Δεν είσαι Θεός… είσαι Δέσποτας!

Δεν είσαι Θεός… είσαι Δέσποτας!

 Παναγιώτης Πεντζουρίδης

– Μια ψηφιακή αφίσα απεικονίζει τον Μητροπολίτη Πολυανής και Κιλκισίου με τη στάση του Παντοκράτορα, αιωρούμενο κολοσσιαίο πάνω από την πόλη του Κιλκίς, μετατρέποντας το ποίμνιο σε σκηνικό και τη πόλη σε υποπόδιο.

– Το μάρκετινγκ της εικόνας χρησιμοποιεί γενικόλογες λέξεις-σημαίες («Ιστορία, Παράδοση, Πίστη») που δανείζονται εξίσου εύκολα τουριστικές καμπάνιες και προεκλογικές δυνάμεις.

– Ο τίτλος «Δέσποτα» δεν σημαίνει αφέντης αλλά ποιμένα με το ραβδί, ενώ η αρετή του επισκόπου είναι η ταπείνωση και όχι το μεγαλείο, καθώς ο καλός ποιμένας περπατά δίπλα στο κοπάδι και δεν πλανάται πάνω του.

– Η αυτοπροβολή σε θεϊκή στάση εκφράζει μια κατάληψη του ρόλου που απαιτεί ευθύνη δίπλα στην κοινότητα και όχι εικονογραφική υπέρβαση.

Υπάρχει μια στάση που η Εκκλησία την κράτησε, αιώνες τώρα, για Έναν και μόνο: τα υψωμένα χέρια που ευλογούν τον κόσμο από ψηλά. Είναι η στάση του Παντοκράτορα στους τρούλους, της Πλατυτέρας στις κόγχες. Δεν είναι στάση ανθρώπου — είναι στάση θείου. Και να που σήμερα τη βρίσκουμε σε μια ψηφιακή αφίσα, με τον Μητροπολίτη Πολυανής και Κιλκισίου να αιωρείται κολοσσιαίος πάνω από το Κιλκίς, μέσα σε ηλιοβασίλεμα παραγγελίας.

Κάποιος κάθισε, άνοιξε το Photoshop και αποφάσισε ότι ο ποιμένας χωράει να γίνει εικόνισμα του εαυτού του. Η πόλη — σπίτια, δρόμοι, το ανοιχτό θέατρο — συρρικνώθηκε σε υποπόδιο. Το ποίμνιο έγινε σκηνικό. Και από πάνω, το μάρκετινγκ: «Ιστορία, Παράδοση, Πίστη», τρεις λέξεις-σημαία που τις δανείζονται εξίσου εύκολα τα τουριστικά σποτ και οι προεκλογικές καμπάνιες.

Εδώ ακριβώς γεννιέται η ερώτηση. Ο τίτλος «Δέσποτα» που του απευθύνει το εκκλησίασμα δεν σημαίνει αφέντης· σημαίνει αυτόν που κρατάει το ραβδί του βοσκού, όχι το σκήπτρο του κυρίαρχου. Η αρετή του επισκόπου λέγεται ταπείνωση — κι ένας πιστός το ξέρει καλύτερα από τον καθένα: ο καλός ποιμένας περπατά μέσα στο κοπάδι, δεν πλανάται πάνω του σαν θεότητα.

Κανείς δεν αμφισβητεί το αξίωμα ούτε το έργο. Αυτό που ξενίζει είναι η αισθητική του μεγαλείου — η μετατόπιση από τον ταπεινό λειτουργό στον εικονιζόμενο ηγεμόνα. Γιατί η εικόνα δεν είναι αθώα: όποιος αυτοπροβάλλεται σε στάση Θεού, κάτι λέει για το πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο του.

Σεβασμιώτατε, η πόλη δεν χρειάζεται έναν προστάτη που στέκεται από πάνω της. Χρειάζεται έναν ποιμένα που στέκεται δίπλα της. Δεν είσαι Θεός. Είσαι Δέσποτας. Κι αυτό, αν το πάρει κανείς στα σοβαρά, είναι αρκετά μεγάλη ευθύνη ώστε να μη χρειάζεται φωτομοντάζ.

Π.Β.Π.

thracenews.gr 01-06-2026