ΙΕΡΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ
ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν
Πειραιεί τη 30η Μαρτίου 2026
(Ανασκευή
ιστορικής παραποίησης από παπικό αρθρογράφο)
Αναφέροντας συχνά στις ανακοινώσεις μας ότι ο Παπισμός είναι συνώνυμος με το ψεύδος, την απάτη και την υποκρισία δεν κομίζουμε «Γλαύκα εις Αθήνας», διότι αυτή την οικτρή πραγματικότητα βεβαιώνει περίτρανα η ιστορική πορεία του τους τελευταίους δέκα αιώνες, αφότου απέκοψε την Δυτική Εκκλησία από τον ενιαίο και αδιαίρετο κορμό της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και την μετέβαλε σε έναν εγκόσμιο πολιτικοκοινωνικό οργανισμό, δομημένο στις αρχές του βάρβαρου φεουδαρχικού φραγκισμού.
Είναι γνωστό πως κάθε κοσμική εξουσία
μεταχειρίζεται και εφαρμόζει «πλάγιες» μεθόδους, συχνά απατηλές, για να
διατηρεί την εξουσιαστική της δύναμη. Αυτό κάνει και ο Παπισμός καθ’ όλη την
διάρκεια των χιλίων ετών της φρικώδους παρουσίας του στο προσκήνιο της
ιστορίας. Μια πορεία βαρβαρότητας, αγριότητας, πολέμων, γενοκτονιών, αιμάτων,
βασανιστηρίων, διώξεων, οικονομικών εκμεταλλεύσεων, υποκρισίας, απάτης, ψεύδους
και ηθικής καταβαράθρωσης. Και πάνω απ’ όλα διαστροφή των αποκαλυμμένων
αληθειών της χριστιανικής μας πίστεως, καλυμμένη κάτω από το προσωπείο της «εκκλησίας», στην οποία της προσέδωσε
την κλεμμένη από την Αδιαίρετη Εκκλησία, ονομασία «Καθολική».
Πέραν όλων αυτών ο διαχρονικός Παπισμός
υπήρξε και σφοδρός πολέμιος της Ελληνοορθοδοξίας, διότι ετούτη υπήρξε πιστή
στην βιβλική, συνοδική και αγιοπατερική Παράδοση, στην αυθεντικότητα της
χριστιανικής πίστεως. Κι ακόμα επειδή εκφράζει το ελληνικό ιδεώδες, το οποίο
ίσταται, εδώ και δώδεκα αιώνες, στον αντίποδα του βαρβαρικού φραγκισμού, του
απάνθρωπου φεουδαρχισμού και σε κάθε μορφή απολυταρχίας.
Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας
πήραμε από πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα των εν Ελλάδι παπικών «Καθολική» (αρ.φύλ.373, 2-2-2026), του
παπικού «κληρικού» Μάρκου Φώσκολου,
με τίτλο: «Η Καθολική Εκκλησία στην
Ελλάδα κατά την δεκαετία του ‘50». Σε αυτό ο συντάκτης παραθέτει την
ιστορία της Ουνίας στην Ελλάδα, την «Εξαρχία
των Ελληνορρύθμων», όπως την αποκαλεί. Και τούτο, όπως είναι γνωστό, μετά
την πληθώρα των αποκαλύψεων από ορθοδόξου πλευράς, για τον εγκληματικό και
απατηλό χαρακτήρα της Ουνίας, οι παπικοί αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την
ονομασία, παρά το γεγονός ότι είναι δικός τους όρος.
Στην «ιστορική ανάλυσή» του ο συντάκτης παπικός «κληρικός» φρόντισε όχι μόνο να ωραιοποιήσει την Ουνία, αλλά να την
παρουσιάσει ως δήθεν διωκόμενη από την Ορθόδοξη Εκκλησία και το Ελληνικό
Κράτος!
Έγραψε πως την δεκαετία «του
‘20 και μετά του ‘40», «…η Εξαρχία ζούσε στην Ελλάδα σε κατάσταση
διωγμού. Σε κατάσταση διωγμού, από την Ορθόδοξη Εκκλησία με την ένθερμη
συμπαράσταση κράτους και χωροφύλακα, βρισκόταν την ίδια και όλα τα “καθολικά
σχολεία” της πρωτεύουσας και της επαρχίας. […] Δεν ήταν εύκολη η ζωή και η
δράση της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα, Να είμαστε ξεκάθαροι… Πίσω από τη σημαία του
“προσηλυτισμού” [που είχε ενσωματωθεί μέχρι και στο Σύνταγμα (!) του 1952…] η
Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος προσπαθούσε να κρύβει τον προσηλυτισμό που
ασκούσε η ίδια (π.χ. μέσω των μικτών γάμων…), αλλά και τις αδυναμίες της. Πρώτη
στο στόχαστρο η Εξαρχία των Ελληνορρύθμων, των “Ουνιτών”, από ιστορικός όρος,
κατάντησε ύβρη…»!
Στις ως άνω ανεπέρειστες αιτιάσεις παπικού «κληρικού» ισχύουν οι παροιμίες: «εκεί
που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι»! Καταλογίζουν στην Ορθόδοξη
Εκκλησία μας «διωγμούς» κατά των παπικών και ειδικά κατά των ουνιτών,
όταν η ιστορία του Παπισμού και του πνευματικού του εκτρώματος της Ουνίας, βοά
για το δαιμονικό μίσος τους κατά της «αιρετικής» Ορθοδοξίας μας, για τις
εκατόμβες των διαχρονικών εγκλημάτων
τους και τους ποταμούς αιμάτων που έχυσαν στο όνομα του παπικού «θεού»
και του επί γης «αντιπροσώπου» του του «Πάπα»! Το θράσος και η
υποκρισία του Παπισμού παραμένει αναλλοίωτη εδώ και δέκα αιώνες!
Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα αποδείξουμε
τις ιστορικές ανακρίβειες του παπικού αρθρογράφου, περί των δήθεν «διωγμών».
Κι ακόμα θα παραθέσουμε τα ανείπωτα εγκλήματα των ουνιτών κατά της Ορθοδόξου
Εκκλησίας μας, του Ελληνισμού και γενικά των ορθοδόξων βαλκανικών λαών.
Η κατάληψη του Πατριαρχείου της Δύσης
από τους βαρβάρους και αιμοσταγείς Φράγκους τον 11ο αιώνα, σήμανε
την είσοδο της Ευρώπης στον φρικώδη μεσαίωνα, την πλέον απάνθρωπη και σκοτεινή
εποχή της ιστορίας! Ο Παπισμός υπήρξε ο κύριος αίτιος της επικράτησης του
μεσαιωνικού σκότους και της φρίκης στον ευρωπαϊκό χώρο. Χαρακτηριστικά του η
κτηνώδης φεουδαρχία, η δουλοπαροικία, η ανελευθερία, η απολυταρχία, η
δεισιδαιμονία, ο τρόμος, οι διωγμοί όσων αντιδρούσαν στις θρησκευτικές και
εξουσιαστικές αρχές και άλλες φρικαλεότητες. Οι απίστευτες μορφές θρησκοληψίας
κρατούσαν τις πλατιές λαϊκές μάζες σε πνευματική ομηρία.
Ο Παπισμός
θέλοντας να εξουδετερώσει κάθε μορφή ελεύθερης σκέψης και θρησκευτικής επιλογής
και καταπατώντας τον λόγο του Χριστού: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν»
(Μαρκ.8,34), δημιούργησε την «Ιερή Εξέταση», δια της οποίας βασανίστηκαν
οικτρά και βρήκαν τραγικό θάνατο εκατομμύρια δήθεν «αιρετικοί» στα 700
χρόνια της «λειτουργίας» της. Αυτός ο σατανικός, απάνθρωπος και
εγκληματικός θεσμός αποτελεί και θα αποτελεί εσαεί αποτρόπαιο στίγμα για τον
Χριστιανισμό και «σημαία» στα χέρια των χριστιανομάχων!
Διαπιστώνοντας ότι η Μία και Αδιαίρετη
Εκκλησία του Χριστού δεν υποτάσσονταν στην παπική εξουσία, δημιούργησε την Ουνία,
η οποία χρησιμοποιώντας τον δόλο και την απάτη, εξαπατούσε τα μέλη της
Εκκλησίας και τα έκανε οπαδούς του Παπισμού. Χτίζει ναούς βυζαντινού ρυθμού, με
ορθόδοξο διάκοσμο, ντύνει φραγκοπαπάδες ως ορθοδόξους κληρικούς, τελώντας
ορθόδοξες τελετουργίες, αλλά στην ουσία είναι παπικοί, δεχόμενοι όλες τις
κακοδοξίες του Παπισμού. Σκοπός τους είναι να παραπλανούν τους ορθοδόξους, να
τους αποσπούν από την Ορθόδοξη Εκκλησία και να τους εντάσσουν στο παπικό
στρατόπεδο!
Εδώ να κάμουμε μια σημαντική παρατήρηση.
Οι παπικοί ισχυρίζονται πως η Ουνία δεν είναι δημιούργημα του Παπισμού, αλλά οι
ουνίτες είναι «ορθόδοξοι», οι οποίοι «διαφώνησαν με το σχίσμα του
1054» και «επέλεξαν να έχουν κοινωνία με την εκκλησία της Ρώμης».
Ιδού τι ισχυρίζονται: «Είμαστε Χριστιανοί Καθολικοί που ακολουθούμε το
βυζαντινό λειτουργικό τυπικό, γι’ αυτό ονομαζόμαστε Ελληνόρρυθμοι ή Ενωτικοί.
Είμαστε σε πλήρη κοινωνία με την Αποστολική Έδρα της Ρώμης, διατηρώντας όμως τα
ίδια έθιμα, τις πνευματικές και λειτουργικές παραδόσεις των Αγίων Πατέρων της
Ελληνικής Εκκλησίας»[1].
Αυτό είναι ένα ακόμα παραπλανητικό ψέμα. Η
Ουνία είναι δημιούργημα του Παπισμού, ιδρύθηκε το 1215 στην «σύνοδο» του
Λατερανού, με «βούλα» του «Πάπα» Ιννοκέντιου Δ΄, με σκοπό
την άλωση της Ανατολικής Εκκλησίας. Ο ψευδής ισχυρισμός των παπικών προσκρούει
στο γεγονός ότι οι ουνίτες μόνο στα εξωτερικά στοιχεία παρουσιάζονται ως «ορθόδοξοι»,
ενώ ως προς την πίστη είναι παπικοί και μάλιστα φανατικοί, φανατικότεροι των
απλών παπικών!
Η Ουνία είναι το πλέον εγκληματικό
κομμάτι του Παπισμού. Και βέβαια δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στις ωμότητες
και τα εγκλήματα των ουνιτών στα χρόνια της φρικτής φραγκοκρατίας στην Ορθόδοξη
Ανατολή, διότι είναι γνωστά. Φτάνει να αναφέρουμε τα δύο φοβερά και απάνθρωπα
εγκλήματά τους, την ομαδική πυρπόληση των μοναχών στην Ιερά Μονή Ζωγράφου στο Άγιον Όρος και στην Ιερά Μονή Καντάρας της Κύπρου, διότι δεν ήθελαν να ενταχτούν στην
Ουνία!
Ο σκοπός της Ουνίας φάνηκε καθαρά στην
ψευδοσύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας (13438-1439), στην οποία οι Παπικοί
πρότειναν ως τρόπο ενώσεως των Εκκλησιών την Ουνία, δηλαδή να διατηρήσουν οι
Ορθόδοξοι τα λειτουργικά τυπικά τους και να υποταχτούν στον «Πάπα»! Η
δολιότητα της Ουνίας αποκαλύφτηκε το 1622,
όταν εντάχθηκε επίσημα στην διαβόητη «Sacra
Congregatio de propaganda fidei» (Ιερή Επιτροπή για την Προώθηση της
Πίστης), το φοβερό εκείνο όργανο του Παπισμού, το οποίο χρησιμοποίησε φοβερά
και αθέμιτα μέσα για την διάδοση και επικράτηση του Παπισμού, «ο πρώτος στην
ανθρώπινη ιστορία μηχανισμός ιδεολογικής προπαγάνδας και μεθοδικής “πλύσεως
εγκεφάλου” των μαζών»[2]. Λίγο
νωρίτερα στην εγκληματική «σύνοδο» του Μπρέστ (1595-1596) στην
Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ιδρύονται επίσημα ουνιτικές «εκκλησίες»
στην Ανατολική Ευρώπη και αρχίζουν οι φοβεροί διωγμοί κατά των ορθοδόξων, οι
οποίοι αρνούνταν να ενταχθούν σ’ αυτές, διωγμοί εφάμιλλοι των διωγμών των
πρωτοχριστιανικών χρόνων και οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι σήμερα (κυρίως στην
Ουκρανία).
Αλλά δόλια και διαλυτική υπήρξε η δράση
της Ουνίας στις τουρκοκρατούμενες περιοχές της Ελλάδος και της βαλκανικής.
Διαφωτιστική είναι η ανακοίνωσή μας με τίτλο: «ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ (Η
ολέθρια και διαβρωτική δράση του Παπισμού στην τουρκοκρατούμενη Ορθόδοξη
Ανατολή)»[3].
Φραγκοπαππάδες ιεραπόστολοι, ντυμένοι με ορθόδοξα ράσα και άμφια και
χρησιμοποιώντας δόλια και αθέμιτα μέσα, έκαναν φοβερό προσηλυτισμό, αποσπώντας
χιλιάδες ορθοδόξους από την Εκκλησία και εντάσσοντάς τους στον αιρετικό
Παπισμό. Για προσηλυτιστικούς λόγους έδειχναν προσποιητή ευγένεια, ανοχή,
αγάπη, και συμπόνια. Αλλά όταν έβρισκαν εμπόδια στο διαβρωτικό τους έργο
γινόταν θηρία! Κλασικό παράδειγμα οι φοβερές διώξεις και εν τέλει ο μαρτυρικός θάνατος του
Οικουμενικού Πατριάρχη Κύριλλου Λούκαρι, επειδή ο φωτισμένος εκείνος
ιεράρχης (και νυν άγιος της Εκκλησίας μας) κατανόησε πλήρως την διαβρωτική
δράση των παπικών μισσιοναρίων και κυρίως τις ανείπωτες ίντριγκες των ιησουιτών
και ουνιτών στην Ορθόδοξη Ανατολή. Είχε γράψει τα εξής, σε ελεύθερη απόδοση στα
σύγχρονα ελληνικά: «Όλες τις τέχνες τις πονηρές χρησιμοποιούν οι Ιησουίτες,
για να εξαπλώσουν παντού την εξουσία του Πάπα. …Και πρώτα κατοίκησαν στην Χίο
και εκεί έκαμαν σπουδαστήριο και έσυραν τους μισούς παπάδες και τους
Χριστιανούς στη γνώμη τους και στη θρησκεία
τους και καταφρονούν την τάξη και τα δόγματα μας και κρατούν τα του Πάπα…»[4]. Ακόμη
σημείωσε τα εξής για την διαβρωτική δράση και τις δολιότητες των ιησουιτών, σε
συνεργασία με τους ουνίτες, καυτηριάζοντας με οξύτητα, στον διάλογό του: «Ζηλωτής
και Φιλαλήθης»: «Όταν μας ομιλώσι με γλυκά λόγια, και εκεί κρύπτουσι το
φαρμάκι· όταν μας τιμώσι, τότε μας γελώσι εις τον εαυτόν τως· όταν μας
διδάσκουσι, τότε μας πραγματεύονται, όταν μας χαρίζουν ή χαρτάκια κομποσχοίνια,
τότε μας παγιδεύουσι· όταν κάμνουν κωμωδίες ή άλλα θέατρα και μας προσκαλούν να
πηγαίνωμεν, τότε μας μυκτηρίζουσιν ως αγνώστους και λωλούς και ουτιδανούς. Με
τούτο όλον θεωρώ, άνδρες Έλληνες, πως πολλοί κρατούσι μαζί τως, δεν γνωρίζοντας
ταύτα. Ετούτο είναι εκείνο όπού καίει την καρδίαν, πως έπεσεν εις ημάς τόση
αγνωσία και δεν είμασθεν άξιοι να κρίνωμεν το κακόν οπού μας κυνηγά... Δια
τούτο όταν σας λέγουσι “η εκκλησία της Ρώμης και της Κωνσταντινουπόλεως είναι
μία, και δεν είναι ανά μέσον μας διαφορά”, με κακήν διάθεσιν σας το λέγουν·
διατί αυτοί όλοι, και Γεζουίται και οι λοιποί Φράροι, εις τα βιβλία οπού
γράφουν και εις τες διδαχές οπού κάμνουν ημάς τους Έλληνας μας κράζουν
σχισματικούς και αιρετικούς, αποστάτας, ψεύστας και κάθε άλλο κακόν όνομα, και
πως Εκκλησίαν δεν έχομεν, μόνον συναγωγήν, σαν τους Εβραίους»[5]!
Επ’ αυτού σημείωσε τα εξής ο αοίδιμος
κυρός π. Γεώργιος Μεταλληνός, στο πολύκροτο και αποκαλυπτικό έργο του: «Η
Ουνία στην Ελλάδα»: «Κατά τη διάρκεια της δουλείας (Τουρκοκρατίας,
Ενετοκρατίας) οι ανοργάνωτοι ακόμη Ουνίτες ανέπτυξαν μεγάλη δραστηριότητα στον
ιστορικό ελληνικό χώρο, κινούμενοι τόσο στα όρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας,
όσο και στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Όπως και παραπάνω υπογραμμίσθηκε, οι
απόφοιτοι του Κολλεγίου του Αγ. Αθανασίου ανέπτυξαν έντονη ουνιτική (ενωτική)
δραστηριότητα μεταξύ των ομογλώσσων και ομοεθνών τους. Οι Ιησουΐτες, που
ενίσχυαν την ουνιτική αυτή κίνηση, εμφανίσθηκαν από το 1583 και στην
Κωνσταντινούπολη και με τα μέσα που διέθεταν (χρήμα, εκδόσεις, πολιτική κάλυψη)
έγιναν ο “κακός δαίμονας” της Ρωμαίικης Εθναρχίας, που είχε την ευθύνη για
ολόκληρο το ρωμαίικο μιλλέτι, τους Ρωμηούς-Ορθοδόξους-των Βαλκανίων και της
Μικρασίας. Οι κατά καιρούς ενέργειες των εκκλησιαστικών Ηγετών και μάλιστα
Πατριαρχών, κατά της δράσεως της Ουνίας, είναι άμεση επιβεβαίωση της φθοροποιού
παρουσίας της στην “καθ᾽ ημάς Ανατολήν”. Ακριβώς η δράση του Παπισμού στην
Ανατολή μέσω της Ουνίας ήταν η αφορμή συγκλήσεως της Πανορθοδόξου Συνόδου του
1722 στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία έλαβαν μέρος οι Πατριάρχες
Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Γ΄, Αντιοχείας Αθανάσιος Γ΄ και Ιεροσολύμων
Χρύσανθος. Η Σύνοδος σε σχετική Εγκύκλιό της προς το ορθόδοξο πλήρωμα
κατεδίκασε την Ουνία και επεσήμανε τους κινδύνους που περιέκλειε η δράση της
στην Ανατολή»[6].
Είναι ακόμη γνωστό πως οι εν Ελλάδι
παπικοί αρνήθηκαν πεισματικά να λάβουν μέρος στην Ελληνική Επανάσταση και το χειρότερο: είχαν συνταχθεί με την πλευρά
των Τούρκων, συνέχιζαν να πληρώνουν τους φόρους τους σ’ αυτούς, σαμποτάριζαν
τον Ιερό Αγώνα των Ελλήνων και έδιναν άδεια στα τουρκικά πολεμικά πλοία να
λιμενίζονται στα λιμάνια των Κυκλάδων, καθότι οι παπικοί είχαν την προστασία
της Γαλλίας!
Αλλά και μετά την απελευθέρωση η δράση των
παπικών και των ουνιτών υπήρξε εχθρική κατά των Ελλήνων και άκρως διαβρωτική
για την Ορθοδοξία. Ο μακαριστός κυρός π. Γεώργιος Μεταλληνός αποκάλυψε πως οι
δόλιες ενέργειες των ουνιτών ανάγκασαν τον
Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο
ΣΤ΄ (1835-1871) το 1838, να εκδώσει πατριαρχική Εγκύκλιο, φανερώνοντας και
στηλιτεύοντας τον συνεχιζόμενο ουνιτικό
κίνδυνο, χαρακτηρίζοντάς τους ουνίτες ως «προβατόσχημους λύκους, δολίους και
απατεώνας»[7]!
Με την στήριξη των δυτικών άρχισαν να
δραστηριοποιούνται στο νεοελληνικό κράτος, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν εχθρικοί
για την απελευθέρωσή του από την τουρκική δουλεία. Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο
(1853 - 1856), που επηρέασε την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη, άρχισε η
διαλυτική δράση των ουνιτών στη Βουλγαρία, επαρχία της Ρωμαίικης Εθναρχίας, μια
κίνηση που παράλληλα με άλλους παράγοντες (πανσλαβισμός) οδήγησε στον Βουλγαρικό σχίσμα του 1870 και της Βουλγαρική Εξαρχία (1872).
Εκκλησιαστικοί παράγοντες συντάσσονται με τους εθνικιστές και ξεσπούν ένα
φοβερό κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας στη Μακεδονία στην οποία
πρωτοστατούσαν και οι Βούλγαροι ουνίτες. Το 1887 καταστράφηκε η
ορθόδοξη Μονή της Παναγίας της
Κρουσσιώτισσας της περιοχής του Κιλκίς από Ουνίτες και Βούλγαρους
Εξαρχικούς. Η διαλυτική και συνωμοτική δράση τους οδήγησε το 1887 το Οικουμενικό Πατριαρχείο να
στηλιτεύσει την παράνομη δράση των ουνιτών σε Εγκύκλιό του[8].
Στα 1897 αρχίζει η δράση στην Ανατολή των
διαβόητων Γάλλων Ασσομπσιονιστών μοναχών, απεσταλμένων του Πάπα Λέοντος
ΙΓ΄ (1878-1903). Όπως σημείωσε ο μακαριστός κυρός π. Γεώργιος Μεταλληνός, «Οι
Ασσομπσιονιστές ανέλαβαν την υποστήριξη των Ουνιτών της Βουλγαρίας και
προπαγάνδιζαν την Ουνία στην Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη. Με εντολή του πάπα
Βενέδικτου ΙΓ΄ Λατίνοι Κληρικοί λειτουργούσαν με ορθόδοξα άμφια σε ναούς των
παπικών σχολείων της Κωνσταντινουπόλεως για προπαγανδιστικούς, φυσικά, λόγους.
Έτσι, αναγκάστηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ να εκδώσει (24.3.1907)
νέα εγκύκλιο κατά των Ουνιτών και της Παπικής προπαγάνδας»[9].
Οι ουνίτες
στη Μακεδονία αγνόησαν την πατριαρχική εγκύκλιο και συνέχισαν ακάθεκτοι την
διαβρωτική τους δράση. «Με την καθοδήγηση και υποστήριξη των
Ασσομπσιονιστών, που κυκλοφορούσαν με ορθόδοξη περιβολή, εμφανίσθηκαν οι πρώτοι
Έλληνες Ουνίτες στα 1907, οργανωμένοι σε συγκεκριμένη κοινότητα»[10]. Οι
πρώτες ουνικές κοινότητες – ενορίες ιδρύθηκαν στην Βόρειο Ελλάδα, η οποία ήταν
ακόμη υπό τουρκική κατοχή. Δημιουργήθηκαν μικρές ουνιτικές κοινότητες και
σχολεία, κυρίως στη δυτική και κεντρική Μακεδονία.
Καταλυτική υπήρξε η δράση τους και κατά
τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913), η οποία «χαρακτηρίζεται από
την Ορθόδοξη εκκλησιαστική γραμματεία ως δόλια και εγκληματική, με στόχο τον
προσεταιρισμό Ορθοδόξων πληθυσμών μέσω της υποταγής στον Πάπα, διατηρώντας όμως
τα ορθόδοξα τυπικά».
Η Ουνία στη Μακεδονία λειτούργησε
περισσότερο ως εργαλείο επιρροής και προσηλυτισμού σε μια περίοδο έντονου
εθνικού ανταγωνισμού, παρά ως ανεξάρτητος παράγοντας στους Βαλκανικούς
Πολέμους. Στο πλαίσιο της περιόδου εκείνης, η δράση τους θεωρήθηκε «αντεθνική» από ελληνικής πλευράς,
καθότι: Α) Προώθηση ξένων συμφερόντων: Η Ουνία λειτούργησε ως εργαλείο της
καθολικής προπαγάνδας, κυρίως υπό την επιρροή της Αυστροουγγαρίας, η οποία είχε
στόχο την εξασθένιση της Ορθοδοξίας και την αναχαίτιση της ελληνικής επιρροής
στα Βαλκάνια. Β) Αποσταθεροποίηση: Κατά την εύθραυστη περίοδο των Βαλκανικών
Πολέμων, η δράση των ουνιτών σε περιοχές όπως η Μακεδονία και η Αλβανία (π.χ.
Κορυτσά) δημιουργούσε εσωτερικά προβλήματα, διασπώντας την ενότητα του
ελληνικού/ορθόδοξου πληθυσμού. Γ) Συνεργασία με ανθελληνικά κέντρα: Η ουνιτική
προπαγάνδα, συχνά σε συνδυασμό με βουλγαρικές ή ρουμανικές βλέψεις, επιχειρούσε
να αλλοιώσει την εθνική συνείδηση των πληθυσμών. Η δράση αυτή αντιμετωπίστηκε
ως προσπάθεια αλλοίωσης της ελληνορθόδοξης ταυτότητας σε μια κρίσιμη ιστορική
καμπή, όπου η Ελλάδα επιδίωκε την εδαφική της επέκταση και την ενσωμάτωση των
πληθυσμών αυτών. Η δράση τους είχε θρησκευτικό αλλά και πολιτικό χαρακτήρα,
καθώς συνδεόταν με την προσπάθεια επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων. Ορισμένοι
κάτοικοι προσχωρούσαν προσωρινά στην Ουνία για λόγους προστασίας, εκπαίδευσης ή
πολιτικής σκοπιμότητας.
Η Ουνία εμφανίστηκε ως εναλλακτική
επιλογή για ορισμένους σλαβόφωνους πληθυσμούς, κυρίως με την υποστήριξη
καθολικών δυνάμεων (ιδίως της Αυστροουγγαρίας), σε μια προσπάθεια να
αποσπαστούν από την επιρροή είτε του Πατριαρχείου είτε της Εξαρχίας.
Αλλά και στους μετέπειτα χρόνους η Ουνία
δεν έπαψε να επιδρά καταλυτικά στον ορθόδοξο ελληνικό χώρο. Με την αμέριστη
στήριξη του Βατικανού ιδρύθηκαν ουνιτικές κοινότητες στην Αθήνα και σε άλλες
μεγάλες πόλεις, όπου ασκούσαν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να ασκούν δόλιο
προσηλυτισμό. Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα διαφάνηκε ο κίνδυνος
αυτός και γι’ αυτό η Ιερά Σύνοδος υπό τον Μητροπολίτη
(Αρχιεπίσκοπο) Αθηνών Θεόκλητο Α΄ εξέδωσε Εγκύκλιο το 1903, επισημαίνοντας τον κίνδυνο από την εμφάνιση πρακτόρων της
Ουνίας στον ελλαδικό χώρο.
Το 1925
η Ιερά Σύνοδος επί αρχιεπισκόπου
Χρυσοστόμου Α΄ (Παπαδοπούλου) απέστειλε έγγραφο προς το Υπουργείο
Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, για την αθέμιτη και ύπουλη δράση των
ουνιτών και ζητήθηκε «να κλεισθούν ο ουνιτικός ναός και τα άλλα ουνιτικά
ιδρύματα, διότι διευκόλυναν τη λατινική προπαγάνδα στη Χώρα μας»[11]. Ήταν,
δε, ήδη γνωστή η ανθελληνική στάση της Ρώμης και του Πάπα στη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως και
προηγουμένως στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τέλος και το Ελληνικό Κράτος
διείδε τον κίνδυνο από την Ουνία και προσπάθησε να περιορίσει τη δράση της. «Το πρόβλημα των Ουνιτών εισήλθε και στην
Ελληνική Βουλή (1929), χωρίς όμως να δοθεί λύση. Οι συνεχείς διαμαρτυρίες του
Ελληνικού Κλήρου οδήγησαν σε δύο δικαστικές αποφάσεις. Πρόκειται για βουλεύματα
του Εφετείου Αθηνών (1930) και του Αρείου Πάγου (1931), που επέβαλλαν στους
Ουνίτες την απαγόρευση να φορούν το εξωτερικόν ένδυμα των ορθοδόξων κληρικών
της Χώρας, για να αποφεύγεται η επιδιωκομένη από τους Ουνίτες σύγχυσή τους με
τον ορθόδοξο Κλήρο. Ουδέποτε όμως οι Ουνίτες σεβάστηκαν με συνέπεια αυτή την
απόφαση. Αντίθετα ο Ουνιτισμός απλώθηκε και στους Έλληνες και λοιπούς
Ορθοδόξους του εξωτερικού (Ευρώπης, Αμερικής) επηρεάζοντας και από το χώρο της
διασποράς την ενδοελληνική πραγματικότητα υπέρ του Παπισμού και των σχεδίων του»[12].
Ο μεγάλος εκκλησιαστικός
ιστορικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χρυσόστομος
Παπαδόπουλος μας ξεσκέπασε την Ουνία, γράφοντας στο έργο του: «Ουνία είναι η απατηλή, προς παραπλάνησιν
των απλουστέρων, ένωσις, καθ’ ήν ο ενούμενος μετά της Λατινικής Εκκλησίας
αποδέχεται μεν το πρωτείον του πάπα και άπασαν την διδασκαλίαν της Λατινικής
Εκκλησίας, διατηρεί όμως την ιδίαν λειτουργικήντάξιν και τινα ίδια ήθη και
έθιμα κατά το ιησουϊτικό δόγμα ‘unitedanslafoi, varietedanslesrites’ (ενότης εις την πίστιν, ποικιλία
εις τα λειτουργικά τυπικά), προς βαθμιαίαν και ουχί απότομον αφομοίωσιν προς
την Λατινικήν Εκκλησίαν των ενουμένων»[13].
Το αληθινό της πρόσωπό της
η Ουνία το έδειξε στην ορθόδοξη Σερβία
κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία, με εντολή του Βατικανού
και δια των Φασιστών Κροατών Ουστάσι,
σφαγίασαν περισσότερους από 880.000
Ορθοδόξους Σέρβους, επειδή αρνήθηκαν να γίνουν ουνίτες και στρατολόγησαν στην
Ουνία πολλές χιλιάδες άλλους. Και όλα αυτά, υπό την καθοδήγηση του διαβόητου
παπικού «αρχιεπισκόπου» του
Ζάγκρεμπ, Α. Στέπινατς και νυν «αγίου» της παπικής «εκκλησίας»! Φρικιαστικό είναι το εξής περιστατικό: «Τό αἱματοκύλισμα τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν τῶν
Βαλκανίων στήν πρώην ἑνωμένη Σερβία ἀποδεικνύει
τήν ἔνοχη συμμετοχή τῶν παπῶν τῆς Ρώμης στά πολεμικά αὐτά γεγονότα. Μέ ἐντολή
τοῦ στρατιωτικοῦ ἀρχιερέως Στέπινατς, ἀρχιεπισκόπου τοῦ Ζάγκρεμπ τόν ὁποῖον ὁ
πάπας Βοϊτίλα ἀνεκήρυξε «ἅγιο», ὡδηγήθηκαν στό μαρτύριο τεσσερεις ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι,
220 κληρικοί καί 800.000 χιλιάδες Σέρβοι, διότι δέν δέχθηκαν νά ἀρνηθοῦν τήν
πίστι τους στόν Χριστό. Μέ ἐντολή ἐπίσης τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου στρατιῶτες τοῦ
στρατιωτικοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Κροατίας Ἄντε Πάβελιτς ἔβγαλαν τά μάτια αὐτῶν τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων μαρτύρων τῆς Ὀρθοδόξου
Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Κατόπιν τά προσέφεραν, συνολικά 18 κιλά μάτια! μέσα σ᾿ ἕνα
καλάθι σάν δῶρο στόν πάπα. Στήν ἀρχή ἐκεῖνος τά θεώρησε γιά θαλασσινά στρείδια.
Ὅταν τοῦ ἀνεκοίνωσαν τό περιεχόμενο, δοξολόγησε τόν Θεό καί εὐλόγησε τόν
διοικητή Πάβελιτς. Ἐπίσης δέν εἶναι μικρότερο τό ἁμάρτημα τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας
τῆς Κροατίας, ἡ ὁποία μέ τίς εὐλογίες τοῦ Βατικανοῦ καί μέ ἐπί κεφαλῆς τόν «ἀρχιεπίσκοπο
τῆς Γενοκτονίας», Στέπινατς ὑπεχρέωσαν νά προσέλθουν στόν ρωμαιοκαθολικισμό
250.000 Σέρβοι τῆς Κροατίας»[14]!
Ακόμα και στις μέρες μας η Ουνία
συνεχίζει το διαβρωτικό της έργο, σε βάρος της Ορθοδοξίας και προς όφελος του
Βατικανού. Ουνίτες «επίσκοποι»
παρουσιάζονται ως «ορθόδοξοι»,
παραπλανώντας τους ανενημέρωτους. Το ίδιο το Βατικανό, παρά τις έντονες
διαμαρτυρίες, τα διαβήματα και της καταδίκες, ακόμα και στους θεολογικούς
διαλόγους, όχι μόνο δεν διανοείται να καταδικάσει, να καταργήσει, ή έστω να
περιορίσει την δράση της Ουνίας, αλλά την προβάλλει ως «τον μόνο ενδεδειγμένο τρόπο ενώσεως
των εκκλησιών»! Η Β΄
Βατικανή «Σύνοδος» ενέκρινε την Ουνία να είναι «η γέφυρα στις διαχωρισμένες εκκλησίες της ανατολής»[15].
Κατόπιν όλων αυτών νομίζουμε
ότι αποδείχτηκε περίτρανα ο ανιστόρητος ισχυρισμός του παπικού «κληρικού», περί των δήθεν «διωγμών» των ουνιτών. Φάνηκε καθαρά πως,
όχι μόνο διωκόμενοι δεν υπήρξαν οι ουνίτες, αλλά το αντίθετο, οι διαχρονικοί
διώκτες των ορθοδόξων! Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την τακτική της δολιότητας
και της ψευδολογίας για να δικαιολογήσουν την διαβρωτική δράση τους στην
Ορθόδοξη Ανατολή, παρουσιάζοντας τους ουνίτες ως δήθεν «ορθοδόξους», οι οποίοι δεν συμφωνούν με το «σχίσμα» και έχουν «κοινωνία»
με την Ρώμη. Και το χειρότερο: ότι επιτελούν «θεάρεστο» έργο, αφού «εργάζονται
για την ενότητα της εκκλησίας»!
Αλλά, όπως έχουμε τονίσει
επανειλημμένως στις ανακοινώσεις μας, η γενικότερη παπική δολιότητα είναι πια
γνωστή στο ορθόδοξο πλήρωμα, αποστρέφεται τον Παπισμό και ιδιαίτερα την Ουνία
και γι’ αυτό παραμένει στην χώρα μας με ελάχιστους «πιστούς», (όχι όμως και στις ορθόδοξες χώρες της Ανατολική Ευρώπη).
Όμως παρά την έλλειψη πιστών, το Βατικανό «χειροτονεί»
ουνίτες «κληρικούς» και «επισκόπους», σε ανύπαρκτες ουνιτικές
κοινότητες. Η απάντηση είναι ευνόητη, για να ασκούν διαβρωτικό έργο στην
Ορθόδοξη Εκκλησία μας και για να υπενθυμίζουν τον ουνιτικό τρόπο ενώσεώς της με
τον αιρετικό και αμετανόητο Παπισμό!
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και
Παραθρησκειών
[2] Χρήστος
Γιανναράς
[6] https://www.pemptousia.gr/2013/01/i-ounia-stin-ellada/
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος
Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών (+2019)
[7] Όπου
ανωτέρω
[8] Όπου
ανωτέρω
[9] Όπου
ανωτέρω
[10] Όπου
ανωτέρω
[11] https://www.pemptousia.gr/2013/01/i-ounia-stin-ellada/
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος
Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών (+2019)
[12] Όπου
ανωτέρω
[13]
Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Φύσις και χαρακτήρ της Ουνίας,
Αθήναι 1928, σελ. 19.
[14] Μοναχοῦ
Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ ΤΟΥ
ΠΑΠΙΣΜΟΥ (ΚΑΙ ΜΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ) ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2010
σελ.8-9
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου