ΚΥΡΙΑΚΗ
ΙΔ’ ΛΟΥΚΑ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι». Ὁ Χριστός εἶναι τοῖς τυφλοῖς,
ἡ ἀνάβλεψις. Ἐρωτηθείς ὁ τυφλός, ἀπήντησε: «Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω». Ἔκτοτε, οἱ
ζητοῦντες Αὐτόν, φωνάζουν ἐκ μέσης καρδίας, «Κύριε, Ἰησοῦ, φώτισόν μου τό
σκότος». «…Ἰησοῦ, Υἱέ Δαβίδ ἐλέησόν με».
Θεωροῦμε, σεβαστή γερόντισσα, ὅτι μπροστά στήν
καθαρότητα τοῦ ὀπτικοῦ τῆς ψυχῆς, τά ὑπόλοιπα σ’ αὐτή τή ζωή, ἔχουν σχετική ἀξία.
Ὁ φωτισμός τοῦ νοός, σώζει τόν ἄνθρωπο, ἀπό τά σκοτάδια τῆς εἰδωλολατρείας καί ὁδηγεῖ
ἀπλανῶς στά ἀχνάρια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ. Ἡ νικητήριος δύναμις, ἡ
νικήσασα τόν κόσμον, εἶναι ἡ πίστη στόν Ἰησοῦν, χωρίς ἐκπτώσεις.
Ἐν τούτοις, οἱ ἁμαρτωλές συνήθειες τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων,
προσπαθοῦν νά ἐμποδίσουν τήν πληγωμένη ψυχήν καί καρδίαν, ὅπως πλησιάσει τόν Ἰησοῦν.
Νομίζουν ἀνόητα ὅτι οἱ κραυγές τῶν πονεμένων, πού ἀπευθύνονται στόν Μεσσίαν, ἐνοχλοῦν·
« καί οἱ προάγοντες ἐπετίμουν αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ».
Φρονοῦμε ὅμως ἀδελφοί, ὅτι ὅταν ὁ πόθος γιά τήν ἴαση,
ξεχειλίσει καί ἡ λαχτάρα γιά τήν σωτηρία εἶναι ἐγγύς, τότε ὁ πιστός περισσότερο
βοᾶ: «Υἱέ Δαβίδ, ἐλέησόν με». Καί λοιπόν, διακόπτει ὁ Χριστός τήν πορεία στήν Ἱεριχώ·
σταματᾶ, ἀφουγκράζεται τούς στεναγμούς τοῦ τυφλοῦ· ρίχνει τήν γλυκιά ματιά του
καί ρωτᾶ τό πλάσμα Του, μέ εὐγένεια: «· τί σύ θέλεις ποιήσω»;
Συνεπῶς ἀδελφοί μου, μακάριοι οἱ ἄνθρωποι, ὅπου στήν ἐρώτηση
τοῦ Θεανθρώπου, ἀπαντοῦν πνευματικά: «Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω»· καθ’ ὅτι ὁ Ἰησοῦς αὐτό ἀκριβῶς
ἐπιθυμεῖ.