ΑΚΤΙΝΕΣ: Οι πιστοί και ο κόσμος

8 Ιουν 2026

Οι πιστοί και ο κόσμος

Οἱ πιστοὶ καὶ ὁ κὸσμος

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Ἀφορμὴ γιὰ νὰ γράψω τὸ κείμενο αὐτὸ ἦταν τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τῶν Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς συνόδου. Ἐκεῖ ὁ Χριστὸς ἀντιπαραθέτει τοὺς πιστοὺς μαθητὲς του μὲ τὸν κόσμο. Σταχυολογῶ σημεῖα τοῦ Εὐαγγελίου : . 1 ᾿Εφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου 2 ᾿Εγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, 3 Καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, . 4 Ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου·

Λοιπὸν ὁ Χριστὸς κατατάσσει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους σὲ δυὸ κατηγορίες, οἱ πιστοὶ ποὺ εἶναι μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὁ κόσμος ποὺ εἶναι μὲ τὸν διάβολο. Πέρα ἀπὸ τὶς δυὸ κατηγορίες ἄλλη δὲν ὑπάρχει. Ἢ θὰ εἶσαι μὲ τὸν Χριστὸ καὶ θὰ εὐφραίνεσαι ἢ θὰ εἶσαι μὲ τὸν διάβολο καὶ θὰ δυστυχεῖς, γιατὶ ὁ κακοῦργος εἶναι ἀνθρωποκτόνος. Μακάριοι ὅσοι κατάλαβαν τὸ νόημα τῆς ζωῆς ἐγκαίρως καὶ προσάρμοσαν τὴ ζωὴ τους στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἐλαφριές, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀπολαμβάνουν αἰώνια δόξα. Οἱ ἄλλοι είναι γιὰ κλάματα, γιὰ πολὺ καὶ συνεχὲς κλάμα, ἀφοῦ συγκατοικοῦν μὲ τοὺς κακούργους δαίμονες –καὶ μόνο νὰ τὸ σκεφτῶ, φρίττω- πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς συνέχει, καὶ βασανιζόμενοι μὲ τὶς τύψεις, ἕνα ἀδυσσωπήτο ἔλεγχο τῆς συνείδησης μας. Καὶ μόνο νὰ σκεφτῶ τὶ χάνουν οἱ ἄμυαλοι ἄνθρωποι, μὲ καταβάλει τρόμος.

Ὁ κόσμος ἔχει ὁρισμένα χαρακτηριστικά.

1. Εἶναι ἀσεβεῖς, καὶ ἂν ἀκόμα κάνουν τοὺς εὐσεβεῖς, ἡ πολιτεία τους τοὺς φανερώνει τὶ ἄνθρωποι εἶναι.

2. Εἰρωνεύονται τοὺς πιστοὺς, ἄν δοῦν νὰ κάνεις τὸν σταυρόν σου στὴ μέση τοῦ δρόμου, κουνοῦν το κεφάλι του λέγοντας νὰ ἔνας καθυστερημένος.

3. Πᾶνε στὴν ἐκκλησία, ὅταν πρόκειται γιὰ μνημόσυνα, γάμο ἣ βαφτίσια, ἴσα ἴσα γιὰ νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν ὑποχρέωση. Τὶς Κυριακὲς τὸ πρωὶ βρίσκουν κάτι νὰ κάνουν, ἐκδρομή, κυνήγι, ἐργασία. Δὲν ξέρουν οἱ δύστυχοι ἄνθρωποι τὶ πλοῦτο χάνουν, ὅταν δὲν πᾶνε στὴν ἐκκλησία τὴν Κυριακή.

4. Βλασφημοῦν, ἀνοίγουν τὸ ἀπύλωτὸ τους στόμα καὶ ἐξακοντίζουν βλασφημίες κατὰ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς τρέφει καὶ τοὺς δίνει πνοὴ καὶ τοὺς συντηρεῖ.

5. Οἰ γυναῖκες δὲν διστάζουν νὰ κάνουν ἔκτρωση, πρᾶγμα ποὺ διαφημίζεται παντοῦ. Μόνο οἱ πιστές γυναῖκες δὲν κάνουν ἐκτρώσεις, βλέπεις τὶς πιστὲς νὰ γεννοῦν πολλὰ παιδιὰ. Ὁ κόσμος δὲν κάνει παρὰ δὺο παιδιὰ καὶ σταματάει. Τὸ ἔχω πεῖ καὶ ἄλλοτε ἔχουμε ἔντεκα γείτονες, ὅλοι ἔχουν κάνει δύο παιδιά. Κόσμος ποὺ δὲν πιστεύει στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλπίζει μὲ τὶς δικὲς τους προσπάθειες νὰ ἀντεπεξέλθουν στὶς βιωτικὲς μέριμνες.

6. Στὸ σπίτι τους δὲν διδάσκουν τὴν προσευχὴ, τὴν ἐξομολόγηση. τὴν συνεχὴ Θεία Κοινωνία ποὺ μᾶς κάνει σύναιμους μὲ τὸν Χριστό. Γενικὰ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ζωὴ στέκονται μὲ ἀδιαφορὶα καὶ ἐχθρικά.

7. Στὰ ἀδιέδοξά τους ἐπιλέγουν τὴν αὐτοκτονία. Τὸ εἴδαμε μὲ δυὸ μαθήτριες τελευταῖα. Μαζὶ ἐπέλεξαν τὸν ἀφανισμὸ τοῦ σώματος καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς τους.

8. Εἶναι κόσμος αὐτοὶ ποὺ ἀσχολοῦνται με μαγεία, ἀστρολογία, καφεμαντεία, τὸ μάτι καὶ ὅλες τὶς κακὲς ἐνασχολήσεις.

9. Θὰ τελειώσω μὲ ἀρχιερεῖς. Εἶναι κόσμος αὐτοὶ ποὺ ἐπιλέγουν τὸν οἰκουμενισμό, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ὁ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος, ὁ Κύπρου Γεώργιος καὶ πλεῖστοι ἄλλοι ποὺ ἔχουν κόψει τὸν ὀμφάλιο λῶρο μὲ τὴν ὀρθοδοξία, τὴν ἀγαπημένη μας μητέρα. Κοντὰ σ’ αὐτοὺς εἶναι κόσμος αὐτοὶ ποὺ ἀδικοῦν, ὅπως τὸν μητροπολίτη Τυχικὸ, ὅπως ἀδίκησαν καὶ ἄλλοτε τὸν πατριάρχη Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο.

Συμπέρασμα : Ὅλες οἱ παραπάνω κατηγορίες χριστιανῶν ἀνθρώπων εἶναι κόσμος καὶ, ἂν δὲν μετανοήσουν, τοὺς περιμένει ἡ κόλαση, ποὺ τὸ ἀπεύχομαι γιὰ ὅλους. Ἀκόμα καὶ οἱ μικρὲς ἐντολὲς ἔχουν ἀξία κατὰ τὸ ἀψευδὲς στόμα τοῦ Χριστοῦ μας ποὺ εἶπε : ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.(Ματθαίος, 5, 18). Γυναῖκες μὲ παντελόνια δὲν γίνονται δεκτές οὔτε στὴν ἐκκλησία οὔτε ὄπου πᾶνε. Κοντὰ παντελόνια, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, μίνι φορέματα, ἔξωμα γιὰ τὶς γυναίκες. Αὐτὸ δείχνει μὲ πόσο ψιλὸ κόσκινο θὰ μᾶς περάσει ὁ Χριστός. Τὸ ποσοστὸ τῶν σωζομένων χριστιανῶν εἶναι πολὺ μικρό, κάτω ἀπὸ 1%. Ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι κόσμος. Ἐλπίζω καὶ ἐγὼ ὁ ταλαίπωρος δοῦλος του Χριστοῦ νὰ τύχω ἔλεος. Τὸν παρακαλῶ νὰ μὲ βάλει στὴν κόλαση ἀλλὰ μαζὶ του, γιὰ νὰ γίνει ἡ κόλαση παράδεισος μὲ τὸ φῶς ποὺ ἐκχύνεται ἀπὸ τὸ πρόσωπὸ του.