Ο λεγόμενος «οικουμενισμός» δεν είναι απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας.

 

Ο λεγόμενος «οικουμενισμός» δεν είναι απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας.

Στην πράξη, όπως εφαρμόζεται σήμερα, αποτελεί αναθεώρηση του Συμβόλου της Πίστεως.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί:

«Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

Ο οικουμενισμός όμως διδάσκει:

• πολλές «εκκλησίες»,

• ισόκυρες «παραδόσεις»,

• ισότιμες «ομολογίες».

Αυτό καταδικάστηκε ρητώς από:

• Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Ο οικουμενισμός είναι παναίρεση».

• Άγιο Φιλόθεο Ζερβάκο.

• Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, ο οποίος απέρριπτε κάθε εξίσωση με τον παπισμό.

…………………………………….

2. Παραχώρηση Ορθόδοξων Ναών: κατάλυση των Ιερών Κανόνων

Η συστηματική παραχώρηση ορθόδοξων ναών — ακόμη και καθεδρικών — σε παπικούς και προτεστάντες δεν έχει καμία κανονική βάση.

Ιεροί Κανόνες:

• 45ος Αποστολικός: καθαίρεση για συμπροσευχή με αιρετικούς.

• 64ος Αποστολικός: απαγόρευση λατρευτικής σύμπραξης.

• Λαοδικείας Κανών 33: απαγόρευση προσευχής με αιρετικούς.

Η πράξη αυτή:

• σκανδαλίζει το πλήρωμα,

• δημιουργεί ψευδή εικόνα «εκκλησιαστικής ενότητας»,

• ακυρώνει τα αναθέματα των Οικουμενικών Συνόδων.

………………………………..

3. Συμπροσευχές: το κατ’ εξοχήν κανονικό έγκλημα

Δεν πρόκειται για «ευγένεια» ή «διπλωματία».

Η συμπροσευχή είναι δογματική πράξη.

Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός ξεκαθάρισε:

«Ουδέποτε κοινωνήσαμεν με τους Λατίνους, διότι είναι αιρετικοί».

Όποιος συμπροσεύχεται:

• αναγνωρίζει μυστήρια,

• αποδέχεται ιερωσύνη,

• ακυρώνει τη Συνοδικότητα.

…………………………………….

4. Παπικός επίσκοπος στην Κύπρο: ιστορικό και θεολογικό αίσχος

Η εγκατάσταση παπικού επισκόπου στην Κύπρο μετά από πέντε αιώνες δεν είναι ουδέτερο γεγονός.

Η Κύπρος:

• μαρτύρησε επί Φραγκοκρατίας,

• είδε Ορθόδοξους επισκόπους να εξορίζονται,

• γνώρισε βίαιη λατινοκρατία.

Η χαρά και η συμμετοχή της ηγεσίας της Εκκλησίας της Κύπρου σε αυτό το γεγονός συνιστά ιστορική αμνησία και θεολογική αποστασία.

……………………………….

5. Ο διωγμός των Ορθοδόξων κληρικών

Όταν η Εκκλησία:

• τιμωρεί την Ορθοδοξία,

• φιμώνει τη φωνή των Πατέρων,

• επιβραβεύει τη σιωπή και την υποταγή,

τότε δεν κυβερνάται ποιμαντικά, αλλά αυταρχικά.

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου:

όχι μόνο επιτρέπει,

αλλά επαινεί τη διακοπή κοινωνίας με επισκόπους που κηρύττουν αίρεση «γυμνή τη κεφαλή».

………………………………….

6. Η περίπτωση του Μητροπολίτη Τυχικού – σύμβολο διωγμού

Ο Μητροπολίτης Τυχικός δεν διώκεται για:

• ανηθικότητα,

• διοικητικές παραβάσεις,

• δογματική παρέκκλιση.

Διώκεται διότι:

• αρνείται να αναγνωρίσει αιρέσεις ως Εκκλησίες,

• παραμένει πιστός στους Πατέρες,

• δεν αποδέχεται τον οικουμενιστικό αναθεωρητισμό.

Η απαίτηση για «ομολογία» που εξισώνει Ορθοδοξία και παπισμό είναι αντιχριστιανική.

………………………………………..

7. Στόχος: παπική επίσκεψη και πλήρης εκλατινισμός

Η επιδίωξη παπικής επίσκεψης χωρίς μετάνοια, χωρίς ανάθεμα στο filioque, χωρίς απόρριψη του παπικού πρωτείου, συνιστά προετοιμασία εκλατινισμού.

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς:

«Η αλήθεια δεν ενώνεται με το ψεύδος».

…………………………………

Τελικό Συμπέρασμα – Έκκληση

Αρχιεπίσκοπε Κύπρου,

Η ιστορία δεν θα σε κρίνει για τις δημόσιες σχέσεις,

αλλά για το αν φύλαξες την πίστη.

Η Εκκλησία της Κύπρου:

• δεν σου ανήκει,

• δεν είναι διπλωματικό όργανο,

• δεν είναι πειραματικό πεδίο οικουμενισμού.

«Εἴ τις ἑτεροδοξίαν εὐαγγελίζεται, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1,8).

Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Ι.Θ.