Η Σύνοδος της εκτροπής.

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

Ο αρχιγραμματέας, το αλλοιωμένο Καταστατικό και η απόπειρα αρπαγής της Μητρόπολης Πάφου

Η τελευταία συνεδρία της Ιεράς Συνόδου δεν αποτέλεσε απλώς μια ακόμη διοικητική πράξη. Αποτέλεσε κορυφαία στιγμή εκκλησιαστικής εκτροπής, όπου η κανονικότητα, η τάξη και το εκκλησιαστικό φρόνημα θυσιάστηκαν ωμά στο βωμό προσωπικών φιλοδοξιών και σκοτεινών σχεδιασμών. Και αν κάποιος αναζητά το σύμβολο αυτής της εκτροπής, δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά: ήταν χαραγμένο στο πρόσωπο του αρχιγραμματέα.

Η χαρά του, τη στιγμή που ανακοίνωνε την απόφαση για την τροποποίηση του Καταστατικού, ήταν απερίγραπτη. Όχι χαρά διακονίας. Όχι χαρά ευθύνης. Χαρά εξυπηρέτησης προσωπικού συμφέροντος. Χαρά ανθρώπου που γνώριζε ότι εκείνη τη στιγμή άνοιγε διάπλατα ο δρόμος για να «βολευτεί» ο ίδιος και να προωθηθεί σε μια Μητρόπολη που ούτε τον θέλει, ούτε τον αναγνωρίζει, ούτε τον αφορά.

Με βάση το ισχύον Καταστατικό, ο αρχιγραμματέας δεν μπορεί να είναι υποψήφιος επίσκοπος. Δεν έχει συμπληρώσει τα απαιτούμενα χρόνια κληρικής διακονίας. Αυτό δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Είναι γραμμένο. Είναι σαφές. Είναι δεσμευτικό. Και αντί να γίνει σεβαστό, αλλάζει το Καταστατικό. Όχι για το καλό της Εκκλησίας, αλλά για να εξυπηρετηθεί ένα πρόσωπο.

……………………………..

Τι ακριβώς πανηγύριζε;

Ότι με μια υπογραφή και μια συνοδική μεθόδευση θα γίνει παρανόμως και αντικανονικώς μοιχεπιβάτης στη Μητρόπολη Πάφου;

Ότι θα επιβληθεί σε έναν λαό που δεν τον θέλει;

Ότι θα καθίσει σε θρόνο που δεν του ανήκει;

…………………………………….

Ξένος προς την Πάφο, ξένος προς το φρόνημα

Ο αρχιγραμματέας δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη Μητρόπολη Πάφου. Δεν γεννήθηκε εκεί. Δεν διακόνησε εκεί. Δεν πόνεσε εκεί. Δεν τον συνδέει τίποτα με τον λαό της. Και όμως, επιδιώκει να καθίσει ως ποιμενάρχης σε μια Εκκλησία που έχει κανονικό Μητροπολίτη, τον Μητροπολίτης Πάφου Τυχικό, τον οποίο ο λαός αναγνωρίζει, στηρίζει και τιμά.

Πρόκειται για άνθρωπο σπουδασμένο σε δυτικά πανεπιστήμια, φορέα δυτικής κουλτούρας και ήθους, ξένων προς την Ορθόδοξη Παράδοση της Πάφου. Χειροτονημένος από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Φανάρι. Γνωστός ο αρχιγραμματέας για τα φιλοπαπικά και φιλοοικουμενιστικά του φρονήματα, φέρει συγκεκριμένο εκκλησιολογικό προσανατολισμό, τον οποίο ο λαός της Πάφου ούτε ζήτησε, ούτε αποδέχεται.

Και εδώ γεννάται το αμείλικτο ερώτημα:

Πρέπει να είσαι ανόητος ή απλώς αδίστακτος για να ζητάς να πας σε μια Μητρόπολη που δεν σε θέλει;

………………………………………..

Ο Τυχικός: λαοπρόβλητος και θεοπρόβλητος

Ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός δεν επιβλήθηκε. Δεν «τακτοποιήθηκε». Δεν προωθήθηκε με παρασκηνιακές συμφωνίες. Αναδείχθηκε από τον λαό και από τον Θεό. Υπηρέτησε ως αρχιμανδρίτης, ως πρωτοσύγκελος και στη συνέχεια ως Μητροπολίτης, με έργο τεράστιο, ορατό και αναγνωρισμένο.

Η Πάφος τον γνωρίζει. Τον έζησε. Τον εμπιστεύεται.

Και γι’ αυτό ακριβώς ενοχλεί.

Η τελευταία Σύνοδος δεν στράφηκε εναντίον του Τυχικού επειδή έσφαλε δογματικά ή κανονικά. Στράφηκε εναντίον του επειδή δεν είναι χειραγωγήσιμος, επειδή δεν εντάσσεται στα σχέδια εκλατίνισης και αλλοίωσης του φρονήματος, επειδή δεν αποδέχεται να γίνει η Πάφος πεδίο πειραματισμών.

………………………………………….

Γιατί θέλουν την Πάφο;

Για ποιο λόγο λοιπόν αυτή η μανία;

Για τα χρήματα;

Για τη δόξα και τον θρόνο;

Γιατί δεν αντέχουν τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο «στο κεφάλι τους» στην Αρχιεπισκοπή;

Ή μήπως για να υλοποιηθούν σχέδια να φέρουν τον Πάπα στην Πάφο, να προσκυνούνται κάρες και σύμβολα ξένα προς την Ορθοδοξία και να εκλατινιστεί μια από τις πιο παραδοσιακές Μητροπόλεις της Κύπρου;

Η αλλαγή του Καταστατικού δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι όπλο επιβολής. Ο επόμενος που θα επιχειρήσουν να τοποθετήσουν δεν θα είναι εκλεγμένος από τον λαό. Δεν θα είναι καν επιλογή της Συνόδου με ελεύθερη βούληση. Θα είναι επιβεβλημένος: με εξαγορά, με φίμωση, με εκβιασμό ή με την απλή αδυναμία των αρχιερέων να αντιδράσουν.

………………………………………….

Μια Εκκλησία χωρίς λαό δεν είναι Εκκλησία

Η τελευταία Σύνοδος έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

Ο λαός δεν μετρά.

Η κανονικότητα είναι εμπόδιο.

Το Καταστατικό είναι λάστιχο.

Αν αυτό παγιωθεί, τότε αύριο κάθε Μητρόπολη μπορεί να γίνει λεία. Κάθε κανονικός ποιμενάρχης μπορεί να τεθεί στο περιθώριο. Και κάθε Σύνοδος μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό επιβολής προσωπικών σχεδίων.

Η Μητρόπολη Πάφου δεν είναι λάφυρο.

Ο Τυχικός δεν είναι εμπόδιο.

Και ο λαός δεν είναι διακοσμητικός.

Όσο κι αν χαμογελά ο αρχιγραμματέας, η Ιστορία δεν ξεγελιέται με τέτοιες πράξεις. Και η Εκκλησία πληρώνει ακριβά κάθε φορά που προδίδει την ίδια της την κανονικότητα .

Ο Λαός της Πάφου