Ὁ Ὁμ. Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ, κ. Γ. Μαντζαρίδης ὁρίζει ὡς ἑξῆς τὴν χαώδη διαφορὰ Οἰκουμενικότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ Οἰκουμενισμοῦ: «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι “κοινωνία τῆς θεώσεως”. Καὶ ὅταν παύει νὰ λειτουργεῖ ὡς κοινωνία τῆς θεώσεως, δηλαδὴ ὡς κοινωνία ποὺ συγκροτεῖται μὲ τὴν μετοχὴ τῶν ἀνθρώπων στὴν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, παύει καὶ νὰ λειτουργεῖ καὶ ὡς Ἐκκλησία.
Ἡ ἱστορικὴ παραδοξότης τῆς μεταχριστιανικῆς Δύσεως
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ ἱστορικὴ πορεία τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ἄρρηκτα συνυφασμένη μὲ τὸν χριστιανισμό. Οἱ θεσμοί, τὸ δίκαιο, ἡ ἔννοια τοῦ προσώπου, ἡ ἀτομικὴ ἐλευθερία, ἀκόμη καὶ ἡ ἴδια ἡ ἰδέα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων διαμορφώθηκαν μέσα ἀπὸ τὸ χωνευτήρι τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας. Παρὰ ταῦτα, στὸν 21ο αἰῶνα, παρατηρεῖται ἕνα φαινόμενο πρωτοφανοῦς ἱστορικῆς εἰρωνείας: τὸ ἴδιο τὸ πολιτισμικὸ περιβάλλον ποὺ γεννήθηκε καὶ ἀνδρώθηκε στοὺς κόλπους τῆς χριστιανικῆς παραδόσεως ἀναπτύσσει μιὰ βαθειὰ συστημικὴ δυσανεξία ἀπέναντι στὶς ἀξίες ποὺ τὸ θεμελίωσαν.
Σαραντάριο Όρος -Το μοναστήρι των Πειρασμών.Το παλαιότερο μοναστήρι κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς τον 6ο αιώνα μ.Χ. πάνω από το σπήλαιο που παραδοσιακά λέγεται ότι ο Ιησούς πέρασε σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες νηστείας και προσευχής κατά τον Πειρασμό του Σατανά,περίπου τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ιεριχώ.
Η ΠΑΘΟΚΤΟΝΟΣ ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ – ΠΕΙΝΑ ΓΙΑ ΘΕΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!
Η απαντητική σιωπή δια τις ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφές
εις Κύπρον
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου.
Τον Νοέμβριο του 2025 ο Kύπριος θεολόγος Θεόδωρος Κυριακού, όπως και άλλοι
φυσικά, καθώς και πολύς κόσμος, έθεσε το ερώτημα, ‘’γιατί να απαιτείται η
αποδοχή της Συνόδου της Κρήτης, από τον τελούντα εν αργία Επίσκοπο Τυχικό, για
να αρθεί η επιβληθείσα αργία, τη στιγμή κατά την οποία τέσσερεις Επίσκοποι της
Εκκλησίας της Κύπρου δεν την έχουν αποδεχθεί’’;
Σε βίντεο το οποίο κυκλοφορεί στο youtube με τίτλο ‘’Θεόδωρος Κυριακού για Κολυμπάρι στο Πρωτοσέλιδο’’ (Sigmalive – Νοέμβριος 2025), ο Κύπριος αυτός θεολόγος μεταξύ άλλων τόνισε τα ακόλουθα : ‘’Μία Σύνοδος καλεί τον Τυχικό να υπογράψει κάτι για να είναι μέλος της Συνόδου. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 5 μέλη της Συνόδου, οι οποίοι δεν συμφωνούν με αυτό που καλείται να υπογράψει ο Τυχικός. Το ερώτημα είναι πως είναι αυτοί μέλη της Συνόδου, ενώ ο Τυχικός καλείται να υπογράψει αυτή την ομολογία πίστεως για να είναι μέλος; Δεν πρέπει να τεθεί θέμα και για τους άλλους;’’
Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς
ἀπό τό Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ .ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚH
H' ΛΟΥΚΑ (15-11-2026)
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 10, 25-37]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΤΑ
ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης
στις 12-11-1995]
[Β 324]
Και πάλι, αγαπητοί μου, μπροστά μας, η θαυμασία παραβολή του καλού Σαμαρείτου. Αυτή η παραβολή-αδάμας· που δείχνει το μέγεθος της αγάπης του Θεού. Λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον». Και εις αυτό το «οὕτω», «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν», «τόσο…». Πόσο; «Τόσο!». Που θέλει να εκφράσει το μέγεθος της αγάπης του Θεού, ένα μικρό δείγμα εκφράζεται στην παραβολή του καλού Σαμαρείτου. Και η παραβολή δείχνει την αποστολή και την Ενανθρώπηση του Υιού, όπως και το έργον Του επί της Γης. Ήλθε να βρει τον τραυματισμένο και ημιθανή άνθρωπο. Να σκύψει επάνω του με στοργή. Να τον πάρει επάνω του. Να τον επιμεληθεί. Να του δώσει ζωή και σωτηρία. Γράφει ο Λουκάς: «Καὶ προσελθὼν –ο Σαμαρείτης- κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον … καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ». «Και τον εφρόντισε, τον τραυματία του». Έδειξε, δηλαδή, την προσωπική του επιμέλεια και φροντίδα.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά
10,25-37]
Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ
«Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;(:Εκεί που κάθονταν, ιδού σηκώθηκε κάποιος νομοδιδάσκαλος για να δοκιμάσει τον Χριστό και να αποδείξει ότι δεν γνώριζε ο Ιησούς τον νόμο και Του είπε: ‘’Διδάσκαλε, ποιο έργο αρετής ή ποια θυσία πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω τη μακάρια και αιώνια ζωή;’’).
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
Οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, οἱ «φίλοι μας»
«γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς
ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε, (: Διότι ἔχει γραφῆ εἰς
τοὺς Ψαλμούς, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν διὰ σὲ εἰς τοὺς ἀγγέλους του νὰ σὲ
διαφυλάξουν, ὥστε νὰ μὴ πάθῃς κανὲνα κακόν) (Λουκ. δ΄ 10).
Τί εἶναι οἱ ἄγγελοι; Εἶναι οἱ
ἀόρατες δυνάμεις ποὺ λειτουργοῦν ὡς ἀγγελιοφόροι, ὑμνολόγοι, καὶ προστάτες τῶν
ἀνθρώπων.
«Καὶ γύρω ἀπ’ τὸν Θεὸ στέκονταν τὰ
Σεραφείμ. Ποιά εἶναι αὐτὰ ποὺ τὰ ὀνομάζει Σεραφείμ; Εἶναι ἀσώματες δυνάμεις τῶν
οὐρανίων κόσμων, τῶν ὁποίων τὴν ἀρετὴ καὶ τὴ μακαριότητα μπορεῖ κανεὶς νὰ
διαπιστώση καὶ ἀπὸ τὴν ὀνομασία τους. Γιατὶ στὴν Ἑβραϊκὴ γλώσσα τὰ Σεραφεὶμ
ἑρμηνεύονται στόματα φλογισμένα. Τί λοιπὸν διδασκόμαστε ἀπ’ αὐτό; Τὸ καθαρὸ τῆς
οὐσίας τους, τὸ ἄγρυπνο, τὴν ὑπερβολικὴ προσοχή τους, τὴν ταχύτητά τους, τὴν
ἔντονη δράση τους καὶ τὴν καθαρότητά τους.»
Οἱ Ἄγγελοι εἶναι οἱ φίλοι μας, οἱ βοηθοί μας, οἱ προστάτες μας.
Η ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΚΑΙ Η ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΓΑΠΗ Η ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ, (ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ).
Εν Θεσσαλονίκη τη 15η Νοεμβρίου 2026
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως.
Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ογδόη Κυριακή του Λουκά και το μεν αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την προς Εφεσίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε ευαγγελικό μια περικοπή από το 10ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Λουκάς μας περιγράφει μια από τις ωραιότερες παραβολές του Κυρίου, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, με την οποία έχουμε ασχοληθεί και σε προηγούμενα χρόνια.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκ.10,25-37]
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ,
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΤΟΥ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ,
«Ὁμιλία εἰς τὴν
παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς»(παραβολή
του καλού Σαμαρείτη)
Ακούσαμε, αδελφοί μου, στο Ευαγγέλιο, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να λέει: «Κατέβαινε κάποιος άνθρωπος από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ κι έπεσε στα χέρια ληστών· αυτοί αφού τον έγδυσαν από τα ρούχα του, τον χτύπησαν γεμίζοντάς τον με πληγές και τον παράτησαν μισοπεθαμένο. Ένας ιερέας κι ένας Λευίτης, περνώντας από εκείνο τον δρόμο, αν και τον είδαν, τον προσπέρασαν και συνέχισαν τον δρόμο τους. Ένας Σαμαρείτης όμως που ήρθε στον τόπο αυτό, όταν τον είδε τον σπλαχνίστηκε, και αφού έβαλε λάδι και κρασί και τα ανακάτεψε, τα έβαλε στις πληγές του, έδεσε προσεκτικά τα τραύματά του, κι αφού τον έβαλε πάνω στο δικό του ζώο, τον οδήγησε σε ένα πανδοχείο και έδωσε στον πανδοχέα δύο δηνάρια και του είπε: ‘’Φρόντισε τον άνθρωπο αυτόν και αν ξοδέψεις περισσότερα, εγώ όταν θα επανέλθω, θα σου τα αποδώσω’’». Ας δούμε λοιπόν το νόημα της παραβολής και με συνετή καρδιά κατανοώντας το σε βάθος, ας γνωρίσουμε τα μυστήρια του Θεού.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 10, 25-37]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου σχετικά με την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Η΄ Λουκά με θέμα:
«Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ
ΠΑΝΔΟΧΕΙΟΝ, ΙΑΤΡΕΙΟΝ, ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»
[εκφωνήθηκε
στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-11-1981] (Β 60)
Και μόνη, αγαπητοί μου, η παραβολή του καλού Σαμαρείτου, που ηκούσαμε σήμερα στην ευαγγελικήν περικοπήν, αν εγράφετο, μαζί με την άλλη παραβολή του ασώτου υιού, θα ήτο αρκετό να μας δώσει ένα θαυμάσιο διάγραμμα της πτώσεως του ανθρώπου, της αγάπης του Θεού και της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτό το βλέπομε ιδίως σήμερα, όπου, όπως αναφέρεται, κάποιος άνθρωπος κατήρχετο από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ, που γεωγραφικά η Ιερουσαλήμ είναι υψηλοτέρα της Ιεριχούς. Η Ιερουσαλήμ είναι ο τύπος του αρχεγόνου Παραδείσου· και η Ιεριχώ είναι η γη της απαθλιώσεως και της αποστασίας. Η πτώσις εις τους ληστάς δεν είναι παρά η πτώσις του ανθρώπου στα χέρια των δαιμόνων και των παθών. Ακόμα, ο ιερεύς και ο Λευίτης που προσέρχονται, περνούν, παρέρχονται, αλλά δεν δύνανται να βοηθήσουν, είναι ο τελετουργικός νόμος, ο ηθικός νόμος, αν θέλετε, ακόμη και η φιλοσοφία.
«Ει γαρ τις μόνον εις
την ιστορίαν βλέποι, πως η θεοπρεπής έννοια τοις γεγενήσθαι λεγομένοις
διασωθήσεται;»
(Άγιος Γρηγόριος Νύσσης –
«Εις τον βίον του Μωϋσέως»)
ΜΕΡΟΣ Γ΄
Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός
Αναμφίβολα, η πνευματική ερμηνεία του «Βίου του Μωϋσέως» από τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης έχει χαρακτήρα δογματικό, εκκλησιολογικό, ηθικολογικό και σωφρονιστικό, εμπιστευόμενος (ο άγιος) την αυθεντικότητα της Παλαιάς Διαθήκης στη σύνδεσή της με την Καινή Διαθήκη (Χριστιανισμός), γεγονός που δεν αξιοποιεί ο Ιώσηπος, υποκείμενος στο «σαράκι» της προσωπικής οντολογίας, ως συγκατάβαση στον πειρασμό της «αυθεντικότητας», που βασανίζει τους ιστορικούς διαχρονικά. Για (εμάς) τους Ορθοδόξους πιστούς, η εμπιστοσύνη στην Πατερική ερμηνεία της Γραφής αποτελεί διαχρονική εκκλησιολογική - πνευματική σταθερά και δεν αποτελεί ιστοριογραφική μεταβλητή!
Την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026 στην τρίτη συνεδρία τοῦ Μοναστικοῦ Συνεδρίου, πρῶτος ὁμιλητής ἦταν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Παλαμᾶς, Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου Θεοτόκου Καλλίπετρας Βεροίας, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τό θέμα: «Ἡ καλλιέργεια τοῦ ὑποτακτικοῦ ἀπό τόν Γέροντα»
Τι απαντά το Υπουργείο Παιδείας για τη διδασκαλία του μαθήματος της Ηθικής και το αν δημιουργεί συνθήκες άνισης μεταχείρισης και ομαδοποίησης μαθητών.
«Νάνι-νάνι τό ποίμνιο νά κάνει» (Ὑπνωτιστές
λυκοποιμένες καί νανουριστές παρατρεχάμενοι σέ ξεδιάντροπες ἐκστρατεῖες ἀποκοίμισης
καί ἐφησυχασμοῦ)…
Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτωρ Βυζαντινῆς Ἱστορίας
Ἔχοντας ἀπόλυτη γνώση τοῦ τί φρονεῖ καί τί κηρύττει στό δύσμοιρο καί - ἀπολύτως συνειδητά καί ἐσκεμμένα - ἀκατήχητο ποίμνιό του ὄχι μόνο τό ζοφερό νεοταξίτικο ἀρχιερατεῖο τῶν ἐσχάτων χρόνων ἀλλά πλέον καί μέγα μέρος (πιθανῶς καί ἡ συντριπτική πλειονότητα) τοῦ ὑπόλοιπου κλήρου, δέν νιώσαμε κάποια ἰδιαίτερη ἔκπληξη γιά τήν εἴδηση πού ἔφτασε (γιά μία ἀκόμη φορά) ἀπό τά μέρη τοῦ (ἐκκλησιαστικά μαρτυρικοῦ) Βόλου.
Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ
π. Δημητρίου Μπόκου
Η παραβολή του καλού
Σαμαρείτου δεν είναι απλώς μια όμορφη διδακτική ιστορία του Χριστού, αλλά μια παραβολή-ορόσημο. Πέρα από τους βαθείς
συμβολισμούς της, αποτελεί την ωραιότερη έκφραση της θεϊκής αγάπης για τον
άνθρωπο. Στο πρόσωπο του Σαμαρείτη ο Χριστός κατέρχεται αυτοπροσώπως από το
μεγαλείο του, έρχεται με έκδηλο ενδιαφέρον κοντά στον ημιθανή άνθρωπο και
φροντίζει για τη θεραπεία του με ιδιαίτερη επιμέλεια (Κυριακή Η΄Λουκά).
Όλα αυτά από καθαρή
αγάπη. Εξ αρχής φέρνει τον κόσμο σε ύπαρξη από αγάπη και μόνο, για να δοθεί
ευκαιρία και σε άλλα όντα να ζήσουν μέσα στην ανέκφραστη χαρά της δικής του
ζωής. Ακολουθεί τον άνθρωπο σε όλη την πορεία της πτώσης του, βοηθώντας τον και
δημιουργώντας τις συνθήκες για σωτηρία και αποκατάστασή του.
Και τέλος λαμβάνει χώρα «η απόρρητος Λόγου Θεού κατάβασις». Με τρόπο μυστικό και ακατανόητο ο Χριστός έρχεται στον τόπο, όπου ριγμένοι και εγκαταλειμμένοι ψυχορραγούμε. «Τα πάντα προσίεται, ίνα σώση τον άνθρωπον». Από την αρχή ως το τέλος της επίγειας πορείας του υποφέρει για χάρη μας τα πάνδεινα. Διωγμούς, πόνους, κόπους, μάστιγες, εμπτυσμούς, κολαφισμούς, σταύρωση, θάνατο. Δεν θα υπάρξει ποτέ στον κόσμο ανώτερη αγάπη από αυτήν.
Όχι, η Αποκάλυψη του Ιωάννη ΔΕΝ είναι «ποιητικό»
βιβλίο – Είναι προφητεία!
Ελευθέριος Ανδρώνης
Όχι, η Αποκάλυψη του Ιωάννη δεν είναι σε καμία περίπτωση «ποιητικό» βιβλίο. Είναι τουλάχιστον θλιβερό, ενώ γίνεται λόγος για ανάγκη επανακατήχησης στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, να γυρίζουμε τόσο πίσω που παρερμηνεύουμε το «άλφα» της αλφαβήτας. Και μάλιστα αυτή η διαστρέβλωση να προέρχεται από εισηγήσεις σε ιερατικές συνάξεις!
ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΧΙΚΟ
ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ
ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ…
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Η
αλήθεια δεν μετριέται με τον αριθμό εκείνων που την υπογράφουν, αλλά με την
πιστότητα εκείνων που την ομολογούν».
Η
Κύπρος αλλά και γενικότερα η Ελληνορθοδοξία παρακολουθεί μια εκκλησιαστική
υπόθεση που ξεπερνά τα πρόσωπα και αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα τη σχέση της
εκκλησιαστικής εξουσίας με τη συνείδηση, την παράδοση και την ορθόδοξη
ομολογία. Ο Μητροπολίτης Τυχικός, μετά τη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο
Κύπρου, αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο που του ζητήθηκε και να αναθεωρήσει
τις θέσεις του για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Σύνοδο της Κρήτης. Η
υπόθεση παραπέμπεται πλέον στην Ιερά Σύνοδο.
Και εδώ γεννάται ένα ερώτημα που κανείς δεν δικαιούται να προσπεράσει.. Μπορεί η υπογραφή ενός κειμένου να υποκαταστήσει τη θεολογική συνείδηση ενός επισκόπου; Μπορεί η διοικητική ισχύς να απαιτεί μια ομολογία χωρίς να προηγείται ουσιαστική θεολογική συζήτηση;
Ἀριθ. Πρωτ.: 582
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΑΓΙΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
(ὑπ’ ἀριθ.
260/2026)
Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν Χριστώνυμον Λαόν
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων
«Τῆς ἀληθείας ἰσχυρότερον οὐδέν» (Ε.Π.Ε. 34,
434)
Ἀγαπητοί μου ἐν Κυρίῳ Ἀδελφοί
καί Συλλειτουργοί,
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά.
Εὐλογημένη, εἰρηνική κατά Θεόν καί καλλίκαρπη ἡ Ἁγία Τεσσαρακοστή τῶν Χριστουγέννων.
Δυστυχώς νέα αίσχη πάνε να γίνουν μέσα σε Ιερό μας Ναό από τους
μεταπατερικούς οικουμενιστές....
Διοργανώνεται συναυλία μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ψυρρή που εδώ και χρόνια κατέχεται από οικουμενιστή εφημέριο, που δυστυχώς υπηρετεί την μεταπατερική θεολογία και την παναίρεση του οικουμενισμού και από τον καιρό του κορωνοϊού είχε "διαπρέψει" με αστυνομικά μέτρα τρόμου εντός του ναού για τους λεγόμενους αρνητές...
Επιστολή
Αγάπης
Προς
άπαντες τους ιερείς μας στη Μητρόπολη Περιστερίου
Αγαπητοί ιερείς της Ι.Μ. Περιστερίου, σας παρακαλούμε να δεχτείτε με αγάπη και να διαβάσετε το κείμενο αυτό, το οποίο γράφτηκε με πόνο ψυχής και εκ πρώτης όψεως μπορεί να σας φανεί λίγο αυστηρό και ελεγκτικό, αλλά, εάν το δεχθείτε με ταπεινό φρόνημα, ελπίζουμε ότι θα καταστεί ωφέλιμο και σωτήριο τόσο για την ψυχή σας όσο και για την πολύπαθη τοπική μας Εκκλησία.
ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΛΟΥΚΑ (ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)
«· οἵ
καί ἐκδύσαντες αὐτόν καί πληγάς ἐπιθέντες...».
Ἀπέκδυσαν
οἱ δαίμονες τόν Ἀδάμ παγγενῆ ἀπό τά δῶρα τῆς ἀρχεγόνου δικαιοσύνης· τό
πρωτόκτιστον κάλλος καί τήν ὡραιότητα τήν πρώτην, ἐξαιτίας τῆς
φιλαυτίας-φιλαμαρτίας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός δέν ἦταν δυνατόν νά δεχθεῖ τήν
διαιώνιση αὐτῆς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους· «...ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν
υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός,γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ,
ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν».
Ὁ
Χριστός, ἁγία γερόντισσα, ἐπιθυμεῖ τό πλάσμά Του ὄχι νά κατεβαίνει, ὄχι ἀπό «Ἱερουσαλήμ
εἰς Ἰεριχώ» καί νά πληγώνεται ἀπό τούς δαίμονες· ἀλλά νά ἀνεβαίνει, χάριτι Θεοῦ,
στήν εἰρήνη, στό κάλλος, στόν θρόνο τῆς θεολογίας, θεατής τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ.
Κάλλος ἀληθινό καί ἐρασμιώτατο πού θεωρεῖται μόνο ἀπό τόν καθαρμένο στό νοῦ, τοῦ
ὁποίου κάλλους, ὅποιος τό ἀντικρύσει δέχεται κάτι ἀπό αὐτό σάν νά
ξαναχρωματίζεται στό πρόσωπό του μέ μιά χαριτωμένη λάμψη, ἡ ἀρχική Δημιουργία.
Ὁ Θεός, ἀδελφοί, σήμερα δέν νομοθετεῖ γιά ἕνα ἔθνος, ἀλλά νομοθετεῖ σέ ὅλη τήν Οἰκουμένη. Περιθάλπει καί σηκώνει τήν πληγωμένη ἀνθρωπότητα· ἀφήνει αἰώνια παρακαταθήκη στήν Ἐκκλησία Του τά δύο «δηνάρια»· τό κήρυγμα καί τά ἄχραντα μυστήρια ὡς φάρμακα καί ἐπιδέσμους σωτηρίας.
Ἀδυναμία συνεννοήσεως
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Συχνὰ στὶς συνομιλίες μας μὲ τοὺς ἄλλους διαπιστώνουμε ἀδυναμία συνεννόησης, γιατί μερικοὶ συνομιλητὲς μας διατυπώνουν σκέψεις χωρὶς πειστικὰ ἐπιχειρήματα. Δὲν ἔχουν γνώση οὔτε ἀνάλογη ἐμπειρία. Συνήθως κάτι σχετικὸ ἄκουσαν κάποτε, τοὺς ἔκανε ἐντύπωση καὶ τὸ κρατᾶνε στὸ νοῦ τους. Τὸ ἐπαναλαμβάνουν σὲ κάθε εὐκαιρία, χωρὶς ὅμως νὰ τὸ ἐπιβεβαιώνουν μὲ τὴ δική τους ζωή. Οἱ ἰσχυρισμοὶ τους εἶναι ἐπανάληψη τῶν ὅσων ἄκουσαν, χωρὶς νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κρίνουν καὶ φυσικὰ νὰ μποροῦν νὰ πείσουν τοὺς συνομιλητές τους. Τὴν κατάσταση ἐπιδεινώνει ἡ καθημερινὴ παραπληροφόρηση τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης. Ἔτσι σχεδὸν ὅλοι οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι εἶναι «παντογνῶστες». Λείπει ἡ καθαρὴ σκέψη, ἡ ἁγνὴ πρόθεση, ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καὶ ἡ ἀντικειμενικότητα, γι’ αὐτὸ καὶ τὰ συμπεράσματά τους δὲν ἔχουν σταθερὴ ἀξία, ἀλλὰ ὑπηρετοῦν ἐφήμερους σκοποὺς καὶ ἴδια συμφέροντα.
Ἡ νέα ἱερωσύνη τῆς ἐμμένειας: Κριτικὴ εἰς τάς θέσεις
τοῦ π. Φιλοθέου Φάρου
Τοῦ κ. Ν. Ρωμανοῦ, ἐκπαιδευτικοῦ-θεολόγου
Στὸ παρὸν κείμενο θὰ σχολιάσουμε ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσε ὁ π. Φιλόθεος Φάρος στὴν ἐκπομπὴ «Στούντιο 4» τῆς ΕΡΤ1, πρὶν ἀπὸ περίπου ἕνα χρόνο. Γνωρίζουμε ἀσφαλῶς ὅτι ὁ π. Φιλόθεος βρίσκεται πλέον σὲ πολὺ προχωρημένη ἡλικία καὶ γι’ αὐτὸ ὀφείλουμε ἐξαρχῆς νὰ διευκρινίσουμε ὅτι ἡ κριτική μας δὲν στρέφεται ἐναντίον τοῦ προσώπου του. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ κρίνουμε τὶς προθέσεις του οὔτε νὰ προβοῦμε σὲ προσωπικοὺς χαρακτηρισμούς. Μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ ἰδέες ποὺ δημοσίως ἐκφράζει καί, κυρίως, ἡ θεολογικὴ ἀντίληψη ποὺ φαίνεται νὰ βρίσκεται πίσω ἀπὸ αὐτές. Καὶ τοῦτο διότι ὁ π. Φιλόθεος Φάρος δὲν εἶναι ἕνας ἄγνωστος ἄνθρωπος ποὺ ἐξέφρασε ἁπλῶς κάποιες προσωπικὲς σκέψεις. Εἶναι ἱερέας, συγγραφέας μὲ πολυετῆ παρουσία στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ τὰ βιβλία του, τὰ ὁποῖα κυκλοφοροῦν, μεταξὺ ἄλλων, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἁρμός, ἔχουν διαβαστεῖ ἀπὸ εὐρὺ κοινό. Ἑπομένως, οἱ δημόσιες τοποθετήσεις του ἔχουν ἀναπόφευκτα ποιμαντικὴ καὶ θεολογικὴ βαρύτητα.
«Να παρ’ η ευχή. Βγήκαμε στην έρημο για τα άκτιστα φώτα και όλο τα
κτιστά κυνηγάμε.» [Άγιος Παΐσιος]
Το ξενοδοχείο ‘Hyatt Regency Θεσσαλονίκη’, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο ‘Καζίνο Regency Θεσσαλονίκη’, την Κυριακή 29 Νοεμβρίου, προσκαλεί το κοινό σε «Αγιορείτικο μπραντς (brunch)», εδέσματα δηλαδή πρωϊνού και μεσημεριανού με γεύσεις και συνταγές από την «μαγειρική παράδοση του Αγίου Όρους», όπως λέει το δημοσίευμα. [1]
Σέ
καιρούς δαιμονοκρατίας, τέσσερα βασικὰ Μαθήματα Πολιτικῆς Ἀγωγῆς ἀπὸ δικούς μας
Δασκάλους
Γράφει ὁ Φώτιος
Μιχαήλ, ἰατρός
ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ: Ὁ Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1), στὸ βιβλίο του «Πολιτικὸν θέατρον», γράφει: «Οἱ πολῖτες μιμοῦνται τοὺς ἄρχοντές τους. Γι' αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι πρέπει νὰ προσέχουν πάρα πολύ, ὥστε νὰ μὴ τοὺς φθείρουν μὲ τὸ κακό τους παράδειγμα».
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος
Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:
α)
Η απόδοση τιμής προς τον Χρυσορρήμονα Πατέρα της Εκκλησίας μας
β)Ερμηνεία
της προτάσεως της Θείας Λειτουργίας του Ιερού
Χρυσοστόμου: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»
[εκφωνήθηκε στις 13-11-2000]
Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά και γιορτάζει τη μνήμη του μεγάλου διδασκάλου της, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ό,τι να πει κανείς ή να εγκωμιάσει, πάντα θα έμενε φτωχό μπροστά σε μία τόσο μεγάλη μορφή του λόγου της εκκλησιαστικής διακονίας και της αγιότητος που ήτο ο Ιερός Χρυσόστομος. Αλλ΄έστω και ελλιπώς, κάτι θα μπορούσαμε να πούμε.
Εθνική
ασφάλεια ή ανεξέλεγκτη επιτήρηση; Η τεχνητή νοημοσύνη δοκιμάζει τα όρια του
κράτους δικαίου
Γράφει ο Νικόδημος
Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου)
Η ραγδαία ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης στη δράση των υπηρεσιών πληροφοριών επιφέρει πρωτόγνωρες προκλήσεις για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και τη λειτουργία του κράτους δικαίου στα σύγχρονα κράτη.
«Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές
σχολές αγράμματους και οι Νομικές Σχολές άδικους».~π. Γεώργιος Μεταλληνός +~
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Η Αποκάλυψη είναι ποιητικό βιβλίο που απευθύνεται στα συναισθήματα και στις επιθυμίες και δεν πρέπει να ερμηνεύεται κατά λέξη». Ο Ιωάννης, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, συνέθεσε δημιουργικά στοιχεία της εποχής του, χωρίς να διατυπώσει προφητεία, μολονότι το βιβλίο είναι Θεόπνευστο και μαρτυρεί την πίστη στον Χριστό, το Εσφαγμένο Αρνί.
«Πολύνεκρη τρομοκρατικὴ ἐπίθεση σὲ ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησία στὴν πόλη Καρὰκ» τῆς Ἰορδανίας πραγματοποίησαν στὶς 23 Ὀκτωβρίου τρ. ἔτους «τουλάχιστον τρεῖς πάνοπλοι ἄνδρες. Οἱ δράστες εἰσέβαλαν στὸν προαύλιο χῶρο τῆς ἐκκλησίας, σκότωσαν τουλάχιστον ἑπτὰ χριστιανοὺς καὶ τραυμάτισαν ἄλλους δέκα. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη ἀπὸ πιστοὺς ποὺ παρευρέθησαν σὲ κηδεία».
Ἡ δεύτερη συνεδρία τοῦ Μοναστικοῦ Συνεδρίου ὁλοκληρώθηκε την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026 μέ τήν ὁμιλία τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π.Μεθοδίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου Γηρομερίου Θεσπρωτίας, μέ θέμα: «Προϋποθέσεις πού πρέπει νά συντρέχουν στό πρόσωπο τοῦ Γέροντα ὥστε νά εἶναι “πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου” γιά τήν ἀδελφότητα».
Η επιμονή της Τουρκίας για δύο κράτη στην Κύπρο
Του Β.
Χαραλάμπους, θεολόγου
Θα ήταν αφέλεια να υποθέσει κανείς ότι, η πρόταξη της λύσης ‘’δύο κρατών’’ εκ μέρους της Τουρκίας, σκοπό είχε από την Τουρκία, αλλά και από τον εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων μέχρι πρόσφατα, το μεγαλύτερο κέρδος σε ενδεχόμενη επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Είναι γνωστό ότι, η Τουρκία είναι εκείνη η οποία διεκδικεί τη λύση ‘’δύο κρατών’’. Το πρόβλημα δεν είναι δικοινοτικό, αλλά θέμα εισβολής - κατοχής.
Bundesliga: Επίκληση Χριστού υπό διωγμό – Επίκληση του Σατανά στο
απυρόβλητο!
Ελευθέριος
Ανδρώνης
Δεν είναι η πρώτη φορά που το γερμανικό ποδόσφαιρο προσφέρει στιγμές ανόθευτου woke φασισμού, αλλά είναι η πρώτη φορά που ο χριστιανισμός στοχοποιείται τόσο απροκάλυπτα στη Bundesliga, σε σημείο που οποιαδήποτε επίκληση στον Χριστό (ακόμα και ως συμβολική χειρονομία) κηρύσσεται αυτομάτως έκφραση… μίσους!
Δεκάδες ενορίες και μοναστικές κοινότητες της Λιθουανικής Ορθόδοξης
Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας δήλωσαν στη Βουλή ότι δεν θα υποστηρίξουν
νομοσχέδια που θα αφαιρούν τις εκκλησίες τους και θα τις παραδίδουν στο
Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Οι εκκλήσεις έρχονται μετά τη συνεδρίαση του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου τον περασμένο μήνα με σκοπό
την διαμαρτυρία για τα νομοσχέδια. Τα χαρακτήρισε όχι απλώς ως άλλη μια επίθεση
κατά της Εκκλησίας, αλλά ως μέρος μακροπρόθεσμων σχεδίων για την αφαίρεση των
ιστορικών εκκλησιών της.
Μέχρι τις 10 Νοεμβρίου, τριάντα κοινότητες έχουν στείλει επιστολές στην ηγεσία και τους βουλευτές της Σέιμα, διατυπώνοντας αντιρρήσεις για προτάσεις που θα άλλαζαν το νομικό καθεστώς της Εκκλησίας, θα περιόριζαν τα δικαιώματά της και θα μετέφεραν ορισμένες ορθόδοξες εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρει η Λιθουανική Εκκλησία .
Ἡ δεύτερη συνεδρία τοῦ Μοναστικοῦ Συνεδρίου συνεχίστηκε την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026 μέ τήν ὁμιλία τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Εἰρηναίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πυργετοῦ Λαρίσης, ἡ ὁποία εἶχε τίτλο: «Κίνδυνοι πού ἀπειλοῦν τήν ἀδιάρρηκτη σχέση Γέροντος μετά τοῦ ὑποτακτικοῦ μέσα στή ζωή τοῦ Κοινοβίου»
Ὁ Μέγας Φώτιος, ἡ Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ ἡ καταδίκη τῶν παπικῶν
καινοτομιῶν
Τοῦ κ. Π.
Κλιματσάκη, διδάκτορος Φιλοσοφίας
Εἰσαγωγή
Συχνὰ διατυπώνεται ἡ ἄποψη
ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία δὲν ἔχει καταδικαστεῖ συνοδικῶς ὡς αἱρετικὴ καὶ
ὅτι, ἑπομένως, δὲν ὑφίσταται οὐσιαστικὸ δογματικὸ ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἕνωσή της μὲ
τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡστόσο, ἡ ἱστορία τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγκρούσεων τοῦ
ἐνάτου αἰώνα, καὶ ἰδιαίτερα ἡ θεολογικὴ παρακαταθήκη τοῦ Μεγάλου Φωτίου,
καταδεικνύουν ὅτι οἱ διαφορὲς μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως εἶχαν ἤδη ἀποκτήσει
βαθὺ δογματικὸ καὶ ἐκκλησιολογικὸ χαρακτήρα πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸ σχίσμα τοῦ 1054.
Ὁ Μέγας Φώτιος ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες προσωπικότητες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Μὲ τὴ θεολογική του διδασκαλία καὶ τοὺς ἀγῶνες του ὑπερασπίστηκε τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀπέναντι στὴν προσθήκη τοῦ Filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ στὶς ἀξιώσεις τῆς Ρώμης γιὰ καθολικὴ δικαιοδοσία ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἰδιαίτερη σημασία ἔχει ἡ Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 879–880, τὴν ὁποία σημαντικὸ μέρος τῆς ὀρθόδοξης θεολογικῆς παραδόσεως ἀναγνωρίζει ὡς Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἀποκατέστησε τὸν Μέγα Φώτιο, ἐπιβεβαίωσε τὸ ἀπαραχάρακτο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καὶ ὑπερασπίστηκε τὴ συνοδικὴ συγκρότηση τῆς Ἐκκλησίας.
Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΩΝ ΚΟΡΥΦΩΝ ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Ο
Παπαδιαμάντης πίστευε πως η επανάσταση του 1821 δεν δικαιώθηκε. Ο λαός που
πολέμησε για να βρει την ελευθερία του «απλώς και μόνον μετήλλαξε τυράννους».
Απόκλιση
από την ορθόδοξη πολιτική παράδοση για τον Παπαδιαμάντη σήμαινε πολιτικό θάνατο
του Γένους και γι᾿ αυτό ήταν σφόδρα πολέμιος εναντίον αυτών που αρνούνταν την
βυζαντινή μας παράδοση, που περισσότερο ίσως κι από πνευματική, είναι παράδοση
πολιτική, μέσα από τη θρησκευτική της έκφραση.
Ιδού πως
εικονογραφεί το πολιτικό μας πρόβλημα ο Παπαδιαμάντης στο διήγημα του
«Λαμπριάτικος ψάλτης» που δημοσιεύθηκε στην Ακρόπολη το 1893:
«Τὸ σημερινὸν ἔθνος δὲν ἐπῆγε, δυστυχῶς, τόσον ἐμπρός, ὅσον λέγουν αὐτοί. Τὸ ἔθνος τὸ Ἑλληνικόν, τὸ δοῦλον τουλάχιστον, εἶναι ἀκόμη πολὺ ὀπίσω, καὶ τὸ ἐλεύθερον δὲν δύναται νὰ τρέξῃ ἀρκετὰ ἐμπρός, χωρὶς τὸ ὅλον νὰ διασπαραχθῇ ὡς διασπαράσσεται, φεῦ! Ἤδη. Ὁ τρέχων πρέπει νὰ περιμένῃ καὶ τὸν ἑπόμενον, ἐὰν θέλῃ ἀσφαλῶς νὰ τρέχῃ· ὁ ἐλεύθερος πρέπει νὰ βοηθῇ τὸν δεσμώτην ἢ πρέπει νὰ τὸν ἀνακουφίζῃ. Ὅσον παρέρχεται ὁ χρόνος, τόσον τὸ ἐλεύθερον ἔθνος καθίσταται, οἴμοι ἀνικανώτερον, ὅπως δώσῃ χεῖρα βοηθείας εἰς τὸ δοῦλον ἔθνος». Ο Παπαδιαμάντης πίστευε πως η επανάσταση του 1821 δεν δικαιώθηκε. Ο λαός που πολέμησε για να βρει την ελευθερία του «απλώς και μόνον μετήλλαξε τυράννους».
