5 Απρ 2010

Ευδοξία Αυγουστίνου, Απολλώνιος Τυανεύς


της δ. Ευδοξίας Αυγουστίνου, Φιλολόγου, θεολόγου

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι προκλήσεις για τη διάδοση και τη γνωστοποίηση του Απολλώνιου Τυανέα. Διαλέξεις, βιβλία, περιοδικά στοχεύουν στην αποκατάσταση της τιμής του. Μερικοί μάλιστα μέσα στη γενικότερη υστερία της αρχαιολατρίας προτείνουν αντικατάσταση της καθιερωμένης χρονολόγησης μας “μετά Χριστό” (μ. Χ. ) με “μετά Απολλώνιο Τυανέα” (μ. Α. Τ. ).

Πως, λοιπόν, έχει το θέμα σχετικά με τον Απολλώνιο Τυανέα;

Ο βιογράφος του Φλάβιος Φιλόστρατος

Τη βιογραφία του Απολλώνιου του Τυανέα ανέλαβε να συγγράψει τον 3° αι. μ. Χ. ο νεοπυθαγόρειος και λήμνιος ρήτορας Φλάβιος Φιλόστρατος κατ΄ εντολή της Ιουλίας Δόμνας. Ο συγγραφέας μετά τις σπουδές του στην Αθήνα εμφανίζεται ως σοφιστής στην Αθήνα και στην συνέχεια ταξιδεύει και δίνει διαλέξεις. Στη Ρώμη μπήκε στον κύκλο της Ιουλίας Δόμνας, γυναίκας του Σεπτιμίου Σεβήρου και μητέρας του Καρακάλλα. Πρέπει να συνόδευε την Ιουλία Δόμνα και τον Σεπτίμιο Σεβήρο (και αργότερα τον Καρακάλλα) σε ταξίδια και εκστρατείες και έτσι γνώρισε τον τότε κόσμο.

Στο έργο του “Τα ές τον Τυανέα Απολλώνιον” σε οκτώ βιβλία, παρουσιάζει τον Απολλώνιο τον Τυανέα ως τον διασημότερο κήρυκα του ηθικού καθαρμού και ως την πιο αξιοπερίεργη συγχρόνως μορφή του Νεοπυθαγορισμού στην πρώτη περίοδο του (β’ μισό του 1 αι. μ. Χ. ). Η δομή του έργου δεν είναι αυστηρή. Οι διάφορες πράξεις και τα περιστατικά της ζωής του Απολλώνιου περιγράφονται με αφέλεια και ανάλαφρο ύφος. Στο σύγγραμμα του εντοπίζονται “στοιχεία παραμυθιού και μυθιστορίας”. Συχνά παρουσιάζει θεωρίες, κυρίως σχετικές με την τέχνη, που δεν είναι βέβαια του Απολλώνιου αλλά δικές του. Διακρίνεται ακόμη η τάση του Φιλοστράτου σε κάθε ευκαιρία να εκθέτει τις δικές του φιλολογικές και ιστορικές γνώσεις. Είναι δύσκολο να οριστεί διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα ευρήματα του συγγραφέα και στις τεκμηριωμένες γνώσεις που είχε από τις μελέτες του. Αναλογίες με το βίο του Απολλώνιου συναντούμε και στους “Βίους σοφιστών” του Φιλοστράτου καθώς και σε άλλα έργα του.

Ο συγγραφέας της “μυθοποιημένης βιογραφίας του Απολλώνιου” στηρίζεται στα έργα του ίδιου του Απολλώνιου, στο ημερολόγιο ενός μαθητή και συνοδού του, του Δάμιδος, και στην παράδοση. Για τα ταξίδια του στην Ινδία και στην Αιθιοπία χρησιμοποίησε ως πηγές βιβλία που αναφέρονται στη γεωγραφία, την εθνογραφία, τη ζωολογία και τα παράδοξα. Οι συναντήσεις του Απολλώνιου με πλήθος δρακόντων, η περιγραφή τους, η εκτροφή όφεων προδίδει ότι ο Φιλόστρατος αντλεί και από τα απόκρυφα κείμενα της Κ. Δ. . Στο περιγραφικό μέρος περιλαμβάνονται και οι διενέξεις με το Νέρωνα, το Βεσπασιανό, τον Τίτο και τον Δομιτιανό.
Ο Φιλόστρατος με “Τα ές τον Τυανέα Απολλώνιον” στόχευε στην προβολή της “καθαρισμένης” παραδοσιακής (ειδωλολατρικής) θρησκείας και του ιδανικού θρησκευτικού ανθρώπου, του αγίου και σοφού μαζί. Στην ίδια γραμμή νωρίτερα κινήθηκε και ο Κέλσος. Ο Φιλόστρατος αναζήτησε στο πρόσωπο του Απολλώνιου τα ιδανικά στοιχεία του σοφού αγίου και προφανώς ο Τυανέας του, έτσι όπως ο ίδιος τον κατασκεύασε, ανταποκρινόταν στις αναζητήσεις του.

Ο βίος και διδασκαλία του Απολλώνιου Τυανέως

Ο Απολλώνιος έζησε τον 1° αι. μ. Χ. Ιστορικές μαρτυρίες από τον 1° αι. δεν έχουμε, αν και επισκέφθηκε κατά το Φιλόστρατο πολλές ονομαστές πόλεις. Οι πληροφορίες μας προέρχονται από μεταγενέστερους συγγραφείς του 2 αι. Δεν είναι δυνατό να έζησε προ Χριστού, διότι το έργο του είναι επηρεασμένο από την εκκλησιαστική ζωή. Η πληροφορία ότι έδρασε στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου είναι αναληθής και μυθώδης. Ο Απολλώνιος γεννήθηκε κατά θαυμαστό τρόπο και αναδείχθηκε άνδρας ηθικός και τέλειος. Διακήρυσσε ότι ακολουθεί τον Πυθαγόρα. Άφησε την Καππαδοκία και περιόδευσε ολόκληρη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία στα χρόνια του Νέρωνα. Επισκέφθηκε την Αντιόχεια, πήγε στη Βαβυλώνα και την Ινδία σκοπεύοντας να γνωρίσει τη φιλοσοφία των Βραχμάνων. Στην Έφεσο απήλλαξε τους κατοίκους από το λοιμό και κατευθύνθηκε προς την Ελλάδα και τη Ρώμη, όπου με θαύμα σώθηκε. Έφτασε στην Ισπανία και μέσω της Σικελίας ήλθε στην Αίγυπτο, στους Γυμνοσοφιστές. Στην Αίγυπτο γνωρίσθηκε με το Βεσπασιανό. Σύμφωνα με τις διηγήσεις του Φιλοστράτου επισκέφθηκε για τρίτη φορά τη Μ. Ασία? στη συνέχεια πήγε στη Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Δομινικανού.

Η εμφάνιση του ήταν πάντα λιτή, όπως και η διατροφή του. Απείχε από τις ζωικές τροφές. Κήρυττε την πενία και δίδασκε να μην νικούν τους ανθρώπους τα αφροδίσια. Ο ίδιος έμεινε ξένος προς αυτά. Φαίνεται ότι ενσάρκωνε με εντυπωσιακό τρόπο το πυθαγορικό ιδανικό του καθαρού βίου, ζητούσε τη συμφιλίωση με το Θεό στην απελευθέρωση από τα υλικά δεσμά, στην αναχώρηση από τον κόσμο των αισθήσεων (σιωπή, ακρεοφαγία κ. α. ) και στη θέαση της κοσμικής τάξεως και της μυστικής σημασίας των αριθμών. Αποδεχόταν τη μετεμψύχωση. Μαντείες, προφητείες και θαύματά του

Το πρόσωπο του συνδέθηκε με παράξενες ιστορίες και απέκτησε φήμη θαυματοποιού και μάγου. Αυτά έδωσαν στις επόμενες γενιές των Νεοπυθαγορείων τη δυνατότητα να πλάσουν για τον Απολλώνιο ένα θρύλο, με αποκορύφωμα το έργο του Φιλοστράτου, ο οποίος προσπάθησε να αποκαταστήσει τη φήμη του Απολλώνιου και να τον παρουσιάσει ως “θείον άνδρα”, ως “λαϊκό φιλόσοφο και θεουργό”.

Ως θείος ανήρ μπορούσε να ισχυρίζεται ότι οι γνώσεις του ήταν τελειότερες από τις γνώσεις των ειδικών, ώστε να μπορεί να δίδει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα. Η ευρυμάθειά του δεν ήταν καρπός μελέτης, όπως λέγει ο Φιλόστρατος, αλλά είχε την αρχή της στη θεία δύναμη. Στο μαθητή του το Δάμη ομολογεί ο Απολλώνιος ότι “πάσας οίδα τας φωνάς των ανθρώπων οίδα γαρ και όσα σιωπώσιν άνθρωποι”. Μάντευε τις σκέψεις των ανθρώπων και καταλάβαινε τη γλώσσα ακόμη και των ζώων.

Δεν υστερούσε κατά το βιογράφο του σε προφητικές ικανότητες? μόνο που οι προφητείες του θύμιζαν πολύ τα απόκρυφα. Προφήτευσε τη γέννηση του Χριστού από Παρθένο και την καταστροφή των ειδωλολατρικών ναών. Ασφαλώς ο Απολλώνιος όχι μόνον προφήτης δεν ήταν, αλλά ούτε καν ψευδοπροφήτης, διότι ο Χριστός είχε έλθει και η Εκκλησία στην εποχή του επεκτεινόταν και αυξανόταν.

Στον Απολλώνιο αποδίδει ο Φιλόστρατος και πολλά θαύματα? θαυμαστές ιάσεις, διώξεις δαιμονίων από σώματα, την ταύτιση δαίμονα που προκάλεσε μία επιδημία μεταμφιεσμένος σε επαίτη, ανάσταση κόρης. Κατά τον Σακελλαρίου την περίοδο αυτή θαυματοποιοί δημιουργούσαν θρύλους γύρω από τις ικανότητες τους και τον τρόπο της ζωής τους. Πλήθη αγυρτών περιόδευαν από πόλη σε πόλη και εκμεταλλεύονταν την άγνοια και την αφέλεια απλοϊκών ανθρώπων πουλώντας τους χρησμούς. Ο Αν. Παπαδόπουλος παρατηρεί: “Τα θαύματα ταύτα του Απολλώνιου πλην του μυθώδους χαρακτήρος των στερούνται και πρωτοτυπίας, δεδομένου ότι παρόμοια αναφέρονται εις τα Απόκρυφα της Κ. Δ, τα οποία η Εκκλησία ως μυθώδη και παιδαριώδη, απέρριψε. Τέλος, ως προς τον εξωτερικόν τρόπον ενεργείας θαύματα τίνα του Απολλώνιου ομοιάζουν προς τα θαύματα του Χριστού”.

Το συγγραφικό του έργο

Κατά το Σουίδα συνέγραψε τα ακόλουθα έργα: 1) “Τελεταί ή Περί θυσιών”. Απόσπασμα του έργου σώζεται στον Ευσέβιο 2) “Βίος Πυθαγόρου”, 3) “Περί μαντείων και αστέρων”, έργο που γνώριζε και ο Μοιραγένης. 4) “Περί χρησμών και μαντείων”. 5) “Διαθήκαι”. 6) Σώζονται 197 επιστολές με το όνομα του. Άλλες από αυτές είναι γνήσιες και άλλες ψευδεπίγραφες.

Οι απόψεις του για τις θυσίες και τα μυστήρια

Στον Απολλώνιο κατά το βιογράφο του αποδίδεται το έργο “Περί θυσιών”. Σ’ αυτό απολογούμενος μπροστά στον αυτοκράτορα Δομιτιανό λέγει “ούδ’ αν θύσαιμι ουδέν, ούδ’ αν θίγοιμι ιερών, εν οις αίμα, ούδ’ αν ευξαίμην ές μάχαιραν βλέπων ή θυσίαν, ην φησιν”. Τις θυσίες των ζώων τις θεωρούσε μυσαρές και βδελυρές. Για το θείο είχε μια πνευματικότατη αντίληψη ο θεός δεν χρειαζόταν θυσίες και επικλήσεις, αλλά μόνον ενδόμυχη προσευχή. Παρόλα αυτά δεν αρνούνταν και τους θεούς της λαϊκής θρησκείας. Δίδει μάλιστα και οδηγίες για την ώρα και το είδος των προσευχών, θυσιών και σπονδών, που αρμόζουν σε κάθε θεό.

Και ενώ γενικά φαίνεται ότι απορρίπτει κάθε θυσία και αναζητά πνευματικούς τρόπους λατρείας του θεού, στο έργο του “Αποτελέσματα του Απολλώνιου του Τυανέως” φαίνεται ότι έχει σχέση με τη μαγεία. Με τα “μυστήρια”, διδάσκει ότι απαλλάσσονται οι άνθρωποι από τα δεινά της ζωής. Βρίθουν όμως μαγικών και ακατανόητων ονομάτων, των οποίων η επίκληση είναι απαραίτητη για την επιτέλεση των “απόκρυφων ονομάτων”. Με όλους αυτούς τους τρόπους επιδιώκεται αδιαμφισβήτητα η υποκατάσταση του σωτηριολογικού χαρακτήρα της πνευματικής λατρείας της Κ. Δ.

Σε επιστολές του διδάσκει ότι οι θεοί προστατεύουν άτομα και πόλεις, αλλά οι θεοί στέλνουν τιμωρίες, όπως οι σεισμοί η τύχη του καθενός καθορίζεται από το δαιμόνιό του όλοι οι άνθρωποι, Έλληνες και βάρβαροι, έχουν θεία καταγωγή, συμμετέχουν στη θεία φύση και μπορούν να γίνουν θεοί μετά το θάνατο.

Ο μύθος για την αθανασία του Απολλώνιου

Κατά το Φιλόστρατο το έτος 92 μ. Χ. ο Απολλώνιος κατηγόρησε τον αυτοκράτορα Δομιτιανό για την τυραννική του συμπεριφορά. Οι φίλοι του εξορίζονται και ό ίδιος κατόπιν διαταγής συλλαμβάνεται στη Ρώμη, φυλακίζεται, ανακρίνεται και υφίσταται μικρές ταπεινώσεις. Στους συγκροτούμενους του δηλώνει ότι εκουσίως δέχθηκε την προσαγωγή του και τις συνέπειες της. Ο λόγος του μπροστά στον αυτοκράτορα κατά την απολογία του πληροί τους κανόνες της ρητορικής και συνδυάζει την ελευθεροστομία με τη διπλωματία, ό,τι ακριβώς ικανοποιούσε τους Έλληνες. Τελικώς με θαύμα διασώζεται από το δεσμωτήριο. Προφανώς ο Φιλόστρατος με τον τρόπο αυτό αποβλέπει στη θεοποίηση του ήρωά του. Θέλοντας όμως να τον αντιπαραβάλει με το Χριστό τον παρουσιάζει να εμφανίζεται στους μαθητές του, καθώς και να αναλαμβάνεται.

Και πριν τη συγγραφή της βιογραφίας είχε γίνει προσπάθεια στις τάξεις των εθνικών να δουν στο πρόσωπο του Απολλώνιου το πρόσωπο του Χριστού οι Εφέσιοι τον τιμούσαν ως σωτήρα της πόλης τους από την πανώλη? ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος είχε την προτομή του δίπλα στις προτομές του Ορφέα, του Αβραάμ και του Ιησού. Βωμοί και ιερά ανεγέρθηκαν προς τιμήν του Απολλώνιου με τη μέριμνα του Σεπτιμίου Σεβήρου, τον οποίο διέκρινε συγκρητισμός, αλλά με τον Απολλώνιο επιδίωκε να ενισχύσει την παλιά θρησκεία και να καταπολεμήσει το Χριστιανισμό.

Την εποχή του Διοκλητιανού ο Ιεροκλής, έπαρχος της Βιθυνίας, επειδή ανησυχούσε από τη διάδοση του Χριστιανισμού, επηρέασε πρώτα το γαμπρό του αυτοκράτορα, Γαλέριο, και αυτός με τη σειρά του τον πενθερό του Διοκλητιανό να κηρύξει διωγμό κατά των Χριστιανών, ο οποίος και συνέβη το 303. Κατά το διωγμό αυτό, τον πιο σκληρό στην ιστορία, το διάταγμα επέβαλε την κατεδάφιση όλων των ναών των Χριστιανών και την καταστροφή με φωτιά των ιερών Γραφών. Παράλληλα ο Ιεροκλής διέδιδε τον “Φιλαλήθη λόγον”, έργο που είχε κυκλοφορήσει λίγο πριν το διωγμό. Έτσι πίστευε ότι ο Απολλώνιος θα αντικαταστήσει τον Χριστό.

Η θέση των Πατέρων της Εκκλησίας απέναντι στον Απολλώνιο

Οι Πατέρες της πρώτης Εκκλησίας πολέμησαν τις τάσεις για τη μυθοποίηση του Απολλώνιου. Ο Λακτάντιος και ο Μεθόδιος Ολύμπου, εξαίρουν το πάθος του Κυρίου και μάλιστα τη στάση του προ του Πιλάτου σε αντίθεση με τη σοφία, που επιδεικνύει ο Απολλώνιος.

Ο άγιος Χρυσόστομος, που στην εποχή του συνέκριναν τον Απολλώνιο με το πρόσωπο του Χριστού λέγει μεταξύ άλλων: Πως ήταν δυνατό να συγκριθεί ο Κύριος με τον Απολλώνιο τον Τυανέα, ο οποίος ούτε Εκκλησία άφησε ούτε λαό ούτε κάτι άλλο έκανε που μπορούσε να τον εξυψώσει στη θέση του Ιησού;
Το 300 μ. Χ. ο επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης Ευσέβιος αναγκάζεται να γράψει το “Προς τα υπό Φιλοστράτου εις Απολλώνιον τον Τυανέα”, για να αντικρούσει το “Φιλαλήθη λόγον”, που διέδιδε ο Ιεροκλής. Στο έργο του δέχεται τον Απολλώνιο ως μάγο και τα θαύματά του τερατώδεις μύθους.

Με τα θαύματα του Απολλώνιου ασχολήθηκαν επίσης ο ιερός Αυγουστίνος, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, ο Νείλος ο Αββάς, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης, ο Μ. Φώτιος, ο Ανδρέας Καισαρείας, ο Γεώργιος Μοναχός. Ενδεικτικώς αναφέρω την απάντηση του αγίου Νείλου του Αββά προς κάποιο Νίκανδρο, με τον οποίο αλληλογραφεί “Πολλάκις σοι είρηκα, και νυν δε φημι, ότι τα δια της μαγείας υπό του Τυανέως Απολλώνιου γεγενημένα τελέσματα μηδέν παντελώς ουράνιον έχοντα ευεργέτημα, μηδέ τι προς ψυχήν αναφέρονται κέρδος. . . Μη τοίνυν θαύμαζε τα έργα της γοητείας, μηδέ θροού επί τούτοις, απάλλαξον δε σ?αυτόν της ευπτοήτου γνώμης, και του μειρακιώδους φρονήματος”.

Ιδιαιτέρως οι Πατέρες ασκούν κριτική για “τα τερατώδη ψεύδη του Φιλοστράτου και μάλιστα για την εκούσια προσαγωγή μπροστά στο Δομιτιανό και την εξαφάνισή του από το δεσμωτήριο. Μύθος κατά τον Μ. Φώτιο ήταν και ο θάνατος του Απολλώνιου “Τον θάνατον άδηλον και πολύφημον αναγράφει γενέσθαι, αυτού εκείνου τούτο και ζώντος εν μελέτη ποιούμενου”.

Επιμύθιο

Εύστοχα ο Αν. Παπαδόπουλος εκτιμά ότι άλλος είναι ο Απολλώνιος της ιστορίας και άλλος της φιλολογίας.

Κατακλείοντας μπορούμε να πούμε ότι ο Απολλώνιος απασχόλησε τους Πατέρες, επειδή με την προβολή του καταβλήθηκε προσπάθεια να μειωθεί το σωτηριολογικό έργο της Εκκλησίας. Η πολεμική των Πατέρων “ήτο μάλλον αγανάκτησις ένεκα της αποτολμηθείσης συγκρίσεως του Απολλώνιου του μη έχοντος εκκλησίαν προς τον συνδέσαντα το λυτρωτικόν έργον του προς την Εκκλησίαν Κύριον”.

Παρά τις άοκνες προσπάθειες των Πατέρων της Εκκλησίας ο Απολλώνιος εικονίζεται στο νάρθηκα της ιεράς μονής του Φιλανθρωπηνού στα Ιωάννινα, μαζί με τους επτά φιλοσόφους, οι οποίοι σύμφωνα με την υπερκείμενη επιγραφή “συνεδριάσαντες λόγον σοφώτατον και απόρρητον κεκινήκασι περί της παρουσίας του Θεού ημών”. Ανάλογη τοιχογραφία υπάρχει και στο Άγιο Όρος. Στην “Ερμηνεία Ζωγραφικής” Διονυσίου του εκ Φουρνά μαζί με τους ίδιους σοφούς των Ελλήνων ανάμεσά τους και τον Απολλώνιο αναγράφεται? “Οι σοφοί των Ελλήνων όσοι είπον περί της ενσάρκου οικονομίας του Χριστού.

Αν παρά τους αγώνες των Πατέρων ο Απολλώνιος ο Τυανεύς έφτασε μέχρι τους νάρθηκες των μοναστηριών μας, πόσο περισσότερο στους χαλεπούς καιρούς μας επιβάλλεται να επαγρυπνούμε, για να διαφυλάξουμε αγνό και ανόθευτο από ειδωλολατρικές προσμίξεις και εκκοσμικευμένα ψιμύθια ό,τι από τους αγίους Πατέρες μας παραλάβαμε;

Πηγή: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ: ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 32- 2003.ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΑΝΩΡ» ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΡΕΒΕΝΩΝ.

Από: kantonopou’s blog

Ο Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος πήγε στο Ρωμαιοκαθολικό καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού τη Μεγάλη Τρίτη


Τη Μεγάλη Τρίτη ο Ορθόδοξος Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος θεώρησε καλό να παρευρεθεί στο Ρωμαιοκαθολικό καθεδρικό ναό του Τιμίου Σταυρού μαζί με τον καρδινάλιο Σον O'Malley.

(Metropolitan Methodios Attends Chrism Celebration at Holy Cross Cathedral)

Ανταπόδοση της επισκέψεως υπήρξε η παρουσία του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου Βοστώνης, καρδιναλίου Σον O'Malley, στον Ορθόδοξο καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Βοστώνης στην Ακολουθία της Αναστάσεως.

Ο καρδινάλιος O'Malley μάλιστα συμμετείχε κατά τρόπο λειτουργικό στην Ακολουθία της Αναστάσεως, καθότι ανέγνωσε το εωθινό ευαγγέλιο της Αναστάσεως στην αγγλική γλώσσα αμέσως μετά από τον Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο, ο οποίος προέστη της Ιερής Ακολουθίας.

(Βοστώνη - Ακολουθία της Αναστάσεως. με συμμετοχή Ρωμαιοκαθολικού Καρδινάλιου)

Βοστώνη - Ακολουθία της Αναστάσεως με συμμετοχή Ρωμαιοκαθολικού Καρδινάλιου


Παρουσία του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου Βοστώνης, του καρδιναλίου κ. Σίαν Ομάλι, έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Βοστώνης η Ακολουθία της Αναστάσεως.

Ο καρδινάλιος Ομάλι μάλιστα συμμετείχε κατά τρόπο λειτουργικό στην Ακολουθία της Αναστάσεως, καθότι ανέγνωσε το εωθινό ευαγγέλιο της Αναστάσεως στην αγγλική γλώσσα αμέσως μετά από τον Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο, ο οποίος προέστη της Ιερής Ακολουθίας.

Ο καρδινάλιος Ομάλι αναφέρθηκε στο γεγονός ότι φέτος συμπίπτει το Πάσχα των Χριστιανών Ανατολής και Δύσης, ενώ ευχήθηκε στην ελληνική γλώσσα <Χριστός Ανέστη>.

Ως γνωστόν η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία συγκλονίζεται και πάλι συθέμελα από σκάνδαλα παιδεραστίας, τα οποία αγγίζουν ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη της στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γερμανία, Ιρλανδία και αλλού, ενώ οι αποκαλύψεις στις Ηνωμένες Πολιτείες για σεξουαλική κακοποίηση ανήλικων και ανάπηρων κωφάλαλων παιδιών από ιερείς παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας.

Ο καρδινάλιος κ. Ομάλι, όπως κι άλλοι Ρωμαιοκαθολικοί αξιωματούχοι στην προσπάθειά τους να επιδοθούν σε στροβιλισμό των γεγονότων και να στηρίξουν τον σημερινό Πάπα Βενέδικτο τον 16ο, ο οποίος κατηγορείται ότι ενώ γνώριζε τις παιδεραστικές πράξεις κληρικών δεν έλαβε μέτρα ως Αρχιεπίσκοπος Γερμανίας, καταφέρονται εναντίον του Τύπου που αποκαλύπτει τα θέματα της παιδεραστίας.

Ο καθεδρικός ναός της Βοστώνης ήταν γεμάτος από πιστούς, ενώ ακολούθησε συνεστίαση με την παραδοσιακή μαγειρίτσα στην κοινοτική αίθουσα.

Με κατάνυξη και κοσμοσυρροή τελέσθηκε η Ακολουθία της Αναστάσεως στην ιστορική κοινότητα της Αγίας Τριάδος του Λόουελ το μεσονύκτιο του Μεγάλου Σαββάτου.

Η τελετή έγινε στον αύλειο χώρο του ιερού ναού ο οποίος πρόσφατα έχει ανακαινιστεί κι έχει μετατραπεί σε χώρο στάθμευσης οχημάτων.Εκατοντάδες πιστοί όλων των ηλικιών κρατώντας στα χέρια τους αναμμένες λαμπάδες, έψαλλαν μαζί με τον ιερατικό τους προϊστάμενο, π. Νικόλαο Πελεκούδα τον ύμνο της νίκης του Χριστού καταπάνω στον θάνατο, <Χριστός ανέστη εκ νεκρών>.

Παρέμειναν αρκετοί για την αναστάσιμη Λειτουργία και προσήλθαν στη Θεία Κοινωνία.Στον αύλειο χώρο έγινε η τελετή της Ανάστασης και στην κοινότητα του Αγίου Φιλίππου στην πόλη Νάσουα του Νιου Χαμσάιρ, με ιερουργό τον π. Αθανάσιο Τσινίνη και με την συμμετοχή αρκετών πιστών, πολλοί εκ των οποίων όμως έφυγαν αμέσως μετά την τελετή της Ανάστασης και στο ναό επέστρεψαν μόνο μερικές δεκάδες πιστών οι οποίοι παρέμειναν μέχρι το τέλος της Λειτουργίας.

Ο π. Τσινίνης ανέγνωσε από τον ιερό άμβωνα αμέσως μετά το ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας του Πάσχα, τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, λέγοντας ότι <παραδοσιακά παλαιότερα το κήρυγμα γινόταν αμέσως μετά το ευαγγελικό ανάγνωσμα, αλλά για πρακτικούς λόγους μεταφέρθηκε να γίνεται στο τέλος της Λειτουργίας>.

Με κατάνυξη τελέσθηκε και στη Θεολογική Σχολή η Ακολουθία της Αναστάσεως στο γραφικό παρεκκλήσι του Τιμίου Σταυρού στο οποίο εκκλησιάρχης έχει διοριστεί ο π. Παναγιώτης Τσάμπηρας, όπου παρευρέθηκαν και αρκετοί ομογενείς από την μείζονα περιοχή της Βοστώνης, οι οποίοι στο παρελθόν εκκλησιαζόταν σε κοινότητες της περιοχής.

Εθνικός Κήρυκας - Θεόδωρος Καλμούκος- Ρομφαία

Αφιερώνεται στους υπέρμαχους της λειτουργικής αναγέννησης(video 2)

Το βίντεο είναι από Ρωμαιοκαθολικό ναό στην Κορέα(29/03/2010). Εκτός των νεαρών χορευτών χορεύει και ο «ιερέας».Εκεί οδηγεί ο εκκοσμικευμένος Οικουμενισμός.
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ
Αφιερώνεται στους υπέρμαχους της λειτουργικής αναγέννησης

Ένα Μπρέικ-Ντανς για τον Πάπα (video)

Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος βλέπει και μαθαίνει για το χορό του Μπρέικ-Ντανς από επισκέπτες του.

Παναγιώτης Τελεβάντος, «Ανάγκη ηθικής και πνευματικής αναβάπτισης» και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄


“ΑΝΑΓΚΗ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΗΣ”

ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ ΙΣΤ΄

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==============

“Η ανθρωπότητα «έχει ανάγκη» από μία «πνευματική και ηθική αναβάπτιση» προκειμένου να «βγει από τη βαθύτατη κρίση», τονίζει ο Πάπας Βενέδικτος ΧVI στο παραδοσιακό ετήσιο μήνυμα του Πάσχα.

«Για να βγούμε από την κρίση, που είναι βαθύτατη, η ανθρωπότητα δεν έχει ανάγκη μόνο από επιφανειακές διορθώσεις», αλλά, «από μία πνευματική και ηθική αναβάπτιση», τόνισε ο Πάπας από τον Εξώστη του Βατικανού στο καθιερωμένο οικουμενικό μήνυμα urbi et orbi, το οποίο απηύθυνε σε 65 γλώσσες.

Στο παγκόσμιας εμβέλειας μήνυμά του ο Ποντίφικας διακηρύσσει πως η ανθρωπότητα «έχει ανάγκη από την υγεία του Ευαγγελίου», καθότι η ηθική κρίση που βιώνει ο πλανήτης «απαιτεί βαθιές αλλαγές, ξεκινώντας από τις αλλαγές στη συνείδηση»”. (Πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων “Ρομφαία”)

ΑΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΑΣ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ

_______

Kύριε ελέησον! Τι νομίζει ο Πάπας; Οτι ο κόσμος τρώγει κοτόχορτο; Αντί να ασχολείται με την εφαρμογή του Ευαγγελίου στη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολη, την Ασία, το Βορρά και το Νότο δεν είναι καλύτερα να κάνει αρχή από τη βρώμικη φωλίτσα του;

ΚΟΥΚΟΥΛΩΝΕ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ ΓΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ

__________

Χιλιάδες αθώα παιδάκια μαγαρίστηκαν από τους παιδεραστές φραγκοπαπάδες και ο ίδιος ως Αρχιεπίσκοπος Μονάχου τους κάλυπτε και κουκούλωνε το έγκλημα. Τα ίδια και χειρότερα έκανε όταν έγινε Καρδινάλιος (και μάλιστα για “την ορθότητα της πίστης” παρακαλώ!).

ΝΑ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ

______________

Αν είχε την πιο ελάχιστη συναίσθηση ευθύνης και έγνοιας για την εφαρμογή του Ευαγγελίου θα καθαιρούσε αμέσως τους χιλιάδες παιδεραστές φραγκοπαπάδες που κουκούλωνε για να συνεχίσουν απτόητοι το ανόσιο έργο τους. Και φυσικά θα υπέβαλλε παραίτηση από τη θέση του ως ελάχιστη ένδειξη της συναίσθησης του εγκλήματος που για δεκαετίες διέπραττε.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΥΤΑΞΕΙ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

______________

Αντί αυτού μας διαμήνυσε ότι η πίστη μας ως Ορθοδόξων είναι λειψή επειδή δεν έχουμε κοινωνία μαζί του!!!, ασχολείται με όλα τα θέματα της υφηλίου, κηρύττει “την ανάγκη πνευματικής και ηθικής αναβάπτισης” της ανθρωπότητας και ετοιμάζεται απτόητος να συνεχίσει τα ποντιφικά του ταξίδια με επόμενο προορισμό την Εκκλησία της Κύπρου. Πάει δηλαδή να μαγαρίσει τα χώματα της Αγιοτόκου και ηρωοτόκου Κύπρου με πρόσκληση -δυστυχώς- των Επισκόπων της!!!

ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ;

_______________________

Αλήθεια! Γιατί τον προσκάλεσαν να πάει στην Κύπρο; Για να ενισχύσει με το παγκόσμιας αίγλης ηθικό κύρος του τους αγώνες της Κύπρου για απελευθέρωση από τους Τούρκους εισβολείς; Μήπως για να βοηθήσει στην αποκατάσταση των καταπατηθέντων ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή (Θεός φυλάξοι!) για να ευλογήσει τα παιδάκια;

Ένα συχνό λάθος του ... «αλάθητου» Πάπα. Για άλλη μια φορά απηύθυνε ευχές στη σκοπιανή γλώσσα που αποκάλεσε Μακεδονική (video)

Ο Πάπας Βενέδικτος ΧVI στο μήνυμά του για το Πάσχα (4/04/2010) εκτός των άλλων είπε ότι η ανθρωπότητα «έχει ανάγκη από την υγεία του Ευαγγελίου», καθότι η ηθική κρίση που βιώνει ο πλανήτης «απαιτεί βαθιές αλλαγές, ξεκινώντας από τις αλλαγές στη συνείδηση».
Αν και δεν έκανε την παραμικρώτερη μνεία στη σωρεία των σκανδάλων που ταλανίζουν τον Παπισμό, έκανε όμως αναφορά σε ένα θέμα που ενδιαφέρει τον Ελληνισμό.
Στο Πασχαλινό urbi et orbi μήνυμα του απηύθυνε και χαιρετισμό σε 65 γλώσσες, μια από αυτές κατά τον «αλάθητο» Πάπα είναι και η Μακεδονική. (ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ 15.45΄)
Τι λένε γι΄αυτό οι Κύπριοι αδελφοί μας που ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον Πάπα, πιστεύοντας ότι θα τους βοηθήσει στο κυπριακό ζήτημα;
Επιτέλους κανείς ούτε από την πολιτεία ούτε και από την εκκλησία δεν θα του πεί την αλήθεια;
ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ
-
Ο Πάπας Urbi et Orbi ανενημέρωτος;;;
-Δήλωση Παπαθεμελή για το ατόπημα του Πάπα Βενέδικτου

Παναγιώτης Τελεβάντος, Διαδηλώσεις για την παιδεραστία στην Ιρλανδία. Στην Κύπρο; Ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον Πάπα!!!


ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ-ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ; ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΘΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ!!!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==========

Αναφέρει το Αθηναικό πρακτορείο ειδήσεων: “Οι διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί έξω από το ναό και άφησαν τα παπούτσια στο εξωτερικό κιγκλίδωμα. Ορισμένοι όμως επιχείρησαν να μπουν μέσα για να τα βάλουν στην Αγία Τράπεζα, ωστόσο οι περισσότεροι από αυτούς απωθήθηκαν.

Ο αρχιεπίσκοπος του Δουβλίνου, Ντιάρμουντ Μάρτιν, γιουχαΐστηκε από τα θύματα και τους συγγενείς τους ενώ έμπαινε στο ναό. Στα πλακάτ που κρατούσαν οι διαδηλωτές έγραφαν: "Η Καθολική Εκκλησία βιάζει, αποπλανά, καταστρέφει παιδιά και συγκαλύπτει το σκάνδαλο".

Τους τελευταίους μήνες έχουν δει το φως της δημοσιότητας πολλές λεπτομέρειες για το πώς η Καθολική Εκκλησία της Ιρλανδίας προστάτευε επί πολλές δεκαετίες τους ιερείς που είχαν διαπράξει σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος εκατοντάδων παιδιών. Πολλοί επίσκοποι που κατηγορήθηκαν ότι δεν κατήγγειλαν ποτέ το σκάνδαλο έχουν υποβάλει τις παραιτήσεις τους”.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

___________________

Μακαριότατε, Αγιοι Αρχιερείς της Κύπρου: Οι φωνές των χιλιάδων αθώων παιδιών που βίαζαν συστηματικά για δεκαετίες οι φραγκοπαπάδες στη Γερμανία, στην Αμερική, στην Ιρλανδία ανεβαίνουν προς το θρόνο του Θεού σπαρακτικά. Τα ΜΜΕ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου διαμαρτύρονται για το έγκλημα. Εσείς δεν ακούτε τίποτα; Δεν σας συγκινούν οι κραυγές των αθώων παιδιών; Δεν ακούτε τις διαμαρτυρίες των θυμάτων που μεταδίδουν τα μεγαλύτερης εμβέλειας ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο;

ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΑΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ;

__________________

Γιατί προσκαλέσατε τον προστάτη των παιδεραστών φραγκοπαπάδων στην Κύπρο; Τι βοήθεια μπορεί να προσφέρει στο εθνικό μας θέμα ο προστάτης των παιδόφιλων; Ποιο ηθικό έρεισμα έχει να μιλήσει για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού μας από τους Τούρκους αυτός που συγκάλυπτε για δεκαετίες τους παιδεραστές; Γιατί δεν ακυρώνετε την πρόσκληση προς τον Πάπα;

ΜΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ;

___________________

Με αυτόν τον άνθρωπο θα συμπροσευχηθείτε; Μας έχετε δώσει, δυστυχώς, κατ’ επανάληψη οικτρά δείγματα γραφής για την έλλειψη σεβασμού που δείχνετε έναντι των Ιερών Κανόνων με τις συμπροσευχές σας με τους Παπικούς, άλλους αιρετικούς και τους αλλόθρησκους. Με την παραμονή της Εκκλησίας μας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των αιρέσεων γνωστό ως ΠΣΕ. Με την διοργάνωση Διαθρησκειακών. Με τα ανεκδιήγητα της συνάντησης Παπικών-Ορθοδόξων στην Πάφο. Με δημοσιεύματα υποστήριξης στο κοινό κείμενο της Ραβέννας. Με τόσα άλλα οικουμενιστικά και συγκρητιστικά που προβαίνετε.

Η ΚΥΠΡΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ;

_____________

Τώρα όμως; Ούτε το ότι θα χρησιμοποιηθεί η Κύπρος ως πλυντήριο των εγκλημάτων του Πάπα δεν σας ενδιαφέρει; Σας παρακαλούμε θερμά: Ως μη οφείλατε, προσκαλέσατε τον Πάπα. Αν τελικά έρθει στην Κύπρο ελπίζουμε ότι τουλάχιστον δεν θα συμπροσευχηθείτε μαζί του. Προσευχόμαστε ότι δεν θα τον υποδεχθείτε με ωμοφόρια λες και είναι ορθόδοξος Πρωθιεράρχης (και μάλιστα της πρεσβυτέρας Ρώμης, όπως ατυχέστατα του έγραψε στην επιστολή που του απηύθυνε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος). Σας παρακαλούμε θερμά: Μην παραπλανήσετε τους πιστούς να υποδεχθούν και να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αποστόλου Βαρνάβα, ενώ στην πραγματικότητα θα τους ξεγελάσατε για να αποδώσουν τιμές στον προστάτη των παιδόφιλων. Σας ικετεύουμε θερμά! Στο όποιο φιλότιμο έχετε ως ιεράρχες, ως χριστιανοί, ως άνθρωποι τέλος πάντων. Μη για το Θεό υποδεχθείτε με σταυρό, εξαπτέρυγα και λαμπάδες τον προστάτη των παιδόφιλων, τον αιρεσιάρχη της Ρώμης που τα χέρια του στάζουν αθώο αίμα παιδικών ψυχών που θυσιάστηκαν στο βωμό της αισχύνης της παιδεραστίας που είναι απλωμένη σαν ιστός αράχνης στο σώμα του Παπισμού. Αυτού του ανόσιου θεσμού που πριν μολύνει αθώες παιδικές ψυχές νόθευσε τις αλήθειες της πίστης μας.

4 Απρ 2010

Από την τελευταία ημέρα της εβδομάδας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα στο Βατικανό (video)

Ακόμη ένα βίντεο (άλλη οπτική γωνία) από την είσοδο για τον εσπερινό της τελευταίας ημέρας στα πλαίσια της εβδομάδας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα στο Βατικανό. Μπορεί κάποιος να διακρίνει από το 0.35 κ.ε και τον Μητροπολίτη Ιταλίας και Μελίτης κ. Γεννάδιο.
ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ:
-
Ο Μητροπολίτης Ιταλίας Γεννάδιος παρών στην εβδομάδα προσευχών για τη χριστιανική ενότητα.(video)
-Μητροπολίτης Ιταλίας Γεννάδιος: Προτιμώ να μην φάγω αλλά να είμαι παρών στους διαλόγους.
-Ο Μητροπολίτης Ιταλίας Γεννάδιος τιμήθηκε από παπικό ίδρυμα για τη συμβολή του στο διάλογο.

Στέργιος Σάκκος, Τά τρία Πάσχα


Ἕνα ἀπό τά καλύτερα μαθήματα πού θά εἶχε νά μάθει καί νά σπουδάσει κάθε πιστός Χριστιανός εἶναι τό μάθημα πού ἀποκαλύπτει ἱστορικά, προφητικά καί θεολογικά τό περιεχόμενο τῆς γιορτῆς τοῦ Πάσχα.
Τρία διάφορα πάσχα ἀποκαλύπτονται μέσα στήν Ἁγία Γραφή καί ἡ μελέτη τους μᾶς βοηθάει νά καταλάβουμε πέρα γιά πέρα τό νόημα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας.
Τό πρῶτο πάσχα εἶναι τό πάσχα τῶν Ἑβραίων. Ἡ γιορτή αὐτή συνδέεται μέ ἕνα μεγάλο γεγονός τῆς ἱστορίας τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Καί τό γεγονός αὐτό εἶναι ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ἡ ἀπελευθέρωση ἀπό τήν σκλαβιά τῶν Αἰγυπτίων. Πάσχα στά ἑβραϊκά σημαίνει διάβαση, σημαίνει φεύγω ἀπό μιά κατάσταση καί πηγαίνω σέ ἄλλη, σημαίνει λύτρωση. Ὅσοι ἔχετε τήν εὐτυχία νά μελετᾶτε τήν Ἁγία Γραφή θυμᾶστε καί ἀπό τό βιβλίο τῆς Ἐξόδου, ἀλλά καί ἀπό τά ἄλλα βιβλία τῆς Π. Διαθήκης, μέ πόσες λεπτομέρειες περιγράφεται τό γεγονός αὐτό. Ὁ λαός τοῦ Ἰσραήλ βρίσκεται ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἰωσήφ στήν Αἴγυπτο. Καλοπερνοῦν στήν ἀρχή, ἀλλά ἀργότερα, μετά τόν θάνατο τοῦ Ἰωσήφ, μετά τήν ἄνοδο ἄλλων φαραώ στό θρόνο, μετά τήν μεγάλη αὔξηση τῶν Ἑβραίων βασανίζονται ἀπό τούς Αἰγυπτίους σκληρά. Ἕνα ἀπό τά φοβερά μέτρα πού πῆραν οἱ Αἰγύπτιοι εἶναι νά ἐξοντώνουν ὅλα τά παιδιά τῶν Ἑβραίων. Ἔτσι βρέθηκε ὁ Μωυσῆς πεταμένος στόν Νεῖλο. Τόν σώζει θαυματουργικά ὁ Θεός καί τόν ἀναδεικνύει ἡγέτη τοῦ Ἰσραήλ γιά νά ἐλευθερώσει τόν λαό του. Οἱ φαραώ καί δέν θέλουν τούς Ἑβραίους στή χώρα τους, γιατί τούς βλέπουν νά ξαπλώνουν ὅλο καί περισσότερο, ἀλλά καί δέν τούς ἀφήνουν νά φύγουν. Τούς θέλουν σκλάβους νά καλλιεργοῦν τούς κήπους, νά κτίζουν πυραμίδες, νά τούς βασανίζουν. Βασανίζονται καί ὑποφέρουν μέχρι τή στιγμή πού ὁ Θεός μέ τό Μωυσῆ ἐκπληρώνει τό μεγάλο σχέδιο καί τούς ἀπελευθερώνει. Τούς ἀπελευθερώνει στίς 14 τοῦ Νισάν (ὁ Νισάν εἶναι ἕνας μήνας τῶν Ἑβραίων πού πιάνει μισό Μάρτιο καί μισό Ἀπρίλιο), ἀφοῦ πατάσσει πρῶτα μέ τίς 10 πληγές τούς Αἰγυπτίους. Ἡ ἡμέρα τῆς ἀπελευθερώσεως ὀνομάζεται πάσχα καί γιορτάζεται ἀπό τούς Ἑβραίους σέ ὅλη τήν Π. Διαθήκη ἀλλά καί μέχρι σήμερα. Ἰδιαίτερα συνδέονται μέ τή μέρα αὐτή τό ἀρνί, πού ἔσφαξαν καί τό ἔφαγαν ψητό χωρίς νά σπάσουν τά κόκκαλά του, τά πικρά χόρτα, οἱ πικρίδες, καί τό ἄζυμο ψωμί. Μετά τό πάσχα αὐτό πέρασαν θαυματουργικά τήν Ἐρυθρά θάλασσα. Γι’ αὐτό τό μεγάλο γεγονός τῆς ἱστορίας τῶν Ἑβραίων γίνεται μιά γιορτή. Καί γιορτή θά πεῖ νά ξαναζοῦν οἱ ἀπόγονοι τό γεγονός ὅπως τό ἔζησαν οἱ πρόγονοι. Τότε γιορτάζω, ὅταν ξαναζῶ τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς, τό πρῶτο γεγονός. Μέ δυό λόγια, τό πάσχα τῶν Ἑβραίων εἶναι ἐλευθερία ἀπό τή σκλαβιά τῶν Αἰγυπτίων καί θαυματουργική διάβαση ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα. Καί τό πάσχα αὐτό εἶναι μιά καταπληκτική προφητεία γιά τό δεύτερο πάσχα, το χριστιανικό. Τό δεύτερο πάσχα εἶναι τό πάσχα τῆς Κ. Διαθήκης. Ὅλες αὐτές τίς μέρες πού ἀκούσαμε τόσα εὐαγγελικά ἀναγνώσματα, καί ψάλαμε τόσα τροπάρια ἐμβαθύναμε στό πάσχα αὐτό. Συνοψίζεται τό βαθύ νόημα τοῦ πάσχα τῆς Κ. Διαθήκης σ’ ἕνα ἀπό τά πρῶτα πασχαλινά τροπάρια πού ψάλλουμε στόν ἀναστάσιμο κανόνα «Ἀναστάσεως ἡμέρα...». Συνδέεται τό χριστιανικό πάσχα μέ τό θάνατο καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Καί ὁ θάνατος καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι τό μεγαλύτερο γεγονός ὄχι μόνο τῆς χριστιανικῆς ἱστορίας ἀλλά καί τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ὁ θάνατος καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι τό περιεχόμενο τοῦ εὐαγγελίου, εἶναι τά θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι τό πᾶν στήν πίστη μας, εἶναι οἱ δύο ὄψεις ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ εὐαγγελίου.
Ἡ πρώτη, ἡ μεγάλη ἀλήθεια, τό κέντρο τῆς πίστεώς μας εἶναι ὁ θάνατος καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μεγάλο πρᾶγμα στήν πίστη μας ἡ ἀγάπη, μεγάλο ἡ ἀλήθεια, ἀλλά ὅλα αὐτά εἶναι ἔννοιες, εἶναι θεωρίες. Ἡ ἀνάσταση εἶναι γεγονός. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός; Ὅλα στέκονται. Δέν ἀναστήθηκε; Τίποτε δέν στέκεται ὄρθιο. Καί γιά τό γεγονός δέν χρειαζόμαστε οὔτε θεωρίες οὔτε ἀποδείξεις, ἀλλά μαρτυρίες. Τέτοιες μαρτυρίες μᾶς καταθέτουν οἱ μάρτυρες ἐκεῖνοι πού εἶδαν ἀναστημένο τό Χριστό. Ὁ Παῦλος γράφει στούς Κορινθίους (τό διαβάζουμε στό 15 κεφ. τῆς Α’ πρός Κορινθίους Ἐπιστ.). Σᾶς παρέδωσα πολλά, ἀλλά πρῶτα-πρῶτα σᾶς παρέδωσα αὐτό πού παρέλαβα. Καί ποιό εἶναι αὐτό; Τό συνοψίζει σέ τέσσερα ρήματα: ὅτι ὁ Χριστός πέθανε, θάφτηκε, ἀναστήθηκε καί φανερώθηκε. Πέθανε: Βεβαιώνεται μέ τήν ταφή του. Ἀναστήθηκε: Βεβαιώνεται καί ἀποδεικνύεται μέ τήν ἐμφάνισή του. Νά, λοιπόν, τά ἀντικείμενα τῆς πίστεώς μας. Τό πρῶτο ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἄνθρωπος, ἀφοῦ πέθανε καί θάφτηκε. Τό δεύτερο ὅτι εἶναι Θεός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε καί φανερώθηκε. Εἶναι ὁ Χριστός Θεάνθρωπος. Αὐτό ἀποτελεῖ τό κέντρο τῆς πίστεώς μας, τό περιεχόμενο τοῦ δικοῦ μας πάσχα. «Πάσχα Κυρίου πάσχα», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, τό ὁποῖο εἶναι μέρα ἀναστάσεως. «Ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν Χριστός ὁ Θεός ἡμᾶς διεβίβασεν». Γιά τούς Ἑβραίους τό πάσχα ἦταν ἐλευθερία ἀπό τή σκλαβιά τῶν Αἰγυπτίων καί διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης. Τό δικό μας πάσχα εἶναι ἡ μετάβαση ἀπό τό θάνατο στή ζωή, ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό. Θάνατος εἶναι ὁ θάνατος τῆς ἁμαρτίας, εἶναι τά μνήματα τῶν ἐπιθυμιῶν, εἶναι οἱ πλάκες τῶν παθῶν.
Διάβαση εἶναι τό πέρασμα ἀπό τά ρεύματα τῆς ἀπιστίας καί τῆς φθορᾶς τοῦ κόσμου στή γῆ τῆς ἐπαγγελίας, στή χώρα τοῦ Θεοῦ, στήν Ἐκκλησία καί ἀπό τήν Ἐκκλησία του στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Φανταστεῖτε τή ζωή τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀπιστίας σάν ἕνα νεκροταφεῖο γεμάτο πλάκες παθῶν καί ἐπιθυμιῶν. Ὁ Χριστός σπάζει τίς πλάκες καί μᾶς ἀνασταίνει ἀπό τά πάθη καί τίς ἀδυναμίες. Ἐγώ εἶμαι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, διακηρύττει ἕνας πού τοῦ ζήτησαν ἀποδείξεις. Χρόνια πολλά ἤμουν μέσα σ’ ἕνα μνῆμα. Σάπιζα, βρωμοῦσα, ἔνιωθα δεμένος, μέ πλάκωναν τά ἴδια μου τά πάθη. Δέν μποροῦσα νά νιώσω χαρά. Καί μιά μέρα πού ἀκούστηκε τό Χριστός Ἀνέστη, μιά μέρα πού διάβασα τό εὐαγγέλιο καί ἄκουσα τό μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, ἔνιωσα νά σπάζουν τά δεσμά, νά συντρίβονται οἱ πλάκες, νά βγαίνω ἀπό τό μνῆμα, νά μεταφέρομαι σέ μιά νέα ζωή, στή ζωή τῆς χαρᾶς καί τῆς πραγματικῆς εὐτυχίας. Αἰσθάνομαι ἀναστημένος, χαρούμενος, ζωντανός, ὑγιής. Γιά τόν ἑαυτό μου ἐγώ εἶμαι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε. Πάρα πολλοί εἶναι, ὄχι ἕνας καί δυό, αὐτοί πού καταθέτουν τήν ἴδια μαρτυρία καί περιγράφουν ἀπό τό ἕνα μέρος τά μνήματα πού χρόνια κατοίκησαν δυστυχισμένοι καί ἀπό τό ἄλλο τή νέα ζωή, τήν ἀλήθεια ὅτι τό χριστιανικό πάσχα εἶναι μετάβαση ἀπό τό θάνατο τῆς ἁμαρτίας στή ζωή καί μιά μέρα ἀπό τό φυσικό αὐτό θάνατο στήν αἰωνιότητα. Ἀπό τή γῆ, ἀπό ἕναν κόσμο περιορισμένο, ἀπό ἕναν κόσμο σκοτεινό, στόν οὐρανό τῆς Ἐκκλησίας, στόν οὐρανό τῆς χάριτος. Τό εὐαγγέλιο, ὁ Χριστός μας, μιλάει γιά δυό ἀναστάσεις. Ἡ μιά εἶναι ἡ ἠθική, ἡ πνευματική ἀνάσταση, ἡ ἄλλη είναι ἡ φυσική ἀνάσταση. Μέ τήν ἠθική ἀνάσταση ὁ ἄνθρωπος μέ τήν πίστη καί τή μετάνοια ἀλλάζει ζωή βγαίνει ἀπό τό στρατόπεδο τοῦ σατανᾶ καί μπαίνει στό στρατόπεδο τοῦ Χριστοῦ, φεύγει ἀπό τήν ἕλξη τοῦ κόσμου καί μπαίνει στήν ἕλξη τῆς χάριτος. Μέ τήν φυσική ἀνάσταση θ’ ἀναστηθοῦμε ὅλοι ἀπό τά μνήματά μας ὅταν προστάξει ὁ Χριστός. Προηγεῖται ἡ ἠθική ἀνάσταση στόν κόσμο, γιά ν’ ἀκολουθήσει ἡ σωματική ἀνάσταση στόν ἄλλο κόσμο. Νά, λοιπόν, τό πάσχα «Ἀναστάσεως ἡμέρα...». Καί τό ἀποτέλεσμα αὐτῶν τῶν δώρων τοῦ Χριστοῦ εἶναι νά λαμπρυνθοῦμε. Γι’ αὐτό καί τό πάσχα λέγεται λαμπρή. Ὅλα εἶναι λαμπρά, ὅλα λαμπρύνονται μέ τό λαμπρό φῶς, μέ τίς λαμπάδες, μέ τά λαμπρά ροῦχα, μέ ὅλα ὅσα δίνουν τήν ἐξωτερική λαμπρότητα. Ἀνώτερη εἶναι ἡ ἐσωτερική λαμπρότης, ὅταν λάμπουμε μέ τή χαρά τοῦ Χριστοῦ, μέ τίς ἀλήθειες τοῦ εὐαγγελίου, ὅταν λάμπουμε μέ τή φωτιά τῆς πίστεως, ὅταν ἀντικατοπτρίζουμε τή λαμπρότητα τοῦ οὐρανοῦ καί ἀποπνέουμε τό ἄρωμα τῆς χάριτος καί τή λάμψη τῆς αἰωνιότητος.
Εἴδαμε ποιό εἶναι τό πρῶτο πάσχα τῆς Π. Διαθήκης, ποιό εἶναι τό δεύτερο πάσχα τῆς Κ. Διαθήκης. Μένει νά δοῦμε καί ποιό εἶναι τό τρίτο πάσχα. Ὅπως τό δεύτερο πάσχα εἶναι ἀνώτερο ἀπό τό πρῶτο (τό πάσχα τῆς Κ. Διαθήκης εἶναι ἡ οὐσία, τό πάσχα τῆς Π. Διαθήκης εἶναι ὁ τύπος), ἔτσι καί τό τρίτο πάσχα εἶναι ἀνώτερο ἀπό τό δεύτερο. Εἶναι τό πάσχα στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, εἶναι αὐτό τό πάσχα πού ἐπεθύμησε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς ὅταν παρέδιδε τό πάσχα τῆς Κ. Διαθήκης στούς μαθητές του. Τούς εἶπε· ἀφήνουμε τό πάσχα τό παλιό, σᾶς δίνω καινούργιο πάσχα. Καί τό καινούργιο πάσχα πού μᾶς χαρίζει ὁ Χριστός δέν τό τελοῦμε μόνο μιά φορά τό χρόνο, τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα, ἀλλά κάθε Κυριακή, κάθε Κυριακή πού κοινωνοῦμε, ὅπως λέει ἕνας ποιητής μας: «Πάσχα θά κάνω πάλι σήμερα, κι εἶν' ἡ λαχτάρα μου μεγάλη· Πάσχα θά κάνω πάλι σήμερα, γιατί θά κοινωνήσω πάλι». Τότε, λοιπόν, πού παραδίδει τό μυστικό δεῖπνο, τό σῶμα του καί τό αἷμα του, γιά νά ’χουμε σέ ὅλη μας τή ζωή πάσχα, γιά νά ’χουμε Πασχαλιά κάθε μέρα πού θά κοινωνοῦμε καί θά ἀγαποῦμε τό Χριστό, ἐκφράζει καί τήν ἐπιθυμία του ὁ Κύριος ὅτι θέλει νά φάει τό πάσχα τό καινούργιο, τό καινόν. Ποῦ; Στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Εἶναι, λοιπόν, τό πάσχα πού περιμένουμε ὅλοι, καί γιά τό ὁποῖο ψάλλει πάλι ἡ Ἐκκλησία μας σ’ ἕνα ἀπό τά τροπάρια τοῦ ἀναστάσιμου κανόνος: «Ὦ Πάσχα τό μέγα καί ἱερώτατον, Χριστέ, ὦ Σοφία καί Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Δύναμις, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου». Τί θά πεῖ «ἐκτυπώτερον»; Τώρα δέν βλέπουμε μέ τά μάτια μας τό Χριστό· μέ τήν πίστη μας τόν βλέπουμε. Δέν βλέπουμε μέ τά μάτια μας τήν ἀνάσταση, οὔτε τόν πιάνουμε τό Χριστό, οὔτε τόν ἀκοῦμε. Ὅλα αὐτά τά βλέπουμε μέ τήν πίστη. Δέν περπατοῦμε μέ εἶδος, λέει ὁ Παῦλος, ἀλλά μέ τήν πίστη. Πολλές φορές ἀκοῦμε τούς ἀπίστους νά λένε: Γιά ποιά ἀνάσταση μᾶς μιλᾶτε; Καί πρῶτα πέθαιναν οἱ ἄνθρωποι καί τώρα πεθαίνουν. Καί πρίν ἀπό τήν ἀνάσταση καί μετά τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁ κόσμος τό ἴδιο εἶναι. Δέν μποροῦν νά δοῦν τήν ἠθική καί πνευματική ἀνάσταση, γιατί λείπει ἡ ἕκτη αἴσθηση, αὐτή ἡ αἴσθηση πού λέγεται πίστη. Ὅπως ἕνας τυφλός δέν βλέπει τόν ἥλιο καί τά λουλούδια, ἔτσι καί ὁ ἄπιστος δέν βλέπει τήν ἠθική καί πνευματική ἀνάσταση. Ὁ πιστός τά βλέπει μέ τήν πίστη. Ὅσο πιστός ὅμως κι ἄν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅσο δυνατή κι ἄν εἶναι ἡ πίστη του, δέν μπορεῖ νά χορτάσει τά θαύματα τῆς πίστεως. Λαχταρᾶ κάτι περισσότερο, κάτι ἀνώτερο. Αὐτή τή λαχτάρα εἶχε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, αὐτή τή λαχτάρα εἶχαν καί ἔχουν ὅλοι οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Χριστοῦ: Νά ἔρθει ἡ μέρα τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν. Ὅπως ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, ἔτσι κι ἐμεῖς θ’ ἀναστηθοῦμε, γιά νά γιορτάσουμε τό τρίτο πάσχα, τό πάσχα στήν εὐλογημένη καί αἰώνια βασιλεία τῶν οὐρανῶν, πού εἶναι τό «ἐκτυπώτερον» καί τελειότερο πάσχα. Σ' ἐκεῖνο τό πάσχα ἡ χαρά μας καί ἡ εὐφροσύνη θά εἶναι ἀπερίγραπτη. Συγκεντρῶστε τίς ὡραιότερες μέρες καί ὧρες τῆς ζωῆς σας. Ποιές εἶναι; Οἱ ἐπιτυχίες σας, ἡ ἡμέρα τοῦ γάμου σας, ἡ ἡμέρα γεννήσεως παιδιῶν, ἀποκαταστάσεως παιδιῶν; Ποιές εἶναι; Μαζέψτε ὅλες τίς ὡραῖες, εὐχάριστες κι ἀνώδυνες μέρες καί ὧρες πού ζήσατε στή ζωή σας. Ὅλες αὐτές εἶναι ἕνα ἴχνος τῆς χαρᾶς τῆς αἰωνιότητος. Εἶναι ἕνα δευτερόλεπτο τῆς χαρᾶς τῆς αἰωνιότητος. Εἶναι ἀδύνατο νά περιγράψει γλῶσσα ἀνθρώπου, νά συλλάβει νοῦς ἀνθρώπου τή χαρά καί τήν εὐφροσύνη τοῦ παραδείσου, τοῦ τρίτου πάσχα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, πού ἀνέβηκε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ καί ἀπήλαυσε γιά λίγο τό οὐράνιο αὐτό πάσχα, ἦλθε καί δέν μᾶς ἔγραψε τίποτε. Καί ἐνῶ μᾶς περιέγραψε τόσα ἄλλα πράγματα, γι’ αὐτό δέν μπόρεσε νά μᾶς μιλήσει. Καί ξέρετε γιατί δέν μπόρεσε; Σᾶς λέω ἕνα παράδειγμα: Πεῖτε ὅτι παίρνουμε ἕναν Ἐσκιμῶο ἀπό τή χώρα του καί τόν πηγαίνουμε στή Μόσχα, στό Παρίσι, στό Λονδῖνο, στή Ν. Ὑόρκη, καί μετά τόν πηγαίναμε πάλι στούς δικούς του, θά μποροῦσε νά πεῖ τίποτε; Τί θά ἔλεγε; Πῶς θά περιέγραφε τά ἐργοστάσια, τίς βιτρίνες, τά τόσα καταπληκτικά, ὅταν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι συνεννοοῦνται μέ λίγες μόνο λέξεις; Ἔτσι, δέν ἔχει λεξιλόγιο ἡ ζωή μας, δέν ἔχει δύναμη σκέψεως νά συλλάβει καί νά περιγράψει τά κάλλη, τήν εὐφροσύνη, τά τραπέζια καί τή δόξα ἐκείνου τοῦ πάσχα. Ὁ Παῦλος περιορίζεται μόνο νά πεῖ: «Ἀγαθά ἅ ὀφθαλμός οὐκ οἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη». Οὔτε αὐτί τά ἔπιασε, οὔτε καρδιά τά αἰσθάνθηκε, οὔτε νοῦς τά συνέλαβε, οὔτε κανείς ποτέ μπόρεσε νά τά πλησιάσει. Αὐτά εἶναι τά ἀγαθά στό οὐράνιο πάσχα.
Τό ἄλλο πού μᾶς λέει ὁ Κύριος εἶναι ὅτι θά εἴμαστε ὅλοι ὅμοιοι μέ αὐτόν. Ὅπως αὐτός ἀναστήθηκε, ἔτσι κι ἐμεῖς θ’ ἀναστηθοῦμε. Τό δέ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μοντέλο, εἶναι τό πρότυπο τῶν σωμάτων πού θά ἔχουμε ἐμεῖς μετά τήν ἀνάσταση. Κι ὅπως ὁ Χριστός ἦταν καί στά Ἰεροσόλυμα καί στή Γαλιλαία τήν ἴδια στιγμή, ἔτσι κι ἐμεῖς θά ἔχουμε πανταχοῦ παρουσία, θά ἔχουμε παντοδυναμία, θά ἔχουμε πανσοφία. Καί βέβαια ὁ Χριστός τά ἔχει αὐτά ἀπόλυτα, ἐμεῖς θά τά ἔχουμε σχετικά. Καί θά βλεπόμαστε, καί θά γνωριζόμαστε. Θά γνωριζόμαστε! Τότε θά γνωριζόμαστε. Τώρα εἶναι τό παραπέτασμα τῆς σαρκός καί ἡ ὑποκρισία, πού δέν ἀφήνει νά γνωριστοῦμε. Τότε θά γνωριζόμαστε, θά βλεπόμαστε, θά συνεννοούμαστε, θά συνδεόμαστε, θά ἐπικοινωνοῦμε, καί θά ἀπολαμβάνουμε. Θά χαιρόμαστε, καί θά άγαλλόμαστε, θά ψάλλουμε, καί θά ὑμνοῦμε τόν Κύριο τῆς δόξης, τόν Κύριο πού ἔδωσε τό πρῶτο πάσχα γιά τύπο, τό δεύτερο πάσχα γιά τή δική μας ἀνάσταση καί πού προετοιμάζει τό τρίτο πάσχα, πού λαχταροῦμε, πού νοσταλγοῦμε, πού ἐπιθυμοῦν οἱ ψυχές μας. Μέ τή λαχτάρα αὐτή προσευχόμαστε σήμερα, πού ἀπολαμβάνουμε τό δεύτερο πάσχα, καί λέμε στόν Κύριο νά μᾶς ἀξιώσει νά ἀπολαύσουμε καί τό τρίτο Πάσχα. Κύριε, «ὦ Πάσχα τό μέγα καί ἱερώτατον, Χριστέ, ὦ Σοφία καί Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Δύναμις, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας Σου»!
(Στέργιος Ν. Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

«Τα κατά Ματθαίον Πάθη» του Μητροπολίτη Ιλαρίωνος στο αβαείο Αϊσιντέλν της Ελβετίας


Η πρεμιέρα του ορατορίου στην Ελβετία πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου 2010 σε μια από τις παλαιότερες Ιερές Μονές της χώρας το αβαείο Αϊσιντέλν όπου το έργο παρουσιάστηκε ενώπιον του μεγάλου ακροατηρίου, ενώ το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ανέγνωσε ο πρώτος εκτελεστής του έργου ο πρωτοδιάκονος του Καθεδρικού Ναού της Βιέννης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας πατήρ Βίκτωρ Σιλόφσκυ, ο απόφοιτος του Ωδείου Βιέννης.

Το Σάββατο, στις 27 Μαρτίου, παραμονές της Μεγάλης Εβδομάδας, το ορατόριο παρουσιάστηκε στο Πανεπιστήμιο Φρίμπουργκ. Στη συναυλία προσήλθαν εκατοντάδες ακροατές μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνοντο κάτοικοι της πόλεως, των ομόρων κοινοτήτων, καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου και του Ορθοδόξου Ινστιτούτου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ.

Στην εναρκτήρια ομιλία ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Φρίμπουργκ τόνισε ότι ο Μητροπολίτης Ιλαρίων συνδυάζει όχι μόνο το ταλέντο του μουσικού αλλά και του θεολόγου, και τελεί καθηγητής του Πανεπιστημίου Φρίμπουργκ, διατηρώντας καλές επαφές με τη Θεολογική Σχολή.

Κατά τη διάρκεια όλης της πρεμιέρας στην Ελβετία το ορατόριο εκτελείται από τη χορωδία «In illo tempore» που ειδικεύεται στο Γρηγοριανό Μέλος και στη μουσική της Αναγέννησης και την ορχήστρα Nouvel Orchestre de Genève, που αποτελείται από καθηγητές και φοιτητές του Ωδείου του Γαλλικού μέρους της Ελβετίας υπό τη διεύθυνση του κ. Αλεξάνδρου Τράουμπε, ενός μουσικού με μαθηματική και θεολογική κατάρτιση ο οποίος πρόσφατα ασπάστηκε την Ορθοδοξία.

Ση χορωδία επίσης συμμετείχαν οι αοιδοί από τις πόλεις Νοσατέλ, Γενεύης, Φρίμπουργκ και Ζιρίχη, πράγμα που συνέβαλε στο ότι ο συνολικός αριθμός των αοιδών υπερέβη 100 άτομα.

Το κείμενο του Ευαγγελίου στα Γαλλικά ανέγνωσε ο κληρικός της Ρωσικής Υπερορίου Εκκλησίας διάκονος Πιέρ Ζορζ Ζοννερέ.

Σύμφωνα με τον διευθυντή Αλέξανδρο Τράουμπε, ο συνδυασμός της χορωδίας με την ορχήστρα επέτρεψε σε μεγάλο βαθμό ώστε να αυξηθεί η εκφραστικότητα των μουσικών μορφών. «Η χορωδία σε αυτό το έργο είναι φορέας όλου του πλούτου της σλαβικής λειτουργικής μορφής ενώ τα μουσικά όργανα εκφράζουν περισσότερα τη Δυτική Χριστιανική Εκκλησία, αποδίδοντας σε όλο το ορατόριο μια ιδιαίτερη έκφραση και ένα ξεχωριστό βάθος. Όμως το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι ολόκληρη η μουσική δομή του έργου και η πνευματικότητά του είναι μια πορεία προς τον Σταυρό», τόνισε ο κ. Τράουμπε.

Τέλος, η καταληκτήρια συναυλία θα πραγματοποιηθεί στην πόλη Νοσατέλ της Ελβετίας στις 30 Μαρτίου.

Πηγή:mospat.ru/

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ

-Το μουσικό Σχέδιο «Τρεις Ρώμες» για την προώθηση της ενότητας

-Σε εφαρμογή το μουσικό σχέδιο «Τρείς Ρώμες και από εκεί παντού»

Εικόνες από τον αγώνα εναντίον των αμβλώσεων στην Τσεχία

Η Τσεχία, μια χώρα με πληθυσμό 10.211.904 κατοίκους κατορθώνει και πραγματοποιεί μαζικές διαδηλώσεις εναντίον των αμβλώσεων(20/03/2010). Στην Ελλάδα όμως του καναπέ, η απιστία η ολιγοπιστία και ο ωχαδερφισμός, νεκρώνουν κάθε αντίδραση στο έγκλημα.

Παναγιώτης Τελεβάντος, Σχόλιο στην Αναστάσιμη εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=========

''Ο συντρίψας κράτος θανάτου, εκείνος ο οποίος εξήλθε νικών και ίνα νικήση'', λέει ο Αρχιεπίσκοπος, ''είθε να καθοδηγεί όλους, λαό και ηγεσία, στην πορεία του χρέους και της ευθύνης''.


ΕΘΝΟΠΡΕΠΕΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

__________________

Αναφερόμενος στο Κυπριακό, ο Αρχιεπίσκοπος δηλώνει πως ''ένας ψευδεπίγραφος ρεαλισμός, που καλλιεργείται δυστυχώς εδώ και καιρό στην πλευρά μας και που παρουσιάζει τη διεκδίκηση των δικαίων μας ως πράγμα ανέφικτο, οδηγεί το λαό μας σε σύγχυση''.

''Το πλασματικό δίλημμα'', προσθέτει ο Αρχιεπίσκοπος, ''για μιαν εκ των πραγμάτων θνησιγενή λύση ή διχοτόμηση, καθώς και οι εκφοβισμοί περί 'τελευταίας ευκαιρίας' μάς εγκλωβίζουν σε αδιέξοδα, που μόνον την Τουρκία ωφελούν''.

''Είναι καιρός'', συνεχίζει ο Κύπρου Χρυσόστομος, ''να αξιοποιήσουμε την ένταξή μας στην Ευρώπη'' και ''είναι επείγουσα ανάγκη να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημά μας ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, να αγωνισθούμε για απελευθέρωση και όχι για μιαν οποιαδήποτε επανένωση''.


ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

____________

''Εάν εμείς δεν αγωνισθούμε με σθένος, κανένας δεν θα ενδιαφερθεί αυτοβούλως για εμάς'', τονίζει ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, προτρέποντας ''τον Πρόεδρο Χριστόφια και την πολιτική ηγεσία όπως ενωτισθούν τη φωνή του χρέους, που προέρχεται από την υπερτρισχιλιετή ελληνική ιστορία μας και τη δισχιλιετή χριστιανική μας πορεία και μη ενδώσουν σε δυσκολίες και πιέσεις''.


ΟΡΘΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ...

_____________________

Τι ωραία που τα λέγει ο Αρχιεπίσκοπος όσον αφορά το εθνικό θέμα και τη μικρόψυχη πολιτική ηγεσία του που προετοιμάζει τη μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο της Άγκυρας!

Χαίρεται η ψυχή του ανθρώπου να ακούει τον Αρχιεπίσκοπο να μιλά με τόση παρρησία στην ενδοτική ηγεσία της Κύπρου που ξεπουλά τα εθνικά δίκαια της Ελληνικής Κύπρου στο βωμό της Νεοκυπριακής συνείδησης.

Τι κρίμα, όμως, που οι τόσον ορθές επισημάνσεις για το εθνικό θέμα, όπως και ο αγώνας του Μακαριότατου εναντίον της προσπάθειας των Νεοκυπρίων να φαλκιδεύσουν την Ελληνική φυσιογνωμία της Κύπρου, δεν έχουν ανάλογο αντίκρυσμα στο σεβασμό που δείχνει έναντι των Ιερών Κανόνων!


ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΘΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

_________________________

Δυστυχώς! Ενώ η υφήλιος έχει πάρει κυριολεκτικά φωτιά από το σκάνδαλο της παιδεραστίας των φραγκοπαπάδων, που κουκούλωνε για δεκαετίες συστηματικά ο Πάπας, ο Αρχιεπίσκοπος και οι υπόλοιποι Ιεράρχες της Κύπρου ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον κ. Βενέδικτο με σταυρό, εξαπτέρυγα και λαμπάδες λες και είναι Ορθόδοξος ιεράρχης και όχι αιρεσιάρχης και προστάτης των παιδεραστών.

Αφού τόσο λίγο σέβονται τους Ιερούς Κανόνες ας σκεφτούν τούτο μόνο: Αυτός που δεν προστάτευσε τα αθώα δικά του παιδιά από την εγκληματική συμπεριφορά των φραγκοπαπάδων θα ενδιαφερθεί να προστατεύσει τα δικά μας παιδιά και τα δίκαια της Κύπρου;

3 Απρ 2010

Ανάσταση, η Υπεροχή του Χριστιανισμού!

Του Μιχαλάκη Δ. Χριστοδουλίδη

Η Ανάσταση του Χριστού είναι ένα μοναδικό κοσμοϊστορικό γεγονός, γιατί κανένας Ηγέτης τόσων πολλών άλλων θρησκειών, παλαιών και νέων, δεν αξιώθηκε αυτής της θείας χάρης της ανάστασης εκ νεκρών. Κατά συνέπεια, η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το αρραγές θεμέλιο της Χριστιανικής Θρησκείας, γιατί χωρίς αυτή θα έχανε την προνομιακή της θέση, θα ήταν απλούστατα, ακόμη μια απλή θρησκεία, ανάμεσα στις τόσες άλλες. Κατά προέκταση, η Ανάσταση του Χριστού συνιστά την πεμπτουσία του πιστεύω μας, κι έχουμε χριστιανικό καθήκον να τη μελετήσουμε με τη δέουσα προσοχή κι ευθύνη. Οι πιστοί Χριστιανοί, που έχουν βαθιά πίστη, ασπάζονται τα ιερά ευαγγέλια ασμένως χωρίς καμιά αμφισβήτηση ή επιφύλαξη και είναι ήσυχοι με τη συνείδηση τους “μακάριοι οι μή ιδόντες και πιστεύσαντες”! Εκείνοι όμως που δεν πιστεύουν εκ προοιμίου, οι δύσπιστοι και οι ορθολογιστές, θέλουν να ερευνούν. Βέβαια, έχουν απόλυτο δικαίωμα να αμφισβητούν, αλλά και καθήκον να αναζητούν την αλήθεια και τις αποδείξεις.

Ας παρακολουθήσουμε, λοιπόν, την κατάσταση προ και μετά την Ανάσταση, τη συμπεριφορά και τα αισθήματα των ίδιων των μαθητών του Χριστού, που υπήρξαν ζωντανοί και αξιόπιστοι μάρτυρες των ιστορικών γεγονότων.

Όπως γνωρίζουμε από τα ευαγγέλια, οι μαθητές του Χριστού τον ακολούθησαν τυφλά καθόλη τη διάρκεια της τριετούς διδασκαλίας του, παρέστησαν αυτόπτες μάρτυρες των ακατάληπτων και συνταρακτικών θαυμάτων του κι εξέφραζαν τον ανεπιφύλακτο θαυμασμό των. Κατά βάθος όμως, στα μύχια τηςκαρδιάς τους, παρέμειναν ολιγόπιστοι, όπως τους αποκάλεσε κι επέκρινε συχνά ο Χριστός. Κατά συνέπεια, εγείρεται το δικαιολογημένο και θεμελιώδες ερώτημα. Τι πραγματικά συνέβη στο μεταξύ, ποιο συγκλονιστικό και βαρυσήμαντο γεγονός προέκυψε που προκάλεσε τέτοια εντύπωση και μεταστροφή, ώστε αυτοί οι ολιγόπιστοι και άβουλοι μαθητές να ανανήψουν; Να εμψυχωθούν και να μεταμορφωθούν σε αφοσιωμένους και φλογερούς αποστόλους του Χριστιανισμού, αψηφώντας αυτούς τούτους τους Ιουδαίους και τους πανίσχυρους Ρωμαίους;

Συνέβη το εξής γεγονός: Τρείς μέρες μετά τη Σταύρωση και Ταφή του Χριστού, οι μαθητές του έλαβαν μήνυμα από τις τρεις Μυροφόρες μέσω του αγγέλου στο κενό μνημείο, να συγκεντρωθούν στο υπερώο, όπου τελέστηκε ο Μυστικός Δείπνος. Συμμορφώθηκαν κι ενώ είχαν κλειστές τις πόρτες, «ένεκα του φόβου των Ιουδαίων», ξαφνικά συντελέστηκε το θαύμα των θαυμάτων. Εμφανίστηκε ο Χριστός, ολοζώνταντος, μπροστά στα μάτια τους! Για να διαλύσει κάθε υποψία και δυσπιστία, και με σκοπό να πεισθούν πλήρως κι απολύτως, πέραν πάσης αμφιβολίας, κάθησε στο τραπέζι κι έφαγε μαζί τους το ίδιο φαγητό, ψάρι και μέλι. Επειδή απουσίαζε ο Θωμάς, όταν το έμαθε, είπε πως αν δε θέσει το δάκτυλο στον τύπο των ήλων, δε θα πιστέψει. Γι’ αυτό το λόγο, ο Χριστός παρουσιάσθηκε ακόμη μια φορά και κάλεσε το Θωμά να τον ψηλαφήσει. Το έπραξε και τότε αναφώνησε, εκ βάθους καρδίας και με ευλάβεια: “Συ ει ο Κύριος μου και ο Θεός μου.” Ο Χριστός εμφανίστηκε και στους Εμμαούς και αλλού, συνολικά 11 φορές. Στην Τιβεριάδα συνάντησε τους μαθητές του ενώ ψάρευαν και τους είπε να μην απομακρυνθούν και να αναμένουν τον Παράκλητο. Πράγματι, την ημέρα της Πεντηκοστής, σε μια μεγάλη πλατεία και στην παρουσία πλήθους κόσμου, ξαφνικά ακούστηκε δυνατή βοή, φύσησε δυνατός άνεμος και διέσχισαν τον αέρα πύρινες γλώσσες, που εισήλθαν στον καθένα ξεχωριστά. Οι μαθητές πήραν νέα πνοή με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κι άρχισαν να μιλούν ξένες γλώσσες, στις γλώσσες των παριστάμενων φυλών.

Όλοι οι Απόστολοι επιτέλεσαν μεγάλο αποστολικό έργο, διάνυσαν χιλιάδες μίλια πεζοί και έζησαν κάτω από αφόρητες συνθήκες αλλά δεν λιποψύχησαν. Ήταν φανερό ότι απέβαλαν πλέον το φόβο των Ιουδαίων που τους διακατείχε ενόσω ζούσε ο Χριστός, για το μοναδικό λόγο ότι εμψυχώθηκαν από τη ζωντανή παρουσία του αναστάντος Χριστού. Μετά από αυτά τα ιστορικά γεγονότα και τις αδιάψευτες αποδείξεις, ας προβληματιστούμε κι εξαγάγουμε ελεύθερα τα προσωπικά μας αντικειμενικά συμπεράσματα.

Στο Αστικό Δίκαιο, δυο μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων είναι αρκετά ισχυρές και νόμιμες για τη λήψη μιας δίκαιης και τελεσίδικης απόφασης. Εμείς οι δύσπιστοι και αγνωστικοί έχουμε ενώπιον μας τα αναστάσιμα ευαγγέλια, και περιπλέον, έχουμε τις αυθεντικές μαρτυρίες όλων των αποστόλων που τον είδαν αναστημένο “ιδίοις όμμασιν”, συνέφαγαν το ίδιο φαγητό κι επισφράγισαν τη μαρτυρία των με τα ιεραποστολικά τους κηρύγματα και την αυτοθυσία των.

«Φιλελεύθερος» - 3/04/2010

Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου: «Ο ίδιος ο oυρανός καλεί τους πιστούς όλων των σημείων του κόσμου …. προς νέα ενότητα»


Ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου, Στάνισλαβ Χόσεβαρ, στο πασχαλινό μηνυμά του (31/03/2010) τόνισε , ότι ο εφετινός ταυτόχρονος εορτασμός αυτής της γιορτής υπεράνω όλων των εορτών για τους χριστιανούς πιστούς της Ανατολής και της Δύσης αποτελεί ειδικό χάρισμα, επειδή το Πάσχα αποτελεί πηγή της δημιουργίας νέου ανθρώπου και νέου σύμπαντος.

«Λες και ο ίδιος ο ουρανός καλεί τους πιστούς όλων των σημείων του κόσμου και όλων των γεωγραφικών και ιστορικών περιοχών, που ομολογούν την ελπίδα στη δύναμη του Ιησού Χριστού, να τείνουν προς νέα ενότητα».

(USKRSNA POSLANICA 2010.monsinjora Stanislava Hočevara, beogradskog nadbiskupa i metropolita)

Πασχαλινές ευχές του Πατριάρχη Σερβίας στο Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο Βελιγραδίου

Ο Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος στο πασχαλινό μήνυμά του έστειλε ευχές στο Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο Βελιγραδίου Στάνισλαβ Χόσεβαρ, καθώς φέτος οι Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί γιορτάζουν το Πάσχα την ίδια ημέρα.
Ο Πατριάρχης Ειρηναίος αναφερόμενος στο Κόσοβο είπε ότι η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία προσεύχεται να επανέλθει η ειρήνη και η ελευθερία στη Σερβική "πνευματική κοιτίδα". Κάλεσε δε τους Σέρβους του Κοσόβου να παραμείνουν ενωμένοι.
Αλλά και ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Βελιγραδίου Στάνισλαβ Χόσεβαρ στο δικό του μήνυμα τόνισε τη χαρά του που το Πάσχα γιορτάζεται φέτος από όλες τις χριστιανικές εκκλησίες τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση.

Ανάστα ο Θεός


Του Σάββα Αλεξάνδρου*

Είναι γεγονός πως το Πάσχα, δηλαδή η ημέρα της Αναστάσεως του Θεανθρώπου Χριστού, αποτελεί την κατεξοχήν ευφρόσυνη γιορτή της ορθοδοξίας, γι΄ αυτό καλείται Λαμπρή. Αυτό οφείλεται στο ότι με την ανάσταση του Χριστού ο άνθρωπος διέβη από τον θάνατο στην αθανασία και απο την φθορά στην αφθαρσία. Λέει γι΄ αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Πάσχα ευαγγελικόν εστίν η διάβασις εκ θανάτου προς ζωήν και εκ φθοράς προς αφθαρσία».

Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος εξάλλου, υποστηρίζει πως το Χριστιανικό Πάσχα γιορτάζεται την εποχή της άνοιξης. Μετά το χειμώνα, μετά τα κρύα και τα χιόνια, η φύση ανθίζει και η γη γεμίζει με ποικιλίες λουλουδιών. Όλα αυτά κατά τον μεγάλο αυτό Πατέρα τη Εκκλησίας μας: «Εισίν τύποι και υποδείγματα και εικόνες των σωζομένων εν τή αναστάσεως δόσει». Δηλαδή ο εορτασμός της Ανάστασης του Κυρίου συμπίπτει με την ανακαίνιση της φύσης για να φανερωθεί η δόξα και η ανακαίνιση του ανθρωπίνου προσώπου που επιτεύχθηκε με τη νίκη κατά του θανάτου.
Κατά τον Άγιο Θεόδωρο το Στουδίτη η Ανάσταση σήμανε το τέλος της κυριαρχίας του Διαβόλου επί του ανθρώπου και τη δύναμη του ανθρώπου επί του Διαβόλου. Λέει χαρακτηριστηκά: «Ανέστη τριήμερος αφαρπάσας ημάς εκ χειρός του Δράκοντος και δους ημίν την κατ’ αυτού δύναμιν και ισχύν».

Κατά τη θεολογία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, το σπήλαιο της Αναστάσεως είναι τύπος του ορθόδοξου ναού. Ο χώρος στον οποίο τοποθετείται το πανίερο σώμα του Κυρίου προεικόνιζε την Αγία Τράπεζα, πάνω στην οποία βρίσκεται σε κάθε λειτουργική σύναξη το θεανδρικό σώμα του αναστημένου Χριστού, το οποίο μετεχόμενο από τους πιστούς, τους καθιστά θεούς κατά χάριν. Λευκοφορεμένοι Άγγελοι αγγέλουν το γεγονός της Αναστάσεως για να δείξουν κατά τον μεγάλο αυτό Πατέρα της εκκλησίας μας πως και οι Άγγελοι συνεορτάζουν μαζί μας τη λαμπροφόρα μέρα της Αναστάσεως.

Σύμφωνα με τη θεολογία του μεγάλου αυτού Πατέρα της Ορθοδοξίας το σκηνικό της Αναστάσεως φανερώνει, εκτός των άλλων, και το γεγονός της θεανδρικής προσωπικότητας του Χριστού. Έτσι ο ένας Άγγελος που κάθεται στο μέρος όπου βρισκόταν το κεφάλι του Κυρίου, καταδεικνύει σαφώς τη θεότητα του, ενώ ο άλλος που κάθεται στο σημείο που ήταν τα πόδια του δείχνει σαφώς το γεγονός της ενανθρώπισής του, το ότι δηλαδή αν και Θεός πήρε την προπτωτική ανθρώπινη φύση για να μας σώσει.

Κατά τον Μέγα Αθανάσιο, η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί και την αιτία της ύπαρξης της Εκκλησίας. Οι Μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών χρόνων αλλά και των κατοπινών χρόνων των διωγμών, μαρτύρησαν το μαρτύριο του αίματος, γιατί πίστευαν στην Ανάσταση του Χριστού, αλλά και στη δική τους προσωπική ανάσταση. Λέει γι΄ αυτό στο έργο του «Περί ενσάρκου επιφανείας του Λόγου»: «Απ’ τον καιρό λοιπόν που αναστήθηκε ο Χριστός έπαψε πια ο θάνατος να είναι φοβερός. Όσοι δε στ’ αλήθεια πιστεύουν στον αναστημένο Χριστό αντιμετωπίζουν το θάνατο ως και να μην υπάρχει και προτιμούν να πεθάνουν παρά να αρνηθούν την πίστη τους σε Αυτόν».

Το ίδιο ισχύει και για εκείνους που βιώνουν καθημερινά το μαρτύριο της συνειδήσεως για την αγάπη του Χριστού, δηλαδή για εκείνους που αγωνίζονται ενάντια στα πάθη τους. Λέει γι΄ αυτό ο Μεγάλος Σέρβος θεολόγος Πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς: «Η ζωή αυτή είναι ένα σχολείο, στο οποίο μαθαίνουμε να αγωνιζόμαστε κατά του θανάτου. Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος νικά τα πάθη του, τόσο περισσότερο νικά το θάνατο και πλησιάζει την αθανασία». Γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο και κατά τον μεγάλο αυτό Πατέρα της Εκκλησίας μας, το γεγονός της Ανάστασης αποτελεί την πεμπτουσία της ορθόδοξης πίστης. Γι΄ αυτό όπως λέει και ο ίδιος χαρακτηριστικά: «Τα τέσσερα ευαγγέλια συνοψίζονται σε τέσσερις μόνο λέξεις: Χριστός Ανέστη, Αληθώς Ανέστη».

*Ο Σάββας Αλεξάνδρου είναι Θεολόγος, Βοηθός Διευθυντής, Α΄Συνεργάτης Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού.

«Φιλελεύθερος» - 3/04/2010

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com