ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου
Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ»
[Από τη σειρά: «Ομιλίες εις προσκυνητάς Θεσσαλονικείς»
Δ97Α’]
[Εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης
στις 13-6-1992]
Αν ο θάνατος, αγαπητοί μου, έθετε την τελική του σφραγίδα σε κάθε
ανθρώπινη ύπαρξη, τότε, θα λέγαμε, ας αρχίσομε να θρηνούμε γι΄ αυτήν την φοβερή
αιχμαλωσία μας εις τον κόσμον αυτόν. Τότε μόνιμο τραγούδι μας, μόνιμο, μάλλον,
ελεγείο μας, ας είναι το «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».
Και μάλιστα όταν σήμερα, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής, μάς ζωντανεύει αυτή η
θέσις του θανάτου, η πραγματικότητα του θανάτου για να τα πούμε αυτά, τότε θα
λέγαμε: «Γιατί να έρχονται νέοι άνθρωποι
στον κόσμον αυτόν αφού θα πεθάνουν;».
«Γιατί να γεννιώνται
άνθρωποι;». Ή,
ακόμη, τότε μία γέννηση θα μπορούσε να είναι ένα προκαταβολικόν πένθος. Μάλιστα
μεταφορικώς λέγεται ότι το παιδί μόλις γεννιέται, κλαίει και αυτό σημαίνει ότι
μπαίνει μέσα στα βάσανα αυτού του κόσμου. Τότε…
γιατί ο ήλιος λάμπει; Ή ακόμη γιατί τα πουλιά κελαηδούν; Δεν θα υπήρχε λόγος.
Τότε η Δημιουργία στο βάθος της, παρά την επιφανειακή ομορφιά της κρύβει την
πιο απαίσια αντίφαση, την υπαρξιακή ανυπαρξία της. Και είναι μία, τότε η
Δημιουργία, μία εξοργιστική κωμωδία. Αν
βέβαια όλα αυτά, τον τελικό λόγο, τον έχει ο θάνατος. Έτσι, ύπαρξις και
ανυπαρξία, ζωή και θάνατος, είναι η πιο ακραία αντίφασις.