Πατήστε πάνω στους συνδέσμους για να δείτε τις φωτογραφίες
фотографија 1 фотографија 2 фотографија 3 фотографија 4
фотографија 5 фотографија 6 фотографија 7 фотографија 8
фотографија 9 фотографија10 фотографија11 фотографија12
фотографија13 фотографија14 фотографија15 фотографија16
фотографија17 фотографија18 фотографија19 фотографија20
фотографија21 фотографија22 фотографија23 фотографија24
Το μάθημα των Θρησκευτικών, σύμφωνα με την κείμενη μέχρι σήμερα νομοθεσία, διδάσκεται υποχρεωτικά σε όλες τις τάξεις του Γενικού Λυκείου. Τούτο υπενθύμισε πρόσφατα και το Υπουργείο Παιδείας δια του Διευθυντή της Διεύθυνσης Σπουδών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Στυλιανού Μεκουρη ο οποίος σε απάντηση του (2/7/2010) σε σχετικό έγγραφο της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων αναφέρει μεταξύ άλλων: «Το μάθημα των Θρησκευτικών αποτελεί υποχρεωτικό μάθημα και διδάσκεται σε όλες τις σχολικές μονάδες της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, σύμφωνα με τα επίσημα υποχρεωτικά αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα, τα οποία καθορίζονται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο». Την «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης» ως «σκοπό της παιδείας» που είναι «βασική αποστολή του Κράτους» επιτάσσει άλλωστε και το Σύνταγμα (Άρθρο 16).
Τα περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού εκδηλώνονται με μεγαλύτερη συχνότητα στο δημοτικό και στο γυμνάσιο και μειώνονται στο λύκειο.
Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του εκφοβισμού και της βίας στα παιδιά είναι πολλές και σοβαρές. Τα παιδιά θύματα μπορεί να αναπτύξουν έντονο άγχος και αισθήματα ανασφάλειας, φοβίες, σχολική άρνηση, και σχολική αποτυχία, μαθησιακές δυσκολίες, ψυχοσωματικά προβλήματα όπως πονοκέφαλους, πόνους στην κοιλιά, διαταραχές ύπνου, ενούρηση κ.α., κατάθλιψη, απόπειρες αυτοκτονίας.
Δυστυχώς στη χώρα μας, τα περιστατικά βίας και εκφοβισμού στα σχολεία δεν αντιμετωπίζονται κατάλληλα. Γενικά, παρατηρείται έλλειψη ενημέρωση και περιορισμένη ευαισθητοποίηση και άγνοια για τη διαχείριση του προβλήματος, τόσο από τους εκπαιδευτικούς όσο και από τους γονείς.
Η Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε), υλοποιεί διακρατικό πρόγραμμα στη χώρα μας για την πρόληψη και αντιμετώπιση της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού στα δημοτικά σχολεία στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Διακρατικού προγράμματος DAPHNE, για το χρονικό διάστημα 2006-2010.
Στο πλαίσιο του Προγράμματος έχει δημιουργηθεί ένα εγχειρίδιο για εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με δραστηριότητες που πραγματοποιούν με τους μαθητές στην τάξη κατά τη διάρκεια του σχολικού προγράμματος.
Επίσης στα πλαίσια δράσης του Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. λειτουργούν δύο συμβουλευτικές τηλεφωνικές γραμμές.
Η «Γραμμή-Σύνδεσμος 8018011177», λειτουργεί από το 2005 και απευθύνεται σε γονείς, εκπαιδευτικούς και ενηλίκους που χρειάζονται ενημέρωση, συμβουλευτική ή υποστήριξη για θέματα που αφορούν στην ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων μέχρι 18 ετών.
Λειτουργεί σε πανελλαδική εμβέλεια, καθημερινές, 9:30 π.μ – 20:30 μ.μ και το Σάββατο 9:30 π.μ – 14:00 μ.μ. με χρέωση μία αστική μονάδα. Οι κλήσεις είναι ανώνυμες και εμπιστευτικές.
Η Ευρωπαϊκή Γραμμή Στήριξης Παιδιών και Εφήβων 116111απευθύνεται σε παιδιά και εφήβους έως 18 ετών και λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 14:00 μ.μ. έως τις 20:30. μ.μ. και το Σάββατο 9:30 π.μ – 14:00 μ.μ.
Στην Γραμμή 116111, το παιδί ή ο έφηβος μπορεί να μιλήσει για οποιοδήποτε θέμα ψυχικής υγείας τον απασχολεί και να έχει ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική ή (αν κριθεί απαραίτητο) να παραπεμφθεί στην καταλληλότερη για εκείνον κοινοτική δημόσια υπηρεσία για βοήθεια από κοντά.
Στις κλήσεις απαντούν παιδοψυχίατροι, κλινικοί ψυχολόγοι, επισκέπτες υγείας. Οι κλήσεις είναι ανώνυμες και εμπιστευτικές.
Όπως ανακοινώθηκε σήμερα, «Καθημερινή» (2/10/2010) , το «νέο» Λύκειο προβλέπει 3 μόνο βασικά μαθήματα ανάμεσα στα οποία είναι τα αγγλικά και η φυσική αγωγή!!
Η εξέλιξη αυτή δίνει ένα πρώτο στίγμα της φιλοσοφίας του νέου σχολείου που προωθεί το υπουργείο Παιδείας. Με απλά λόγια στο δήθεν «νέο Λύκειο» που σχεδιάζουν οι κυβερνώντες εξοβελίζεται σχεδόν το μάθημα των θρησκευτικών με αριστοτεχνικό πράγματι τρόπο.
Κανένας όμως δεν έχει το δικαίωμα να αποχρωματίσει τη διαπαιδαγώγηση των μαθητών από μια Παιδεία προσανατολισμένη στην παράδοσή μας .
Ο Αρχιεπίσκοπος που φαίνεται να έχει καλές σχέσεις με αυτή την Κυβέρνηση (παραβρέθηκε ακόμα και σε Υπουργικό Συμβούλιο) πρέπει να πάρει επίσημα θέση.
Τι απέγιναν άραγε οι απόψεις που εξέφρασε το 2009, («Ελεύθερος Τύπος»24.04.09) όταν μιλώντας στο Αίγιο και στην εορτή του προσκυνήματος της Παναγίας της Τρυπητής, δήλωσε ότι : «τα θρησκευτικά πρέπει να είναι υποχρεωτικά στο σχολείο γιατί συμβάλλουν στη σωστή θρησκευτική αγωγή των παιδιών, και ως προς την αποδοτικότερη μετάδοσή του σ’ αυτά «η Πολιτεία και η Εκκλησία πρέπει να βρουν την καλύτερη δυνατή μέθοδο».
Ο δρυϊδισμός, ένα κελτικό θρησκευτικό δόγμα που δοξάζει τα πνεύματα της φύσης, αναγνωρίσθηκε ως θρήσκευμα στη Βρετανία, όπως ανακοίνωσε η Επιτροπή Φιλανθρωπικών Οργανώσεων.
Το Δίκτυο Δρυϊδών (Druid Network), μία οργάνωση που αντιπροσωπεύει τους προσήλυτους του δρυϊδισμού σε όλον τον κόσμο, περιβλήθηκε του καθεστώτος της αγαθοεργίας ως θρησκευτική οργάνωση, που της απένειμε η Charity Commission.
Στην απόφασή της, η Επιτροπή εκτιμά πως το Δίκτυο Δρυϊδών ιδρύθηκε από την αρχή με σκοπό της αγαθοεργίες υπέρ της προώθησης της θρησκείας και εντός του πλαισίου του γενικού συμφέροντος».
Με αυτή την απόφαση το Δίκτυο μπορεί πλέον να χαίρει προνομιακού φορολογικού καθεστώτος.
«Αυτή ήταν μία μακρά και σκληρή μάχη, που πήρε πάνω από πέντε χρόνια», τονίζει στην ιστοσελίδα του το Δίκτυο των Δρυϊδών.
Πρόκειται για την πρώτη παγανιστική δοξασία που αναγνωρίζεται ως «θρησκεία» στη Βρετανία. Ο δρυϊδισμός κηρύσσει την αρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση. Η ανακήρυξή του ως «θρησκεία» συναντά την αντίδραση ορισμένων οπαδών του, οι οποίοι προτιμούν τον όρο «πνευματικότητα». Όμως τα μέλη της δρυϊδικής κοινότητας τιμούν ως θεότητες φυσικά φαινόμενα, όπως ο κεραυνός, ο ήλιος και η Γη, καθώς και τα πνεύματα που κατοικούν στα βουνά και στα ποτάμια. Το κίνημα γεννήθηκε στην Ιρλανδία και στη Βρετανία, όμως έχει απλωθεί και στον υπόλοιπο κόσμο, όπως στη Γαλλία και στην Ολλανδία και σήμερα αριθμεί κάποια εκατ. πιστούς σε όλον τον πλανήτη.
Η σύγχρονη προσήλωση των ανθρώπων στην οικολογία και η αποξένωσή τους από τις παραδοσιακές θρησκείες έχει προκαλέσει ένα αυξημένο ενδιαφέρον, ιδίως στη Βρετανία, για τον δρυϊδισμό, όπου σύμφωνα με τους προσήλυτούς του ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο δημοφιλής αφότου επικράτησε ο χριστιανισμός στη χώρα.
Άννα Διαμαντοπούλου, «Nα καθιερώσουμε τα Aγγλικά ως δεύτερη επίσημη γλώσσα».)
Tην καθιέρωση της αγγλικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους πρότεινε, με συνέντευξή της στην «KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», η κ. Άννα Διαμαντοπούλου. -
Το νέο πρόγραμμα της Β' και Γ' Λυκείου
Στο νέο σχέδιο – σύμφωνα με ρεπορτάζ της Καθημερινής -προβλέπονται εβδομαδιαία 12 ώρες υποχρεωτικών μαθημάτων, 21 ώρες μαθημάτων επιλογής και 2 ώρες για περιβαλλοντικά και κοινωνικά θέματα.
Στα υποχρεωτικά περιλαμβάνονται:
- Νέα ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία
- Αγγλικά
- Φυσική αγωγή
Για τα μαθήματα επιλογής, οι μαθητές τα διαλέγουν από έξι “καλάθια” - γνωστικά αντικείμενα, τα οποία έχουν μαθήματα με υψηλό και βασικό επίπεδο.
Συγκεκριμένα:
- Αρχαιογνωσία (αρχαία ελληνική γλώσσα και γραμματεία),
- Μαθηματικά, πειραματικές επιστήμες (φυσική, χημεία, βιολογία, περιβαλλοντικές επιστήμες),
- Κοινωνικές επιστήμες (οικονομία, ευρωπαϊκή ιστορία, ψυχολογία, αρχές ηθικής και φιλοσοφίας και θρησκευτικά),
- Ξένη γλώσσα (λατινικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά) και
- Πολιτισμός (εικαστικά, μουσική, θέατρο και κινηματογράφος).
Κάθε μαθητής μπορεί να επιλέξει ένα εξάωρο μάθημα υψηλού επιπέδου από όποια ομάδα θέλει και ένα τρίωρο από τις υπόλοιπες ομάδες.
Όσον αφορά το νέο σύστημα εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, στη βαθμολογία των Πανελλαδικών θα συνυπολογίζονται και οι βαθμοί της β' και γ' λυκείου. Από το μέχρι στιγμής σχέδιο και πριν τη διαβούλευση, προκύπτει ότι η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα γίνεται με εξετάσεις σε τέσσερα μαθήματα, που θα καθορίζουν τα πανεπιστήμια.
Οι εισακτέοι θα μπαίνουν σε σχολές και όχι σε τμήματα (π.χ. Νομική) και μετά το πρώτο έτος θα κατανέμονται στα τμήματα της σχολής. Επίσης προτείνεται η ελεύθερη πρόσβαση στα ΑΕΙ χαμηλής ζήτησης. Τέλος, δίνεται η δυνατότητα σε αποφοίτους ΙΕΚ να εισαχθούν σε ΤΕΙ μέσω ειδικών εξετάσεων και αφού έχουν πιστοποιήσει τις γνώσεις τους.
Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη διαδικασία της μελέτης του σχεδίου», ανέφερε χθες στην «Καθημερινή» (2/10/2010)η αρμόδια γραμματέας Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του υπουργείου, Θάλεια Δραγώνα. Το νέο πρόγραμμα θα εφαρμοστεί για πρώτη φορά στη Β΄ Λυκείου του σχολικού έτος 2012-2013 και στην Γ΄ Λυκείου του 2013-2014, ώστε να συνδυαστεί με την εφαρμογή (το 2014) για πρώτη χρονιά του νέου συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ.
Σύντομο σχόλιο Ακτίνων
Σύμφωνα με τα νέα σχέδια του Υπουργείου Παιδείας (Μη Εθνικής) το μέλλον μαθημάτων όπως τα Θρησκευτικά και η Ιστορία (όπως και άλλων) στο Λύκειο διαγράφεται ζοφερό.
Άν προχωρήσουν αυτά τα σχέδια για το Λύκειο, το υποχρεωτικό μάθημα των Θρησκευτικών θα μετατραπεί σε μάθημα επιλογής, μια πράξη που είναι καθαρά και αντισυνταγματική.
Οι εκκλησιομάχοι έντεχνα κρυπτόμενοι πίσω από τον δήθεν εκσυγχρονισμό της παιδείας κάνουν και σήμερα επίκαιρα τα λόγια του Παπαδιαμάντη «Μη Θρησκευτικά προς Θεού! Το ελληνικόν έθνος δεν είναι Βυζαντινοί, εννοήσατε; Οι σημερινοί Έλληνες είναι κατ’ ευθείαν διάδοχοι των αρχαίων. Έπειτα εκπολιτίσθησαν, επροόδευσαν και αυτοί. Συμβαδίζουν με τα άλλα έθνη». (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος ψάλτης»).
Επιβάλλεται άμεση αντίδραση στα σχέδια του Υπουργείου για το Λύκειο.
Δείτε και :
Υπό τη συνοδεία και την προστασία ισχυρών ευρωπαϊκών αστυνομικών και στρατιωτικών νατοϊκών δυνάμεων
Σε κρίσιμη χρονική στιγμή πραγματοποιείται αύριο η επίσημη ενθρόνιση του νέου πατριάρχη των Σέρβων Ειρηναίου στο Πετς του Κοσσυφοπεδίου, όπου θα συρρεύσουν χιλιάδες Σέρβοι, γεγονός που θα αποτελέσει και μεγάλη δοκιμασία για την κατάσταση στην περιοχή.
Στην τελετή αναμένεται να παραστούν 400 επίσημοι προσκεκλημένοι, πολιτικοί, ξένοι διπλωμάτες, εκπρόσωποι όλων των ορθόδοξων εκκλησιών, αντιπροσωπεία του Βατικανού, καθώς και εκπρόσωποι άλλων θρησκευτικών δογμάτων.
Το Πετς, στο βορειοδυτικό Κόσοβο, αποτελεί την επίσημη και ιστορική έδρα του σερβικού πατριαρχείου. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις εκκλησιαστικών φορέων, στην τελετή αναμένεται να παραστούν περίπου πέντε χιλιάδες πιστοί από τη Σερβία, οι οποίοι θα μεταβούν στο Πετς σε οργανωμένα γκρουπ με λεωφορεία που ναύλωσε η σερβική εκκλησία, σε καθένα από τα οποία θα επιβαίνει και ένας ιερέας.
Από την πολιτική ηγεσία της Σερβίας στην τελετή ενθρόνισης θα παραστεί ο πρόεδρος της χώρας Μπόρις Τάντιτς και ενδεχομένως ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης, του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος, Τόμισλαβ Νίκολιτς. Ο πρωθυπουργός Μίρκο Τσβέτκοβιτς και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου παραιτήθηκαν από την πρόθεσή τους να παραστούν έπειτα από σχετική παράκληση της εκκλησίας και του ίδιου του πατριάρχη, ο οποίος ζήτησε να μη δοθεί πολιτική διάσταση στο γεγονός. Τα σερβικά μέσα ενημέρωσης εικάζουν πως τα μέλη της σερβικής κυβέρνησης παραιτήθηκαν από το ταξίδι στο Πετς, επειδή η αλβανοκοσοβαρική ηγεσία στην Πρίστινα απείλησε πως δεν θα επιτρέψει την είσοδο των σέρβων πολιτικών αν δεν προσκληθεί από τη σερβική ορθόδοξη εκκλησία και ο πρωθυπουργός του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι.
Φόβοι επεισοδίων
Την ευθύνη για την ασφάλεια των χιλιάδων σέρβων πιστών και των αξιωματούχων που θα παραστούν στην τελετή ενθρόνισης του σέρβου πατριάρχη θα έχει αποκλειστικά η στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο KFOR και όχι η αστυνομία του Κοσόβου, έπειτα από αίτημα της σερβικής εκκλησίας, που είχε ζητήσει να αποκλειστεί η παρουσία στον αύλειο χώρο της μονής μελών της αστυνομίας του Κοσόβου, για να μην προκληθεί ένταση.
Η αστυνομία του Κοσόβου και η ευρωπαϊκή αστυνομική δύναμη EULEX ανέλαβαν την ασφάλεια των πιστών κατά μήκος της διαδρομής, από τα διοικητικά σύνορα με τη Σερβία έως την πόλη Πετς. Σε συνέντευξή του στο σερβικό πρακτορείο ειδήσεων Τανγιούγκ ο πατριάρχης Ειρηναίος εξέφρασε μεν την ελπίδα ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά, αλλά ομολόγησε τους φόβους του για το ενδεχόμενο να προκληθούν επεισόδια.
Μήλον της Έριδος το Κόσοβο
Σχετικά με το ζήτημα του Κοσόβου, ο πατριάρχης των Σέρβων τάχθηκε υπέρ του διαλόγου επισημαίνοντας: “Επιθυμούμε να αρχίσει άμεσα ο διάλογος μεταξύ των εκπροσώπων των Σέρβων και της αυτοαποκαλούμενης κυβέρνησης του Κοσόβου και να βρεθεί από κοινού μια δίκαιη λύση... που σημαίνει ότι οι Σέρβοι δεν θα χάσουν τα πάντα και οι Αλβανοί δεν θα τα πάρουν όλα”. Ο πατριάρχης Ειρηναίος επανέλαβε ότι οι Σέρβοι ποτέ δεν θα απαρνηθούν το Κόσοβο, που αποτελεί τη "σερβική Ιερουσαλήμ", και επισήμανε ότι, αν δεν βρεθεί δίκαιη λύση, πάντα θα αποτελεί μήλον της Έριδος μεταξύ Αλβανών και Σέρβων.
Η απάντηση από την Πρίστινα ήρθε διά του πρωθυπουργού Χασίμ Θάτσι, ο οποίος είπε ότι οι θεσμικές συναντήσεις μεταξύ Κοσόβου και Σερβίας θα γίνουν μόνο στη βάση "δύο ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών", με την πλήρη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να συζητηθούν "συγκεκριμένα τεχνικά ζητήματα προς όφελος του κράτους του Κοσόβου, της διακρατικής συνεργασίας και των ευρωατλαντικών στάνταρτ και αξιών".
Τα μετά την Βιέννη
Η αίρεση εδραιώνεται κάτω από τις επευφημίες μας
Ο εξουνιτισμός της Αγίας Ορθοδοξίας μας συνεχίζεται ακάθεκτος
Οι δηλώσεις και οι συνεντεύξεις των μελών «της ΜΘΕ του Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών» αντιμετωπίστηκαν και ερμηνεύτηκαν διαφοροτρόπως από τους Οικουμενιστές αλλά και από όσους αγωνίζονται ορθόδοξα εναντίον των νεωτερισμών τους. Προσθέτουμε και τις δικές μας επισημάνσεις στο θέμα ―καθώς εν τω μεταξύ εκδόθηκε και το Κοινό Ανακοινωθέν της ΜΘΕ―, φροντίζοντας οι εκτιμήσεις μας να εκφράζουν όσο γίνεται καλύτερα το πνεύμα, αλλά και το γράμμα των Αγίων Πατέρων, που τελευταία όχι μόνο παραθεωρείται επικίνδυνα, μα και αλλοιώνεται κακόδοξα, στα πλαίσια της «συναφειακής» θεολογίας. Μιας οικουμενιστικής αιρετικής θεολογίας που συγγενεύει με τις παγκοσμιοποιητικές θεωρίες και πρακτικές και λανσάρεται έξυπνα ως εύπεπτη τροφή στον ανεκτικό περίγυρο της Νέας Τάξης. Το ανησυχητικό δε είναι, ότι η «θεολογία» αυτή διαδίδεται στον αγνοούντα λαό του Θεού επίσημα από Επισκόπους και θεολόγους, εκκολάπτεται δε στην φερόμενη ως «Ορθόδοξη» Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου.
Ας έλθουμε, όμως, σε συγκεκριμένες φράσεις των πρωταγωνιστών της Βιέννης:
Α. O Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης δήλωσε ότι «δεν υπάρχουν σύννεφα δυσπιστίας» μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών.
Γνωρίζουμε πως δυσπιστία υπάρχει, δεν εμπιστευόμαστε δηλαδή κάποιον, όταν με τις πράξεις και τα λόγια του έχει καταστεί αναξιόπιστος, και άλλα λέγει τη μια φορά, άλλα την άλλη και άλλα τελικά κάνει. Ας εξετάσουμε, λοιπόν: υπάρχουν «σύννεφα δυσπιστίας» μεταξύ των Παπικών και της Μίας, Αγίας, Ορθόδοξης, Καθολικής Εκκλησίας; Και εκ δευτέρου: υπάρχει δυσπιστία μεταξύ των Ορθόδοξων Εκκλησιών ή του ορθοδόξου πληρώματος προς τους Ποιμένες του;
1. Ο Πάπας Βενέδικτος διακήρυξε ―σε μια κρίσιμη καμπή του Διαλόγου― όχι μόνο επίσημα αλλά και σκόπιμα, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ελλειμματική Εκκλησία, σε αντίθεση με το Βατικανό, που αποτελεί την πλήρη Εκκλησία!
Η δήλωση αυτή, παρά τις διαμαρτυρίες των πιστών δεν ενεργοποίησε το Φανάρι, ώστε να αντιδράσει, να ζητήσει από τον Πάπα να ανακαλέσει, και μάλιστα στα πλαίσια διεξαγωγής ενός Διαλόγου «επί ίσοις όροις» (όπως διαφημίζεται). Το αντίθετο έπραξε η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος· θεώρησε αυτό ως υποβάθμιση της Εκκλησίας μας από την «εκκλησία» των Παπικών, γι’ αυτό και ζήτησε εξηγήσεις προσωπικά από τον συμπρόεδρο της ΜΘΕ Σεβασμιώτατο Περγάμου. Και ο Περγάμου, εξευτελίζων τον Συνοδικό θεσμό (για τον οποίο δήθεν κόπτεται) και επιδεικνύων περιφρόνηση προς την Εκκλησία της Ελλάδος, αρνήθηκε να απαντήσει.
Αυτή η υποτιμητική δήλωση του Πάπα για την Εκκλησία μας και ο τρόπος με τον οποίο απαξίωσε την Ελλαδική Εκκλησία ο Περγάμου, μπορούμε να μην τα εκλάβουμε ως λόγο δυσπιστίας προς τους πρωταγωνιστές του Διαλόγου;
2. Δυστυχώς συνεχίζεται και παγιώθηκε η ονομασία της παράταξης των Παπικών ως Εκκλησίας, με την ουσιαστική σημασία της λέξεως, όπως πολλοί Πατέρες και θεολόγοι διαπιστώνουν και ο π. Γεώργιος Καψάνης διατύπωσε, λέγων: ο χαρακτηρισμός των Παπικών ως Εκκλησία, δεν αποτελεί πλέον λόγο αβροφροσύνης (όπως συνεχίζουν ανεντίμως να ισχυρίζονται οι Οικουμενιστές και όσοι τους δικαιολογούν), αλλά εκφέρεται στην κυριολεκτική του σημασία.
Και η ονομασία «αδελφές εκκλησίες», σημαίνει τρία πράγματα. Όχι μόνο Ι) αναγνώριση της αίρεσης του Παπισμού ως Εκκλησίας, όχι μόνο ΙΙ) εξίσωση της Μίας Εκκλησίας με την αίρεση ―αφού οι Παπικοί ζηλότυπα επιμένουν να κρατούν και να πολλαπλασιάζουν τις αιρέσεις τους―, αλλά και ΙΙΙ) υποβάθμιση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τοποθέτησή της κάτω από την αίρεση, αφού αποδεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα τον όρο «ελλειμματική» Εκκλησία, ταυτόχρονα δε διαφαίνεται ότι αποδεχόμαστε κάποιας μορφής του δαιμονικού και εξουσιαστικού Πρωτείου, ανύπαρκτου στην ενιαία εκκλησιαστική ιστορία.
3. Δυσπιστία επίσης υπάρχει, διότι οι Παπικοί, παρά την προϋπόθεση που η Πανορθόδοξος Διάσκεψη της Ρόδου έθεσε, πως για την έναρξη του Διαλόγου είναι απαραίτητο να καταργήσουν την Ουνία, οι Παπικοί όχι μόνο δεν την κατάργησαν (παρόλο που το 1990 στο Freising του Μονάχου συμφώνησαν προς τούτο και υπέγραψαν συμφωνία), αλλά και αναβάθμισαν την Ουνία και την κατέστησαν τρίτη συνισταμένη του διαλόγου: Παπικοί, Ορθόξοι, Ουνίτες!!!! Οι δικαιολογίες που προσάγουν οι ημέτεροι, (αποδεικνυόμενοι έτσι παπικότεροι των παπικών) ότι το θέμα της Ουνίας θα συζητηθεί αργότερα, είναι έωλες και αντικανονικές, αποτελούν δε προσωπικές θέσεις των και όχι απόφαση της Ορθοδοξίας, και δείχνουν άλλη μια φορά, πόσο σεβασμό τρέφουν στη Συνοδικότητα της Εκκλησίας, αφού καμιά Πανορθόδοξος Σύνοδος δεν κατήργησε την απόφαση εκείνη της Ρόδου, που απαιτούσε ρητά την κατάργηση της Ουνίας για την έναρξη του Διαλόγου.
4. Για την οικονομία του γραπτού λόγου δεν θα αναφέρουμε άλλα παραδείγματα δυσπιστίας των ορθοδόξων για τη στάση των Παπικών απέναντί μας.
Βρισκόμαστε, όμως, στη δυσάρεστη θέση, να αναφέρουμε εν ολίγοις, αντίστοιχα παραδείγματα δυσπιστίας προς τους ίδιους τους Ορθοδόξους «εκπροσώπους» μας, και τον καθοδήγητή τους Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Και αυτά πρέπει να λέγονται και να τονίζονται «εν καιρώ αιρέσεως» του Οικουμενισμού και να μη παρασιωπώνται (όπως κατ’ οικονομίαν μπορούσαμε να κάνουμε σε άλλες μεμονωμένες περιπτώσεις). Πρέπει δηλαδή να αναφέρουμε την παράβαση δεκάδων Ιερών Κανόνων κατά βούλησιν περί συμπροσευχών (οι οποίες συνεχίστηκαν ασυστόλως και στη Βιέννη), συμποσίων, αποδοχή και λήψη δώρων, ατελών συλλείτουργων κ.λπ.
Ακόμη έχουμε δυσπιστία (καλύτερα αντίρρηση) ως προς τον Διάλογο, ο οποίος είναι μεν επιθυμητός για τον ευαγγελισμό των μη χριστιανών και την επιστροφή στην Εκκλησία των εκτός αυτής αιρετικών, αλλά όταν διεξάγεται με τον ορθόδοξο, παραδοσιακό τρόπο των Πατέρων. Όχι όταν αυτός αποτελεί (κατά έκφραση σχολιογράφου) «ένα ανελέητο παίγνιο εξουσίας, αθέμιτου ανταγωνισμού, φιλοδοξίας και κενοδοξίας που καμιά σχέση δε θα έπρεπε να έχει ούτε ιστορικά με την Αγία μας Εκκλησία».
Αναφέρθηκαν σε άλλο δημοσίευμα, συγκεκριμένες αποδείξεις μη συνοδικής νοοτροπίας Επισκόπων-μελών του Διαλόγου, που συνιστούν όχι «σύννεφα», αλλά «καταιγίδα δυσπιστίας». Να προσθέσουμε εδώ κάποια ακόμα:
Και πάλι δεν δόθηκε στη δημοσιότητα κάποιο είδος Πρακτικών των συζητήσεων, (πέρα από ένα ανούσιο Ανακοινωθέν), ώστε να γνωρίζουν οι πιστοί τι συζητούνται, ποιες οι θέσεις των εκπροσώπων μας, πόσο ενδοτικοί είναι στις απαιτήσεις των Παπικών κ.λπ. Όλα αυτά αποτελούν επτασφράγιστο μυστικό. Ως εκ τούτου έρχονται αυθόρμητα στο νου μας οι διαπιστώσεις του πρώην Αρχιεπισκόπου Θυατείρων και Μ. Βρετανίας και κατόπιν Πισιδίας, Μεθόδιου, όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο του θεολόγου κ. Σταύρου Μποζοβίτη, Τα αιώνια σύνορα της Ορθοδοξίας και οι Αντιχαλκηδόνιοι (σ. 85): Είναι πρωτοφανές γεγονός «ότι τα ΠΡΑΚΤΙΚΑ των συναντήσεων –αν υπάρχουν– δεν δημοσιεύονται, ...για να μη γίνουν αντιληπτές οι υποχωρήσεις και οι συμβιβασμοί των Ορθοδόξων εκπροσώπων». Το βεβαιώνει αυτό και ο Μητροπολίτης Πισιδίας Μεθόδιος: «Τώρα δεν τολμούν να δημοσιεύσουν τα πρακτικά των συζητήσεων. Γιατί; Ο λόγος προφανής. Η Κοινή Δήλωσις κλείνει προς τις απόψεις των Orientals» (Αντιχαλκηδονίων)!
Αυτή η πρακτική της μη εκδόσεως Πρακτικών, συνεχίζεται και στους τωρινούς Διαλόγους. Σε επιστολή του προς την Ι. Σύνοδο ο κ. Δημ. Τσελεγγίδης αναφέρεται σε ζητήματα που «αφορούν πρώτιστα στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται ο διάλογος, δηλαδή χωρίς ουσιαστική ενημέρωση, όχι μόνο του πληρώματος της Εκκλησίας, αλλά ούτε καν των κατά τόπους επισκόπων».
Για το ίδιο θέμα, της απόκρυψης από το λαό του Θεού των συζητήσεων που γίνονται στην ΜΘΕ του Διαλόγου και η παρατήρηση του π. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου: Κάποιοι θεολόγοι και Επίσκοποι «“επαγγελματίες” (σύμφωνα με τον καθηγητή Βέλτση) του διαλόγου αποφασίζουν ερήμην του λαού του Θεού (λαϊκών και κληρικών), ακόμα ερήμην και αυτών των Συνόδων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών»!
Όλα αυτά μας θυμίζουν απόκρυφες Μασονικές συναντήσεις και όχι «Ελευθέρα και Ζώσα Εκκλησία».
Άρα, Σεβασμιώτατε Περγάμου, υπάρχουν όχι «σύννεφα δυσπιστίας», αλλά καταιγίδα και κυκλώνας δυσπιστίας στο ορθόδοξο πλήρωμα της καθ’ ημάς Ανατολικής του Χριστού Εκκλησίας.
Β. Ένα δεύτερο σημείο που θα πρέπει να σχολιασθεί, εξ όσων ελέχθησαν στη Βιέννη, είναι ότι, τώρα πλέον, οι αιρέσεις ονομάζονται δυσκολίες: «ο Θεός θα βρει έναν τρόπο για να ξεπεραστούν όλες οι δυσκολίες που παραμένουν μεταξύ μας» (Περγάμου Ιωάννης). Και για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες, δηλαδή οι βλάσφημες αιρετικές δοξασίες των Παπικών, που (κατά τους Πατέρες) κατατάσσουν το Βατικανό στους «εχθρούς του Θεού» δεν χρειάζεται η μετάνοια. Αυτή τη λέξη, μάλιστα, την αποφεύγουν στον διάλογο, όπως «ο διάβολος το λιβάνι. Και πιο είναι εκείνο που χρειάζεται; είναι η «προσαρμογή και από τις δύο πλευρές» (an adaptation from both sides) που είναι απαραίτητη για να οδηγηθούμε στην ενότητα»!
Ωραία, λοιπόν, επειδή το Βατικανό είναι δύσκολο έως αδύνατο να μετανοήσει (κατά το Άγιο Γρηγόριο Παλαμά (και τον π. Βασίλειο Γοντικάκη που τον επανέλαβε) και για να αποφύγουμε την πατερική προϋπόθεση της μετάνοιας, μοναδικό όρο-τρόπο επιστροφής των Παπικών στην Μία Εκκλησία, αποδέχονται ή εφευρίσκουν οι Οικουμενιστές, το Φανάρι και ο κ. Ζηζιούλας άλλους όρους, όπως την θέση που ο καρδινάλιος Koch διετύπωσε στη Βιέννη: «μπορούμε να βρούμε μία νέα [κοινή] πορεία σήμερα"». Κι αυτή την τοποθέτηση, που οδηγεί εκτός Εκκλησίας, ανεπιφυλάκτως την αποδέχθηκε ο Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας.
Γ. Αλλά ας δούμε και αυτό, που αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα της ΜΘΕ. Ο καρινάλιος Koch επικαλέσθηκε τις πρόσφατες ενέργειες του Πάπα Βενέδικτου και είπε: «ο Πάπας Βενέδικτος έδειξε πρόσφατα την ετοιμότητά του να αποδεχθεί την πολυμορφία στην εκκλησία καλώντας δυσαρεστημένους Αγγλικανούς να γίνουν καθολικοί, διατηρώντας παράλληλα ορισμένες από τις παραδόσεις τους».
Ας σπεύσουμε, λοιπόν, για να μη χάσουμε την ευκαιρία: αν συμμορφωθούμε κι εμείς προς τα κελεύσματα του Βατικανού, θα γίνουμε άξιοι των αμοιβών του Πάπα· θα μας κάνει τη χάρη να μας αποδεχθεί, έστω κι αν κάνουμε πολύ λιγότερες υποχωρήσεις από ό,τι οι Αγγλικανοί! Και ίσως να ευτυχήσουμε να δούμε ως καρδινάλιο κάποιον από τους στυλοβάτες του Διαλόγου, π.χ. τον Περγάμου κ. Ιωάννη.
Δ. Ερχόμαστε τέλος, μετά από όλα αυτά, σε κάποιες ορθόδοξες εκτιμήσεις, που τις θεωρούμε μονοσήμαντες και κοντόφθαλμες, γιατί εστιάστηκαν μόνο στην αποτυχία της έκδοσης Κοινού Κειμένου στη Βιέννη. Αγνόησαν, όμως, το γεγονός, ότι οι Παπικοί και οι συνοδοιπόροι τους στην προαγωγή του Οικουμενισμού, είναι έμπειροι διπλωμάτες και γνωρίζουν καλά το παιχνίδι των ελιγμών, τη μέθοδο «δύο βήματα μπροστά ένα πίσω». Έτσι ―όπως εκτιμούμε― έλαβαν σοβαρά υπ’ όψιν τις αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν στην Ελλάδα και στην Κύπρο, οι οποίες κωδικοποιήθηκαν και εκφράστηκαν σε υψηλό επίπεδο από τον Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ και τον πανεπιστημιακό καθηγητή θεολογίας κ. Τσελεγγίδη.
Επίσης, μεγάλο ρόλο έπαιξε το όραμα της υλοποιήσεως της τρίτης Ρώμης, που δεν έχει σβήσει. Ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ρωσίας φαίνεται πως χρησιμοποίησε το Διάλογο για να κρατήσει το θέμα αυτό ζωντανό. Ως εκ τούτου η Μόσχα προβάλλει ένα άτυπο «βέτο», και κατά θεολογικούς κύκλους, αυτό αφορμάται μεν από θέματα πίστεως, αλλά στην πραγματικότητα πίσω από αυτά κρύβονται οι ηγεμονικές διεκδικήσεις της Μόσχας. Τα γεγονότα φαίνεται ότι ευοδώνουν αυτή την εκτίμηση.
Θα ενθυμούνται λοιπόν, όσοι παρακολουθούν τα γεγονότα, ότι ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων απείχε των εργασιών της Συνάντησης της ΜΘΕ στην Ραβέννας το 2007 με αφορμή την συμμετοχή της λεγόμενης «Εσθονικής Αποστολικής Εκκλησίας» και δευτερευόντως για δογματικά θέματα. Επίσης πέρυσι στην Κύπρο είχε δηλώσει στο «Amen»: «Ορισμένες φορές η διαφωνία δεν είναι μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, αλλά και μεταξύ Ορθοδόξων… Για παράδειγμα στο θέμα του πρωτείου, λόγω των ιστορικών γεγονότων, θεωρείται ότι πρώτος είναι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Αυτό είναι πρεσβείο τιμής. Όμως ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης διατείνεται ότι το πρωτείο έχει μια συγκεκριμένη εξουσία, έχει κάποια ιδιαίτερα προνόμια. Αυτή είναι μια διαφωνία μεταξύ μας. Μέσα στην οικογένεια των Ορθοδόξων δεν υπάρχει κοινή αντίληψη για το θέμα του πρωτείου».
Και ενώ αυτά είπε το 2007 (σε παρόμοιες δηλώσεις προέβη και εφέτος στη Βιέννη)(*), θέσεις που ασφαλώς μας χαροποιούν, αφού κινούνται προς μη αποδοχή του Πρωτείο του Πάπα, όμως, φαίνεται καθαρά σ’ αυτές τις δηλώσεις η «κόντρα» με το Φανάρι, ενώ ταυτόχρονα, κάποιες άλλες δηλώσεις του στην Κύπρο, δείχνουν πως ο κ. Ιλαρίων, σε άλλο καίριο θέμα πίστεως και Ι. Κανόνων «μειοδότησε», αναγνωρίσας ως Εκκλησία το Βατικανό. Είπε, δηλαδή, ότι «υπάρχει αναγνώριση των μυστηρίων γιατί αναγνωρίζουμε στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία την Αποστολική διαδοχή, αλλά λόγω του σχίσματος διακόπηκε η κοινωνία μεταξύ των μυστηρίων»!
(http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=842).
Το συμπέρασμα: Μέχρι τώρα υπήρχαν πολλές θεολογικές φωνές οι οποίες μιλούσαν για άμβλυνση του ορθοδόξου αισθητηρίου εξ αιτίας της διαλόγων και της οικουμενιστικής τακτικής, τουλάχιστον των επικεφαλής Αρχιερέων. Ήταν γνωστή, επίσης, η επιδεξιότητα και η ικανότητα του Βατικανού (ως εφευρέτη της «προπαγάνδας») να διεισδύει πολυειδώς και πολυτρόπως στις Ορθόδοξες χώρες. Ήταν γνωστή ακόμα η διαπίστωση των ορθοδόξων, όπως την διατύπωσε ο π. Γεώργιος Καψάνης, σύμφωνα με την οποία: «Ορθώς παρετηρήθη ότι η παπική διπλωματία κάνει κάποια ενέργεια σήμερα, για να αποδώσει καρπούς μετά από εκατό και διακόσια χρόνια... Νομίζουμε ότι και ο διάλογος αγάπης …άνοιξε τον δρόμο για την διείσδυση του πάπα στις Ορθόδοξες χώρες και την προβολή του ακόμη και μεταξύ των Ορθοδόξων ως παγχριστιανικού και πανθρησκειακού ηγέτου» («Ο Όσιος Γρηγόριος», Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου Αγίου Όρους, 2001, αρ. 26, σ. 97-98).
Σ’ αυτές τις φωνές προστίθενται και άλλες, όπως αυτή του καθηγητή θεολογίας κ. Τσελεγγίδη, που πρόσφατα εκμυστηρεύτηκε σε κύκλο θεολόγων, πως η αίσθησή του είναι ότι «στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει μία διολίσθηση προς τον παπισμό στον χώρο της εκκλησιολογίας σε επίπεδο κληρικών και ειδικώς επισκόπων, όπως πιστοποιούν συγκεκριμένες πρακτικές». Αναφερόμαστε στον καθηγητή Τσελεγγίδη, γιατί ήταν ο μόνος λαϊκός θεολόγος τα τελευταία χρόνια από τον Ακαδημαϊκό χώρο (απ’ ό,τι γνωρίζουμε), που τόλμησε με πατερικό λόγο και θεολογικά επιχειρήματα, να αντιταχθεί στην Οικουμενιστική λαίλαπα που κατακλύζει την Ορθοδοξία απ’ άκρη σ’ άκρη και να αντικρούσει το παπικό Πρωτείο με θαυμάσια, καθαρά θεολογικά-επιστημονικά κείμενα.
Ως εκ τούτου, αδυνατεί να καταλάβει κανείς τις νικητήριες φωνές που εκπέμπονται από κάποιους, οι οποίοι θριαμβολογούν ότι και στην Βιέννη «νενικήκαμεν», μη θέλοντες να δουν την έτι περαιτέρω διολίσθηση προς τον παπικό Οικουμενισμό.
Ενώ, δηλαδή, η αίρεση του Οικουμενισμού κατακτά όλο και περισσότερο έδαφος (αφού οι περί δύο πνευμόνων και δύο Εκκλησιών ορολογία συνεχίζεται), ενώ το δογματικό αισθητήριο των απλών πιστών συνεχώς αμβλύνεται, ενώ οι συμπροσευχές έγιναν πλέον καθεστώς και πραγματοποιούνται με καταιγιστικό ρυθμό, τέτοιο που δεν μπορεί κανείς πλέον να τις παρακολουθήσει, ενώ οι Ιεροί Κανόνες καταπατώνται κατά βούλησιν, παρά τις διαμαρτυρίες των πιστών, ενώ ο δρόμος της μετάνοιας (που κατά τους Πατέρες είναι ο μόνος οδός επιστροφής στην Ορθόδοξη Εκκλησία των αιρετικών)έχει εγκαταλειφθεί, αντίθετα δε, δια των Διαλόγων έχουν γίνει αμοιβαίες υποχωρήσεις, που στοχεύουν σε κάποια μορφή «ένωσης»· ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, κάποιοι αιθεροβάμονες αδελφοί μας, όλον αυτόν το ξεπεσμό τον θεωρούν νίκη, μόνο και μόνο επειδή δεν θέλουν να αποδεχθούν την μοναδική παραδοσιακή ορθόδοξη τακτική.
Και ποια είναι η τακτική των Πατέρων; Η απομόνωση των οικουμενιζόντων θεολόγων και Επισκόπων, οι οποίοι καθοδηγούν και συμβάλουν στην επικράτηση του Οικουμενισμού, είτε ενεργητικά είτε παθητικά, σιωπώντες ή συναινούντες. Και είναι γνωστό ότι «ο σιωπών δοκεί συναινείν». Υπήρξε μάλιστα αγωνιστής Ηγούμενος, ο οποίος ισχυρίστηκε, ότι τώρα ο Οικουμενισμός έχει υποχωρήσει, δεν βρίσκεται στην ακμή του, «όπως αυτό συνέβαινε πριν τριάντα χρόνια»!
Πρόκειται πράγματι, για πρωτοφανές φαινόμενο στην εκκλησιαστική ιστορία: να θεωρούμε και να ονομάζουμε την σταδιακή επικράτηση της αίρεσης, ως νίκη! Αλλά, όλες αυτές οι θριαμβικές φωνές, καθησυχάζουν ανομολόγητες ενοχές, αποδεικνύουν σημεία αμηχανίας ή πανικού και αποτελούν έμμεση απόδειξη ότι συμβιβαζόμαστε με την ιδέα της επικρατήσεως του Οικουμενισμού άνευ σοβαρής αντιστάσεως.
Θεσσαλονίκη, 2 Οκτωβρίου 2010
Γιά την «Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσµάς Φλαµιάτος”»
Ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο Ο Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης
(*) Μόλις τώρα πληροφορηθήκαμε πως: «Ρωμαιοκαθολικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι κατά τη διάρκεια των εργασιών της 12ης Γενικής Συνέλευσης της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, στη Βιέννη, υπήρξε εμπλοκή όταν ο επικεφαλής της ορθόδοξης ρωσικής αντιπροσωπείας μητροπολίτης Βολοκαλάμσκ Ιλαρίωνας, διαφώνησε ότι η πρώτη αδιαίρετη Εκκλησία αναγνώριζε την υπεροχή του Επισκόπου Ρώμης» (http://aktines.blogspot.com/2010/10/12.html).
Αυτή είδηση που προέρχεται από το χώρο των ρωμαιοκαθολικών, δεν αλλάζει τις εκτιμήσεις μας. Να τονίσουμε, όμως, ότι ακόμα και τις δικές μας φιλονικίες και «εκκλησιαστικούς» εγωϊσμούς, ο Θεός δύναται να χρησιμοποιήσει για το καλό της Εκκλησίας Του, να μας δώσει μια ακόμα ευκαιρία θεοφιλούς αντιστάσεως. Αλλ’ αυτό δεν μας απαλλάσσει της ευθύνης, να προσπαθούμε από την πλευρά μας, να βλέπουμε και να καταγράφουμε τα πράγματα, όπως είναι.
Φιλορθοδοξος Ενωσις Κοσμας Φλαμιατος
Εδρα: Βασ. Ηρακλειου 30, 546 24 Θεσσαλονικη, Τηλ. 697-2176314
E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr ― Ενημερωτικο Δελτιο 29
Επίσημο θρήσκευμα θεωρείται εις το εξής στη Βρετανία ο δρυϊδισμός, ένα κελτικό θρησκευτικό δόγμα που δοξάζει τα πνεύματα της φύσης.
«Αυτή ήταν μία μακρά και σκληρή μάχη, που πήρε πάνω από πέντε χρόνια», τονίζει στον ιστότοπό του το Δίκτυο των Δρυϊδών. Πρόκειται για την πρώτη παγανιστική δοξασία που αναγνωρίζεται ως «θρησκεία» στη Βρετανία.
Ο δρυϊδισμός κηρύσσει την αρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση. Η ανακήρυξή του ως «θρησκεία» συναντά την αντίδραση ορισμένων οπαδών του, οι οποίοι προτιμούν τον όρο «πνευματικότητα». Τα μέλη της δρυϊδικής κοινότητας τιμούν ως θεότητες φυσικά φαινόμενα, όπως ο κεραυνός, ο ήλιος και η Γη, καθώς και τα πνεύματα που κατοικούν στα βουνά, στα ποτάμια, κ.ο.κ.
Γεννημένο στην Ιρλανδία και στη Βρετανία, το κίνημα έχει απλωθεί και στον υπόλοιπο κόσμο, όπως στη Γαλλία και την Ολλανδία και σήμερα αριθμεί κάποια εκατομμύρια πιστούς σε όλον τον πλανήτη. Η σύγχρονη προσήλωση των ανθρώπων στην οικολογία και η αποξένωσή τους από τις παραδοσιακές θρησκείες έχει προκαλέσει ένα αυξημένο ενδιαφέρον, ιδίως στη Βρετανία, για τον δρυϊδισμό, όπου σύμφωνα με τους πιστούς του ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο δημοφιλής αφότου επικράτησε ο χριστιανισμός στη χώρα.
Δείτε σχετικά και
-Ρόουαν Ουΐλλιαμς, Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ και Δρυϊδης-Βάρδος
-Δρυίδες και 'χριστιανοί' σε "διάλογο" και όχι μόνο...
-Ρόουαν Ουΐλλιαμς. Αρχιεπίσκοπος ή Aρχι-αιρετικός;
«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»
Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Λουκά στ΄ 31-36
Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή που είναι παρμένη από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου μας, η μητέρα μας Εκκλησία μας βοηθά να προσεγγίσουμε μια σπουδαία αλήθεια, η οποία μπορεί να διαποτίζει όλες τις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής. Η αλήθεια που αποκαλύπτεται ως πραγματικότητα και δυνατότητα αληθινής ζωής, είναι ότι κριτήριο της αγάπης μας στο Θεό είναι το πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας.
Ακούσαμε κατ΄ αρχήν τον Κύριο να μας λέει σήμερα: «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Δηλαδή όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι έτσι να φέρεστε κι εσείς σ΄ αυτούς.
Η δικαιοσύνη
Μπορούμε να πούμε ότι η απόδοση των ίσων συνιστά και την αρχή της δικαιοσύνης. Με απλά λόγια όταν θέλουμε να μας αγαπούν οι άλλοι έτσι και εμείς θα πρέπει να αγαπούμε τους συνανθρώπους μας. Εάν δεν θέλουμε να μας αδικούν ούτε κι εμείς πρέπει να τους αδικούμε. Αυτή την αρχή τη συναντούμε στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης.
Η υπέρβαση της αγάπης
Ο Χριστός όμως μέσα από την όλη παιδαγωγική του προσέγγιση προχωρεί πολύ πιο πέρα τονίζοντας τη μεγάλη σημασία της αγάπης. Και ακριβώς μέσα από την αλήθεια του Ευαγγελίου μας μπορούμε να διαπιστώσουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η αγάπη είναι εκείνη που υπερβαίνει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Με τη δυναμική της φθάνουμε σε τέτοια ύψη όπου μπορούμε να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας. Όταν μισούμε αυτόν που μας αγαπά αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν μια παρά φύσιν κατάσταση. Όταν αγαπούμε αυτόν που μας αγαπά αυτό εντάσσεται μέσα στη σφαίρα του φυσικού. Το να αγαπούμε όμως αυτόν που μας εχθρεύεται και μας καταδιώκει και μας κυνηγά αυτό μπορεί να θεωρείται σαν μια υπέρ φύσιν ζωή. Σ΄ αυτή λοιπόν τη ζωή μας οδηγεί η αγάπη του Κυρίου μας. Ο ίδιος ο Χριστός τονίζει: «Και αν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν τί σπουδαίο κάνετε; Και οι κακοί αγαπούν εκείνους που τους αγαπούν. Και αν κάνετε το καλό σ΄ εκείνους που σας κάνουν καλό τί σπουδαίο κάνετε; Και οι κακοί το ίδιο κάνουν». Στη συνέχεια τονίζει ότι πρέπει να μοιάζουμε στο Θεό Πατέρα μας που είναι Οικτίρμων και αγαπά όλους τους ανθρώπους.
Επομένως η δικαιοσύνη του Θεού ξεπερνά εκείνη των ανθρώπων και ταυτίζεται με την αγάπη και τη φιλανθρωπία. Την ταύτιση αυτή τονίζει πολύ εμφαντικά ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας μας Νικόλαος Καβάσιλας ο οποίος αναφέρει ότι «δικαιοσύνην λέγοντες (εννοούμεν) την ενθεωρουμένην τοις μυστηρίοις σοφίαν του Θεού και φιλανθρωπίαν...». Αυτήν την δικαιοσύνη του Θεού εγκολπώθηκαν στη ζωή τους οι Άγιοι της Εκκλησίας μας που λάμπουν τώρα στο Ορθόδοξο Χριστιανικό στερέωμα και καθοδηγούν με ασφάλεια τη ζωή μας. Σήμερα μπορούμε να θυμηθούμε και την Άγια μορφή που τιμά η Εκκλησία μας. Πρόκειται για τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Με το ισχυρό παράδειγμά του μας δίνει τη δυνατότητα να ιχνηλατήσουμε διόδους αληθινής ζωής που παραπέμπουν στην αιώνια αγάπη του Κυρίου και Θεού μας.
Αγαπητοί αδελφοί, με τα επαναστατικά μηνύματα που μας αποκαλύπτει η σημερινή περικοπή τροφοδοτείται η ψυχή του ανθρώπου για να ακολουθήσει την πραγματική δικαιοσύνη του Θεού και όχι εκείνη των ανθρώπων που ιδιαίτερα σήμερα βλέπουμε να μας οδηγεί σε χρεοκοπίες και πνευματικά ελλείμματα. Στην προοπτική αυτή η αναζήτηση της δικαιοσύνης κινείται στις συχνότητες της εντολής του Κυρίου μας «αγαπάτε τους εχθρούς υμών».
Εκκλησία Κύπρου - Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος
