Συμβιβάζεται ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν δαρβινισμόν;

Συμβιβάζεται ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν δαρβινισμόν;

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος

  Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δημοσιεύτηκε ἡ ἐξελικτικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ὥς καὶ τὶς ἡμέρες μας ἔχει χυθεῖ ἄφθονο μελάνι τόσο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἐξελικτικῶν ὅσο κι ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν  ἀντιεξελικτικῶν, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη ἄποψη. Στὴν πορεία δημιουργήθηκε καὶ μία τρίτη τάση, ἡ ὁποία προσπάθησε νὰ συμβιβάσει τὶς δύο αὐτὲς θεωρίες. Πρόκειται γιὰ τὴ θεωρία τῆς «θεϊστικῆς ἐξέλιξης», ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἔγινε πραγματικὰ ἡ ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ δὲν ἦταν τυχαία, ἀλλὰ κατευθυνόμενη ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ τάση αὐτὴ γεννήθηκε προφανῶς ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ γίνει συμβιβασμὸς ἀνάμεσα στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης οὕτως ὥστε νὰ μὴ παρουσιάζεται ὅτι ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ θρησκεία συγκρούονται μεταξύ τους.

  Ἡ προσπάθεια αὐτὴ ὅμως εἶναι ἐντελῶς παραπλανητική. Ἡ μόνη ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἱστορία τῆς Δημιουργίας ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τὸν Μωυσῆ στὴ Γένεση εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ συμβιβαστεῖ μὲ τὸ ἐξελικτικὸ μοντέλο. Ὁ συμβιβασμὸς αὐτὸς ἀφενὸς εἶναι μία ἀποτυχημένη ἀπόπειρα ἐξαπάτησης καὶ ἀφετέρου φανερώνει ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀποτυχημένη, γιατί δὲ βρῆκε καμιὰ ἀπήχηση στὶς τάξεις τῶν ἄθεων ἐξελικτικῶν1 καὶ ἀπατηλὴ γιατί δὲν ἰσχύει.  Φανερώνει ἐπίσης ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατί σὲ τελικὴ ἀνάλυση ὁ δαρβινισμὸς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει μία ἀναπόδεικτη  θεωρία ποὺ δὲν ἀποτελεῖ πραγματικὴ ἐπιστήμη.

  Ἕνας Ἕλληνας ἐξελικτικὸς συγγραφέας, ὁ Κώστας Κριμπᾶς, σχολίασε ὡς ἑξῆς τὴν προσπάθεια συμβιβασμοῦ ἐξέλιξης καὶ δημιουργίας: «Εἶναι ὄντως δύσκολο νὰ συνδυάσει κανεὶς αὐτὰ τὰ δύο, χριστιανισμὸ καὶ ἐξέλιξη, καὶ μόνο συναισθηματικὲς ἢ ἄλλες ψυχολογικὲς ἀνάγκες μπορεῖ νὰ ὠθήσουν σ’ αὐτὲς τὶς παράδοξες ἐπιγαμίες καὶ τοὺς ἀξιοπερίεργους συμβιβασμούς». (Δαρβινικά, Ἑρμῆς, Ἀθήνα 1986, σελ. 10 ). Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος δίνει τὸ πιὸ καίριο κτύπημα σὲ ὅσους ὁραματίζονται τὸ συμβιβασμὸ ἐξέλιξης καὶ θρησκείας, γράφοντας: «Δὲν μποροῦμε πλέον νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι τὸ κλεῖθρο ἑνὸς διθύρου εἶναι ἔργο ἰδιοφυοῦς ὄντος, ὅπως ὁ ἄνθρωπος κατασκεύασε τὸ μεντεσὲ μίας πόρτας. Μοῦ φαίνεται πώς δὲν ὑπάρχει προκαθορισμένο σχέδιο στὶς μεταβολὲς τῶν ἔμβιων ὄντων καὶ στὴ δράση τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς, παρὰ μόνο ὅπου φυσάει ὁ ἄνεμος». (Jean Francois Brunstein, Bernard Phan, Ἐγχειρίδιο γενικῆς παιδείας, ἔκδ. Πατάκη, Ἀθήνα 2009, σελ. 361).

  Εἶναι ἐντελῶς ἄκριτο νὰ ὑπάρχουν θρησκευτικοὶ ἄνθρωποι ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν ἐξελικτικὴ θεωρία,  τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ ἐξελικτικοὶ παραδέχονται ὅτι στὴ θεωρία τους ὑπάρχουν ἀρκετὰ κενὰ καὶ ἀσάφειες  μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρχουν διαφορετικὲς ἐκδοχὲς καὶ ἀπόψεις σὲ ἀρκετὰ σημεῖα. Ἕνας Ἀμερικανὸς βιοχημικός, ὁ Μάικλ Μπίχι, ἔγραψε: «Ἡ μοριακὴ ἐξέλιξη δὲν ἔχει ἐπιστημονικὴ βάση».   Ἔτσι, γιὰ νὰ εἴμαστε ἀκόμα πιὸ ἀκριβεῖς, ἡ ἐξέλιξη δὲν εἶναι παρὰ μία φιλοσοφικὴ θεωρία ποὺ ἐνέχει θέση θρησκευτικοῦ δόγματος στὴ συνείδηση τῶν ἐξελικτικῶν. Κι εἶναι φυσικὸ νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀφοῦ οἱ ἐξελικτικοί, γιὰ νὰ καλύψουν τὸ μεταφυσικὸ κενὸ ἀπὸ τὴν ἀπόρριψη πίστεως στὸ Θεό, ἔβαλαν στὴ θέση του τὸν Δαρβίνο καὶ τὴ φυσικὴ ἐπιλογή.

  Ὅσο ἀφορᾶ τὸ λόγο γιὰ τὸν ὁποία ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴ δαρβινικὴ θεωρία, ἔχουμε νὰ σημειώσουμε ἐνδεικτικὰ τὰ ἑξῆς: Ἡ Βίβλος εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τονίζει ὅτι τόσο τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα, ὅσο καὶ ὁ ἄνθρωπος, δημιουργήθηκαν μὲ χρονικὴ διαδοχὴ, ἀλλὰ ἐντελῶς ξεχωριστὰ μεταξύ τους «κατὰ γένος». Μὲ τὴ σαφῆ αὐτὴ ἔκφραση ἀποκλείει ἡ Ἁγία Γραφὴ τὴν προέλευση ἑνὸς εἴδους ἀπὸ ἕνα ἄλλο εἶδος.  Ὁ μόνος πραγματικὰ διαπιστωμένος βιολογικὸς νόμος εἶναι ὅτι ἡ φύση ἔβαλε φραγμοὺς μεταξὺ τῶν εἰδῶν, ὥστε τὸ ἀρσενικὸ φῦλο κάθε εἴδους  φυτοῦ ἢ ζώου νὰ ἀναπαράγεται μονάχα μὲ τὸ ἀντίστοιχο θηλυκὸ φῦλο τοῦ ἴδιου φυτοῦ ἢ ζώου καὶ νὰ ἀφήνουν ὅμοιους ἀπογόνους.

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβιβάζεται ἡ Βίβλος μὲ τὸ Δαρβίνο, ὅταν ἡ Βίβλος θεωρεῖ τὸ σύγχρονο ἄνθρωπο ὡς κακέκτυπο τῆς τελειότητας τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, ἐνῶ ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβιβάζεται ἡ ἐξέλιξη μὲ τὴ Βίβλο, ὅταν γιὰ ἕνα Χριστιανό, κοινὸς πρόγονος τοῦ ἀνθρώπινου γένους ἦταν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, ἐνῶ γιὰ ἕνα ἐξελικτικὸ ἦταν ὁ αὐστραλοπίθηκος ἢ ὁ δρυοπίθηκος ἢ ὁποιοδήποτε ἄλλο πιθηκοειδές; Ὁ Χριστὸς θυσιάστηκε γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἀνεβαίνοντας στὸ Σταυρὸ πληρώνοντας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτωλῆς μας φύσης ποὺ κληρονομήσαμε ἀπὸ τὸν Ἀδάμ. Ἂν ὅμως ὁ Ἀδὰμ ἦταν μυθικὸ πρόσωπο, τότε οὔτε προπατορικὸ ἁμάρτημα ὑπάρχει. Ποιὸ εἶναι ἑπομένως τὸ νόημα τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ; Αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα παρόμοια ἐρωτήματα εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀπαντηθοῦν πειστικὰ ἀπὸ ὅσους θέλουν νὰ συμβιβάσουν τὴν Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸ δαρβινισμό.2

Ὁ Κύριός μας διακήρυξε μὲ ἔμφαση ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ Θεὸ εἶναι ἕνα πραγματικὸ γεγονὸς (Μᾶρκ. ι΄, 6). Εἶπε ἀκόμη ὅτι τὰ γραπτά τοῦ Μωυσῆ εἶναι αὐθεντικὰ καὶ ἀξιόπιστα. Καὶ ἐπιπλέον ἐξομοίωσε τὴν ἔλλειψη πίστεως στὰ γραπτά τοῦ Μωυσῆ μὲ τὴν ἔλλειψη πίστεως πρὸς Αὐτόν, λέγοντας: «Ἂν  πιστεύατε στὸν Μωυσῆ θὰ πιστεύατε καὶ σὲ μένα, διότι αὐτὸς γιὰ Μένα ἔγραψε. Ἀλλὰ ἐφόσον δὲν πιστεύετε στὰ λόγια του, πῶς θὰ πιστέψετε στὰ δικά μου λόγια;» (Ἰωάν. ε΄, 46-47).

Σημειώσεις:

1. Οἱ ἐξελικτικοὶ βέβαια, ἰσχυρίζονται ὅτι συκοφαντεῖται ἡ δαρβινικὴ θεωρία,  διότι δὲν λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατάγεται ἀπὸ τὸν πίθηκο, ἀλλὰ ὅτι  ἄνθρωπος καὶ  πίθηκος,  ἔχουν κοινὸ πρόγονο. Τίθεται λοιπὸν αὐτομάτως τὸ ἐρώτημα: Ὁ κοινὸς αὐτὸς πρόγονος δὲν ἦταν κι αὐτὸς ζῶο; Καμία πραγματικὴ διαφορὰ δὲν ὑπάρχει ἀνάμεσα στὶς δύο αὐτὲς θεωρήσεις. Ἑπομένως, ὅποιος ἀποδέχεται τὴν ἐξέλιξη, εἶναι σὰν νὰ ἀποδέχεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ τὰ ζῶα, ἀλλὰ εἶναι καὶ αὐτὸς ζῶο, ἔστω καὶ ἐξελιγμένο. Ὁ ἐξελικτικὸς βιολόγος Σπύρος Σφενδουράκης στὸ βιβλίο του «Στὸν καθρέφτη τοῦ Δαρβίνου», δὲν ἀφήνει κανένα περιθώριο γιὰ αὐταπάτες: «Ὄχι μόνο καταγόμαστε ἀπὸ πιθήκους, ἀλλὰ εἴμαστε πίθηκοι».  Ἕνας ἄλλος δαρβινιστής, ὁ Ντέσμοντ Μόρις, ἔγραψε ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο «Ὁ γυμνὸς πίθηκος», ἐννοώντας τὸν ἄνθρωπο κι ἕνα ἄλλο βιβλίο μὲ τίτλο «Ἀνθρώπινος ζωολογικὸς κῆπος»! Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ δαρβινιστὲς κατηγοροῦν τοὺς χριστιανοὺς ὅτι διαστρεβλώνουν τὴ θεωρία τους!

2. Ἀλλὰ καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ἄφησαν μία διδασκαλία ὅσο τὸ δυνατὸν ξεκάθαρη κατὰ τῆς μεταλλαγῆς τῶν ὄντων, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ εἶδος ποὺ ἀποτελοῦσαν κατὰ τὴ δημιουργία τους σὲ κάτι ἄλλο. ( Βλ. Ὀάνα Ἰφτίμε – Ἀλεξάνδρου Ἰφτίμε,   Ἡ θεωρία τῆς βιολογικῆς ἐξέλιξης καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»).

orthodoxostypos