Ἄς
ξεκαθαρίσωμε τὴν θέση μας
Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος
Ἡ ἐπὶ τοῦ Ὅρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου (Ματθ. κεφ. ε’- ζ’) ἀποτελεῖ
ἕνα ἐξαίρετο δεῖγμα ὄχι μόνον ὀρθοδόξου θεολογίας ἀλλὰ καὶ ὀρθοδόξου
παιδαγωγίας, μάλιστα δὲ καὶ κοινωνιολογίας. Περιέχει τὶς θεμελιώδεις ἀρχὲς τῆς
διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀποτελοῦν συγχρόνως καὶ τὶς βάσεις τῆς ὀρθοδόξου
ζωῆς καὶ πολιτείας, ποὺ ὁ Ἴδιος ἑδραίωσε στὴν γῆ. Μεταξὺ ἄλλων ὁ Κύριος μιλάει
γιὰ τὴν τελεία ἀγάπη καὶ τὴν ἀληθινὴ ἐλεημοσύνη, ὑποδεικνύει τὸν ὀρθὸ τρόπο
προσευχῆς, «τὸ Πάτερ ἡμῶν», ἀναφέρει τὸν «χρυσὸ κανόνα», ποὺ διέπει τὶς σχέσεις
μας μὲ τὸν συνάνθρωπο, καὶ τονίζει τὴν σημασία τῶν ἔργων γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
Μία ἀπὸ τὶς προσφιλεῖς μεταφορὲς ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ
Κύριος, γιὰ νὰ γίνῃ περισσότερο παραστατικός, εἶναι ἐκείνη τοῦ φωτός. Στὴν ἀρχὴ
τῆς ὁμιλίας Του ἀναφέρει ὅτι, ὅπως Ἐκεῖνος εἶναι «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ίωάν. η’
12), ἔτσι καὶ ὅσοι Τὸν ἀκολουθοῦν γίνονται καὶ ἐκεῖνοι «φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ.
ε’ 14), ὥστε μὲ τὴν πίστη, τὴν συνέπεια καὶ τὰ ἀγαθά των ἔργα νὰ προσελκύουν καὶ
ἄλλους πρὸς τὸ φῶς (ὅ.π. 16).
«Ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῆ σκοτίᾳ ἀλλ’ ἕξει
τὸ φῶς τῆς ζωῆς», λέει σὲ ἄλλο σημεῖο (Ἰωάν., η’ 13). Ἡ ἀντίθεση ἀνάμεσα στὸ «φῶς»
καὶ στὸ «σκότος» δὲν ἐπιλέγεται τυχαῖα ἀπὸ τὸν Κύριο, ἀλλὰ ὑποδηλώνει τὴν ἀντιφατικὴ
στάση τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ εἶναι πλασμένος νὰ πορεύεται πρὸς τὰ ἄνω, πρὸς
τὸ Φῶς, ἐν τούτοις, μὲ τὶς ἄστοχες ἐπιλογές του, κατήντησε νὰ βυθίζεται στὸ
σκοτάδι. Εἶναι, πράγματι, ὀδυνηρὸ οἱ ἄνθρωποι «νὰ ἀγαποῦν τὸ σκότος μᾶλλον ἤ τὸ
φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰωάν. γ’ 19), νὰ προτιμοῦν τὴν ἀσέβεια, τὴν ἀνήθικη ζωή, τὸ μῖσος
καὶ τὴν ἀλληλοεκμετάλλευση, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν καταστροφή, ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη στὸν
Θεό, τὴν ἀγάπη, τὴν τιμιότητα καὶ τὴν εἰρηνικὴ ζωή.