27 Φεβ 2011

Πολυπολιτισμικότητα: μία πολιτική ιδεολογική μάστιγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα είναι η αυταρχική επιβολή, δύο ιδεολογικών γραμμών-δογμάτων:

Της πολυπολιτισμικότητας(multiculturalism), μίας πολιτικής ιδεολογικής στάσης όπου έχει σαν σκοπό, την προσπάθεια επιβολής της πολιτισμικής διαφορετικότητας των νομιμοποιημένων ή μη παράνομα εισελθόντων μεταναστών, υπό τον ψευδομανδύα της «ενσωμάτωσης».

Του μεταμοντερνισμού(postmodernism) ή εθνομηδενισμού, μίας πνευματικής(και όχι μόνο) ιδεολογικής στάσης που απορρίπτει με ολοκληρωτικό τρόπο των αντίθετων ως προς των νεωτερικών/μετανεωτερικών/μεταμοντέρνων απόψεων σε ότι αφορά την θεωρία γεννήσεως του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας.

Πολυπολιτισμικότητα και Μεταμοντερνισμός έχουν συμμαχήσει και έχουν δημιουργήσει ένα...εκρηκτικό μίγμα μηδενισμού του Ελληνικής πολιτισμικότητας, εκμεταλλευόμενοι φυσικά την αποχαύνωση του Ελληνικού λαού, την πνευματική μας κατρακύλα και την Πολιτο-κρατική φαυλοκρατία. Σε αυτήν την ανάρτηση θα επικεντρωθώ στην πολυπολιτισμικότητα. Για τον μεταμοντερνισμό θα αναφερθώ αργότερα.

Στις δεκαετίες του '80 και του '90 συντελέστηκε μία μεταστροφή στον πανεπιστημιακό κόσμο της Δύσης(ειδικά στις ΗΠΑ) και εμφανίστηκε μία εντελώς διαφορετική πρόκληση για τον Δυτικό πολιτισμό με τη μορφή της πολυπολιτισμικότητας. Παρόλο που στο εξωτερικό οι γραμμές είναι διαφορετικές, στην Ελλάδα έχουμε την δικιά της μορφή. Γενικά μιλώντας, στην χώρα μας, οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας ανήκουν σε ένα από δύο στρατόπεδα. Μερικοί πιστεύουν πως όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι —ο Ελληνικός δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από οποιονδήποτε άλλο. Η πλειοψηφία όμως, οι πιο σκληροπυρηνικοί, αυτοί που συνήθως ανήκουν σε ευρωπαϊκό-κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και έχουν άμεση πρόσβαση στα ΜΜΕ, είναι πεπεισμένοι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι εκτός από το Ελληνικό, που είναι ιδιαίτερα ιμπεριαλιστικός, ηγεμονιστικός, εθνικιστικός, εθνοκεντρικός και πατριαρχικός και κατά συνέπεια πρέπει να μελετάται μόνο ως παράδειγμα του τι πάει στραβά στο σύγχρονο κόσμο. Και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος είναι ο Ελληνισμός και το Ελληνικό έθνος-κράτος.

Κύριοι εκφραστές αυτής της πολυπολιτισμικότητας είναι η ιθύνουσα πολιτική ελίτ (καλυπτόμενη πίσω από το εφεύρημα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας»), η οποία αποτελείται από την γνωστή εθνοφοβική Αριστεράσυνεπικουρούμενη έμμεσα από την στεγνή και κενή από ιδεολογία νεοφιλελεύθερη μονεταριστική Δεξιά, η οποία ελίτ έχει εξαπολύσει με ιδιαίτερο πείσμα στην Ελλάδα απηνή πολεμική κατά της αμεσοδημοκρατικής ιδέας και πρακτικής (δημοψηφίσματα), αποφεύγει, όπως ο διάβολος το λιβάνι, τη γνήσια, άμεση και άνευ διαμεσολαβητών έκφραση της volonté generale, όχι μόνο λόγω των παραδοσιακών ελιτιστικών συνδρόμων της, αλλά και επειδή προδήλως φοβάται την κρίση της σιωπηλής πλειονότητας του Λαού, γνωρίζουσα ότι έχει πλήρως αποκοπεί από τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα (έχοντας καταστεί η οργανική διανόηση και ιδεολογική γραφειοκρατία της νέας παγκοσμιοποιημένης υπερεθνικής ελίτ). Κύριο πεδίο δράσης της είναι το Εκπαιδευτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, η χρηματοδότηση ΜΚΟ και φυσικά η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Πίσω από αυτούς, έρχονται οι γνωστοί επαγγελματίες «αντιρατσιστές» κονδυλοφόροι δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, όπου θα τους βρεις σίγουρα σε κάποια κρατικό-ευρωπαϊκή επιχορηγούμενη ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ στην Ελλάδα, κάνουν την δουλειά των λεγόμενων think-tanks του εξωτερικού, όπου μεταξύ άλλων εκπονούν μελέτες αξίας χιλιάδων ευρώ, με σκοπό σαφώς την ιδεολογική εξάπλωση αυτής της γάγγραινας που λέγεταιπολυπολιτισμικότητα. Μάλιστα όπως ανέφεραν τα Επίκαιρα, πάνω από 220 εκατομμύρια ευρώ διατέθηκαν στις ΜΚΟ τη διετία 2005-2007 μέσω προγραμμάτων της ΕΕ, του υπουργείου Εξωτερικών αλλά και των ΟΤΑ. Φανταστείτε πόσα έχουν πάρει τα προηγούμενα χρόνια, όταν όλοι μας ζούσαμε τον λήθαργο μας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι μερικοί είναι γνωστοί όχι λόγο κάποιου συγγραφικού έργου, αλλά λόγω της συμμετοχής τους στις πάσης φύσεως ΜΚΟ και της αρθογραφίας τους σε γνωστά έντυπα των ΜΜΕ, που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα και τον μεταμοντερνισμό. Μέσα σε αυτές τις ΜΚΟ, φυσικά, υπάρχει και μία άλλη συνομοταξία ΜΚΟ, η δράση των οποίων κινείται στη «Ζώνη του Λυκόφωτος». Πρόκειται για εκείνες τις ΜΚΟ(σε ρόλο 5ης φάλαγγας όπως αναφέρει στο ίδιο άρθρο τα Επίκαιρα) που δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να συντάσσουν εκθέσεις περί ύπαρξης «τουρκικής», «μακεδονικής», «τσάμικης» και «βλάχικης» μειονότητας σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα. Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν διστάζουν επίσης να κατηγορήσουν την ελληνική Πολιτεία για παραβίαση «των δικαιωμάτων των μειονοτήτων», κάνοντας λόγο στα κείμενά τους για ελληνικό σοβινισμό, εθνικιστική υστερία, απάνθρωπη μεταχείριση των λαθρομεταναστών και με ύφος γραφίδας και λόγου παρόμοιου με αυτόν που χρησιμοποιούν οι Κεμαλιστές, Σλαβομακεδονιστές, Τσάμηδες κλπ. Τα άτομα είναι τα ίδια και τα ίδια.

Φυσικά και δεν βάζω όλες τις ΜΚΟ στο ίδιο τσουβάλι. «Το χαμόγελο του παιδιού», είναι μία φωτεινή εξαίρεση.

Πως όμως τους αναγνωρίζεις;

Από τις αντιφάσεις τους:

  • Επικρίνουν τον καπιταλισμό, αλλά είναι αυτοί που με τις αυταρχικές ενέργειές τους υποβάθμισαν την κοινωνική και εξισωτική φιλελευθερία του πολίτη και ανέδειξαν ως αναγκαίες τις νεοφιλελεύθερες μονεταριστικές πολιτικές.
  • Υποστηρίζουν διάφορες κοινωνικές ομάδες όπως τους λαθρομετανάστες, συνταξιούχους, μισθωτούς κλπ, αλλάκανένας τους δεν επιθυμεί να μοιραστεί τους Δημόσιους μισθούς τους, τα προνόμιά τους και τις διάφορες πλουσιοπάροχες επιχορηγήσεις των ΜΚΟ με αυτούς.
  • Μισούν τον Δυτικό κόσμο, αλλά παραβλέπουν ότι η απαίτηση της ελευθερίας του λόγου, η υλική ευημερία, η έλλειψη θρησκευτικής της παρέμβασης, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, και η ανταγωνιστική αξιοκρατία μόνο αυτός ο κόσμος τα διασφαλίζουν.
  • Συνηγορούν υπέρ της ανατροπής των ιεραρχικών προνομίων, αλλά κρατούν απεγνωσμένα το δικό τους παρωχημένο σύστημα(άσυλα, πανεπιστημιακές θέσεις, ανομία κλπ) που εγγυούνται τη δική τους ισχύ και τα προνόμια τους.
  • Επιδιώκουν και απαιτούν την πολιτιστική συμβίωση των Ελλήνων με τους πάσης φύσεως λαθρομετανάστες που οι ίδιοι νομιμοποίησαν, αλλά την ίδια στιγμή οι ίδιοι μένουν στα Βόρεια προάστια της Αθήνας, απαλλαγμένοι από την βρωμιά και την εγκληματικότητα των αστικών γκέτο που οι ίδιοι δημιούργησαν.
  • Μιλούν για πατριωτισμό, αλλά την ίδια στιγμή προωθούν τον Διεθνισμό και νομιμοποιούν με κάθε τρόπο την παράνομη λαθρομετανάστευση.
  • Ζητούν την εφαρμογή όλων εκείνων των διατάξεων των «δικαιωμάτων των μειονοτήτων», αλλά ο λόγος τους είναι ίδιος με αυτόν που εκφράζουν ακραία εθνικιστικά στοιχεία, είτε εγχώρια, είτε των γειτονικών χωρών.

Για αυτό φταίμε όλοι μας διότι δεν αναγνωρίσαμε αρκετά νωρίς τα όρια της πολυπολιτισμικότητας αλλά και τους εκφραστές της. Δεν ήμασταν αρκετά γενναίοι ώστε να μιλήσουμε ειλικρινά για τον θρυμματισμό και τις διαφορές πού αναδύονταν στο εσωτε­ρικό αλλά και μεταξύ των κοινοτήτων μας. Αναπόφευκτα, σε μία κοινωνία με διαφορετικότητα προκαλούνται εντάσεις. Το δόγμα της πολυπολιτισμικότητας έχει υπονομεύσει την αίσθηση συνοχής του έθνους μας γιατί δίνει έμφαση σε ό,τι μας χωρίζει παρά σε ό,τι μας φέρνει κοντά. Έχει μετατραπεί επιδέξια έτσι ώστε να περιχαρακώσει το δικαίωμα στην διαφορά (μία διχαστική έννοια) εις βάρος του δικαιώματος της ίσης μεταχείρισης παρά τις διαφορές (μία ενοποιητική έννοια)». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στην πράξη εκδίωξη των Ελληνοπαίδων από τους δημόσιους βρεφονηπιακούς και νηπιακούς σταθμούς, στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας.

Σήμερα, οι Έλληνες που ζουν στο Ελληνικό κράτος όπου υπάρχει η κατάρρευση της ατομικής έννοιας του «ανήκειν σε ένα έθνος», του αισθήματος ότι πορευόμαστε όλοι μαζί, και σαν αποτέλεσμα έχουμε την επικράτηση του εθνομηδενισμού. Μαζί με αυτόν, και με την έκρηξη της παράνομης μετανάστευσης, μας ήρθε η ξενόφερτη πολυπολιτισμικότητα, που αντί να γίνει μέσο ενσωμάτωσης, έχει γίνει δρόμος για τον διαχωρισμό και διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας. Στην Ελλάδα, υπάρχουν λιγότερες μικτές γειτονιές, περισσότερα αστικά και προαστιακά γκέτο. Οι δεσμοί πού μας ενώνουν γίνονται ακόμα πιο αδύνατοι. Οι δυνάμεις πού μας διαιρούν γίνονται δυνατότερες χρόνο με τον χρόνο. Η έννοια του χρόνου φαίνεται να αλλάζει. Ζούμε την στιγμή, με λίγη αίσθηση σύνδεσης με κάποιο εθνικό παρελθόν και κάποιο συλλογικό μέλλον. Σαφώς βέβαια, για να χτίσεις μία κοινωνία πριν να έχεις κράτος. Τα κράτη υπάρχουν μέσα από την εξουσία. Οι κοινωνίες υπάρχουν μέσα από ένα κοινό ηθικό κώδικα και μία αίσθηση συλλογικής ευθύνης. Τα σύμβολα των κρατών είναι τα παλάτια και τα κοινοβούλια. Οι θεσμοί της κοινωνίας είναι οι οικογένειες, οι γειτονίες, οι κοινότητες και τα σχολεία. Εδώ και κάποια χρόνια και εξαιτίας του βομβαρδισμού της εθνοφοβικής ελίτ, ζούσαμε με την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να έχουμε κράτος χωρίς κοινωνία, πολιτική χωρίς ευγένεια και πολιτισμό χωρίς καλούς τρόπους.

Τι μπορούμε να κάνουμε σαν πολίτες;

Να εγκαταλείψουμε την τυφλή διαδικασία μίμησης και να επανέλθουμε στην φιλοσοφία της Ελληνικότητας, να μελετήσουμε το παρελθόν μας, κρατώντας ότι θετικό υπάρχει προσαρμόζοντας το όμως στα σημερινά δεδομένα και κυρίως να παράγουμε ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Μέχρι την δεκαετία του 70 παράγαμε πολιτισμό. Από τότε μέχρι σήμερα το μόνο που παράγουμε είναι εθνομηδενισμό και φαυλότητα.

Κάθε ξένο στοιχείο να γίνεται αφορμή εμπλουτισμού και ανανέωσης της ελληνικής αυτοσυνειδησίας και όχι πεδίο μιμητισμού και αντιφάσεων. Αυτό πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι και την γειτονιά. Να αγκαλιάσουμε τον μετανάστη(που είναι αυτός θύμα των πολυπολιτισμικών), να σεβαστούμε τον πολιτισμό του, και μαζί να τον βοηθήσουμε να προσαρμοστεί στον δικό μας πολιτισμό.

Κλείνω με την εξής ερώτηση που σίγουρα κάποιος θα μπορούσε να μου πει: ποιος είσαι και με ποια στοιχεία καταδικάζεις την ιδεολογία της Πολυπολιτισμικότητας;

Δυστυχώς στην Ελλάδα, βιβλία που να δείχνουν την φτώχεια και την αληθινή μορφή αυτής της ιδεολογίας δεν υπάρχουν. Είναι και αυτά θύματα του σκοταδισμού, της εθνοφοβίας και του πολιτιστικού ελληνοφοβικού συνδρόμου. Εκτός από το βιβλίο του Γιάννη Κολοβού (Το τέλος μιας ουτοπίας), πολύ καλά βιβλία που δείχνουν την γύμνια πολυπολιτισμικότητας είναι το βιβλίο σταθμός του Brian Barry(Culture & Equality: An Egalitarian Critique of Multiculturalism), η on-lineμελέτη του καθηγητή του Χάρβαρντ Robert Putnam (E Pluribus Unum: Diversity and Community in the Twenty-first Century) και το βιβλίο του Patrick West (the poverty of Multiculturalism).

Φυσικά υπάρχει και η πρακτική πλευρά, που όπως φάνηκε στην Βρετανία, Γερμανία και Γαλλία), η πολυπολιτισμικότητα έλαβε τέλος.

Στην Ελλάδα;

Θα συνεχίσουμε τους εκφραστές της(πολιτική ελίτ και ΜΚΟ) να μας κοροϊδεύουν; Εάν το κάνουμε, τότε λέμε ναι στην πολυπολιτισμικότητα και στην αυτοκαταστροφή μας.

akritas-history-of-makedonia.blogspot.com

Σαϊεντολογία - Eνας πρώην ξεσκεπάζει τις μπίζνες της «Εκκλησίας»

35 χρόνια παρέμεινε στους κόλπους της αίρεσης ο βραβευμένος σκηνοθέτης και σεναριογράφος Πολ Χάγκις.

Την παρέμβαση του FBI προκάλεσαν οι αποκαλύψεις του βραβευμένου σκηνοθέτη για τα σκοτεινά παιχνίδια των προσηλυτιστών σε βάρος των «πιστών»

Οταν ο Πολ Χάγκις εγκατέλειπε τον Αύγουστο του 2009 τους κόλπους της σαϊεντολογίας, ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι οι μετέπειτα αποκαλύψεις του δις βραβευμένου με Οσκαρ σκηνοθέτη και σεναριογράφου για τις παράνομες και «σκοτεινές» δραστηριότητες της αποκαλούμενης και «αίρεσης των αστέρων του Χόλιγουντ», θα την οδηγούσαν σήμερα στη «τσιμπίδα» του FBI.

Η τεράστια επιχείρηση με ετήσια έσοδα εκατομμυρίων δολαρίων, η οποία φέρεται να χρησιμοποιεί ως προθήκη το κοινωφελές της έργο, επανέρχεται με τον πιο εμφατικό τρόπο στο προσκήνιο, δεδομένης και της... ατυχούς συγκυρίας της σημερινής τελετής απονομής των βραβείων Οσκαρ. Πολλοί διάσημοι ηθοποιοί και καλλιτέχνες δηλώνουν ένθερμοι θιασώτες της «Εκκλησίας» της σαϊεντολογίας, αποτελώντας την ιδανική ζωντανή διαφήμιση του θεμελιώδους «θρησκευτικού» μύθου που είχε πλάσει ο ιδρυτής της, το 1954, Ρον Χάμπαρντ.

Ελυσε τη σιωπή του

«Αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν καλή μνήμη. Είμαι σίγουρος ότι το όνομά μου θα συνδεθεί κάποια στιγμή εντός με ένα σκάνδαλο, το οποίο θα φαίνεται να μην έχει την παραμικρή σχέση με την Εκκλησία», επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ο Χάγκις σε κάποιο σημείο του αφιερώματος προς το πρόσωπό του που επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος του «New Yorker», Λόρενς Ράιτ.

Ο βραβευμένος σεναριογράφος του «Million Dollar Baby» και σκηνοθέτης του «Crash» επιβεβαίωσε στην ουσία τη γνησιότητα παρόμοιων αποκαλύψεων πρώην μελών της «αίρεσης». Επικαλούμενος ως λόγους της αποχώρησής του τη στήριξη της «Eκκλησίας» στη ρύθμιση, η οποία απαγορεύει τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων στην Καλιφόρνια και τη δημόσια εκστρατεία διαπόμπευσης που ενορχήστρωνε η πρώτη εναντίον πρώην μελών της, ο Χάγκις -ο οποίος έχει δύο κόρες ομοφυλόφιλες- προσέφερε πλήθος πολύτιμων πληροφοριών για το δημοσίευμα του «New Yorker».

Η Κίντμαν και τα... άλλα παιδιά

Οι διασημότητες που αποστάτησαν

Η Νικόλ Κίντμαν, πρώην σύζυγος του Τομ Κρουζ, η Ντέμι Μουρ, η Σάρον Στόουν, ο Τζέισον Μπεκ είναι ορισμένες από τις διασημότητες που κατάφεραν κάποια στιγμή να αντισταθούν στον απατηλό «μαγνητισμό» της σαϊεντολογίας και να εγκαταλείψουν τους κόλπους της. Ο πρώην σαϊεντολόγος, Μαρκ Χάντλεϊ, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2009 στις ΗΠΑ το βιβλίο του με τίτλο «Ολα στη φόρα: πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα της σαϊεντολογίας», ταράζοντας για πρώτη φορά τόσο ισχυρά τα «σκοτεινά» ύδατα της εν λόγω «Εκκλησίας». Το 2004 αποχώρησε ένα από τα υψηλότερα μέλη στην ιεραρχία της αίρεσης, ο Μάρτιν Ράθμπεν, ενώ ουκ ολίγα πρώην μέλη την κατηγορούν ότι στη διάρκεια της εκάστοτε «θεραπείας» τούς υφάρπαξε κάθε είδους προσωπικό ή περιουσιακό στοιχείο, είτε επρόκειτο για την καριέρα, την υγεία ή τα χρήματά τους. Νεφελώδη επίσης παραμένουν τα αίτια «ύποπτων» θανάτων μελών, μεταξύ των οποίων αυτός της Λίζα ΜακΦέρσον, που φέρεται ότι έχασε τη ζωή της το 1995 εξαιτίας της κακομεταχείρισής της από τα άλλα μέλη.

Η στρατολόγηση

Γενναιόδωρα και... αφορολόγητα

Η «αίρεση» υπόσχεται στα υποψήφια μέλη της οργανική και ψυχική σταθερότητα και ισορροπία, βοηθώντας τα μέσω των πανάκριβων συνεδριών «πνευματικής εκπαίδευσης» να προγραμματίζουν τον εγκέφαλό τους με γνώμονα την απόλυτη επιτυχία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν νιώθουν αδύναμοι και εκτεθειμένοι στην τεράστια δεξαμενή «καρχαριών» της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Εάν προκύψουν... προβλήματα, υπάρχει το Cele-brity Center, όπου εφαρμόζεται το πρόγραμμα προσηλυτισμού διάσημων, το οποίο ανταμείβει γενναιόδωρα όσους καταφέρουν να στρατολογήσουν διασημότητες.

Η πρακτική της προσέγγισης διασημοτήτων χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της «αίρεσης», καθώς μεταξύ εκείνων που επιχείρησαν να στρατολογήσουν ήταν οι Oρσον Ουέλς, Ουόλντ Ντίσνεϊ και Γκρέτα Γκάρμπο.

Υποσχέσεις

Μπορεί ο νυν ηγέτης της σαϊεντολογίας, 50χρονος Ντέιβιντ Μισκάβιτς, να αρνείται ότι προσεγγίζει διασημότητες, ωστόσο η πραγματικότητα είναι διαφορετική, καθώς φέρεται να τους υπόσχεται, μεταξύ άλλων, υψηλά επιμίσθια ή άλλου είδους υπηρεσίες ως «δώρα». Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο Τομ Κρουζ στον οποίο φέρεται, σύμφωνα με τον Ράιτ, να διέθεσε μια ομάδα μελών-υπαλλήλων που προσφέρουν κάθε είδους υπηρεσία έναντι... ψιχίων και ενίοτε χαρακτηρίζονται «πρόσωπα υψηλού κινδύνου», προκειμένου να αντικαταστήσουν την ξύλινη επένδυση στο εσωτερικό του αυτοκινήτου του, να ανακαινίσουν το γκαράζ του αεροσκάφους του και να βάψουν μερικές μοτοσικλέτες του.

Σύμφωνα με το περιοδικό «Spiegel», ο Μισκάβιτς κατηγορείται ότι διάγει κρυφό υπερπολυτελή βίο, ενώ ορισμένα μέλη ισχυρίζονται ότι υπήρξαν θύματα ξυλοδαρμού από τον ίδιο.

Η «αίρεση» έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο δίκτυο με έσοδα που υπερβαίνουν ετησίως τα 300 εκατομμύρια δολάρια και μάλιστα αφορολόγητα καθώς η Σαϊεντολογία είναι αναγνωρισμένη ως θρησκεία και συνεπώς δεν φορολογείται...

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ - akatsoulis@pegasus.gr

«Έθνος»26/02/2011

Νις –Φωτογραφίες από το Διαθρησκευτικό Συνέδριο για το Ιωβηλαίο του 2013

ΝΙΣ 2011

Στο Διαθρησκευτικό Συνέδριο συμμετείχαν Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι.

Δείτε σχετικά και:

-Ο Επίσκοπος Μπάτσκας Ειρηναίος για την επίσκεψη του Πάπα στη Σερβία :«ο κατάλογος των προσκεκλημένων δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί».

-Νις –Συνέδριο για το Ιωβηλαίο του 2013 σε συνεργασία με Παπικούς

-Αντιπροσωπεία του ιδρύματος Pro Oriente στον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο

-Νις- Ετοιμασίες για την υποδοχή του Πάπα

-Σερβία - Η επίσκεψη του Πάπα και ο σταυρός στην αρχαία Ναϊσσό

-Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος:"Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικού σταυρού"

-Eπίσκοπος Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιος, Η Αγιοσαββική Εκκλησία κινδυνεύει

-Σερβία – Συνεργασία Παπικών και Ορθοδόξων για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου το 2013

-Νις – Άρχισαν οι προετοιμασίες για το ιωβηλαίο του 2013

Κύπρος - Είμαστε Έλληνες, όχι απλώς ελληνόφωνοι…

Είμαστε Έλληνες, όχι απλώς ελληνόφωνοι…

Του Σωτήρη Ν. Σαμψών

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ στο Λύκειο Βεργίνας, πέραν του σοβαρότατου πλέον προβλήματος μετανάστευσης που κατέδειξαν, αναδεικνύουν και μια άλλη εξίσου σοβαρότατη πολιτική πτυχή. Μια πτυχή που ο κυπριακός ελληνισμός βιώνει καθημερινά σε διάφορες εκφάνσεις της και που δεν είναι άλλη από την προσπάθεια των κυβερνώντων και συγκεκριμένων συγγενικών τους κύκλων, να χρησιμοποιούν κάθε ευκαιρία που τους παρέχεται για να «αποδείξουν» ότι οι Έλληνες της Κύπρου δεν είναι Έλληνες.

Τόσο οι δηλώσεις της Διεύθυνσης του λυκείου, όσο και οι δηλώσεις από πλευράς Κυβέρνησης ότι οι συμπλοκές στο σχολείο ήταν δήθεν μεταξύ «ελληνοφώνων» και «αραβοφώνων», εντάσσονται σε αυτά τα πλαίσια προσπαθειών και δεν μπορούν ούτε και πρέπει να παραμείνουν αναπάντητες.

Προεξαρχούσης της ηγεσίας της Κύπρου που δημόσια δηλώνει ότι είμαστε περισσότερο Σύροι παρά Έλληνες ή ότι έλκουμε την καταγωγή μας από τη Φοινίκη και όχι από την Ελλάδα, η απόπειρα αφελληνισμού της παρτίδας μας είναι πλέον εμφανής και απροκάλυπτη.

Η επίθεση που δέχεται η Εκκλησία της Κύπρου και ο προκαθήμενός της, η παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας και της αλήθειας, η βάναυση κακοποίηση και παραποίηση της ελληνικής γλώσσας και ο παραγκωνισμός κάθε τι ελληνικού σε τούτο εδώ τον τόπο από τους κυβερνώντες, καθώς επίσης και ο επιδοματικός εποικισμός των ελεύθερων περιοχών με κάθε λογής μετανάστες, δεν αφήνει περιθώρια περαιτέρω εφησυχασμού.

Το ερώτημα που απορρέει βεβαίως από τούτες τις επίμονες προσπάθειες, είναι γιατί τόση σπουδή για να αποκοπεί ο κυπριακός ελληνισμός από τις ρίζες, τις παραδόσεις και τις αξίες του, ως χριστιανοί και ως Έλληνες; Σε τι άραγε αποσκοπεί η συνεχής και αδιάκοπη ανθελληνική επίθεση;

Το ερώτημα μπορεί κάλλιστα να απαντηθεί με ένα άλλο ερώτημα. Μπορεί άραγε ο κυπριακός ελληνισμός, αποκομμένος από το ρίζες, τις παραδόσεις και τις αξίες του, χωρίς τη γλώσσα και την εθνική του καταγωγή, να συνεχίσει να διατηρεί τις αντιστάσεις που διαχρονικά κατείχε, για να αποτρέψει μια εθνικά απαράδεκτη, επιζήμια και άδικη λύση του κυπριακού προβλήματος; Με άλλα λόγια, μπορεί ο κυπριακός ελληνισμός να επιβιώσει, φυσικά και εθνικά, αν κάποιοι που απεργάζονται τον αφελληνισμό της πατρίδας μας, πετύχουν το σκοπό τους;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Σαφώς όχι. Για τούτο το λόγο, είναι εθνική υποχρέωση όλων, να αντισταθούν στις όποιες ανθελληνικές απόπειρες αφελληνισμού της Κύπρου μας και να δηλώσουν ότι σε τούτη ’δω την εσχατιά του ελληνισμού, ζουν και υπάρχουν Έλληνες, με Έψιλον Κεφαλαίο και όχι απλώς ελληνόφωνοι ή ελληνόγλωσσοι.

*Ο Σωτήρης Ν. Σαμψών είναι βουλευτής Αμμοχώστου και επίτροπος Προσφύγων του ΔΗΣΥ

«Φιλελεύθερος»27/02/2011

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Το αντίδοτο του ψυχικού πόνου

Το αντίδοτο του ψυχικού πόνου

Ενώ η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την υπεραφθονία και την υπερκατανάλωση -η οικονομική κρίση έβαλε λίγο φρένο-, την υψηλή τεχνολογία, την πρόοδο της επιστήμης, τις πολλές ανέσεις και υλικές απολαύσεις, παρατηρείται σοβαρή έξαρση ψυχολογικών προβλημάτων, βλέπει κανείς γκρίζα πρόσωπα, νευρικά, ταραγμένα, φοβισμένα, αγχωμένα, θλιμμένα και στεναχωρημένα.

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Ακόμη και οι νέοι ταλαιπωρούνται από έντονα προβλήματα, εσωτερικές συγκρούσεις, ψυχικά άφωτα αδιέξοδα και αβάσταχτα κενά.

Νέες ωραίες, νέοι μορφωμένοι και πλούσιοι αγέλαστοι, κατηφείς και απαισιόδοξοι. Μια εποχή κατακτήσεων, αποκαλύψεων, κερδών και επιτυχιών, που όμως οι άνθρωποί της αισθάνονται στερημένοι, δίχως ψυχική υγεία, γαλήνη και χαρά. Συχνά τα πρότυπα των νέων μας είναι μελαγχολικοί τύποι της σκληρής μουσικής, της ξέφρενης και ταραγμένης. Μερικές φορές μάλιστα νομίζεις ότι τους αρέσει να καλλιεργούν τη θλίψη και την απαισιοδοξία. Αντί η μουσική να ευφραίνει και να ανασταίνει την ψυχή, την καθηλώνει στον πικρό πεσιμισμό. Είναι της μόδας τα μελαγχολικά πρόσωπα.

Η προκλητική ένδυση των νέων, η ολονύκτια πρόχειρη διασκέδαση, ο παρασυρμός στη φοβερή μάστιγα των ναρκωτικών, η μεγάλη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, η πολύωρη νοσηρή εξάρτηση στο διαδίκτυο και άλλα πολλά παρόμοια οξύνουν το πρόβλημα και καθόλου δεν το θεραπεύουν. Σαν να θέλουν σώνει και καλά μερικοί να καταστρέψουν την υγεία τους, να συντομεύσουν τη ζωή τους, να μη τους ενδιαφέρει διόλου το μέλλον. Οι στατιστικές είναι λίαν λυπηρές. Σε όλο τον κόσμο 340.000.000 άνθρωποι υποφέρουν σήμερα από σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας. Σε Ευρώπη και Αμερική η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας αναφέρει πως περίπου ο μισός πληθυσμός πάσχει από κατάθλιψη, μελαγχολία και την ελαφρότερη δυσθυμία.

Παρατηρεί λοιπόν κάποιος σήμερα ειλικρινά και με πόνο πως ούτε η νεότητα, ούτε η ωραιότητα, ούτε η δόξα της επιτυχίας και της ανόδου, ούτε τα πολλά χρήματα και τα πανάκριβα ενδύματα δίνουν πάντοτε την αναμενόμενη χαρά και την πολυπόθητη ευτυχία. Εν τούτοις, μήπως η συνεχώς παρουσιαζόμενη κατήφεια θέλει να επηρεάσει τους πάντες, ώστε να πλουτίζουν οι βιομηχανίες ψυχοφαρμάκων; Η υπερβολική αθυμία, λέγουν οι άγιοι πατέρες της εκκλησίας μας, είναι το πονηρό πνεύμα της λύπης, που οδηγεί στην κατάθλιψη και τη μελαγχολία. Εύστοχα ειπώθηκε πως η κατάσταση της θλίψης μπορεί κάποτε νοσηρά να γίνει ευχάριστη, μια μορφή ήπιου σαδομαζοχισμού. Η συνήθεια αυτής της σύγχρονης κοινωνίας εκφράζει και δηλώνει τη μεγάλη απογοήτευση, που προέρχεται από την έλλειψη αξιών και τον ατομικισμό.

Μπορεί ο κάθε άνθρωπος, αν αγωνιστεί και θέλει πραγματικά, να απορρίψει από τη ζωή του άμεσα ό,τι δεν του δίνει αληθινή αισιοδοξία, χαρά και ευχαρίστηση. Έτσι ο άνθρωπος θα έχει ηρεμία, ησυχία και γαλήνη. Η συνείδησή του θα είναι αναπαυμένη, η ζωή του ατάραχη, ακόμη και ο ύπνος του γλυκός. Ο ποιητής Τ. Έλιοτ λέγει: «Κάνοντας κάτι χρήσιμο, λέγοντας κάτι ορθό, ατενίζοντας κάτι πραγματικά ωραίο, αρκούν για να ομορφύνουν τη ζωή σου». Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Είναι γεγονός πως το κακό, το πονηρό, το αισχρό προκαλεί και δελεάζει, όμως το καλό, το αγαθό, το ιερό και ωραίο είναι που πάντοτε θέλγει πραγματικά και συγκινεί βαθύτατα.

Η ελληνορθόδοξη παράδοση έχει δύναμη, αντοχή, νόημα, πίστη, παρηγοριά και ελπίδα. Η προσπάθεια ορισμένων να ξεριζώσουν από τις καρδιές των ανθρώπων αυτή την πλούσια και ζωηφόρα παράδοση το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να αυξήσει τους θλιμμένους, τους απαρηγόρητους, τους ανέλπιδους. Η παράδοση αυτή γέννησε εκλεκτές μορφές αγίων και ηρώων. Ήλθε ο καιρός για μια ουσιαστική αναζήτηση, προς επανασύνδεση με την ιστορία, την παράδοση και τη συνέχειά της. Ώρα ευπρόσδεκτη, κατάλληλη και απαραίτητη για μια καινούργια ανακάλυψη της παραδόσεώς μας και της δυνατής βεβαιότητος που προσφέρει στην απόγνωση, στην κατήφεια, στην κατάθλιψη και στη μελαγχολία. Να το αντίδοτο του πολλού ψυχικού πόνου των καιρών μας. Είναι ανάγκη σύντομα να το αναζητήσουμε προς θεραπεία. Δεν παίρνει άλλο μια ανοημάτιστη και μαύρη ζωή. Δεν είναι έτσι; Είμαι υπερβολικός και παρωχημένος;

«Μακεδονία»27/02/2011/

Πρωτ. Πολύκαρπος Γρ. Τύμπας, Η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου

alt

Η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου

Του πρωτ. Πολυκ. Γρ. Τύμπα

«Το σημερινό Ευαγγέλιο (Ματθ. κε΄ 31-46) ονομάζεται «Ευαγγέλιον της Μελούσης Κρίσεως». Δεν αναφέρεται στη ζωή και τη δράση του Χριστού, αλλά στη Δευτέρα Παρουσία του, που θα έλθει με το δοξασμένο Σώμα του, που πήρε από τη Θεοτόκο και ποτέ δεν χωρίστηκε απ’ αυτό. Θα έλθει να κρίνει τον κόσμο «ζώντας και νεκρούς».

Και η Δευτέρα Παρουσία, όπως και η πρώτη, που υπήρξε πρόδρομός της, γίνεται για την πολύτιμη εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο, που τόσο αγάπησε ο Θεός, ώστε έρχεται να ολοκληρώσει τη σωτηρία του, τη θέωσή του, να του χαρίσει το πλήρωμα της αληθινής ζωής, να τον εισαγάγει στη Βασιλεία του, την οποία του ετοίμασε «από καταβολής κόσμου». Όπου βρίσκεται η κεφαλή – ο Χριστός – εκεί θα βρίσκονται και τα μέλη του Σώματός του, οι άνθρωποι, που στη ζωή τους συνεπείρχαν με την Κεφαλή.

Σε πολλά σημεία του Ευαγγελίου ομιλεί ο κύριος για τη Δευτέρα έλευσή του στη γη, καθώς και για τη συντέλεια του κόσμου, που θα επακολουθήσει. Στο σημερινό όμως Ευαγγέλιο ομιλεί σαφέστερα. Και πρώτα – πρώτα ο ερχομός του θα είναι «εν τη δόξη αυτού». Όχι όπως στην πρώτη παρουσία που, που έκρυβε τη θεία του δόξα κάτω από τη σάρκα, που προσέλαβε και φανερώθηκε με «δούλου μορφήν». Τώρα θα δορυφορούται από στρατούς Αγγέλων και Αρχαγγέλων.

Προπομπός του Κυρίου θα είναι το μέγα και φρικτό «σημείο του υιού του ανθρώπου», ο Σταυρός, που είναι και το «σημείο» της δευτέρας παρουσίας. Μ’ αυτό δοξάστηκε ο Χριστός, νικώντας το θάνατο και με την προβολή του θέλει να μας δείξει: α) ότι «υπερβαλλόντος ηγάπησεν ημάς και β) με πιο τρόπο μας επανέκτησε και μας συνανέστησε. Επειδή θα καλέσει τους εκλεκτούς να κληρονομήσουν τη βασιλεία του, τους δείχνει και το μέσο με το οποίο τους εξασφάλισε τη βασιλεία. Η ανάβασή του στον Σταυρό θεωρήθηκε αδυναμία και απορία και απόδειξη ότι δεν είναι «υιός Θεού». Γι’ αυτό υβρίστηκε και χλευάστηκε και άκουε εκείνα τα βλάσφημα: «Ει υιός ει του Θεού σώσον σεαυτόν και κατέβηθι από του σταυρού», του ξύλου της κατάρας και της ατιμίας. Δεν κατάλαβαν πως, αν μένει στον Σταυρό, δεν το κάνει από αδυναμία, αλλά για τη σωτηρία τους και αν κατέβαινε δεν θα σωζόταν κανένας, γιατί ο θάνατος δεν θα ενικάτο. Η εσχάτη ταπείνωση, η ατιμία και η αδοξία έφεραν την πιο μεγάλη δόξα.

Ο Κύριος ακόμη θα φέρει κατά τον ερχομό του και τους τύπους των ύλων, τα αποτυπώματα των καρφιών της θυσίας του, όταν προσηλώθηκε στον Σταυρό. Δείγμα αυτό της αγάπης του σ’ εμάς και της υπακοής στον πατέρα του».Το Ευαγγέλιο αναφέρει στην συνέχεια ότι θα «καθίσει επί θρόνου δόξας αυτού».

Θα γίνει, λοιπόν, η Δευτέρα Παρουσία. Το πότε θα γίνει ακριβώς μας είναι άγνωστον. «Προσδοκούμε ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Οφείλουμε επομένως να είμεθα έτοιμοι να υποδεχθούμε τον Κύριο της δόξας. Ανάγκη να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας. Να ζούμε με την προσδοκία της Δευτέρας Παρουσίας του κυρίου.

«Η ΕΡΕΥΝΑ» 27/02/2011

26 Φεβ 2011

Κυριακή της Απόκρεω, Σημεία της Δευτέρας Παρουσίας

Σημεῖα τῆς δευτέρας παρουσίας

(Ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου)

Κάθε φορά, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἀκοῦμε τὸ εὐαγγέλιο, πρέπει νὰ προσέχουμε.Καὶ ἂν κάθε εὐαγγέλιο πρέπει νὰ τὸ ἀκοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ δέος, πολὺ περισσότερο τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, τῆς Κυριακῆς τῶν Ἀπόκρεων(βλ. Ματθ.25,31-46). Εἶνε τρομερὸ εὐαγγέλιο! Ὅποιος τ᾽ ἀκούει ἢ τὸ διαβάζει, νομίζει ὅτι ὁ οὐρανὸς ἀστράφτει καὶ βροντᾷ κ᾽ ἡ γῆ σείεται. Τί λέει;

Ὁ Κύριοςἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς βεβαιώνει, ὅτι θὰ ἔρθῃ πάλι στὴ γῆ. Αὐτὸ πιστεύουμε καὶ αὐτὸ ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς πίστεώς μας. Θὰ ἔρθῃ ὁ Κύριος. Πῶς; Ὄχι πλέον ὑπὸ τὸ ταπεινὸ σχῆμα τοῦ νηπίου στὴ φάτνη· θὰ ἔρθῃ ὡς κυρίαρχος τοῦ παντός, παντοκράτωρ, βασιλεὺς τοῦ σύμπαντος, ὑλικοῦ καὶ πνευματικοῦ. Θὰ ἔρθῃ συνοδευόμενος ἀπὸ μυριάδες ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, καὶ θὰ προηγῆται ὁ τίμιος σταυρὸς (βλ. Ματθ. 24,30) ποὺ θὰ λάμπῃ περισσότερο κι ἀπ᾽ τὸν ἥλιο. Θὰ ἔρθῃ γιὰ νὰ κρίνῃ ὅλους, κ᾽ ἐμένα ποὺ σᾶς μιλῶ κ᾽ ἐσᾶς ποὺ μ᾽ ἀκοῦτε καὶ ὅλους ἐν γένει τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων. Θὰ γίνῃ κρίσις παγκόσμιος. Μὴν ἀμφιβάλλει κανείς. Ἕνα ἀπὸ τὰ δύο συμβαίνει· ἢ ὑπάρχει Θεὸς ἢ δὲν ὑπάρχει. Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ Θεός, τότε οὔτε κόλασις ὑπάρχει οὔτε παράδεισος οὔτε μέλλουσα κρίσις, καὶ πρέπει νὰ ἐπικρατήσῃ τὸ σύνθημα τῶν ἐπικουρείων καὶ τῶν ὑλιστῶν«Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνῄσκομεν»(᾿Ησ.22,13. Α´ Κορ.15,32).Ἀλλ᾽ ὑπάρχει· ὅσο βέβαιο εἶνε ὅτι ὑπάρχει ἡμέρα καὶ ἥλιος καὶ γαλαξίες, τόσο βέβαιο εἶνε ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ἐὰν λοιπὸν ὑπάρχῃ Θεός, τότε πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε, ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε «δίκαιος καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησεν» (Ψαλμ.10,7), καὶ ὡς δίκαιος θὰ κάνῃ κρίσι.

Δὲν θὰ περιγράψουμε τὸ πῶς θὰ διεξαχθῇ ἡ κρίσις. Ἕνα ἄλλο θέμα θέλω νὰ θίξω, κι αὐτὸ εἶνε τὸ ἑξῆς·τί θὰ προηγηθῇ τῆς δευτέραςπαρουσίας, ποιά θὰ εἶνε τὰ σημεῖα της, πῶς θὰ καταλάβουμε ὅτι πλησιάζει; Μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ «σημεῖα τῶν καιρῶν» (Ματθ. 16,3) θὰ ὑπενθυμίσω.

Πρῶτον. Λέει ὁ Χριστός, ὅτι θὰ κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιο σὲ ὅλη τὴν κτίσι , σ᾽ ὅλη τὴν οἰκουμένη (ἔ.ἀ. 24,14). Κηρύχθηκε; ἀπὸ τὰ δισεκατομμύρια, ποὺ ἔχει ὁ πλανήτης, πόσοι εἶνε Χριστιανοί; Μόλις τὸ ἕνα δισεκατομμύριο, κι αὐτοὶ ὄχι ὅλοι ὀρθόδοξοι. Πολυπληθεῖς λαοὶ τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς δὲν ἄκουσαν τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ· ἄλλοι εἶνε μωαμεθανοί, ἄλλοι βουδδισταί, ἄλλοι εἰδωλολάτρες· ἕνας κόσμος ὁλόκληρος περιμένει. Ἑτερόδοξοι κήρυκες ἀπὸ εὐρωπαϊκὲς χῶρες πηγαίνουν νὰ τοὺς ἐκχριστιανίσουν. Ἡ πατρίδα μας, ποὺ κάποτε ἔστελνε ἱεραποστόλους μέχρι τὸ Δούναβι, παιδιὰ ἐκλεκτὰ ὑψηλῶν οἰκογενειῶν, τώρα δὲν στέλνει. Κι ἂν παρουσιαστῇ κανένα παιδὶ μὲ τέτοιο ζῆλο, ὁ πατέρας του ἀντὶ νὰ χαίρεται πάει νὰ σκάσῃ. Θὰ ἔρθῃ λοιπὸν ἡμέρα ποὺ ὁ πλανήτης μας θὰ ἔχῃ εὐαγγελισθῆ ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρο.Δὲν ἦρθε ἀκόμα ἡ ἡμέρα αὐτή.

Ἄλλο καταπληκτικὸ σημεῖο τῶν καιρῶν. Οἱ Ἑβραῖοι πολὺ ταλαιπωροῦν τοὺς ὀρθοδόξουςστοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ σήμερα (συκοφαντίες, σκευωρίες, ἐπιθέσεις). Ἀλλὰ δὲ θὰ κατισχύσουν. Αὐτοί, ποὺ ἀνέκαθεν, αἰῶνες τώρα, μισοῦν καὶ διώκουν τὴν Ἐκκλησία, θὰ ἔρθῃ ὥρα, ―τὸ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος― ποὺ θὰ πιστέψουν· οἱ Ἰουδαῖοι θὰ γίνουν Χριστιανοί (βλ. ῾Ρωμ. 11,25-36). Θὰ προσπαθήσουν προηγουμένως νὰ ξαναστήσουν τὸ ναό τους, κι ἀφοῦ ἀπογοητευθοῦν ἀπὸ τὸν ἀντίχριστο θὰ ζητήσουν νὰ βαπτισθοῦν. Καὶ ἡ ἡμέρα αὐτή, ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι θὰἐπιστρέψουν στὸ Χριστὸ καὶ θὰ ποῦν «Ἥμαρτον»(Λουκ. 15,21), θά ᾽νε εὐλογία γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.

Ἕνα ἄλλο σημάδι θὰ εἶνε «ἡ ἀποστασία»(Β΄Θεσ. 2,3). Τί θὰ πῇ ἀποστασία ; Οἱ ἄνθρωποι, στὴ μεγάλη πλειονότητά τους, θὰ φύγουν ἀπ᾽ τὸ Θεό. Μέσα στοὺς 1.000 – τί λέω, μέσα στοὺς10.000, μέσα σὲ μιὰ ὁλόκληρη πόλι, σὲ μιὰ ὁλόκληρη κοινωνία, ἕνας θὰ μείνῃ! Θὰ λιγοστέψουν πολὺ οἱ πιστοί. Οἱ πολλοὶ θὰ γίνουν ἄπιστοι, ἄθεοι, ὑλισταί, εἰδωλολάτρες· οἱ Χριστιανοὶ θά ᾽νε τόσο λίγοι ὅπως καὶ οἱ ἑπτὰ ἐκεῖνες χιλιάδες ποὺ ἔμειναν πιστοὶ στὸ Θεὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ προφήτου Ἠλία(βλ. Γ΄Βασ. 19,18. ῾Ρωμ. 11,4), τόσο λίγοι ὅσο καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ κατακλυσμοῦ. Τὸ εἶπε ὁ Χριστός, οἱ ἡμέρες αὐτὲς θὰ εἶνε «ὥσπερ αἱ ἡμέραι Νῶε» (Ματθ. 24,37)· ὅπως τότε λίγοι σώθηκαν ἀπὸ τὸν κατακλυσμό, ἔτσι καὶ τώρα. Ἀλλὰ καὶ ἕνας νὰ μείνῃ πάνω στὴ γῆ, αὐτὸς θὰ εἶνε ὁ νικητής! Δὲν θὰ νικήσουν οἱ πολλοί, θὰ νικήσουν οἱ λίγοι, ἀφοῦ ὅμως διωχθοῦν ἀπηνῶς.

Τὰ συμφέροντα καὶ ἡ ὑπερηφάνεια θὰ ὑποδαυλίζουν τὰ πάθη καὶ τὰ κράτη θὰ συγκρούωνται. Ὁ Κύριος προειδοποίησε· Θ᾽ ἀκοῦτε γιὰ «πολέμους καὶ ἀκοὰς πολέμων» (Ματθ. 24,6-7) .Αὐτὰ δὲν ἀκοῦμε ἤδη καθημερινῶς;

Θὰ συμβοῦν, εἶπε ἐπίσης,«λιμοί» (μὲ γιῶτα),δηλαδὴ πεῖνα (Ματθ.24,7).Σὲ ἡμέρες ἀκαταστασίας πολλοὶ θὰ στεροῦνται καὶ τὴν ἀναγκαία τροφή.

Θὰ παρουσιαστοῦν ἀκόμη«λοιμοί» (μὲ ὄμικρον γιῶτα), δηλαδὴ ἀσθένειες(ἔ.ἀ.), πρωτοφανεῖς καὶ τρομερές, ποὺ θὰ θερίζουν τὴν ἀνθρωπότητα. Στὶς μέρες μας ἔχουμε ἤδη δύο σοβαρὲς ἀσθένειες, ποὺ προσπαθεῖ ἡ ἐπιστήμη νὰ τὶς νικήσῃ χωρὶς ἀποτέλεσμα ὣς τώρα.Ἡ μία εἶνε ὁ καρκίνος. Ἡ ἄλλη, νέα ἀσθένεια χειρότερη ἀπὸ τὸν καρκίνο, εἶνε τὸ ἔιτζ, μάστιγα τοῦ αἰῶνος. Ἡ Ἐκκλησία εὐλογεῖ τὸ γάμο καὶ διδάσκει, ἄντρες καὶ γυναῖκες νὰ μὴν ἔχουν ἄθεσμες σαρκικὲς σχέσεις. Ποιός ἀκούει; Τώρα ὅμως, μὲ τὴ μεταδοτικὴ αὐτὴ ἀσθένεια, θὰ τρέμῃ ὁ ἄντρας νὰ πλησιάσῃ τὴ γυναῖκα. Τέτοιες ἀσθένειες εἶνε προφητευμένες(βλ. Ἀπ. 16,2).

Τοὺς ἀνθρώπους ἀκόμα πρὶν τὴ Δευτέρα παρουσία θὰ τοὺς βρῇ καὶ θὰ τοὺς ταλανίσῃ μία «θλῖψις μεγάλη», ἀβάσταχτη, ποὺ δὲν ξανάγινε οὔτε θὰ ξαναγίνῃ(Ματθ. 24,9,21-22. Μᾶρκ. 13,19-20).

Καθὼς οἱ ἄνθρωποι θὰ ταλαιπωροῦνται, θὰ ζητοῦν πνευματικὸ ὁδηγό· ἀλλὰ τότε θὰ ἐμφανισθοῦν «ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται» ,ποὺ θὰ κάνουν καὶ θαύματα, ὥστε νὰ πλανήσουν «εἰ δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Ματθ. 24,11,24).

Καὶ τὸ χειρότερο σημεῖο ποιό θὰ εἶνε· ὁ ἀντίχριστος, «ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας…, ὁ ἄνομος» (βλ. Β΄ Θεσ. 2,1-2) . Αὐτὸς θὰ ἔρθῃ. Θὰ εἶνε πρόσωπο ποὺ θὰ συγκεντρώσῃστὰ χέρια του ὄχι μόνο τὴν πολιτικὴ ἀλλὰ καὶ τὴ θρησκευτικὴ ἐξουσία. Θὰ κυριαρχήσῃ σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ θὰ πιέζῃ τοὺς ἀνθρώπους.Πολὺς λόγος γίνεται γιὰ τὸ 666 (βλ. Ἀπ. 13,18) , ποὺ κι αὐτὸ εἶνε σημάδι ὅτι ἔρχεται ἡ ἡμέρα τοῦ ἀντιχρίστου. Μερικοὶ λένε ὅτι γεννήθηκε ἤδη.

Δὲν γνωρίζω· ἕνα γνωρίζω, ὅτι θὰ ἔρθῃ. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἰεροσολύμων σὲ μία σπουδαία ὁμιλία του λέει, ὅτι αὐτοὶ ποὺ θὰ μαρτυρήσουν στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀντιχρίστου θὰ εἶνε ἀνώτεροι ἀπὸτοὺς μάρτυρας τῶν προηγουμένων αἰώνων. Ἀλλὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τοῦ ἀντιχρίστου ὁΘεὸς δὲ θ᾽ ἀφήσῃ ἀβοήθητους τοὺς δούλους του. Θὰ ἔρθουν στὴ γῆ, γιὰ νὰ ἐνισχύσουν τὴν παράταξι τῶν ὀλίγων πιστῶν τέκνων του, δύο ἔξοχοι ἄνδρες, ὁ Ἐνὼχ καὶ ὁ Ἠλίας (πρβλ. ἔ.ἀ. 11,3-12).

Γενικὸ χαρακτηριστικὸ τῶν ἡμερῶν ἐκείνων εἶνε, ὅτι θὰ πληθυνθῇ ἡ ἀνομία καὶ θὰ ψυγῇ ἡ ἀγάπη στοὺς περισσοτέρους (Ματθ. 24,12).Θὰ παγώσῃ ἡ ἀγάπη γιὰ τὸ Θεὸ καὶ τὸν πλησίον.

Μία κατηγορία σημείων ποὺ ἐπίσης θὰ προηγηθοῦν τῆς δευτέρας παρουσίας εἶνε τὰ ἔκτακτα φυσικὰ φαινόμενα στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ. Στὸν οὐρανό· θὰ σκοτεινιάσῃ ὁ ἥλιος ὅπως τὴ Μεγάλη Παρασκευή· «ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται» (Ματθ.24,29. βλ. & Λουκ. 21,25-26) . Στὴ γῆ· θὰ γίνουν μεγάλοι «σεισμοὶ κατὰτόπους» (Ματθ. 24,7. Μᾶρκ. 13,8. Λουκ.21,11) . Κλέβε σὺ καὶ χτίζε οὐρανοξύστες· σὲ μιὰ στιγμὴ ἕνας σεισμὸς τὰ ἰσοπεδώνει ὅλα. Ἀκόμη θὰ μολυνθοῦν τὰ νερὰ καὶ θὰ ψοφοῦν τὰ ψάρια(βλ. Ἀπ. 8,10-11). Τὸ εἴδαμε αὐτό· μὲ τὸ Τσερνομπὶλ ἔτρεμε ὁ κόσμοςνὰ πιῇ ἕνα ποτήρι νερό, μήπως φαρμακωθῇ.Θὰ καῇ ἀκόμη ἕνα τρίτο τῶν δασῶν(βλ. ἔ.ἀ. 8,7).

Αὐτὰ εἶνε, ἀγαπητοί μου, συνοπτικὰ τὰ σπουδαιότερα σημεῖα. Μερικὰ ἔγιναν, ἀλλὰ πολλοὶ δὲν τὰ κατάλαβαν· «ὁ δὲ παράνομος Ἰούδας οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι» (γ΄ ἀντίφ. ὄρθρ. Μ. Παρ.) . Ὁ Χριστὸς μᾶς λέει «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε» (Ματθ.26,41). Ἔρχεται ὁ ἀντίχριστος ἐμεῖς νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι καὶ νὰ περιμένουμε πότε νὰ ἔρθῃ ὁ Κύριος.Ναί, θὰ ἔρθῃ, γιὰ νὰ βάλῃ τάξι στὸν κόσμο. Ὑπάρχει ἕνα μάτι ποὺ τὰ βλέπει ὅλα, ἕνα αὐτὶ ποὺ τ᾽ ἀκούει ὅλα, ἕνα χέρι ποὺ τὰ γράφει ὅλα. Θὰ δικαστοῦμε ἀκόμα καὶ γιὰ ἕνα λόγο, καὶ θὰ ἀμειφθοῦμε ἀκόμα καὶ γιὰ ἕνα ποτήρι νερὸ ποὺ θὰ δώσουμε. Τρομερὰ ἡ ἡμέρα ἐκείνη.

Εὔχομαι , ἀγαπητοί μου, ὅταν ἔρθῃ ἡ μέρα ἐκείνη, κανείς ἀπὸ μᾶς νὰ μὴν ἀκούσῃ τὴν τρομερὴ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ μας «Πορεύεσθε ἀπ᾽ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ. Ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, κλῆρος καὶ λαός, ἄντρες γυναῖκες καὶ παιδιά, ἀγράμματοι καὶ ἐγγράμματοι, φτωχοὶ καὶ πλούσιοι, ν᾽ ἀκούσουμε τὴ χαρμόσυνο φωνή του·«Δεῦτοἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. 25,41,34) .

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Τριάδος Πτολεμαΐδος τὴν 22-2-1987 τὸ πρωί. «Κυριακή»2011

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com