«Πάσχα,
Κυρίου Πάσχα!»
Αρχ. Παύλου
Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 11η
Απριλίου 2026
Με την Χάρη του Θεού φθάσαμε στο τέρμα της πένθιμης και κατανυκτικής περιόδου του Τριωδίου. Και το τέρμα αυτό είναι, βέβαια, το Πάσχα, η Ανάσταση του Κυρίου, η «εορτή των εορτών» και η «πανήγυρις των πανηγύρεων», «η μία των Σαββάτων η βασιλίς και κυρία».
Μοιχεπιβασία και Σφετερισμός Επισκοπικού Θρόνου
Αυστηρή Αγιογραφική, Κανονική και Πατερική Καταδίκη —
Με αφορμή την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικoύ.
Η μοιχεπιβασία αποτελεί μία από τις βαρύτερες εκκλησιαστικές παραβάσεις
στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν πρόκειται απλώς για διοικητική αντικανονικότητα,
αλλά για πνευματική μοιχεία, σχίσμα και σφετερισμό της θείας τάξης.
Η Εκκλησία διαχρονικά θεωρεί ότι όταν ένας επίσκοπος ζει, δεν έχει
καταδικαστεί κανονικά και δεν αποδέχεται την έκπτωσή του, τότε κάθε προσπάθεια
κατάληψης του θρόνου του αποτελεί μοιχεπιβασία.
Η συζήτηση αυτή επανέρχεται σήμερα έντονα με αφορμή την υπόθεση του
Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, ο οποίος:
• είναι εν ζωή
• δεν αποδέχεται την έκπτωσή του
• θεωρεί την απόφαση αντικανονική
• προσφεύγει σε κάθε νόμιμο και κανονικό μέσο για αποκατάσταση
Υπό αυτές τις συνθήκες, σύμφωνα με την πατερική και κανονική παράδοση, η θέση της Μητρόπολης Πάφου δεν θεωρείται κενή.
ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ
ΚΑΤΗΧΗΣΗ
ΙΔ΄:
ΟΙ ΕΚΠΛΗΡΩΜΕΝΕΣ
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
[Μέρος πρώτο]
Α´. Είναι καιρός να ευφρανθείς,Ιερουσαλήμ, και να πανηγυρίσετε όλοι όσοι αγαπάτε τον Ιησού [πρβ.Ησ.66,10: «εὐφράνθητι, Ἱερουσαλήμ, καὶ πανηγυρίσατε ἐν αὐτῇ, πάντες οἱ ἀγαπῶντες αὐτήν, χάρητε ἅμα αὐτῇ χαρᾷ, πάντες ὅσοι πενθεῖτε ἐπ᾿ αὐτῇ»], διότι ο Κύριος αναστήθηκε.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ[:Ιω.1,1-18]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ
Υπομνηματισμός στα εδάφια Ιω.1,1-5:
«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν».
ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ [:Πράξ. 1, 1-8]
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ
«Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων,ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος Ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη(:το πρώτο βιβλίο, που ονομάζεται Ευαγγέλιο, το έγραψα, Θεόφιλε, για να εξιστορήσω σε αυτό περιληπτικά όλα όσα έκανε και δίδαξε ο Ιησούς από την αρχή της δημόσιας δράσεώς Του μέχρι την ημέρα που αναλήφθηκε στους ουρανούς, αφού προηγουμένως με συνεργό και το Άγιο Πνεύμα έδωσε εντολές στους αποστόλους που είχε διαλέξει ο Ίδιος)»[Πράξ. 1,1-2]
Άραγε ο Θεσσαλονίκης Φιλόθεος μετάνιωσε για τη
Λατρευτική Εβδομάδα 2026;
Η αντορθόδοξη «εγκοσμίκευση» που επαγγέλλεται και η
ανεπίτρεπτη μετατροπή των Ιερών Ναών σε συναυλιακούς χώρους προξένησαν την
αυθόρμητη αντίδραση του πιστού λαού
Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη
Ἅγιον Φῶς, τὸ μέγιστον Θαῦμα πάντων θαυμάτων
Τοῦ Μητροπολίτου Ἀντινόης Παντελεήμονος
Ἐπειδὴ τὴν περίοδο τοῦ Πάσχα γίνεται πολὺς λόγος γιὰ τὸ Ἅγιο Φῶς, ἐὰν εἶναι ἀληθινὸ θαῦμα ἢ ὄχι, γι’ αὐτὸ προβαίνω στὴν δημοσίευση τῆς παρούσης μαρτυρίας πρὸς ὑπεράσπιση τοῦ μέγιστου Θαύματος ὅλων τῶν θαυμάτων.
Η ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΚΑΙ Ο
ΑΡΡΗΚΤΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ & ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
Πορευόμαστε σέ ἕναν δρόμο πού ξεκινάει μέ τό Πάθος καί τήν Σταύρωση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ὁδηγεῖ στήν Ἀνάσταση. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά θεωρηθοῦν αὐτόνομα καί ἀνεξάρτητα ὁ Σταυρός ἀπό τήν Ἀνάσταση, μιά καί βρίσκονται στήν ἴδια πορεία, πού τό δεύτερο ἕπεται τοῦ πρώτου.
ΠΡΟΦΗΤΗΣ
ΗΣΑΪΑΣ, Κεφάλαιο 53ο
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου
στα εδάφια Ησ.
53,1-3:
«Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ
ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς ρίζα
ἐν γῇ διψώσῃ. οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα· καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν
εἶδος οὐδὲ κάλλος· ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον
καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς
φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη».
[Η ομιλία
εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 10/4/1995]
Αγαπητοί μου, ευρισκόμεθα εις το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου και εις το 53ον κεφάλαιον. Σας εξήγησα την περασμένη φορά πώς πεταχτήκαμε σε αυτό το κεφάλαιο -εξάλλου τα θέματά μας είναι κατ’ επιλογήν, για να δώσουμε μία εικόνα του προσώπου του Μεσσίου· του θεανθρωπίνου προσώπου του Ιησού Χριστού. Όμως, σας είχα πει δυο λόγια την περασμένη φορά, μια μικρή εισαγωγή, πολύ μικρή εις το 53ον κεφάλαιον, την οποία θα επαναλάβω, για να συνδέσω.
Μεγάλη Παρασκευή: Μέρα ιερή που σαλεύει
τα θεμέλια της ψυχής
Βλέποντας τόσο κόσμο να γεμίζει τους δρόμους στην περιφορά του Επιταφίου,
κάτι σου λέει μέσα σου ότι τίποτα δεν έχει χαθεί...
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ
ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Ἀρχιμ. π.
Κυρίλλου Κωστοπούλου,
Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν- Δρος Θεολογίας
«Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ
ἡμῶν ὀδυνᾶται».
Ἐὰν ὁ κάθε ἅνθρωπος, ὁ ὁποῖος συμπονεῖ καὶ
συμπάσχει μὲ ἕναν συνάνθρωπό του, θεωρεῖται καὶ εἶναι ὁ καλύτερος φίλος καὶ ὁ ἰδανικὸς
ἄνθρωπος, τότε αὐτός, ὁ ὁποῖος συμπονεῖ ὅλον
τὸν κόσμο καὶ θυσιάζεται γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἁπλῶς
μόνον ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὁ Ὁποῖος
ἀνέβηκε στὸν Σταυρό, γιὰ νὰ λυτρώσῃ τὸν ἄνθρωπο.
Ἄπλωσε τὰ χέρια Του, γιὰ νὰ δείξῃ ὅτι ἀγαπᾷ καὶ δέχεται ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· «θέλω πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Μὲ ἄπειρη εὐσπλαχνία ἀπευθύνει πρὸς τὸ πλάσμα του τὸ μήνημα τῆς Ἀγάπης Του: «Ἀνοίγω τὰ χέρια μου ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, Ἐγὼ ἡ πηγὴ τῆς ἀγάπης καὶ γίνομαι Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη, γιὰ νὰ φανερώσω καὶ νὰ ἀποδείξω ὅτι θυσιάζομαι γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ὥστε ὅλοι νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἔλθουν «εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας» καὶ νὰ σωθοῦν.
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΘΕΙΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΙΣ)
Μεγάλη ἡ σημερινή ἡμέρα καί ὥρα ἀδελφοί μου. Ὁ Χριστός κρέμεται ἐπάνω στόν Σταυρό, τρυπημένος μέ τά καρφιά. Ἐν τούτοις, ὁ Σταυρός εἶναι ἡ αἰώνια δόξα Του.
Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
ΩΣ ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ
ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΡΟΣ
Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος Θεολογίας
Την
Αγία και Μεγάλη Πέμπτη, η Αγία μας Εκκλησία μας καλεί να εορτάσουμε και να
βιώσουμε την Παράδοση υπό του Θεανθρώπου Κυρίου, του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή
της Θείας Ευχαριστίας.
Αυτός ο Δείπνος επαναλαμβάνεται σε κάθε Θεία Λειτουργία εφ’ όσον κέντρο της Θείας Λειτουργίας είναι το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Εκεί το Άγιο Πνεύμα, μέσω του λειτουργού ιερέως, μεταβάλλει τον Άγιο Άρτο και τον Άγιο Οίνο στο Σώμα και στο Αίμα του Θεανθρώπου Κυρίου. Έτσι, ο κάθε πιστός που μετέχει στην Θεία Λειτουργία, οφείλει να μετέχη και στην Θεία Ευχαριστία, κατόπιν εξομολογήσεως και εντολής του πνευματικού του πατρός. Με αυτόν τον τρόπο κοινωνεί με τον Θεάνθρωπο Κύριο, αγιάζεται, χαριτώνεται και γίνεται και αυτός Θεάνθρωπος κατά χάριν. Κατανοούμε, λοιπόν, ότι σκοπός της Θείας Λειτουργίας είναι να καταβιβάση από τον Ουρανό και να προσφέρη στον άνθρωπο την Βασιλεία του Θεού Πατρός. Αυτό δηλώνεται με τα λόγια της ενάρξεώς της: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».
Καλλιτεχνικό δρώμενο το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου στην Πάτρα. Η μεικτή χορωδία της «ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗΣ» θα ερμηνεύσει το τροπάριο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» σε σύνθεση του Θεμιστοκλή Πολυκράτη και μεταφορά για Μικτή Χορωδία του Γιάννη Καρκάλα. Στο δημοσίευμα του οργανισμού της «Πολυφωνικής» αναφέρεται ότι πρόκειται για «έθιμο» που ξεκίνησε το 1984.
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
«Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε»
«Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς·» (Ματθ. κστ΄, 30). (: Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνον, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς·).
ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ
«Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ
ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα…»
(επιλεγμένα αποσπάσματα από την ΙΓ΄Κατήχηση):
ΟΙ
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
[Μέρος
πρώτο]
ΚΓ’. Εμείς όμως ας επανέλθουμε στο θέμα των προφητικών αποδείξεων που μου ζητήσατε. Σταυρώθηκε ο Κύριος, έχεις ακούσει όλες τις μαρτυρίες. Βλέπεις τον τόπο του Γολγοθά. Συμφωνείς και το επικροτείς επαινετικά και δοξολογικά. Πρόσεξε μήπως καμιά φορά, σε περίοδο διωγμού, Τον απαρνηθείς. Να μην ευφραίνεσαι μόνο σε περίοδο ειρήνης για τον Σταυρό, αλλά και σε καιρό διωγμού να έχεις την ίδια πίστη. Να μην είσαι φίλος του Ιησού τον καιρό της ειρήνης και τον καιρό του πολέμου να γίνεσαι εχθρός. (…)
Μεγάλη Πέμπτη: Ένα αγκάθινο στεφάνι στον
Χριστό κάθε φορά που χρίζουμε «βασιλιά» τον εαυτό μας
Η ανθρωπότητα συνεχίζει να πλέκει στεφάνια από αγκάθια, για Εκείνον που τα
μεταστοιχειώνει σε αγάπη και σωτηρία
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Πρεσβύτερος π. Ηλίας Διακουμάκος
Σχόλιο στην προκλητική
πρόσκληση
της Ένωσης Αθέων για κρεατοφαγία και «Φανερό Δείπνο» τη Μεγάλη Παρασκευή
Ελευθερία, πρόκληση και
ιερότητα:
Θεολογικο-φιλοσοφικός
στοχασμός στη σύγχρονη δημόσια σφαίρα
Πρόλογος
Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μία ιδιότυπη ένταση: από τη μία πλευρά, η ελευθερία έχει αναχθεί σε ύψιστη αξία, σχεδόν αυτονόητη και αδιαπραγμάτευτη· από την άλλη, η ίδια αυτή ελευθερία φαίνεται συχνά να αποσυνδέεται από το βάθος, το μέτρο και την ευθύνη που την καθιστούν ουσιαστική. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, αλλά πώς νοεί και πώς ασκεί αυτή την ελευθερία.
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΑ
ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
σύμφωνα
με το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον
«Τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν(:τότε λοιπόν ο Πιλάτος τούς παρέδωσε τον Ιησού για να σταυρωθεί. Παρέλαβαν τότε οι στρατιώτες τον Ιησού και άρχισαν να Tον οδηγούν προς τον τόπο όπου θα Tον σταύρωναν. Και Aυτός, βαστάζοντας επάνω στον ώμο τον σταυρό Tου, βγήκε έξω από τα τείχη της πόλεως μέχρι κάποια τοποθεσία που λέγεται ‘’Κρανίου τόπος’’ και στην εβραϊκή γλώσσα λέγεται ‘’Γολγοθά’’. Εκεί Tον σταύρωσαν)»[Ιω.19.16-17].
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ
ΚΥΡΙΟΥ
σύμφωνα με το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
[Υπομνηματισμός στα εδάφια
Ματθ.27,24-44]
«Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος παραλαβόντες τὸν ᾿Ιησοῦν εἰς τὸ πραιτώριον συνήγαγον ἐπ᾿ αὐτὸν ὅλην τὴν σπεῖραν· καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν περιέθηκαν αὐτῷ χλαμύδα κοκκίνην, καὶ πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν ἐπέθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ κάλαμον ἐπὶ τὴν δεξιὰν αὐτοῦ, καὶ γονυπετήσαντες ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἐνέπαιζον αὐτῷ λέγοντες· χαῖρε ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων(:Τότε οι στρατιώτες του ηγεμόνα, αφού πήραν τον Ιησού και Τον οδήγησαν στην εσωτερική αυλή του παλατιού, όπου έμενε ο επίτροπος της Ρώμης, μάζεψαν τριγύρω Του όλη τη φρουρά. Και αφού Τον έγδυσαν, επειδή ήθελαν να διακωμωδήσουν τις βασιλικές Του αξιώσεις, Τον έντυσαν με κόκκινο μανδύα. Επιπλέον, έπλεξαν στεφάνι από αγκάθια και το έβαλαν πάνω στο κεφάλι Του αντί για στέμμα, και στο δεξί Του χέρι Τού έδωσαν ένα καλάμι αντί για βασιλικό σκήπτρο. Κι αφού γονάτισαν μπροστά Του, Τον ενέπαιζαν και Του έλεγαν: “Χαίρε, βασιλιά των Ιουδαίων”)»[Ματθ.27,27-29].
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΗ
ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ
«῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς ἔστη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος· καὶ ἐπηρώτησεν αὐτὸν ὁ ἡγεμὼν λέγων· σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἔφη αὐτῷ· σὺ λέγεις. καὶ ἐν τῷ κατηγορεῖσθαι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων οὐδὲν ἀπεκρίνατο(:Ο Ιησούς λοιπόν στάθηκε μπροστά στον ηγεμόνα. Και ο ηγεμόνας Τον ρώτησε: “Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;” Ο Ιησούς τότε του αποκρίθηκε: “Εσύ λες ότι είμαι βασιλιάς των Ιουδαίων, χωρίς όμως να κατανοείς και τον πνευματικό χαρακτήρα της βασιλείας μου”. Και ενώ Τον κατηγορούσαν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι, δεν έδωσε καμία απάντηση)»[Ματθ.27,11-12].
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΠΟΦΑΣΗ ΘΑΝΑΤΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
ΚΑΙ ΤΟ
ΦΟΒΕΡΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ
[υπομνηματισμός
των εδαφίων Ματθ.27,1-10]
«Πρωΐας δὲ γενομένης συμβούλιον ἔλαβον πάντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ κατὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ ὥστε θανατῶσαι αὐτόν· καὶ δήσαντες αὐτὸν ἀπήγαγον καὶ παρέδωκαν αὐτὸν Ποντίῳ Πιλάτῳ τῷ ἡγεμόνι (:και όταν ξημέρωσε, συνεδρίασαν όλοι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού εναντίον του Ιησού, για να επιτύχουν την εκτέλεση της θανατικής ποινής Του. Και αφού Τον έδεσαν, Τον πήραν από εκεί και Τον παρέδωσαν στον Πόντιο Πιλάτο, τον Ρωμαίο επίτροπο και διοικητή)»[Ματθ.27,1-2].
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ
[υπομνηματισμός
των εδαφίων Ματθ.26,69-75]
«῾Ο δὲ Πέτρος ἔξω ἐκάθητο ἐν τῇ αὐλῇ· καὶ προσῆλθεν αὐτῷ μία παιδίσκη λέγουσα· καὶ σὺ ἦσθα μετὰ ᾿Ιησοῦ τοῦ Γαλιλαίου(:Ο Πέτρος στο μεταξύ καθόταν έξω στην αυλή. Κι εκεί τον πλησίασε μια μικρή υπηρέτρια και του είπε: ‘’Ήσουν κι εσύ μαζί με τον Ιησού τον Γαλιλαίο’’)· ὁ δὲ ἠρνήσατο ἔμπροσθεν αὐτῶν πάντων λέγων· οὐκ οἶδα τί λέγεις(:Αυτός όμως αρνήθηκε μπροστά σε όλους αυτούς και είπε: Δεν ξέρω τι λες)·ἐξελθόντα δὲ αὐτὸν εἰς τὸν πυλῶνα εἶδεν αὐτὸν ἄλλη καὶ λέγει αὐτοῖς· ἐκεῖ καὶ οὗτος ἦν μετὰ ᾿Ιησοῦ τοῦ Ναζωραίου(: και όταν βγήκε στην εξώπορτα και το προαύλιο, τον είδε μια άλλη και είπε σε αυτούς που ήταν μαζεμένοι:’’ Ήταν κι αυτός εκεί, μαζί με τον Ιησού τον Ναζωραίο’’)·καὶ πάλιν ἠρνήσατο μεθ᾿ ὅρκου ὅτι οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον(:και πάλι ο Πέτρος αρνήθηκε με όρκο λέγοντας: ‘’Δεν τον γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο’’)·μετὰ μικρὸν δὲ προσελθόντες οἱ ἑστῶτες εἶπον τῷ Πέτρῳ· ἀληθῶς καὶ σὺ ἐξ αὐτῶν εἶ· καὶ γὰρ ἡ λαλιά σου δῆλόν σε ποιεῖ(:Ύστερα πάλι από λίγο πλησίασαν εκείνοι που στέκονταν εκεί και είπαν στον Πέτρο: ‘’Ασφαλώς κι εσύ από αυτούς είσαι· γιατί και η προφορά της ομιλίας σου σε προδίδει και σε αποκαλύπτει)·τότε ἤρξατο καταναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν ὅτι οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον. καὶ εὐθέως ἀλέκτωρ ἐφώνησε(:Τότε εκείνος άρχισε να καταριέται τον εαυτό του και να ορκίζεται λέγοντας:’’Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο’’. Και αμέσως λάλησε ο πετεινός). Καὶ ἐμνήσθη ὁ Πέτρος τοῦ ρήματος ᾿Ιησοῦ εἰρηκότος αὐτῷ ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι τρὶς ἀπαρνήσῃ με· καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς(:και τότε θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Ιησού, που του είχε πει ότι ‘’προτού λαλήσει ο πετεινός, θα με αρνηθείς τρεις φορές’’. Κι αφού βγήκε έξω από την εξώπορτα και το προαύλιο, έκλαψε πικρά)»[Ματθ.26,69-75].
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΝΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΪΑΦΑ
[Υπομνηματισμός
των εδαφίων Ματθ. 26, 57 – 68]
Οι μαθητές λοιπόν αναχώρησαν. «Οἱ δὲ κρατήσαντες τὸν ᾿Ιησοῦν ἀπήγαγον πρὸς Καϊάφαν τὸν ἀρχιερέα, ὅπου οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι συνήχθησαν(:και αυτοί αφού συνέλαβαν τον Ιησού, Τον έφεραν στον Καϊάφα τον αρχιερέα, όπου συγκεντρώθηκαν οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι)·ὁ δὲ Πέτρος ἠκολούθει αὐτῷ ἀπὸ μακρόθεν ἕως τῆς αὐλῆς τοῦ ἀρχιερέως, καὶ εἰσελθὼν ἔσω ἐκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν ἰδεῖν τὸ τέλος(:ο Πέτρος μάλιστα Τον ακολουθούσε από μακριά μέχρι το προαύλιο του μεγάρου του αρχιερέα. Κι αφού μπήκε στην εσωτερική αυλή, καθόταν εκεί μαζί με τους υπηρέτες, για να δει πώς θα τελείωνε η υπόθεση)»[Ματθ.26,57-58].
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
«Ταῦτα
ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε·
πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε(:αυτά είπε ο Ιησούς στους μαθητές Tου κaι έπειτα σήκωσε τα μάτια Tου στον ουρανό και
είπε: “Πατέρα, ήλθε η ώρα που η σοφία Σου όρισε για να πάθω και να θυσιαστώ.
Δέξου τη θυσία του Πάθους μου και δόξασε τον Υιό Σου και ως προς την ανθρώπινη
φύση Του˙ για να σε δοξάσει και ο Υιός Σου με την απολύτρωση και τη σωτηρία των
ανθρώπων, η οποία θα ολοκληρωθεί με τη θυσία Του αυτή και με την αιώνια
αρχιερατική μεσιτεία Του που θα ακολουθήσει μετά από αυτήν”)»[Ιω.17,1].
«Ὅς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ
διδάξῃ(:Εκείνος που θα
εφαρμόσει όλες ανεξαιρέτως τις εντολές και θα διδάξει και τους άλλους να τις
τηρούν, Εκείνος που θα αγωνιστεί να τηρήσει όλες τις εντολές και να διδάξει την
τήρησή τους στους ανθρώπους)», λέγει ο Κύριος, «οὗτος
μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν(:αυτός θα ανακηρυχτεί μέγας στη βασιλεία των ουρανών)»[Ματθ.5,17]. Και πολύ ορθά· διότι το
να εκφράζει κανείς φιλόσοφες σκέψεις με τα λόγια είναι εύκολο, ενώ το να
παρουσιάζει με έργα αυτά που λέγει, είναι γνώρισμα ανθρώπου γενναίου και
μεγάλου.
Για τον λόγο αυτό και ο Χριστός, όταν ομιλεί περί ανεξικακίας, φέρει ως πρότυπο ενώπιον όλων τον εαυτό Του, προτρέποντας τους ακροατές να λαμβάνουν από Αυτόν παράδειγμα. Για τον λόγο αυτό και μετά τη συμβουλή αυτή καταφεύγει σε προσευχή, διδάσκοντάς μας κατά τις δοκιμασίες αφού τα αφήσουμε όλα κατά μέρος, να καταφεύγουμε στον Θεό. Διότι αφού είπε: «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε(:στον κόσμο αυτό θα έχετε θλίψη)» και αναστάτωσε τις ψυχές τους με την ανησυχία, πάλι δια της προσευχής αναπτερώνει το φρόνημά τους· διότι μέχρι τότε έστρεφαν την προσοχή τους οι Μαθητές προς Αυτόν, σαν να ήταν ένας άνθρωπος.
