
Ἠ Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ
Φαρισαίου εἶναι σημαδιακὴ μέρα γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔτος, καθὼς προσδιορίζει
ἀκριβῶς τὴν ἔναρξη μιᾶς μεγάλης καὶ κατ᾿ ἐξοχὴν πλούσιας σὲ εὐκαιρίες καὶ
ἀφορμὲς μετανοίας περιόδου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Τριωδίου. Δέκα ἑβδομάδες. Οἱ
πρῶτες τρεῖς, τὸ προκαταρκτικὸ Τριώδιο, καὶ οἱ ἑπόμενες ἑπτὰ ἡ Μεγάλη
Τεσσαρακοστή. Στὴν κορυφὴ αὐτῆς τῆς ἀναβάσεως βρίσκεται ἡ μεγάλη γιορτὴ ποὺ
ὅλοι μας ἤδη ἀπὸ τώρα κάπως ὀσφραινόμεθα καὶ ποὺ στὸ βάθος τῆς ψυχῆς μας ἀνὰ
πᾶσα στιγμὴ αὐτὴν προσδοκοῦμε, ἡ γιορτὴ τοῦ Πάσχα, τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.
Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου ὀνομάζεται
«πύλη τῆς μετανοίας», πόρτα ἀπὸ τὴν ὁποία κανεὶς περνάει καὶ εἰσέρχεται στὸ
μυστήριο τῆς μετανοίας, τὸ ὁποῖο εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀγάπης Του καὶ
τοῦ ἐλέους Του, καὶ τὸ μυστήριο τοῦ ἀνθρώπου, τῆς πτώσεως καὶ τῆς ἀναστάσεώς
του. Μᾶς δίνει τὴν ἀλήθεια τοῦ ἀνθρώπου ἡ μετάνοια. Δὲν εἶναι ἕνα μηχανικό,
τεχνικὸ γεγονός, ἀλλὰ εἶναι κάτι βαθὺ καὶ μυστικό.






