Με τον Τυχικό

Με τον Τυχικό

Στυλιανός Καβάζης

Η σημερινή εικόνα της αποχώρησης του Μητροπολίτη Τυχικού μετά την οριστική απόφαση έκπτωσης του από την Ιερά σύνοδο της Κύπρου μένει χαραγμένη ως σιωπηλή και βαριά στιγμή. Με τις αποσκευές του έξω από το διαμέρισμα, καθισμένος, σκεπτικός, συγκινημένος μπροστά από τον χώρο που τα τελευταία χρόνια υπήρξε σημείο της διακονίας και της καθημερινής του ζωής, η εικόνα αυτή δεν μιλά απλώς για μια μετακίνηση ή μια διοικητική πράξη. Μιλά έστω και άηχα για το βάρος της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, εκεί όπου οι αποφάσεις συναντούν πρόσωπα, και τα γεγονότα αφήνουν πίσω τους συναισθηματικό ίχνος που δεν αποτυπώνεται σε έγγραφα.

Σε τέτοιες στιγμές, η ιστορία της Εκκλησίας γίνεται μνήμη και καθρέφτης. Διότι η Εκκλησία δεν πορεύτηκε ποτέ χωρίς εντάσεις, χωρίς διαφωνίες, χωρίς πρόσωπα που ένιωσαν ότι δοκιμάζονται μέσα στο ίδιο της το σώμα. Και όμως, μέσα σε αυτή τη διαρκή πάλη, αναδεικνύεται κάτι βαθύτερο ότι η αγιότητα δεν γεννιέται μέσα στην άνεση της αποδοχής, αλλά συχνά μέσα στη φωτιά της δοκιμασίας.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου εκκλησιαστικές μορφές παρεξηγήθηκαν, αμφισβητήθηκαν ή βρέθηκαν στο κέντρο συγκρούσεων της εποχής τους. Ο ίδιος ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της νεότερης αγιότητας, έζησε την απόρριψη, τη συκοφαντία και την ταπείνωση. Όμως, η Εκκλησία τον αναγνώρισε τελικά ως άγιο, όχι επειδή δεν πέρασε δοκιμασίες, αλλά ακριβώς επειδή μέσα σε αυτές δεν απώλεσε την ειρήνη, την ταπείνωση και την πίστη του Θεού.

Η μνήμη τέτοιων μορφών δεν δίνεται για να γίνουν εύκολες αναλογίες με το παρόν, αλλά για να θυμίζουν ότι η εκκλησιαστική πορεία είναι πάντοτε μυστήριο βαθύ, όπου η αλήθεια δεν εξαντλείται σε άμεσες κρίσεις, ούτε η ιστορία γράφεται στην ένταση της στιγμής.

Γι’ αυτό και μπροστά σε κάθε δύσκολη εικόνα, η πρώτη στάση δεν μπορεί παρά να είναι η προσευχή. Όχι ως αποφυγή της αλήθειας, αλλά ως αναγνώριση ότι η κρίση των προσώπων ανήκει τελικά στον Θεό, ενώ στους ανθρώπους ανήκει η προσπάθεια να διαφυλάξουν την ειρήνη, να μην σκληρύνουν την καρδιά και να μην χάσουν την ικανότητα της διάκρισης.

«Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. 5:9).

Και ίσως εκεί, μέσα στη σιωπή μιας αποχώρησης και στο μυστήριο μιας εκκλησιαστικής δοκιμασίας, να αναδύεται ξανά η ίδια πρόσκληση που επαναλαμβάνεται σε κάθε εποχή να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε το τέλος από τη μέση της διαδρομής, αλλά να αφήνουμε χώρο στον χρόνο, στην αλήθεια και πάνω απ’ όλα στη χάρη του Θεού, που συχνά αποκαλύπτει όσα η στιγμή δεν μπορεί να δει.

facebook