Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Εἶναι κοινὴ διαπίστωση ὅτι πολλοί, κατ’ ὄνομα μόνο χριστιανοί, βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀναφέρουν τοὺς λόγους καὶ χωρὶς νὰ νοιάζονται. Ἁπλῶς ἀσχολοῦνται μὲ τὶς βιωτικὲς μέριμνες καὶ μόνο μ’ αὐτές. Καθετὶ ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὶς ἐντολές, τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ τηροῦν στὴ ζωή τους, τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀντιδροῦν στὰ ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἄνετα θὰ ζοῦσαν καὶ σὲ μία χώρα ποὺ δὲν θὰ ὑπῆρχαν ναοί, δὲν θὰ ἀκούγονταν κηρύγματα καὶ δὲν θὰ γινόταν λόγος γιὰ προσευχή, γιὰ μετάνοια καὶ γενικὰ γιὰ ἀρετές.

  Ἀνάμεσα σ’ αὐτὸ τὸ ἀδιάφορο πλῆθος ἐμφανίζονται συχνὰ ἄνθρωποι ὄχι γιὰ νὰ διδάξουν τὴν πίστη, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ἀπαξιώσουν πλήρως καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν στὸ λαὸ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δημοκρατία, ὅπως οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους «ποὺ λένε τὸ φῶς σκοτάδι καὶ τὸ σκοτάδι φῶς, τὴν ἀλήθεια ψέμα καὶ τὸ ψέμα ἀλήθεια, τὸ γλυκὸ πικρό, τὸ καλὸ κακὸ καὶ τὸ κακὸ καλό», ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς συναντοῦ­με σὲ ὅλες τὶς τάξεις τῆς κοινωνίας. Καὶ στοὺς μορφωμένους καὶ ἀμόρφωτους, καὶ στοὺς πλούσιους καὶ στοὺς πτωχούς, καὶ στοὺς ἄρχοντες καὶ στοὺς ἀρχόμενους καὶ στοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖ­κες, σὲ μεγάλους καὶ μικρούς.

  Ἡ θλιβερὴ αὐτὴ πραγματικότητα ἐνοχλεῖ τοὺς ἀληθινοὺς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι διερωτῶνται πῶς πρέπει νὰ ἀντιδροῦν, ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση τους καὶ ἂν μποροῦν νὰ βοηθήσουν στὴ βελτίωση αὐτῆς τῆς κατάστασης. Δὲν ὑπάρχει μία συγκεκριμένη συνταγή. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ συστρατευθοῦν ὅλοι στὸ δύσκολο αὐτὸ ἔργο μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Ἀνάλογα μὲ τὸ χάρισμά του ὁ καθένας ἐνεργεῖ. Ὁ ἕνας μιλάει καὶ συμβουλεύει μὲ διάκριση, ὁ ἄλλος προσπαθεῖ νὰ ἀναπτύξει κοινωνικὲς σχέσεις, ὁ ἄλλος νὰ ἐπιδοθεῖ στὴν ἀγαθοεργία καὶ τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἔμπρακτη ἀγάπη, ὁ ἄλλος μὲ τὴν προθυμία του νὰ διευκολύνει καὶ νὰ βοηθάει μὲ διάφορους τρόπους κλπ. Ὑπάρχει ὡστόσο καὶ ἕνας συγκεκριμένος τρόπος γιὰ ὅλους τούς ἀνησυχοῦντες χριστιανούς. Εἶναι τὸ φωτεινό τους παράδειγμα. Δηλαδή, νὰ ζοῦν οἱ ἴδιοι κατὰ Θεὸν καὶ μετὰ νὰ ἐπιδίδονται μὲ τὶς πνευματικές τους ἐμπειρίες στὸ ἔργο τοῦ καταρτισμοῦ καὶ τῆς ἀφύπνισης τῶν ἄλλων. Ἡ φωνὴ τῶν προσωπικῶν τους πνευματικῶν πράξεων εἶναι ἐκείνη ποὺ πείθει καὶ παρακινεῖ τοὺς καλοπροαίρετους ἀνθρώπους στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ὅσοι ὅμως δὲν τηροῦν τὶς ἐντολὲς στὴ ζωὴ τους εἶναι προτιμότερο νὰ λιγοστέψουν τὴν ἱεραποστολική τους δραστηριότητα καὶ νὰ αὐξήσουν τὴν προσωπική τους ἄσκηση. Οἱ συνηδειτοὶ χριστιανοὶ διακρίνονται γιὰ τὴ σταθερότητά τους στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα. Δὲν εἶναι κάλαμοι ὑπὸ ἀνέμων σαλευόμενοι. Καὶ σύμφωνα μὲ τοὺς γέροντες, ἀποτελοῦν τὰ ἀλεξικέραυνα ποὺ ἐμποδίζουν τὴν ἐκ Θεοῦ τιμωρία τῶν ἀμετανόητων ἀνθρώπων.

  Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἀνέχονται τὶς ἐφήμερες ἀντιδράσεις τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων καὶ τὶς περὶ πίστεως ἐπιφυλάξεις τους τὶς ἀντιμετωπίζουν χωρὶς ὀργή, ἀλλὰ μὲ πνεῦμα ἐπιείκειας καὶ πραότητας, κάτι ποὺ τοὺς ἐντυπωσιάζει καὶ ἀρχίζουν νὰ ἀρνοῦνται αὐτὰ ποὺ γιὰ χρόνια θεωροῦ­σαν ὀρθά!

orthodoxostypos