipedia. [1]








