5 Σεπ 2009

Διδαχές Γερόντων για τη σημερινή Ελλάδα.


1. Ο Γέροντας Επιφάνιος έλεγε: «Πονώ και αγωνιώ για την πορεία του ελληνικού Έθνους, το όποιο συνεχώς αφελληνίζεται, αποχριστιανίζεται, αποχρωματίζεται, αποκόπτεται από τις ρίζες του και χάνει τα στοιχεία της ταυτότητας του».
2. «Η χώρα μας, έλεγε ο Γέροντας Αμφιλόχιος, είναι σκεπασμένη με τους πάγους του υλισμού και της αθεΐας και καλούμαστε όλοι να συμβάλουμε στη διάλυση τους. Μόνο όταν φύγουν οι πάγοι αυτοί, θα μπορέσουμε να βρούμε και να χαρούμε ξανά τη γη εκείνη την πραγματική, την όποια καλλιέργησαν αποστολικά άροτρα και την πότισαν αίματα Μαρτύρων και ιδρώτες Όσιων.
Τότε μόνο ο νοητός ήλιος θα θερμάνει την ελληνική γη και αμέσως θα βλαστήσει, θα ανθίσει και θα καρποφορήσει, όπως και άλλοτε, προς δόξαν Θεού».
3. «Το μπαστούνι του Θεού για μας τους Έλληνες, όταν φεύγουμε από το δρόμο του και πέφτουμε στην ασέβεια και αμαρτία, είναι οι Τούρκοι», έλεγε ο Γέροντας της Αίγινας Ιερώνυμος.
4. Κάποιος ρώτησε το Γέροντα Πορφύριο τι πρέπει να ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές κι εκείνος του απάντησε παραβολικά: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σαν την κλώσσα. Κάτω από τα φτερά της σκεπάζει και άσπρα πουλάκια και μαύρα πουλάκια και κίτρινα και κάθε χρώ­ματος πουλάκια». Και άλλοτε είπε για τους πολιτικούς: «Τι να σου κάνουν και οι πολιτικοί; Είναι μπερδεμένοι με τα ψυχικά τους πάθη.
Όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του, πώς θα μπορέσει να βοηθήσει τους άλλους; Φταίμε και εμείς για την κατάσταση αυτή. Αν ήμασταν αληθινοί χριστιανοί, θα μπορούσαμε να στείλουμε στη βουλή, όχι βέβαια χριστιανικό κόμμα, αλλά χριστιανούς πολιτικούς και τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά».
Από το βιβλίο «Διδαχές Γερόντων»
του πρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

4 Σεπ 2009

Ένας ορατός κίνδυνος για την κοινωνία. «ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ»


Γράφει η κ. Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ιστορικός

Προκειμένου νά ἑδραιώσουν τήν Νέα Τάξη τους καί ἐπί τῶν δυναμικῶν καί ἀνεπτυγμένων, ἀλλά «ἀνυπότακτων», δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐξαπέλυσαν ἐναντίον τους ἕναν ἀόρατο πόλεμο. ῾Ο πόλεμος αὐτός διεξάγεται εἰρηνικά, καί σέ δύο μέτωπα: τό ἀναπτυξιακό καί τό πνευματικό.
῾Η Οἰκονομική ῾Υποδούλωσις τῶν Δυτικῶν Κοινωνιῶν:
Γιά νά καταστρέψουν τήν ἀναπτυξιακή δυναμική τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως χρησιμοποιοῦν δύο μεθοδεύσεις.᾽ Από τήν μιά —μέ πρόσχημα την «ἰσόρροπη ἀνάπτυξη» τοῦ πλανήτη—, ἀποσύρουν ἀπό αὐτές τό μεγάλο ὑπερεθνικό κεφάλαιο, τό ὁποῖο στρέφουν πρός τίς ὑπό ἀνάπτυξιν περιοχές (᾽ Αφρική, Κίνα, Βραζιλία, ᾽Ινδία καί Ν᾽ Ανατολική ᾽Ασία), ὅπου ὑπάρχει ἄφθονο φθηνό ἐργατικό δυναμικό, ἀπόλυτα ἐξαθλιωμένο καί χωρίς ἀπαιτήσεις γιά δικαιώματα καί ἐλευθερία.᾽Εκμεταλλευόμενες —ὡς ἄλλη, σύγχρονη, νομενκλατούρα— τούς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐγκαθιδρύ ουν στίς περιοχές αὐτές —ἐν τοῖς πράγμασι— μιά ἄτυπη παραλλαγή τοῦ κομμουνιστικοῦ «Παράδεισου τοῦ ᾽ Εργάτη».
᾽Από τήν ἄλλη, ἐξαθλιώνουν σταδιακά τίς οἰκονομίες τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, ἐπιβάλλοντας καί σ’ αὐτές, δι’ εἰρηνικῶν μέσων, συνθῆκες ἄτυπου ἐφαρμοσμένου κομμουνισμοῦ: ἤτοι, μεταφέρουν πόρους τους πρός χῶρες τοῦ ἀποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου (βάσει πολιτικῶν «ἀλληλεγγύης» τῆς Ε.Ε, ἤ μέ φιλανθρωπικούς ἐράνους)·ἐπιβάλλουν ἐξοντωτική φορολόγηση στήν ἰδιοκτησία καί τίς κληρονομιές· προκαλοῦν καταρρεύσεις κρατικῶν οἰκονομιῶν, χρηματιστηρίων, τραπεζῶν, ἀσφαλιστικῶν καί συνταξιοδοτικῶν φορέων καί ἐγχωρίων βιομηχανιῶν· ἐπιβάλλουν μείωση μισθῶν, αὔξηση τιμῶν, ἀνεργία κ.ο.κ.· τέλος, εὐνοοῦν τήν λαθρομετανάστευση.
῾Ο Πνευματικός Πόλεμος κατά τοῦ Δυτικοῦ ᾽Ανθρώπου:
Τό γεγονός ὅτι, οἱ δυτικές κοινωνίες δεν προβάλλουν ἀντίσταση στήν σταδιακή διάλυση καί ἐξαθλίωσή τους1, ὀφείλεται στό ὅ,τι ἔχουν προηγουμένως ἡττηθεῖ, ἐν ἀγνοίᾳ τους, στόν πνευματικό πόλεμο, τόν ὁποῖον εἶχαν ἐξαπολύσει ἐναντίον τους οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως.
῾Ο ἀναίμακτος αὐτός πόλεμος ἀκολούθησε τίς προδιαγραφές τοῦ ᾽Αντόνιο Γκράμσι (1891 – 1937), περί εἰρηνικῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἀκρατικοῦ καί ἀταξικοῦ μαρξιστικοῦ «Παραδείσου τοῦ ᾽ Εργάτη» καί ἐπί τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν.
῾Ο Γκράμσι2 πίστευε ὅτι, μόνον ἐφ᾽ ὅσον ὁ δυτικός ἄνθρωπος «ἐκμαρξισθεῖ» στά βαθύτερα, ἀσυνείδητα, ἐπίπεδα τοῦ εἶναι του, μόνον τότε θά ἀποδεχθεῖ νά συνεργήσει ἐνθουσιωδῶς γιά την ἐγκαθίδρυση —ἐπί τῆς γῆς, «ἐδῶ καί τώρα»— τοῦ σωτηρίου κομμουνιστικοῦ «παγκοσμίου ὁράματος» μιᾶς Νέας ᾽Εποχῆς, μιᾶς Νέας Τάξης καί ἑνός δικαιώτερου, καλύτερου, πιό εἰρηνικοῦ, ἀδελφωμένου καί χωρίς σύνορα, κόσμου.
«᾽Εκμαρξισμός», ἡ Εἰρηνική ῾Υποδούλωσις τοῦ Δυτικοῦ ᾽Ανθρώπου: ῞Ομως, γιά νά «ἐκμαρξισθεῖ» ὁ δυτικός ἄνθρωπος, θά ἔπρεπε προηγουμένως νά ὑποστεῖ, ἐν ἀγνοίᾳ του, τόν σταδιακό «ἐγκλωβισμό ὅλων τῶν φόβων καί ὅλων τῶν ἐλπίδων (του) ἐντός τοῦ κόσμου τούτου», οὕτως ὥστε νά ἀναζητᾷ μόνον την ἐνδοκοσμική σωτηρία του. ῾Ο ἐγκλωβισμός αὐτός θά ἀποσποῦσε ἀσυναίσθητα τόν δυτικό ἄνθρωπο ἀπό τόν ῎Ακτιστο Τριαδικό Θεό καί θά τοῦ ἐνστάλαζε, ἀνεπίγνωστα, τήν θεμελιώδη μαρξιστική πίστη, ὅτι δέν ὑπάρχει ἄλλη πραγματικότητα πέραν τῆς ὑλικῆς, καί ἑπομένως, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐπιτυγχάνεται μόνον διά τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητος.
Μόνον ἔτσι, ὁ δυτικός ἄνθρωπος θά μεταλλασσόταν σέ «Νέον ῎Ανθρωπο», δηλαδή, σέ ἄνθρωπο πού, γιά νά πραγματοποιήσει το ὅποιο «ὅραμα» θά τοῦ παρουσιάζουν ὡς σωτήριο οἱ ἐξουσιαστές, θά ἀπεμπολεῖ οἰκειοθελῶς την ἐλευθερία του ὡς πολίτου, καί θα καταστρέφει —οἰκειοθελῶς καί ἐκ τῶν ἔνδον— τό σύνολο τῶν δομῶν τῆς ἴδιας του τῆς κοινωνίας· μόνον τότε, θά θυσιάζει, ἐν καιρῷ εἰρήνης, τήν ζωή —τήν δική του και τῶν ὁμοίων του— γιά νά ἐπιβάλει μόνος του, τίς συνθῆκες τίς ὁποῖες εἰς μάτην τοῦ ἐπέβαλλε ὁ κομμουνισμός διά τῆς ἐμφανοῦς βίας3.
῾Η Συμβολή τῆς Παγκοσμιοποιήσεως στόν «᾽Εκμαρξισμό» τῶν Δυτικῶν Κοινωνιῶν: Τόν πνευματικό αὐτόν πόλεμο κατά τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἀνέθεσαν σε ἕνα πλῆθος ἑτερόκλητων φορέων: πολιτικο–ἰδεολογικῶν, παρα–φιλοσοφικῶν, παρα–ψυχολογικῶν, παρα–χριστιανικῶν, παρα–βουδδιστικῶν, οὐφολογικῶν, νεοειδωλολατρικῶν, οἰκολογικῶν κ.ο.κ..
Εὐαγγελιζόμενοι —μέ διαφορετική ὁρολογία ὁ καθένας— τό ὅραμα μιᾶς σωτήριας Νέας ᾽ Εποχῆς καί τήν διάπλαση ἑνός «Νέου Ἀνθρώπου», γιά τό σύνολο τοῦ πλανήτη, οἱ φορεῖς αὐτοί ἀνέλαβαν τόν «ἐγκλωβισμό ὅλων τῶν φόβων καί ὅλων τῶν ἐλπίδων (τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου) ἐντός τοῦ κόσμου τούτου». Προπαγανδίζοντας τόν τρόμο, ἐπέτυχαν τόν ἀσυναίσθητο «ἐκμαρξισμό» μεγάλων τμημάτων πληθυσμοῦ, ἐξασφαλίζοντας τήν ἐνθουσιώδη συνέργειά τους γιά τήν πραγματοποίηση τοῦ σωτηρίου αὐτοῦ «ὁράματος».
«᾽Εκμαρξισμός» Παπικῶν: Στον ἴδιο πνευματικό πόλεμο συμμετεῖχε καί ἡ Β/ Βατικανή Σύνοδος (1962 – 1965), συμβάλλοντας στον «ἐκμαρξισμό» τῆς πλειονότητος τοῦ χριστιανικοῦ ποιμνίου της, ἐν ὄψει τῆς παγκοσμιοποιήσεως.
῾Ως «παλαιοκαθολικός», πρώην ᾽Ιησουΐτης καί πρώην καθηγητής στό Ποντιφικικό ᾽Ινστιτοῦτο Βιβλικῶν Σπουδῶν, ὁ Μάρτιν Μαλάτσι —βαθύς μελετητής τοῦ ὅλου φαινομένου τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς Νέας ᾽Εποχῆς— καταγγέλλει ὅτι, ἡ ἐν λόγῳΣύνοδος ἀκολούθησε κατά γράμμα τίς προδιαγραφές τοῦ Γκράμσι: μετέθεσε την ἔννοια τοῦ σωτηριολογικοῦ ἀγῶνος τοῦ ἀνθρώπου, ἀπό τόν χῶρο τῶν ἁμαρτημάτων καί τῶν παθῶν, στόν χῶρο τῆς ἐνδοκοσμικῆς δράσεως· δηλαδή στόν κοινωνικο – οἰκονομικο – πολιτικό χῶρο, την κοινωνική ἠθική καί τόν ἀκτιβισμό.
῾Η καίρια αὐτή μετάθεσις ἐπέφερε τόν συνειδησιακό ἐκμαρξισμό «πληθώρας Καθολικῶν ἱερωμένων, καλογραιῶν, καθηγητῶν ἱερατικῶν σεμιναρίων, διανοουμένων καί συγγραφέων, οἱ ὁποῖοι (ἄρχισαν νά) μεταφράζουν την Mαρξιστική σκέψη μέ Xριστιανικούς ὅρους», διαχέοντας τόν νέο, «ἐκμαρξισμένο», χριστιανισμό.
Τήν μετάθεση αὐτή —προσθέτει ὁ Μ. Μαλάτσι— ἐπετάχυνε τό γεγονός ὅτι, ἀμέσως μετά τήν B/ Bατικανή Σύνοδο, ἡ Ποντιφικική ᾽ Eπιτροπή γιά Eἰρήνη καί Δικαιοσύνη (JCJP), γνωστή γιά τήν «μακρά συνεργασία της μέ τίς πολιτικές τοῦ ᾽ Aντόνιο Γκράμσι, (…) συστηματικά ὑποστηρίζει τά κύρια θέματα τῆς [σ.σ.: τότε] Σοβιετικῆς Mαρξιστικῆς πολιτικῆς: τά κακά τοῦ καπιταλισμοῦ στίς δυτικές δημοκρατίες, (…) την ἀπόλυτη ἀνάγκη ἐγκαθιδρύσεως ἑνός ἑνιαίου οἰκονομικοῦ συστήματος, βασισμένου στήν ἀνακατανομή τοῦ πλούτου, τῶν ἀγαθῶν και τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ [σ.σ.: τότε] καπιταλιστικοῦ κόσμου»4 (σ.σ. ἅπαντα, σημερινά αἰτήματα τῶν παγκοσμιοποιητῶν γιά τήν «ἰσόρροπη ἀνάπτυξη» τοῦ πλανήτη).
Νέα ᾽Εποχή καί Κατάλυσις τῆς ᾽Ελευθερίας τοῦ Προσώπου: ᾽ Ιδιαίτερα ἀποτελεσματικές ἀποδείχθηκαν οἱ ὁμώνυμες —μεταφυσικοῦ περιεχομένου— ὁμάδες τοῦ «New Age» («Νέας ᾽Εποχῆς»), διότι ἀνέμειξαν τίς ἰδέες τοῦ Γκράμσι, με θεωρίες καί τεχνικές τῆς Θεοσοφίας, οἱ ὁποῖες καταλύουν, ὡς «πλάνη», τήν μοναδικότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί την ἐλευθερία τῆς βουλήσεώς του.
Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Μάρτιν Μαλάτσι, παρά τίς ἀναγκαστικές διαφορές στήν ὁρολογία τους, ἡ συλλογιστική τῶν ὁμάδων αὐτῶν προετοιμάζει τόν δρόμο γιά μιά παγκόσμια κυριαρχία, ἐπί τῇ βάσει τῆς «ἴδιας φόρμουλας, πού διαμόρφωσε ὁ Bλαντιμίρ Λένιν» καί «μέ ἀκριβῶς τίς συνθῆκες, πού δέν κατώρθωσε νά δημιουργήσει οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Mαρξισμός». Παράδειγμα: τό σαφῶς μαρξιστικό δίλημμα, «῎Η μοιράζεσαι ἤ πεθαίνεις», πού ἐμπεριέχεται στήν διδασκαλία τοῦ Benjamin Creme, ἑνός ἐκ τῶν σημαντικωτέρων ἡγετῶν τοῦ «New Age»5.
Νεομαρξισμός καί «᾽Ηθική τῆς Στέγης»: Τόν «ἐκμαρξισμό» τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου ἐπιδιώκουν και διάφορα ἄλλα παγκοσμιοποιητικά ρεύματα σκέψεως —καί δή ὑπό ὅρους ταυτόσημους μέ τίς μαρτυρικές καί ἐξαχρειωτικές συνθῆκες διαβιώσεως, τίς ὁποῖες εἶχαν ἐπιβάλει βιαίως στούς ὑποτελεῖς τους τά κομμουνιστικά καθεστῶτα τοῦ 20ου αἰ..
᾽Επί παραδείγματι, ὁ νεομαρξιστής διανοητής ᾽ Εντγκάρ Μορέν6 —μέγας πολέμιος τοῦ χριστιανισμοῦ καί τῶν ἐθνικῶν κρατῶν, και θεωρούμενος ὡς ὁ σημαντικώτερος ζῶν εὐρωπαῖος θεωρητικός τῆς παγκοσμιοποιήσεως καί τῆς «ἐπαναστατικῆς ἀναδιάρθρωσης» τῆς κοινωνίας— προετοιμάζει τον δυτικό ἄνθρωπο γιά τήν ἀναίμακτη ἀποδοχή τῆς ἀνακατανομῆς τοῦ πλούτου τῆς χώρας του και τῶν ἀγαθῶν του, τήν ὁποίαν ἐπιφέρει σταδιακῶς, στήν Εὐρώπη, ἡ ἀνεξέλεγκτη ἐπέλασις (λαθρο)μεταναστῶν, ἀπό χῶρες τοῦ ἀποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου.
῾Ο Μορέν θέτει στόν δυτικό ἄνθρωπο τό ἴδιο μαρξιστικό δίλημμα μέ τόν B. Creme, ἀλλά μέ διαφορετική ὁρολογία. Τόν διαβεβαιώνει ὅτι, ἡ σωτηρία του ἔγκειται στήν «ἠθική “τῆς στέγης” ἤ τοῦ χώρου, πού συνίσταται στό νά παραχωροῦμε τό δικαίωμα ἀσύλου σέ ὁποιονδήποτε, ἀκόμα καί στον ἐχθρό, πού καταφεύγει στό σπίτι μας», καί τοῦ διευκρινίζει ὅτι: «ἡ μόνη διέξοδος ἀπό τήν κρίση εἶναι ὅταν ὁ ἐχθρός γίνει “Ego-Alter/Alter-Ego”.
Μέ ἄλλα λόγια, (καί) κατά τόν Μορέν, γιά νά σωθεῖ ὁ δυτικός ἄνθρωπος, δέν ἀρκεῖ νά ἐκχωρήσει, προθύμως, στόν ἐχθρό του, τόν ζωτικό χῶρο ἀσκήσεως τῆς ἐλευθερίας του, ὡς πολίτου: πρέπει νά θυσιάσει οἰκειοθελῶς και τήν μοναδικότητα καί τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου του (σ.σ.: ἴσως, ἀκόμα καί τήν ζωή του).
«᾽Εκμαρξισμός» ᾽Ορθοδόξων: Φαίνεται, ὅμως, ὅτι καί ὁρισμένοι ὀρθόδοξοι ἱερεῖς καί ἱεράρχες — ἐπιθυμώντας διακαῶς νά ἐγκαθιδρύσουν, «ἐδῶ καί τώρα», τήν «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» ἐπί τῆς γῆς— ἐπενδύουν μέ χριστιανική ὁρολογία θεμελιώδεις κομμουνιστικές ἀρχές, «ἐκμαρξίζοντας», ὡς μή ὤφελον, τό ἀνυποψίαστο ποίμνιό τους.
Εὑρισκόμενοι ἐνώπιον τῆς εἰρηνικῆς —ἀλλά ἄνευ δημοψηφισμάτων καί μέ διακομματική συναίνεση7— «προοδευτικῆς μετατροπῆς τῆς χώρας ἡμῶν εἰς πολυπολιτισμικήν, πολυφυλετικήν καί πολυγλωσσικήν», οἱ λευΐτες αὐτοί δεσμεύουν τήν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως τοῦ ποιμνίου τους, διδάσκοντας ὅτι: καλός χριστιανός εἶναι ὅποιος συνεργεῖ μέ χαρά, τόσο στόν περιορισμό τοῦ ζωτικοῦ χώρου ἀσκήσεως τῆς ἐλευθερίας του, ὅσο καί στην σταδιακή ἐξαθλίωσή του (τίς ὁποῖες ἐπιφέρει ἡ «ἰσόρροπη» ἀνακατανομή τοῦ πλούτου τῆς χώρας του καί τῶν ἀγαθῶν του). Καταστάσεις, τίς ὁποῖες τοῦ παρουσιάζουν ὡς χριστιανική κοινοκτημοσύνη, ὡς χριστιανικό πρότυπο κοινοβιακῆς ζωῆς, καί ὡς μέσα γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς8.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα (νεο)μαρξιστικῆς – παγκοσμιοποιητικῆς «ἠθικῆς τῆς στέγης», ἐπενδεδυμένης μέ χριστιανική ὁρολογία, ἀποτελεῖ τό ἀκόλουθο κείμενο (παραιτηθέντος, ἐν συνεχείᾳ) ὀρθοδόξου ἱεράρχου: «Φαίνεται ὅτι δέν κατανοοῦμε τό ἀκριβές νόημα τοῦ εὐαγγελικοῦ στίχου “ξένος ἤμην, καί συνηγάγετέ με” (Mατθ. 25, 35). “Συνηγάγετέ με”, σημαίνει μέ ἐπήρατε συγκάτοικό σας μέσα στό σπίτι σας, μέσα στο ἐπισκοπεῖο σας (…) ᾽ Aλλά νοεῖται συγκατοίκηση καί φιλοξενία χωρίς ἱκανοποίηση τῶν πιό ἀπαραίτητων ἀναγκῶν τοῦ φιλοξενουμένου;»9.
Ὅταν, ὅμως, ἡ χριστιανική ἀγάπη «ἐκμαρξίζεται», παραπλανᾷ το ποίμνιο, τό ὁποῖο —ἀντί νά σώσει τήν ψυχή του—, ὠφελεῖ μόνον τις δυνάμεις τοῦ κυρίαρχου ὑπερεθνικοῦ κεφαλαίου τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Διότι, ἱκανοποιεῖ —εἰρηνικά καί κατά τρόπο μή ἀναστρέψιμο—, τό αἴτημά τους περί «ἰσόρροπης» ἀνακατανομῆς τοῦ πλούτου τῆς χώρας του καί τῶν ἀγαθῶν τῶν κατοίκων της, μέ τό ἀτέρμον πλῆθος τῶν ἐξαθλιωμένων μεταναστῶν, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἐξαθλίωση ὅλων, γηγενῶν καί ξένων.
«῾Η ἰδιοκτησία εἶναι κλοπή»: ᾽Αλλά, μήπως καί τά Μ.Μ.Ε. —τά ὁποῖα κυριαρχοῦνται ἀπό ἀριστερόφρονες (ἀλλά, ἁδρᾶ ἀμειβόμενους) θιασῶτες τῆς πολυπολισμικότητος, τῆς πολυφυλετικότητος καί τῆς πολυθρησκευτικότητος—δέν ἐπιχειροῦν τόν ἀθέατο ἐκμαρξισμό τῶν ῾ Ελλήνων;
Πόσα ἐξ αὐτῶν δέν τούς ἐγκλωβίζουν, ἀθέατα, στήν ἐνδοκοσμικότητα (π.χ. διά τῆς τρομολαγνείας, τῆς ἀστρολογίας, τῆς μετενσαρκώσεως, τῆς σεξουαλικῆς ἀποχαλινώσεως κ.ἄ.); Καί πόσα δεν ταυτίζουν τήν χριστιανική πίστη με τόν κομμουνισμό (π.χ. «ὁ Χριστός ἦταν κοινωνικός ἐπαναστάτης»), προετοιμάζοντας ἔτσι τήν ὀρθόδοξη ἑλληνική κοινή γνώμη για τόν ἄτυπο κομμουνισμό τῆς παγκοσμιοποιήσεως;
Νά εἶναι, ἆραγε, τυχαῖο ὅτι, λίγες μέρες προτοῦ τά Μ.Μ.Ε. ἀνακινήσουν τό πρόβλημα τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων (ἤ ἑκατομμυρίων) ἀστέγων λαθρομεταναστῶν — τό ὁποῖο ἀποσιωποῦσαν μέχρι καί τήν 7.6.2009, ὡς «ἐθνικιστικό» καί «ρατσιστικό»—, δημοσιογράφος ἰδιωτικοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ πανελλήνιας ἐμβέλειας, μᾶς πληροφόρησε ὅτι, «ἡ ἰδιοκτησία εἶναι κλοπή»;
Ε.Ε. καί «Νέα Στεγαστική Πολιτική»: Εἰδικά σέ ὅτι ἀφορᾷ τό ζήτημα τῆς στέγης, τό αἴτημα τῆς ἀνακατανομῆς ἔχει πρό πολλοῦ πάψει νά εἶναι θεωρητικό. Εὑρισκόμενη ἐνώπιον τοῦ μεταναστευτικοῦ ρεύματος ἑκατομμυρίων ἐπήλυδων πρός τήν Εὐρώπη καί τοῦ προβλήματος στεγάσεώς τους, ἡ ῾ Eλλάς, ὡς προεδρεύουσα (τότε) χώρα τῆς E.E., φιλοξένησε —κατά τό πρῶτο δεκαήμερο τοῦ Μαΐου τοῦ 2003— τό Συνέδριο EUROPA, μέ θέμα τήν «Kοινωνική Kατοικία».
Kατά τήν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν του, ἡ τότε ὑπουργός YΠEXΩΔE, κα B. Παπανδρέου, τόνισε τήν ἀνάγκη μιᾶς νέας στεγαστικῆς πολιτικῆς γιά τό σύνολο τῆς E.E., ἐνῷ ἄλλοι ὁμιλητές προσέθεσαν ὅτι, μιά τέτοια πολιτική θά διασφάλιζε τήν «κοινωνική συνοχή» στην Εὐρώπη10.
Σημειωτέον ὅτι, τό ἴδιο ἔτος, ὁ Ο.Η.Ε. προέβλεπε γιά τήν ῾Ελλάδα, προοπτική μεγίστης πληθυσμιακῆς χωρητικότητος τά 15 ἕως 20 ἑκατομμύρια. Δύο χρόνια ἀργότερα, ἡ ἑλληνική κυβέρνησις ἐψήφισε τον Ν. 3386 (ΦΕΚ 212Α/23.8.2005) περί «οἰκογενειακῆς ἐπανένωσης» τῶν νομιμοποιηθέντων μεταναστῶν· ἐνῷ προσφάτως, εὐχαρίστησε ἐπισήμως τούς (λαθρο)μετανάστες διότι «ἐπιλέγουν τήν χώρα μας».
῾Ελλάς καί «Kοινωνική Kατοικία»: Πρός τό παρόν, ἡ ῾ Ελλάς ἀντιμετωπίζει τό ζήτημα τῆς στεγάσεως τοῦ ἀτέρμονος ἀριθμοῦ λαθρομεταναστῶν (μουσουλμάνων, ὡς ἐπί τό πλεῖστον), μέ τις προτεινόμενες ἀπό τόν νομάρχη κ. Σγουρό ἀναγκαστικές ἀπαλλοτριώσεις ἐγκαταλελειμμένων δημοσίων καί ἰδιωτικῶν ἀκινήτων11, μέ τήν πολυδάπανη μετατροπή ἄδειων στρατοπέδων σέ «κέντρα ὑποδοχῆς καί κράτησης» —και τήν κρατική συντήρησή τους εἰς τό διηνεκές—, μέ (μάταιες) ἐκκλήσεις πρός τήν Ε.Ε. καί μέ (ἀκόμα πιό μάταιες καί ἐξευτελιστικές) ἐπικλήσεις πρός τήν Τουρκία.
Αὔριο, πῶς μέλλει νά ἀντιμετωπίσει τό ἀενάως διογκούμενο πρόβλημα τῆς «Κοινωνικῆς Κατοικίας» καί πῶς μέλλει νά διασφαλίσει τήν «κοινωνική συνοχή» τῆς χώρας; Μήπως ἡ σωτήρια λύσις θα προκύψει μέσῳ τῆς «ἰσόρροπης» ἀνακατανομῆς τῶν στοιχείων τοῦ —χρηματοδοτηθέντος ἀπό την Ε.Ε. καί ἐφαρμοσθέντος στά κράτη – μέλη της— Κτηματολογίου;
Μέ γνώμονα τίς σημερινές ἀσφυκτικές, ἀνελεύθερες καί ἐπικίνδυνες συνθῆκες διαβιώσεως στήν ῾Ελλάδα, τίθεται καί τό ἑπόμενο καίριο ἐρώτημα: ὅταν πραγματοποιηθεῖ πλήρως ἡ πρόβλεψις τοῦ Ο.Η.Ε., ἤ ὅταν ἐφαρμοσθεῖ ἡ νέα στεγαστική πολιτική τῆς Ε.Ε., ἤ ὅταν ἐπισυμβοῦν τά λεχθέντα, τό 2001, ὑπό ῾ Αγιορειτῶν μοναχῶν στόν μακαριστό Θεόκλητο Διονυσιάτη12, πόσος ζωτικός χῶρος θα ἀπομείνει στούς μειονοτικούς, πλέον, ὀρθοδόξους ῾ Ελληνες, για τήν ἄσκηση τῆς ἐλευθερίας τῆς βουλήσεώς τους (ἐάν, βεβαίως, ἐπιβιώσουν);
᾽Επιμύθιον: Σήμερα, λοιπόν, πού «ὅλα τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε»13 —δι’ εἰρηνικῶν μέσων αὐτήν τήν φορά—, περιμένουμε νά μᾶς διαφυλάξουν —τιμώντας τό σχῆμα τους, ἐνώπιον Θεοῦ και ἀνθρώπων— καὶ οἱ «πατερικά ἀντιπαγκοσμιοποιητικοί».
Αὐτοί ὀφείλουν νά μᾶς ποῦν ὅτι, ἡ «ἐκμαρξισμένη» χριστιανική ἀγάπη δέν ὁδηγεῖ στόν Παράδεισο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. ᾽ Αντιθέτως, μετατρέπει καί τούς Ἕλληνες, σε ἐξαθλιωμένο καί ἄβουλο ἐργατικό δυναμικό, πρός ἐκμετάλλευσιν ἀπό μέρους τῆς νέας νομενκλατούρας τῶν παγκοσμιοποιητῶν·ἐνῷ, μετατρέπει καί τόν ζωτικό τους χῶρο, τήν ῾Ελλάδα, σέ σύγχρονο «Παράδεισο τοῦ ᾽Εργάτη», ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι, θά θεωρεῖται (καί σʼ αὐτήν) Παράδεισος, ἡ ἐξεύρεσις ὁποιασδήποτε ἐργασίας, μόνον γιά τά πρός τό ζῆν.
Βεβαίως, δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά ἀπαιτοῦμε ἀπό τόν κάθε ὀρθόδοξο ἱερωμένο νά ἐπιδείξει τό ψυχικό σθένος καί τήν πίστη ἑνός Παπαφλέσσα, ἤ νά ἀκολουθήσει —πρῶτος αὐτός— τό θυσιαστικό παράδειγμα πτωχείας τῶν ῾Αγίων τῆς ᾽ Εκκλησίας μας. ῎Εχουμε, ὅμως, τό ἱερό δικαίωμα να ἀπαιτοῦμε ἀπό τόν κάθε ἕναν ἐξ αὐτῶν νά μή μετατρέπει —ἔστω καί ἄθελά του— τήν ῾Αγία μας Πίστη σέ ὄχημα ἐνδοκοσμικῶν κομμουνιστικῶν ὁραματισμῶν ἤ παγκοσμιοποιητικῶν (νεο)μαρξιστικῶν σχεδιασμῶν.

«῾ Ημῶν γάρ τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλ. 3, 20).

1.
.’Ανεργία καί φτώχεια γιά 1 στούς 4 Εὐρωπαίους., ἐφημ. «Η ΑΥΓΗ», 7.7.2009.
2. Κομμουνιστής καί ἐκδότης τῆς ἐφημερίδος «L’ Ordine Nuovo» (Ἡ Νέα Τάξις).
3. Martin Malachi, The Keys of This Blood, ἐκδ. Touchstone, 1990.
4. M. Malachi, The Keys of This Blood (τά ἔντονα στοιχεῖα δικά μας).
5. Constance E. Cumbey, The Hidden Dangers of the Rainbow, ἐκδ. Huntinton House, Inc., 1983.
6. ᾽ Εντγκάρ Μορέν, ᾽ Aφήνοντας τόν Eἰκοστό Aἰῶνα, (1984), μτφρ. ᾽ A. Φιλιππᾶτος, πρόλογος: Σπ. Παπασπηλιόπουλος, ἐκδ. POEΣ, microMEGA, Γ/ ἐκδ. 1998 (Α/ ἑλλ. ἔκδ. 1987).
7. .Πῶς νά κυβερνήσουν τήν ῾ Ελλάδα χωρίς τούς ῞ Ελληνες…., ἐφημ. «ΤΟ ΠΑΡΟΝ», 3.12.2006.
8. Τῆς ἰδίας, .Χριστιανός καί Κομμουνιστής, ἢ Πατριώτης καί Αἱρετικός;., «Ο.Τ.» 1.5.2009 κ.ἑπ..
9. ᾽ Aμβρόσιος, (τότε) Mητροπολίτης Σερβίων καί Kοζάνης, Eἰσήγησις εἰς τήν ῎ Eκτακτο Σύνοδο τῆς ῾ Iεραρχίας τῆς ῾ Eλλάδος τήν 10.1.2003, με τίτλο .Ποιμαντική ἀντιμετώπισις τοῦ φαινομένου τῆς προοδευτικῆς μετατροπῆς τῆς χώρας ἡμῶν εἰς πολυπολιτισμικήν, πολυφυλετικήν καί πολυγλωσσικήν., (βλ. Β/ μέρος) «Ο.Τ.» 14.2.2003, σσ. 3 κ. 4.
10. NET, 9.5.2003, δελτίο τῶν 12.00.
11. Τηλεοπτική ἐκπομπή .Καλημέρα σας., ALPHA, 16.6.2009.
12. .῝ Εν Συγκλονιστικόν “Προφητικόν” ῎ Αρθρον τοῦ “Ο.Τ.” διά την Εἰσβολήν Λαθρομεταναστῶν εἰς τήν ῾Ελλάδα. («Ο.Τ.» 23.11.2001), «Ο.Τ.» 26.6.2009.
13. Λόγια τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη (᾽ Απομνημονεύματα).

Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» 07/08/2009

Η μαστροπεία σε σχολικά βιβλία


Νυχθημερόν βομβαρδιζόμαστε από τους αργόσχολους των καναλιών για τη νέας κοπής γρίπη, που αντί να καθησυχάζουν τους πολίτες, μάλλον επιτείνουν τον πανικό και την αγωνία.
Εν όψει μάλιστα και της σχολικής χρονιάς ο καημός τους μετατοπίστηκε στα εκπαιδευτήρια της χώρας, τα οποία μεταβάλλονται σύμφωνα με τα μέτρα που λαμβάνονται σε αποστειρωμένα εργαστήρια.
Κι αν ο ιός της γρίπης δεν προκαλεί καμιά ανησυχία, όπως σωφρόνως μας διαβεβαιώνουν οι επιστήμονες, δεν συμβαίνει το ίδιο με έναν άλλο «ιό», που έχει εισχωρήσει πλέον στα σχολεία και προσβάλλει, όχι το σώμα, αλλά την ψυχή των μαθητών, που διαφθείρει και καταστρέφει άγουρες συνειδήσεις.Αναφέρομαι στο περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων, κυρίως της γλώσσας, τα οποία, δεν θα κουραστώ να γράφω, αποτελούν προπαιδεία καταναλωτισμού, αφιλοπατρίας, γλωσσικής σύγχυσης.
Μια παρένθεση σχετική με το θέμα της γλώσσας των νέων. Το καλοκαίρι, με τις παράλιες ευωχίες του, σου δίνει τη δυνατότητα να συγχνωτιστείς με νέους ανθρώπους, να αφουγκραστείς το λεξιλόγιό τους. Αν ισχύει το ρηθέν υπό του Γερμανού φιλοσόφου Γ.Χέρντερ ότι «η γλώσσα είναι ο καθρέφτης της εθνικής πραγματικότητας» τότε μιλάμε για έναν καθρέφτη θρυμματισμένο, για μια εθνική πραγματικότητα καταθλιπτική.
Μία μόνο επισήμανση: στις δέκα λέξεις που εκστομίζει το μέλλον του τόπου μας, οι μισές ανήκουν στο γνωστό εθνικό μας προσωνύμιο με τα τρία άλφα. Το φαινόμενο ονομάστηκε προσφυώς «γλωσσική μαλάκυνσις». (Ή «γλωσσικός αυνανισμός» όπως το γράφει ο Σ. Καργάκος στην «Αλεξία» του).
Επανέρχομαι στον… «ιό» των βιβλίων. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνον στα βιβλία του Δημοτικού. Διαπέρασε και την όχθη του Γυμνασίου, που μάλλον τα πράγματα χειροτερεύουν.
Τα βιβλία του Γυμνασίου – της γλώσσας – συνιστούν κι αυτά κακέκτυπα της τηλοψίας, προβάλλουν λανθασμένα πρότυπα, αποϊεροποιούν εδραίες αξίες, προωθούν τον πρόωρο ερωτισμό, την άκαιρη σεξουαλικότητα.
Αποαθωοποιούν, με έναν λόγο τα παιδιά, σε μια ηλικία που μονάχη έγνοια τους πρέπει να είναι η σπουδή και η μόρφωση.
Για του λόγου το αληθές, παρεμβάλλω ένα κείμενο, το οποίο περιέχεται στο «τετράδιο εργασιών» του μαθήματος «Νεοελληνική Γλώσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδή απευθύνεται σε παιδιά 12-13 ετών, που μόλις εγκατέλειψαν το δημοτικό σχολείο. Τίτλος του «Οσάκις». Επαναλαμβάνω αποσκοπεί στην γλωσσική και πνευματική καλλιέργεια μαθητών Α’ Γυμνασίου:
«Ο καθηγητής της φιλολογίας έριχνε κάθε μέρα το μπαλάκι. Όλη η τάξη το έπιανε σαν ένα γαργαλιστικό μήνυμα. Το πετούσε ο ένας στον άλλον. Χαράς ευαγγέλια.«Οσάκις…» άρχισε τη φράση του ο φιλόλογος.
«Ναι. Ναι. Ο Σάκης! Ο Σάκης!» φώναζαν όλες μαζί οι μαθήτριες γελώντας. Κι ο καθηγητής τρελαινόταν. «Οσάκις…» επαναλάμβανε τονίζοντας τη λέξη σαν να έλεγε «σκάστε».«Ο Σάκης! Ο Σάκης!» ακουγόταν πάλι από κάτω και το γέλιο έδινε κι έπαιρνε. Ο καθηγητής δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιες από τις μαθήτριες ήταν οι δράστες. Η λέξη – μπαλάκι κυλούσε ακαριαία σε κλάσμα δευτερολέπτου μέσα από τα χείλια τους που ήταν κρυμμένα στο κάτω μέρος του σκυμμένου τους κεφαλιού. Νόμιζε πως απλώς επαναλάμβαναν τη λέξη. Πως τις ερέθιζε αυτή η λέξη. Δεν ήταν όμως έτσι. Άλλο πράγμα το «Οσάκις» κι άλλος άνθρωπος «Ο Σάκης».Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 15-16, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης.
Ο καθηγητής φώναξε την πρώτη μαθήτρια, τη Μαρία, στο γραφείο του και τη ρώτησε. «Τι συμβαίνει με το «Οσάκις»; Γιατί αυτή η αντίδραση;»
«Δεν ξέρω, κύριε. Στο δικό μου θρανίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το πήραν έτσι φαίνεται και το διασκεδάζουν» του απάντησε. Ρώτησε κι άλλες μαθήτριες. Μερικές δεν κρατήθηκαν και γελούσαν. Ο καθηγητής προσπάθησε να βγάλει από το λεξιλόγιό του τη λέξη «Οσάκις». Αυτή όμως αντιστεκόταν. Του έβγαινε αυθόρμητα, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Τότε, όμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σαν να την είχε στερηθεί η τάξη και ξεσπούσε «Ο Σάκης! Ο Σάκης!», φώναζαν ακόμα πιο δυνατά και γελούσαν με την καρδιά τους. Γιατί ήταν υπόθεση καρδιάς και όχι γραμματικής».
Ερωτώ: Τι διαβάζουμε εδώ; Περιγράφει ή δεν περιγράφει το κείμενο μια αποπλάνηση ανηλίκου;. Ερωτώ: Όπως παρουσιάζει το κείμενο αυτήν την σχέση, σαν κάτι το φυσιολογικό, το ακίνδυνο, δεν αποτελεί έμμεση παρότρυνση για επιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικών σχέσεων; Ποιος γονέας θα ανεχόταν η κόρη του «να βγαίνει ραντεβού» με εικοσιπεντάχρονο; Εδώ πρόκειται για εξύμνηση της παιδεραστίας, του βδελυρού αυτού εγκλήματος, για το οποίο ανατριχιάζουμε όλοι και στο άκουσμά του. Κάτω από το κείμενο «καμαρώνει», για εμπέδωση προφανώς, η εξής κρανιοκενής ερώτηση: «γιατί γελούσε η τάξη, όταν ακουγόταν η λέξη Οσάκις στο κείμενο».
Τι θα απαντήσει το παιδί σε μια τέτοια «παραλυμένη» ερώτηση; Όπως έγραφε σε ένα εξαιρετικό του κείμενο ο αγαπητός μου φίλος, γιατρός Φώτης Μιχαήλ: «Αντί να διδάσκεται η αρμονική συζυγία, έχουμε πρόωρη σεξουαλική καθοδήγηση. Το πρώτο θα μας εξασφαλίσει ευτυχισμένα νιάτα, ενώ το δεύτερο, θα μας φορτώσει με σοβαρά σωματικά και ψυχικά τραύματα, όπως είναι οι ακριβοπληρωμένες επιπόλαιες σχέσεις οι βαριές καταθλίψεις και οι απόπειρες αυτοχειρίας».
«Ανεβαίνουμε» στη Β’ Γυμνασίου. Και εδώ οι ίδιες ψυχοφθόρες ανοησίες. Στο «Ανθολόγιο» της τάξης αυτής επαινείται ο «αρχαίος» θεσμός της εταίρας (=πόρνη). Αποσπώ κάποιους στίχους από το κείμενο: «Είναι κάποια ψηλή (εταίρα) φοράει σανδάλι με σόλα λεπτή και κυκλοφορεί με το κεφάλι γερμένο στον ώμο, αυτό αφαιρεί ύψος. Δεν έχει κάποια γλουτούς, τους προσθέτει ραμμένους κάτω από το φόρεμα. Έτσι, όσοι τη βλέπουν εκστασιάζονται με τα οπίσθιά της. Έχει κοιλιά∙ διαθέτουν για λόγου της στήθη, όπως αυτά που έχουν οι ηθοποιοί στις κωμωδίες∙ φορώντας τέτοια στήθη πρόσθετα στητά… (σελ. 40)». Και συνεχίζεται η παιδαγωγικώς εξονυχιστική διερεύνηση και ερμηνεία των καλλωπιστικών μεταλλάξεων της εταίρας.
Και ακολουθούν βεβαίως οι εμπεδωτικές ερωτήσεις προς πλήρη αποκολοκύνθωση των μαθητών: Η πρώτη αναφέρεται τις «βελτιωτικές επεμβάσεις» στις οποίες επιδίδονται οι ιδεώδες εταίρες.
Η δεύτερη στα καλλυντικά που χρησιμοποιούν και σε ποιο σημείο του σώματός τους (Ένα καλλυντικό για το εγκέφαλο των συγγραφέων χρειάζεται). Γ’ Γυμνασίου, συνεχίζεται το μαγάρισμα των νέων, η απαξίωση του όποιου εναπομείναντος κύρους του σχολικού μαθήματος, αλλά και του εκπαιδευτικού, που καλείται να διδάξει τις νεοεποχίτικες σεξομπουρδολογίες.
Μάθημα «Νεοελληνική Γλώσσα» (σελ. 148). Εδώ εμφιλοχώρησε ένα τραγούδι, το οποίο μπορεί να το ακούσει τις μεταμεσονύκτιες ώρες σε κάποιο ξενυχτάδικο για χασομέρηδες, αλλά σε σχολική τάξη ουδείς σοβαρός παιδαγωγός θα το παρουσίαζε και μάλιστα σε βιβλίο.
Κείμενο: «Άμα ξυπνήσεις και έχεις βγάλει ουρά / αν κοιταχτείς και έχεις βγάλει βυζιά / Don’t worry be happy / Άμα η κόρη σου σε λέει μπαμπά ενώ ο γιος σου / σε φωνάζει μαμά / Don’t worry be happy» και λοιπά και λοιπά. Ερώτηση: Καθηγητής που θα διαβάσει τον στίχο «αν κοιταχτείς και έχεις…» δεν κινδυνεύει με οριστική απώλεια της σοβαρότητάς του; Από πότε η χυδαιότητα και η αισχρολογία ανήκουν στα γνωστικά πεδία του σχολείου;
Κι αν έγραψα στον πρόλογο για την γλωσσική ακαταστασία των νέων, δεν το έγραψα για να τους στηλιτεύσω. Υπαίτιο είναι και το σχολείο. Δρέπουμε τους καρπούς μιας Παιδείας, μιας αγωγής που προβάλλει, «διδάσκει» την διαφθορά, την λαγνεία. Ας τα σκεφτούν αυτά οι γονείς, ας τα διαβάσει αυτά κάποιος Εισαγγελέας.
(Κατά το άρθρο 349 του Ποινικού Κώδικα ο προάγων προς πορνεία ή εξωθών προς διαφθορά ανήλικα πρόσωπα είτε υποθάλπει ή διευκολύνει την πορνεία ή διαφθορά ανηλίκων, ονομάζεται μαστροπός και τιμωρείται).
Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς
Πηγή: antibaro
Δείτε παλαιότερες αναρτήσεις για τα Σχολικά βιβλία και το απαράδεκτο περιεχόμενό τους πατώντας στην ετικέτα ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Επιχείρηματα ενάντια στη γενική ισχύ της Δαρβινικής εξελικτικής θεωρίας


Ειδοποιός διαφορά των επιστημονικών θεωριών από τα δόγματα είναι ότι οι επιστημονικές θεωρίες επιδέχονται αμφισβήτησης. Η πρόοδος της επιστήμης βασίζεται σε αυτή ακριβώς τη διαψευσιμότητα των επιστημονικών θεωριών.
Η δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των ειδών, από τη διατύπωση της μέχρι σήμερα, υπόκειται σε αμφισβήτηση από μια σταθερή και συνεχή μειοψηφία του επιστημονικού κόσμου. Οι επιστήμονες αυτοί θεωρούν, πως η δαρβινική εξελικτική θεωρία, αν και εξηγεί τη δημιουργία νέων παραπλήσιων ειδών, δεν δύναται να εξηγήσει την προέλευση των οικογενειών και όλων των άλλων ανώτερων ταξινομικών κατηγοριών.
Η αμφισβήτηση τους είναι καθαρά επιστημονική και ούτε στο ελάχιστο φιλοσοφική ή θεολογική. Στο παρόν άρθρο παρατίθενται συνοπτικά μερικά από τα κύρια επιχειρήματα, που έχουν προβληθεί, ενάντια στη γενική ισχύ της δαρβινικής εξελικτικής θεωρίας. Ο αναγνώστης καλείται να διαπιστώσει ο ίδιος, ότι πρόκειται για επιστημονικά και όχι για θεολογικά επιχειρήματα.

(1) Το αρχείο των απολιθωμάτων

Ο Κάρολος Δαρβίνος, στο κλασικό του βιβλίο «Η προέλευση των ειδών» αναφέρει τα εξής [1]:«Ο αριθμός των ενδιάμεσων ειδών, που έχουν υπάρξει στη γη, πρέπει να είναι πραγματικά τεράστιος. Γιατί, τότε κάθε γεωλογικός σχηματισμός και κάθε στρώμα δεν είναι γεμάτο με τέτοιους ενδιάμεσους κρίκους; Η γεωλογία, οπωσδήποτε, δεν αποκαλύπτει καμία τέτοια βαθμιαία οργανική αλυσίδα και αυτή, πιθανώς, είναι η προφανέστερη και σημαντικότερη αντίρρηση, που μπορεί να προβληθεί ενάντια στη θεωρία μου.»
Σήμερα, μετά από ενάμισο αιώνα εντατικής αναζήτησης ενδιάμεσων κρίκων, η εικόνα του αρχείου των απολιθωμάτων παραμένει η ίδια. Ένας από τους σπουδαιότερους εξελικτές παλαιοντολόγους της εποχής μας, ο Stephen J. Gould τη συνοψίζει ως εξής [2]:
«Η ιστορία των περισσότερων απολιθωμένων ειδών περιλαμβάνει δύο στοιχεία ιδιαίτερα ασύμβατα με τη βαθμιαία εξέλιξη: 1) Στάση: Τα περισσότερα είδη δεν παρουσιάζουν καμία κατευθυντική αλλαγή κατά την παρουσία τους στη γη. Εμφανίζονται στο αρχείο των απολιθωμάτων με την ίδια σχεδόν μορφή με την οποία εξαφανίζονται: η μορφολογική μεταβολή τους είναι συνήθως περιορισμένη και χωρίς ορισμένη κατεύθυνση. 2) Ξαφνική εμφάνιση: Σε κάθε περιοχή, ένα είδος δεν εμφανίζεται σταδιακά, με συνεχή μορφολογική μεταβολή των προγόνων του. Εμφανίζεται ξαφνικά και πλήρως διαμορφωμένο.»
Η προαναφερθείσα εικόνα δεν μπορεί να αποδοθεί σε ανεπάρκεια του αρχείου των απολιθωμάτων. Πράγματι, από τις 178 οικογένειες των σύγχρονων σπονδυλωτών (εξαιρούνται τα πτηνά), οι 156 έχουν βρεθεί ως απολιθώματα (ποσοστό 88%) [3].

(2) Η βιολογική έκρηξη του Καμβρίου (cambrian explosion)

Το σύνολο σχεδόν των φύλων (δηλ. των βασικών τύπων ζωντανών οργανισμών) εμφανίζεται ξαφνικά στο αρχείο των απολιθωμάτων, στα στρώματα της εποχής του Καμβρίου, χωρίς κανένα απολύτως ίχνος των απειράριθμων ενδιάμεσων κρίκων, οι οποίοι θα έπρεπε να συνδέουν όλους αυτούς τους ριζικά διαφορετικούς οργανισμούς μεταξύ τους. Ο ζωολόγος Richard Dawkins, o πιο διάσημος ίσως υποστηρικτής της εξελικτικής θεωρίας αναφέρει σχετικά [4]:
«Τα γεωλογικά στρώματα του Καμβρίου … είναι τα παλαιότερα στα οποία βρίσκουμε τα περισσότερα είδη ασπόνδυλων. Και βρίσκουμε πολλά από αυτά ήδη σε προχωρημένο στάδιο εξέλιξης, την πρώτη στιγμή που εμφανίζονται. Είναι σαν να έχουν φυτευτεί εκεί, χωρίς καμία εξελικτική ιστορία.»
Ο R. Lewin αναφέρει [5]:«Έχοντας περιγραφεί πρόσφατα ως «το πιο σημαντικό εξελικτικό γεγονός της ιστορίας των μεταζώων», η κάμβρια έκρηξη δημιούργησε σχεδόν όλους τους κύριους τύπους οργανισμών (φύλα), που έχουν υπάρξει, συμπεριλαμβανόμενων και πολλών άλλων, τα οποία αργότερα εξαφανίστηκαν. Σε σύγκριση με τα 30 περίπου υπάρχοντα φύλα, μερικοί εκτιμούν ότι η κάμβρια έκρηξη δημιούργησε μέχρι και 100.»

(3) Το φαινόμενο της γενετικής ισοαπόστασης (genetic equidistance)

H βιοχημική σύγκριση των ζωντανών οργανισμών (συγκρίσεις DNA, RNA, πρωτεϊνών) αποκάλυψε το καθολικό φαινόμενο της γενετικής ισοαπόστασης: Κάθε ζωντανός οργανισμός έχει σχεδόν την ίδια βιοχημική διαφορά από όλους τους οργανισμούς ενός οποιουδήποτε άλλου φύλου, τάξης, γένους κτλ.
Επομένως, κανένας από τους οργανισμούς του συγκρινόμενου φύλου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι βρίσκεται εξελικτικά κοντύτερα σε αυτόν. Το φαινόμενο αυτό είναι απόλυτα καθολικό και εμφανίζεται πάντα, ανεξάρτητα από την πρωτεΐνη ή το τμήμα DNA, RNA που χρησιμοποιείται για τη σύγκριση.
Σε γνωστό βιβλίο αναφοράς [6] παρέχονται τα αποτελέσματα μεγάλου αριθμού τέτοιων συγκρίσεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε, ότι το ποσοστό διαφοράς της πρωτεΐνης cytochrome C2 ενός προκαρυωτικού οργανισμού (βακτηριδίου) από τις αντίστοιχες πρωτεΐνες ενός μεγάλου αριθμού απίστευτα διαφορετικών ευκαρυωτικών οργανισμών (θηλαστικών, ερπετών, πουλιών, αμφιβίων, εντόμων, ψαριών, φυτών και μονοκυτταρικών οργανισμών, όπως η μαγιά) είναι πάντα και με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια το ίδιο. Συγκεκριμένα κυμαίνεται μόλις μεταξύ του 64% και του 69%.
Βάσει της δαρβινικής θεωρίας, θα περίμενε κανείς ότι τα θηλαστικά θα διέφεραν από το βακτηρίδιο περισσότερο από ότι τα ψάρια και τα ψάρια περισσότερο από ότι η μαγιά. Ωστόσο, αυτό το οποίο πραγματικά προκύπτει, είναι ότι όλοι αυτοί οι οργανισμοί απέχουν βιοχημικά ακριβώς και με μαθηματική ακρίβεια την ίδια απόσταση από το βακτηρίδιο.
Επομένως, κανένας οργανισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί εξελικτικά ενδιάμεσος ανάμεσα στο βακτηρίδιο και τα θηλαστικά, κάτι που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών.
Επιπλέον, η απόλυτη καθολικότητα και η σχεδόν μαθηματική ακρίβεια του φαινομένου της γενετικής ισοαπόστασης αποκαλύπτει σε βιοχημικό επίπεδο μια κανονικότητα ανάλογη αυτής του περιοδικού πίνακα των στοιχείων. Η κανονικότητα αυτή είναι αδύνατον να εξηγηθεί ικανοποιητικά από τους τυχαίους μηχανισμούς της δαρβινικής θεωρίας.

(4) Η μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα (irreducible complexity)

Ένας βιολογικός μηχανισμός εμφανίζει μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα, όταν οποιαδήποτε απομείωση της πολυπλοκότητας του (δηλαδή οποιαδήποτε αφαίρεση ενός από τα στοιχεία που τον αποτελούν) οδηγεί σε πλήρη απώλεια της λειτουργικότητας του.
Ένα παράδειγμα βιολογικού μηχανισμού με μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα είναι το μαστίγιο των βακτηριδίων [7]. Το μαστίγιο είναι μια περιστροφική προπέλα, την οποία κάποια βακτηρίδια χρησιμοποιούν για τη μετακίνηση τους εντός υγρών. Αποτελείται από τα εξής (κύρια) στοιχεία: Το καθ΄αυτό μαστίγιο που περιστρέφεται εντός του νερού, έναν μοριακό κινητήρα που περιστρέφει το μαστίγιο, έναν αρθρωτό σύνδεσμο που συνδέει το μαστίγιο με τον κινητήρα και έναν στάτορα που κρατάει τον κινητήρα στη θέση του. Αν αφαιρέσουμε ένα οποιοδήποτε από τα ανωτέρω στοιχεία, ο μηχανισμός παύει εντελώς να λειτουργεί.
Ένας μηχανισμός που εμφανίζει μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα είναι αδύνατο να εξελιχθεί σταδιακά με δαρβινικό τρόπο (τυχαίες μεταλλάξεις – φυσική επιλογή).
Πράγματι, οποιοδήποτε ενδιάμεσο στάδιο της εξέλιξης του μηχανισμού, ακόμα και αν προκύψει από τυχαίες μεταλλάξεις, δεν μπορεί να επιλεγεί από τη φυσική επιλογή, επειδή δεν έχει καμία λειτουργικότητα. Δηλαδή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το 50% του μαστιγίου δε βελτιώνει ούτε στο ελάχιστο την ικανότητα του βακτηριδίου να κολυμπάει και, επομένως, το μαστίγιο δεν μπορεί να εξελιχθεί σταδιακά, αλλά πρέπει να προκύψει σαν ολότητα από τις τυχαίες μεταλλάξεις (κάτι που είναι αστρονομικά απίθανο να συμβεί).
Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο μηχανισμός με τον οποίο το αίμα πήζει στις πληγές, αποτρέποντας τον θάνατο των οργανισμών από ακατάσχετη αιμορραγία. Ο μηχανισμός βασίζεται σε μια αλυσίδα σαράντα τεσσάρων διαδοχικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ πρωτεινών [8].
Η πήξη του αίματος επιτυγχάνεται μόνο στο τελευταίο 44ο βήμα, το οποίο για να συμβεί προϋποθέτει όλα τα 43 προηγούμενα. Ενδιάμεσοι οργανισμοί (εξελικτικοί κρίκοι) στους οποίους λείπει έστω και μία από τις 44 διαδοχικές αλληλεπιδράσεις δεν είναι δυνατόν να έχουν υπάρξει, επειδή η πρώτη πληγή θα τους προκαλούσε άμεσα θάνατο από ακατάσχετη αιμορραγία.
Η μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά είναι γενικό φαινόμενο, που χαρακτηρίζει το σύνολο σχεδόν των σύνθετων βιολογικών μηχανισμών. Όπως μια μηχανή δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο αν το σύνολο των βασικών εξαρτημάτων της έχουν τοποθετηθεί και συνδεθεί μεταξύ τους, έτσι και οι σύνθετοι βιολογικοί μηχανισμοί δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν και να επιλεγούν από τη φυσική επιλογή, παρά μόνο αν συναρμολογηθούν στο σύνολο τους από μία και μοναδική υπεραστρονομικά τυχερή μακρομετάλλαξη.

(5) Άμεσες παρατηρήσεις των δυνατοτήτων του δαρβινικού μηχανισμού

Συχνά λέγεται, ότι για να διαπιστωθούν εξελικτικές αλλαγές στα έμβια είδη απαιτείται να παρέλθουν εκατομμύρια χρόνια. Αυτό πιθανώς να ισχύει για τους ανώτερους πολυκυτταρικούς οργανισμούς, ωστόσο δεν ισχύει για τους ταχύτατα αναπαραγόμενους μονοκυτταρικούς οργανισμούς.
Η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, πειραματική εξελικτική μελέτη, πραγματοποιείται από τον καθηγητή Richard Lenski του πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν [9]. Κατά το υπόψη πείραμα, μελετάται, άμεσα και εργαστηριακά, η εξέλιξη του βακτηριδίου E.coli. Μέχρι σήμερα, στους δοκιμαστικούς σωλήνες του Lenski έχουν γεννηθεί και πεθάνει περίπου 10^13 βακτηρίδια, αριθμός μεγαλύτερος από τον συνολικό αριθμό των χιμπαντζήδων και των ανθρώπων που έχουν υπάρξει στην εξελικτική γραμμή που οδηγεί από τον χιμπαντζή στον άνθρωπο.
Επομένως, η επίδραση του δαρβινικού μηχανισμού στην εξέλιξη του E.coli, κατά το υπόψη πείραμα, θα πρέπει να είναι ανάλογη με την επίδραση του στην εξέλιξη του ανθρώπου.
Η πειραματικώς παρατηρηθείσα εξέλιξη του E.coli, δεν οδήγησε στην εμφάνιση ούτε μίας νέας σύνδεσης μεταξύ πρωτεϊνών (κάτι που είναι η βάση για τη δημιουργία νέων βιοχημικών λειτουργιών). Το βακτηρίδιο απλώς πέτυχε να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας του, χάνοντας την ικανότητα του να κατασκευάζει κάποιες από τις δομικές μονάδες του RNA, που υπό τις συνθήκες του πειράματος δεν του χρειάζονταν.
Μάλιστα, ούτε το μικρόβιο της ελονοσίας P. falciparum, στο οποίο, κάθε χρόνο, γεννιούνται περίπου 10^20 άτομα έχει επιτύχει κατά τις τελευταίες δεκαετίες (που η εξέλιξη του παρατηρείται βιοχημικά) να δημιουργήσει κάποια νέα σύνδεση μεταξύ πρωτεϊνών. Ενδεικτικά αναφέρεται, ότι ο αριθμός των θηλαστικών που έχουν υπάρξει στην ιστορία της γης είναι μικρότερος από 10^20.

(6) Η προέλευση της ζωής και η πολυπλοκότητα του κυττάρου

Στην εποχή του Δαρβίνου, το κύτταρο, η απλούστερη μορφή ζωής, θεωρούνταν κάτι τόσο απλό, όσο «ένας μικρός βόλος από άνθρακα» [10]. Ωστόσο, τον 20ο αιώνα, η ανακάλυψη του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου και η πρόοδος της μοριακής βιολογίας έδειξαν, ότι ανάμεσα στην πολυπλοκότερη μορφή άβιας ύλης (κρύσταλλοι) και στην απλούστερη μορφή έμβιας ύλης (βακτηριδιακά κύτταρα) υπάρχει ένα ασύλληπτο χάσμα.
Για να δώσει μια εικόνα αυτού του χάσματος, ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του 20ου αιώνα, ο Sir Fred Hoyle έκανε μια εκτίμηση της πιθανότητας να προκύψει το πιο απλό γνωστό βακτηρίδιο από μια υποτιθέμενη «προβιοτική σούπα» [11]. Το πιο απλό γνωστό βακτηρίδιο έχει δυνατότητα κωδικοποίησης περίπου 2000 πρωτεϊνών, με μέσο μήκος περί τα 300 αμινοξέα η κάθε μία.
Μια αισιόδοξη εκτίμηση της πιθανότητας τυχαίας συναρμολόγησης μιας μέσης πρωτεΐνης είναι 1 στα 10^20. Επομένως, η πιθανότητα τυχαίας συναρμολόγησης και των 2000 πρωτεϊνών του απλούστατου βακτηριδίου θα πρέπει να είναι 1 στα (10^20)^2000 = 10^40000. Πρόκειται για πιθανότητα τόσο μικρή, ώστε η τυχαία προέλευση της ζωής θα φαινόταν εντελώς αδύνατη, ακόμα και αν όλο το σύμπαν ήταν γεμάτο με «προβιοτική σούπα».
Ένας από τους διακεκριμένους επιστήμονες, που ασχολούνται με την έρευνα στον τομέα της προέλευσης της ζωής, ο Klaus Dose, συνοψίζει ως εξής την τρέχουσα κατάσταση της έρευνας στον χώρο του [12]:
«Πάνω από 30 χρόνια πειραματισμού σε σχέση με την προέλευση της ζωής, στους τομείς της χημικής και μοριακής εξέλιξης, έχουν οδηγήσει μάλλον σε μια καλύτερη αντίληψη του τεραστίου μεγέθους του προβλήματος, παρά στη λύση του. Σήμερα, όλες οι συζητήσεις επί γενικών θεωριών και όλα τα πειράματα καταλήγουν σε αδιέξοδο ή σε μια ομολογία άγνοιας».
Η σύγχρονη μοριακή βιολογία έχει αποδείξει, ότι το κύτταρο, η απλούστερη μορφή ζωής, είναι ένα αυτόματο υπερ-εργοστάσιο, ασύλληπτα πολυπλοκότερο από τα πιο σύνθετα τεχνολογικά επιτεύγματα του ανθρώπου.
Για να αποκτήσουμε μια εικόνα της πολυπλοκότητας του κυττάρου [13] θα πρέπει να το μεγεθύνουμε ένα δισεκατομμύριο φορές, έτσι ώστε κάθε δομική του μονάδα (δηλ. κάθε άτομο) να έχει το προσιτό στον άνθρωπο μέγεθος μιας μπάλας του τένις. Σε αυτή τη μεγέθυνση, το κύτταρο θα μας φαινόταν σαν μια σφαίρα με διάμετρο 20 χιλιόμετρα, αρκετά μεγάλη, ώστε να χωράει 700 πόλεις σαν το Λονδίνο.
Στην εξωτερική επιφάνεια της σφαίρας θα βλέπαμε τα εκατομμύρια ανοίγματα της κυτταρικής μεμβράνης, τα οποία επιλεκτικά ανοίγουν και κλείνουν σαν πόρτες τράπεζας, επιτρέποντας ελεγχόμενη ροή υλικών από και προς το κύτταρο.
Στο εσωτερικό του κυττάρου θα βλέπαμε έναν τεράστιο αριθμό εργοστασίων (οργανίδια), τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με εκατομμύρια διαδρόμους και αγωγούς, που διακλαδίζονται, επιτρέποντας την κίνηση των μορίων στο εσωτερικό του κυττάρου.
Ο πυρήνας του κυττάρου θα έμοιαζε με μια τεράστια κεντρική τράπεζα πληροφοριών, με διάμετρο ενός χιλιομέτρου. Στο εσωτερικό της θα βλέπαμε τις αλυσίδες του DNA, οι οποίες περιέχουν, γραμμένες με τη μορφή κώδικα, όλες τις πληροφορίες για την κατασκευή και τη λειτουργία του κυττάρου.
Θα βλέπαμε πολύπλοκες μοριακές μηχανές (mRNA), οι οποίες αντιγράφουν με αυτόματο μηχανισμό την απαιτούμενη, κάθε φορά, πληροφορία και στη συνέχεια βγαίνουν από την τράπεζα πληροφοριών και πηγαίνουν στα εργοστάσια κατασκευής πρωτεϊνών (ριβοσώματα). Εκεί τα εργοστάσια και οι μηχανές τους (πρωτεΐνες), με αυτόματο μηχανισμό, αντίστοιχο ενός εργοστασίου συναρμολόγησης, διαβάζουν την πληροφορία που περιέχεται στο mRNA και με βάση αυτήν κατασκευάζουν περίπλοκες μοριακές μηχανές (πρωτεΐνες), από τις οποίες είναι φτιαγμένο το κύτταρο και με τις οποίες επιτελούνται όλες οι βιοχημικές του λειτουργίες.
Κάθε τέτοια μοριακή μηχανή θα βλέπαμε να αποτελείται από 3000 περίπου άτομα, διατεταγμένα με γεωμετρική ακρίβεια σε ένα τρισδιάστατο σύμπλεγμα. Τις μηχανές αυτές θα τις βλέπαμε να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και να ενώνονται σε αμέτρητους συνδυασμούς, δημιουργώντας απειράριθμες άλλες πολυπλοκότερες μηχανές με διαφορετική λειτουργία η καθεμιά, οι οποίες και πάλι θα βλέπαμε να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, επιτελώντας τις ποικίλες βιοχημικές λειτουργίες του κυττάρου.
Στο εσωτερικό του κυττάρου θα διακρίναμε κατασκευές, εργοστάσια και μηχανήματα με γνώριμες, από τη σύγχρονη τεχνολογία, λειτουργίες, όπως εργοστάσια μετατροπής της ηλιακής ενέργειας σε χημική (χλωροπλάστες), εργοστάσια παραγωγής ενέργειας με τη μορφή ATP (μιτοχόνδρια), φυσαλίδες (vesicles) οι οποίες σαν φορτηγά αποθηκεύουν και μεταφέρουν πρωτεΐνες, σιδηροδρομικούς σταθμούς (συσκευές Golgi), που συσκευάζουν, τοποθετούν ετικέτες προορισμού και αποστέλλουν τις πρωτεΐνες σε διάφορα σημεία του κυττάρου, ένα τεράστιο μεταλλικό δικτύωμα (σκελετός του κυττάρου), το οποίο στηρίζει στατικά το κύτταρο, αλλά και επιτρέπει την κυκλοφορία εντός αυτού με τη μορφή δικτύου δρόμων, καθώς και εργοστάσια απόθεσης και ανακύκλωσης απορριμμάτων (λυσοσώματα).
Αν μελλοντικά βρούμε τρόπο να κατασκευάσουμε τεχνητά ένα κύτταρο, τοποθετώντας στη θέση τους τα διάφορα άτομα από τα οποία αποτελείται, ακόμα και αν θα χρειαζόμαστε μόνο ένα λεπτό για να τοποθετήσουμε στη θέση του ένα άτομο, για την κατασκευή ενός και μόνου κυττάρου, θα χρειαζόμασταν 50 εκατομμύρια χρόνια. Ωστόσο, το ίδιο το κύτταρο μπορεί (αναπαραγόμενο) να ανακατασκευάσει πλήρως τη δομή του μέσα σε λίγες ώρες.
Η ικανότητα του DNA να αποθηκεύει πληροφορία είναι ασύλληπτα μεγαλύτερη από όλα τα σύγχρονα επιτεύγματα στο χώρο της μικροτεχνολογίας. Συγκεκριμένα, η πληροφορία που απαιτείται για την ανακατασκευή όλων των έμβιων ειδών, που έχουν υπάρξει στη γη (περίπου ένα δισεκατομμύριο είδη), θα μπορούσε να χωρέσει σε ένα κουταλάκι του τσαγιού και θα υπήρχε ακόμη χώρος για να αποθηκευτεί η πληροφορία όλων των βιβλίων που γράφτηκαν ποτέ [14].
Από πλευράς μικροτεχνολογίας, το κύτταρο περιέχει μέχρι και 100 χιλιάδες διαφορετικούς μηχανισμούς (πρωτεΐνες) σε έναν χώρο μόλις 4000 cμ, δηλαδή δέκα τρισεκατομμύρια φορές μικρότερο από τον όγκο άλλων ανθρώπινων θαυμάτων της μικροτεχνολογίας, τα οποία περιέχουν αντίστοιχο αριθμό μηχανισμών [15].
Από πλευράς αυτοματισμού, η ανθρώπινη τεχνολογία έχει δημιουργήσει μόνο πολύ απλά απολύτως αυτόματα μηχανήματα. Σε αντίθεση με τα ψευδο – αυτόματα ανθρώπινα εργοστάσια συναρμολόγησης, στα οποία συνεχώς εφαρμόζεται εξωτερικός – ανθρώπινος έλεγχος, το αχανής πολυπλοκότητας κύτταρο, λειτουργεί εντελώς αυτόματα, δηλαδή λειτουργεί αποκλειστικά βάσει των φυσικών – χημικών επιδράσεων που συμβαίνουν μεταξύ των μορίων του.
Τέλος, το κύτταρο έχει μια ικανότητα, την οποία η ανθρώπινη τεχνολογία δεν έχει ακόμα επιτύχει, ούτε καν στην πιο απλή μορφή της: Έχει την ικανότητα να αναπαράγεται, συναρμολογώντας πλήρως και εντελώς αυτόματα όλο το αχανές οικοδόμημα του, μέσα σε λίγες ώρες.

(7) Η πολυπλοκότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου

Το κύτταρο, αν και ασύλληπτα περίπλοκο για τα δεδομένα της ανθρώπινης τεχνολογίας, δεν είναι παρά το απλούστερο κομμάτι του βιολογικού κόσμου, ο οποίος περιλαμβάνει πολυκυτταρικούς οργανισμούς, όπως ο άνθρωπος, ο οποίος βασίζει την ύπαρξη του στη συνεργασία δεκάδων τρισεκατομμυρίων κυττάρων.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται [16] από δέκα δισεκατομμύρια νευρωνικά κύτταρα. Καθένα από αυτά συνδέεται, μέσω ινών, με δεκάδες χιλιάδες άλλα νευρωνικά κύτταρα. Έτσι, ο συνολικός αριθμός συνδέσεων μεταξύ νευρωνικών κυττάρων του ανθρώπινου εγκεφάλου φθάνει το ένα τετράκις εκατομμύριο.
Όμως, παρά το ότι οι συνδέσεις είναι τόσο πολλές, δεν δημιουργούν ένα τυχαίο συσσωμάτωμα, αλλά ένα υψηλής οργάνωσης δίκτυο, στο οποίο μεγάλο ποσοστό ινών ακολουθεί την ατομική του, ειδικά καθορισμένη διαδρομή διαμέσω του εγκεφάλου. Λαμβάνοντας υπόψιν, ότι το οδικό δίκτυο της γης περιλαμβάνει περίπου ένα δισεκατομμύριο οδικές συνδέσεις, προκύπτει ότι το νευρωνικό δίκτυο του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι ένα εκατομμύριο φορές περιπλοκότερο από το οδικό δίκτυο της γης, αν και περιορίζεται σε όγκο λίγων εκατοντάδων κυβικών εκατοστών.
Αν και πολύ απέχουμε από το να μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως τη λειτουργία, όχι του εγκεφάλου, αλλά ακόμα και ενός απλού κυτταρικού οργανιδίου, ωστόσο, διαισθητικά, ανέκαθεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε την πολυπλοκότητα που απαιτείται να έχει ένα όργανο, ικανό να παράγει την ανθρώπινη σκέψη. Η σύγχρονη βιολογία απλά διαπιστώνει την πολυπλοκότητα αυτή.

Βιβλιογραφία:

Το κείμενο βασίζεται σε πληροφορίες, που αντλήθηκαν από τους Michael Denton, Michael Behe, Phillip Johnson, Charles Thaxton, Stephen Meyer, Dean Kenyon, William Dembski, David Berlinski, Jonathan Wells και από άλλους υποστηρικτές της θεωρίας του «ευφυούς σχεδιασμού» (intelligent design).
1. Darwin, C. (1859), The Origin of Species (Reprint of the first edition), Avenel Books, Crown Publishers, New York, 1979, p. 292.
2. Gould, S.J. (1977), Evolution’s Erratic Pace, Natural History, vol. 86, May.
3. Romer, A.S. (1966), Verterbrate Paleontology, 3rd ed, University of Chicago Press, Chicago.
4. Dawkins, R. (1986), The Blind Watchmaker, W. W. Norton, London, p. 229.
5. Lewin, R. (1988), Science, vol. 241, 15 July, p. 291.
6. Dayhoff, M.D. (1972), Atlas of Protein Sequence and Structure, National Biomedical Research Foundation, Silver Spring, Maryland.
7. Voet, D., Voet, J.G. (1995), Biochemistry, 2nd ed., John Wiley and Sons, New York, p. 1259-1260.
8. Voet, D., Voet, J.G., p. 1196-1207.
9. Lenski, R.E. (2004), Phenotypic and genomic evolution during a 20,000-generation experiment with the bacterium Escherichia coli, Plant Breeding Reviews, 24:225-65.
10. Farley, J. (1979), The Spontaneous Generation Controversy from Descartes to Oparin, 2nd ed, The Johns Hopkins University Press, Baltimore, p.73.
11. Hoyle, F., Wickramasinghe C. (1984), Evolution from Space, Simon & Schuster, New York, p. 148.
12. Dose, K. (1988), The Origin of Life: More Questions Than Answers, Interdisciplinary Science Reviews, vol. 13, no. 4, p. 348.
13. Denton, M. (1985), Evolution: A Theory in Crisis, Burnett Books, London.
14. ibid, p. 334.
15. ibid, p. 335.
16. ibid, p. 330.
Πηγή:vatopaidi.

Επέστρεψε στη ζωή. Ξύπνησε 10 χρόνια μετά…


Όταν κάποιος ο ασθενής χαρακτηρισθεί εγκεφαλικά νεκρός πολλοί γιατροί αποφασίζουν και επιτρέπουν την αφαίρεση ζωτικών οργάνων του.
Πολλές όμως φορές άλλες οι βουλές του θεού και άλλες των ανθρώπων.
Παρόμοιες περιπτώσεις είναι ο Πολωνός που βγήκε από κώμα 19 χρόνια μετά, ενώ στην περίπτωση της Ελουάνα στην Ιταλία, η κοπέλα απλά ζούσε και τη σκότωσαν.
== == === === ===
Όπως έγραψε η εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» - 06/05/2005:

O Nτ. Xέρμπερτ σε παλαιότερη φωτογραφία του όταν εργαζόταν ακόμα στην Πυροσβεστική.Ένα εργατικό ατύχημα ήταν η αιτία να βυθιστεί σε κώμα για 10 χρόνια
Όταν οι γιατροί του Nτόναλντ Xέρμπερτ άκουσαν το 43χρονο σήμερα άνδρα να μιλά και μάλιστα να ζητά τη γυναίκα του, δεν πίστευαν στ' αυτιά τους: O πρώην πυροσβέστης από το Mπάφαλο της Nέας Yόρκης ζούσε τα τελευταία δέκα χρόνια στη σιωπή και στο σκοτάδι εξαιτίας σοβαρής εγκεφαλικής βλάβης, που του προκάλεσε ο σοβαρός τραυματισμός του κατά την ώρα εκτέλεσης των καθηκόντων του: H συμμετοχή του στην κατάσβεση πυρκαγιάς, τον Δεκέμβριο του 1995, υπήρξε μοιραία για εκείνον καθώς εξαιτίας του τραυματισμού του παρέμεινε χωρίς οξυγόνο κάποια λεπτά.
Aμέσως μετά το ατύχημα, ο Xέρμπερτ βυθίστηκε σε κώμα για χρονικό διάστημα πάνω από δύο μήνες, ενώ τα τελευταία χρόνια νοσηλευόταν σε θεραπευτήριο τυφλός, σχεδόν άλαλος και με ελάχιστη μνήμη.
Όπως μαρτυρά βίντεο που είχε καταγράψει τη διαδικασία της θεραπείας του, ο Xέρμπερτ διατηρούσε ελάχιστη επαφή με το περιβάλλον του. «Θέλω να μιλήσω στη γυναίκα» μου, δήλωσε το περασμένο Σάββατο ο 43χρονος ασθενής εκπλήσσοντας το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του θεραπευτηρίου:
συνήθως, στην περίπτωση εγκεφαλικών βλαβών, οι ασθενείς ανακάμπτουν μέσα σε δύο ή τρία χρόνια και η περίπτωση αποκατάστασης έπειτα από μία ολόκληρη δεκαετία είναι εξαιρετικά σπάνια.
Oι νοσοκόμες έσπευσαν φυσικά να ικανοποιήσουν το αίτημα του Xέρμπερτ και η τηλεφωνική συνομιλία που εκείνος είχε με τη γυναίκα του ήταν η πρώτη από τις πολλές που ακολούθησαν, όχι μόνο με τη Λίντα Xέρμπερτ αλλά και τους τέσσερις γιους τους και τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας του.
Όπως χαρακτηριστικά είπε ο θείος του Σάιμον Mάνκα, ο ανιψιός του νόμιζε πως βρισκόταν σε κώμα μόνο για δύο τρεις μήνες, ενώ όταν τον ρώτησαν για το πώς ένιωθε εκείνος απάντησε απερίφραστα: «Nιώθω περίφημα!»

Οικογένεια

«Aπό το πρωί μιλά με τους γιους του και προσπαθεί να μάθει όσο περισσότερα μπορεί γι' αυτούς για να καλύψει το κενό των δέκα χρόνων» είπε στους δημοσιογράφους συνάδελφος του Xέρμπερτ. Όταν συνέβη το ατύχημα, τα αγόρια του Xέρμπερτ ήταν 14, 13, 11 και 3 ετών.
Eλάχιστες είναι οι περιπτώσεις ανάκαμψης από εγκεφαλική βλάβη μετά την πάροδο τόσων πολλών ετών. Mεταξύ αυτών είναι η περίπτωση ενός άνδρα στο Aρκάνσας που επανήλθε, μετά από 19 χρόνια από τον τραυματισμό του σε τροχαίο και η περίπτωση ενός αστυνομικού στο Tενεσί, που, έπειτα από οκτώ χρόνια αφασίας, επανήλθε για λίγες όμως ώρες.
ikypros
=== === ==== ==== ===
Όπως αναφέρει ο Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεος Βλάχος στο άρθρο του
Διαφωνούμε με την ευθανασία.: «Όποιος δίνει νόημα στη ζωή, στον πόνο και στον θάνατο και βιώνει την «έκσταση της αγάπης» έχει σκοπό στη ζωή του και ισχύει ο λόγος του Νίτσε «εκείνος που έχει έναν σκοπό στη ζωή μπορεί ν' αντέξει σχεδόν στο κάθε τι» και δεν τρέμει προ της διαδικασίας του θανάτου, ούτε την αρνείται εγωιστικά, με το ατομικό του δικαίωμα, για να καταλήξει στην ευθανασία. Οπότε και δεν τον απασχολεί το ερώτημα αν έχει δικαίωμα στον θάνατο, αφού γεμίζει από νόημα ζωής».
ΔΕΙΤΕ
Ο άνθρωπος που βγήκε από κώμα 19 χρόνια μετά.
ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

3 Σεπ 2009

Ρόουαν Ουΐλλιαμς. Αρχιεπίσκοπος ή Aρχι-αιρετικός;

Τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια του οικουμενισμού γίνονται πολλές προσπάθειες για ένωση των χριστιανών. Έχουμε όμως παράλληλα και προσπάθεια αναβίωσης διαφόρων κινημάτων νεοειδωλολατρίας.
Κάποιοι μάλιστα μιλούν για «ενιαίο κοσμικό θείο» («Εν το παν» ολισμός). Η ολιστική δε θεώρηση του κόσμου οδηγεί στην θεοποίηση της φύσεως (πανθεϊσμός).
Ο Δρυϊδισμός είναι μια σύγχρονη μορφή νεοπαγανιστικής λατρείας και ένα από τα πολλά κομμάτια του ευρύτερου νεο-παγανιστικού κινήματος.
Ο Δρ. Ρόουαν Ουΐλλιαμς Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ, έγινε επίτιμο μέλος της Αδελφότητας των Δρυίδων της Ουαλλίας (ΣΣ. ο κ. Ουΐλλιαμς είναι Ουαλλός και όχι Άγγλος) σε μια μεγάλη τελετή στο Σαίντ Νταίηβιτς της Ούαλλίας.
Εχρίσθη Δρυϊδης-Βάρδος από τον Αρχιδρυΐδη της Βρετανίας Δρα Ρόμπυν Λιούζ και έτσι έγινε μέλος ενός σωματείου, πού αριθμεί μεταξύ των μελών του και τη βασίλισσα της Αγγλίας! (ΣΣ. Υπενθυμίζουμε ότι η βασίλισσα της Αγγλίας είναι η ανωτάτη αρχή, η κεφαλή της Αγγλικανικής «εκκλησίας»).
Όλα αυτά έγιναν τον Αύγουστο του 2002, δηλαδή δυο μόλις μήνες πριν από την επίσημη ανάληψη από τον Δρα Ούΐλλιαμς των καθηκόντων του ως Αρχιεπισκόπου Καντέρμπουρυ.
Oι Δρυίδες ήταν μέλη ιερατικού σωματείου των αρχαίων Κελτών, δεν είχαν ναούς, συνέρχονταν μέσα στα δάση και τελούσαν τις πανθεϊστικές λατρείες τους μέσα σε σπηλιές, προσέφεραν δε και ανθρωποθυσίες. Είχαν αιρετό, ισόβιο αρχηγό, τον «Μεγάλο Δρυΐδη» και ασκούσαν εξουσία.
Όταν οι Ρωμαίοι τους έδιωξαν από τη Γαλατία, κατέφυγαν στη Βρετανία. Καταδιώχθηκαν όμως και από εκεί και τελικά εξαφανίστηκαν κατά τον α΄ μ. Χ. αιώνα.

Δρυϊδικά Τάγματα

Στην Ευρώπη, Αυστραλία και Αμερική έχουν αναπτυχθεί πολλά νεοπαγανιστικά Δρυϊδικά τάγματα.
Παρά τους διαφορετικούς κανόνες και τα έθιμα, τα τάγματα αυτά έχουν πολλά κοινά κι ενώνονται κάτω από το Συμβούλιο των Βρετανών Δρυίδων (Council of British Druids), ένα εθνικό φόρουμ όπου συζητούνται όλα τα θέματα που απασχολούν τις οργανώσεις των Δρυίδων.Κάθε τάγμα απολαμβάνει πλήρη αυτονομία, αλλά ο στόχος που μοιράζονται όλοι είναι να διαδώσουν τις αξίες του Δρυϊδισμού.

Το Αρχαίο Τάγμα των Δρυίδων (AOD)

Το Αρχαίο Τάγμα των Δρυίδων (Ancient Order of Druids, AOD), για παράδειγμα, είναι ένα από τα παλιότερα και μεγαλύτερα, έχοντας τις ρίζες του στο τάγμα του Henry Hurle, που ιδρύθηκε το 1781.
Το AOD διατηρεί στοές σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες στοές είναι αποκλειστικά για άντρες, αλλά σήμερα έχουν δημιουργηθεί και ορισμένες γυναικείες.
Το τάγμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τους Τέκτονες και τις Ροταριανές Λέσχες (Rotary Clubs), και εμπλέκεται ενεργά σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων και των Παιδιών σε Ανάγκη (Children In Need).Σε τελετή του AOD, στη Στοά της Albion, στο Blenheim Park, ήταν που παρίστατο ο νεαρός ακόμη Γουίνστον Τσώρτσιλ τον Αύγουστο του 1908…

Βάρδοι Gorsedd

Μια διαφορετική Δρυϊδική ομάδα τώρα, γνωστή ως Βάρδοι Gorsedd του Caer Abiri, ιδρύθηκε στο Avebury της Αγγλίας στις 23 Σεπτεμβρίου του 1993.
Τα τελετουργικά που διεξάγονται στο Avebury σχετίζονται με τον ηλιακό κύκλο, τον ετήσιο θάνατο και την αναγέννηση του Θεού Ήλιου και της διαρκώς μεταβαλλόμενης σχέσης του με τη Θεά Γη.
Γάμοι (handfastings) και ευλογίες παιδιών γίνονται σε αρχαίο πέτρινο κύκλο, όπως και η ένταξη νέων μελών.
Οι υποψήφιοι για την ένταξη συγκεντρώνονται στο κέντρο ενός δαχτυλιδιού που σχηματίζεται από τους Δρυίδες, οι οποίοι κατευθύνουν το πνεύμα του Βαρδισμού (Βardism) και το Δέος (Awen) προς τους αρχάριους.
Μόλις αντιλαμβάνονται ότι έχουν λάβει την πνευματική ενέργεια, τα νέα μέλη ευλογούνται από την ομάδα.
Στους Gorsedd περιλαμβάνονται τραγουδιστές, συγγραφείς, ποιητές, καθώς και μέλη αναγνωρισμένων Δρυϊδικών ταγμάτων, Wiccans, Σαμάνοι και Χριστιανοί.

Το Στενό Τάγμα των Δρυίδων (Insular Order of Druids, IDO)

Το Στενό Τάγμα των Δρυίδων (Insular Order of Druids, IDO) είναι ένα σχετικά καινούριο τάγμα που δημιουργήθηκε στο Στόουνχεντζ το 1993, κατά τη διάρκεια του Θερινού Ηλιοστάσιου.
Η βάση του βρίσκεται στο Portsmouth και η ομάδα με το κάπως παράξενο αυτό όνομα ξεκίνησε τις δημόσιες συγκεντρώσεις στο Druids’Arms, στην Binstead Road.
Όταν τους το επιτρέπουν, γιορτάζουν τις εποχιακές γιορτές των Δρυίδων στο Στόουνχεντζ, το οποίο είναι «κλειστό» το μεγαλύτερο διάστημα εξαιτίας των αλλεπάλληλων συγκρούσεων μεταξύ της πολιτείας και διάφορων μυητικών ταγμάτων.
Το IDO νοιάζεται για την ανάπλαση των αυθεντικών κέλτικων τελετουργικών και τα μέλη του τιμούν τη Γη σαν Μητέρα. Παράλληλα ασχολούνται με την επίτευξη της πνευματικότητας, την οποία οι Δρυίδες αποκαλούν Awen και μέσω της οποίας οι άνθρωποι φτάνουν στον πραγματικό σοφό (Οak Wise) εαυτό τους.
Το IDO παρουσιάζεται ως μια σαμανική ομάδα Δρυίδων που προωθεί τα πνευματικά και ομαδικά ταλέντα των οπαδών της, ενώ τάσσεται ενάντια στη θρησκευτική προκατάληψη.
Όπως και το Αρχαίο Τάγμα Δρυίδων, το IDO διεξάγει «σταυροφορία» για την απελευθέρωση του δικαιώματος της λατρείας στο Στόουνχεντζ.
Τρεις είναι τέλος οι βαθμοί μύησης των Δρυίδων στο συγκεκριμένο Τάγμα: ο Βάρδος (Bard/Fili), ο Ovate/Vate και ο Δρυίδης (Druid). Ο βαθμός του Βάρδου περικλείει την εξιστόρηση, τη μουσική και το γράψιμο, του Ovate τη μαντεία και τη φιλοσοφία, ενώ του Δρυίδη την προώθηση της αρμονίας στο φυσικό κόσμο.

Τάγμα των Βάρδων, των Ουαττών και των Δρυίδων (OBOD)

Ένα Δρυϊδικό Τάγμα και πιθανότατα το πιο ενεργό στο σύγχρονο Δρυϊδισμό– είναι το Τάγμα των Βάρδων, των Ουαττών και των Δρυίδων (Order of Bards, Ovates and Druids, OBOD), το οποίο συστάθηκε το 1964.
Το OBOD είναι ένα διδακτικό τάγμα, που για περισσότερο από μια δεκαετία διεξάγει μαθήματα δι’ αλληλογραφίας στο Δρυϊδισμό .
Είναι επίσης υπεύθυνο για την Εκστρατεία για την Ατομική Οικολογική Ευθύνη (Campaign for Individual Ecological Responsibility), καθώς και για το Πρόγραμμα Εμφύτευσης του Ιερού Δέντρου (Sacred Tree Planting Program).
Αντίθετα με το Αρχαίο Τάγμα των Δρυίδων, το OBOD προωθεί τη σεξουαλική ισότητα. Το OBOD έχει τις ρίζες του στην τελετή του Toland’s Primose Hill, στα 1717.

Χριστιανισμός και Δρυϊδισμός

Τώρα πώς συμβιβάζεται η χριστιανική ιδιότητα, και μάλιστα ενός «αρχιεπισκόπου» ο οποίος θεωρείται πνευματικός ηγέτης των εβδομήντα εκατομμυρίων πιστών της Αγγλικανικής «εκκλησίας» σ’ όλο τον κόσμο, με την πανθρησκεία, την ειδωλολατρία και τις ανθρωποθυσίες των Δρυϊδών, μόνο όσοι χαιρέτισαν την εκλογή του μπορούν να μας το πουν.
Σύμφωνα με τα πρότυπα της «Νέας Τάξης» που προωθείται, έχουμε σχετικοποίηση της αλήθειας ενώ το ευαγγέλιο αναφέρει : «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ»(Κατά Ιωάννην 14:6)
Ο Δρ. Ρόουαν Ουΐλλιαμς πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να συμμετέχει σε προσευχές και ύμνους που επαινούν άλλους θεούς ενώ ο Αληθινός Θεός της Αγίας Γραφής ζητά (Έξοδος 20:3)«οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ»;

ΠΗΓΕΣ
http://www.cobdo.org.uk/html/the_druids.html
http://www.squidoo.com/obod
http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/wales/2172918.stm
http://www.abiri-gorsedd.org.uk/
http://www.druidry.org/
Περιοδικό: «Η Δράσις μας», 1/2003
Περιοδικό «mystery» τ. 26, Ιανουάριος 2007

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ
Πιστεύει στο Θεό ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ Ρόουαν Ουΐλλιαμς ;
Ρόουαν Ουΐλλιαμς, Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ και Δρυϊδης-Βάρδος
Δρυίδες και 'χριστιανοί' σε "διάλογο" και όχι μόνο...
Ο δαιμονικός Δρυϊδισμός

2 Σεπ 2009

ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ


«Hey! Teachers! Leave them kids alone!
All in all it's just another brick in the wall.»

Και να’ μαστε στην Ελλάδα του 2009. Στην Ελλάδα της φτώχειας, της έκλυσης των ηθικών αξίων, της έλλειψης ιδανικών, στην Ελλάδα της παιδοφιλίας, της παιδικής πορνογραφίας, των κακοποιημένων παιδιών, στην Ελλάδα των πουλημένων «παραμυθάδων», των επί παντός επιστητού «ειδικών», στην Ελλάδα των «Ασκήτων», που ω! ειρωνείας μεγαλείο, απέχουν χιλιόμετρα μακριά από την σημασία που φέρει το όνομα τους, (ασκητής = ερημίτης, μοναχός που ζει απομονωμένος και υποβάλλει τον εαυτό του σε στερήσεις για να πετύχει την πνευματική τελείωση), στην Ελλάδα των τηλεοπτικών «ηρώων», στην Ελλάδα των ΜΕΓΑΛΩΝ.
ΜΕΓΑΛΟΙ...Αλήθεια ποιοι είναι οι ΜΕΓΑΛΟΙ;
Κάποτε κάποια παιδάκια είχαν πρότυπα τους αληθινά ΜΕΓΑΛΟΥΣ. Κάποτε κάποιες γενιές γαλουχήθηκαν με την ορμή του Κολοκοτρώνη. Μεγάλωσαν με την ανδρεία της Μπουμπουλίνας. Διάβαζαν στα σκαλιά της γειτονιάς παραμύθια του Αισώπου. Τραγουδούσαν στις πλατείες «φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ…» Και τώρα τι;
Κοιτάξτε γύρω σας και η απάντηση θα σας δοθεί.
Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την πανέμορφη ελαιογραφία του Ν. Γκύζη «Κρυφό σχολείο». Μια κρύπτη υγρή και σκοτεινή, λιγοστό φώς, ένας παπάς κρατάει ένα βιβλίο και γύρω του καθισμένα ελληνόπουλα. Διακρίνεις μέσα στο αμυδρό φώς την λάμψη των ματιών τους. Αυτή η λάμψη είναι διαχρονική. Και όμως κάποιοι προσπαθήσουν να την σβήσουν.
«Κρυφά σχολειά». Σχολειά της σκλαβιάς τότε, σχολειά της διαφθοράς τώρα. Αποφάσισαν οι ΜΕΓΑΛΟΙ, οι σοφοί, οι καθοδηγητές, οι ρηξικεύλευθοι, ότι απαραίτητο πλέον είναι να διδάξουμε σε παιδικές ψυχές 8 και 10 Μαϊων, γενετήσια αγωγή!!!!
Τύλιξαν με πολύχρωμες και φανταχτερές κορδέλες, αυτή την ανούσια, κενή και απαράδεκτη κίνηση, την ονόμασαν πρόοδο, πολιτισμό, εκσυγχρονισμό, και την δωρίζουν στα παιδιά μας. Με ποιο δικαίωμα κύριοι;
Με ποιο δικαίωμα αποφασίζετε να λεηλατήσετε την αθωότητα της παιδικής ψυχής;
Με ποιες γνώσεις, με ποια εξουσία, αποφασίζετε να τυποποιήσετε το φυσικό, να εκλογικεύσετε την αγάπη, να πορνογραφήσετε την ένωση δύο ανθρώπινων πλασμάτων, να ερμηνεύσετε το θαύμα της γέννησης, αραδιάζοντας σε κόλλες χαρτί επιστημονικούς όρους (ακατανόητους στο παιδικό μυαλό) με λανθάνουσα χυδαιότητα που υποβόσκει και αποτυπώνοντας το ανθρώπινο σώμα που με τόση σοφία πλάστηκε, με καρικατούρες;
Μα αναρωτιέμαι αλήθεια, γιατί προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΑΣ.
Εμείς είμαστε τα πρότυπα; Εμείς; Οι άνθρωποι των πολέμων; Οι άνθρωποι του μίσους; Της κακίας; Της πονηριάς; Του ανθρωποκτόνου πλούτου; Των επιβεβλημένων πλέον ψυχιάτρων; Των σεξολόγων; Της παιδοφιλίας; Του εγκλήματος; Της έλλειψης πίστης; Μα αλήθεια ποιο από τα παραπάνω είναι τόσο σπουδαίο που τόσο επίμονα προσπαθούμε να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά; Πείτε μου σας παρακαλώ!!!!!!
Δώσαμε στα παιδιά όλα εκείνα τα εφόδια που θα γεμίσουν την φαρέτρα τους για να πορευτούν στον δύσκολο δρόμο της ζωής και μας έμεινε η «γενετήσια αγωγή»; Ακόμα και το Σύνταγμα της Ελλάδος αναφέρει (άρθρο 16, παρ.2): «Η παιδεία έχει σκοπό την ηθική και πνευματική αγωγή των Ελλήνων και την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως». Ας είμαστε αν μη τι άλλο, νομοταγείς… Ε!!! Εσείς οι ΜΕΓΑΛΟΙ ακούτε; Ηθική και πνευματική αγωγή!! Έχετε ιδέα τι σημαίνουν αυτές οι πολύπαθες λεξούλες;
Και ποιος αλήθεια είναι άξιος να διδάξει στα παιδιά ένα τόσο ευαίσθητο θέμα;
Όταν παρακολουθώντας ώρες διδασκαλίας, διαπιστώνεις με λύπη, ότι το μάθημα έχει την μορφή τυποποιημένης διδασκαλίας, με «οδηγίες χρήσεως» βιβλία χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ιδέες και με δασκάλους χωρίς φλόγα στα μάτια. ( και για μην γίνομαι άδικη και εντελώς αιρετική, ευτυχώς υπάρχουν αρκετά ακόμα λαμπρά παραδείγματα δασκάλων που στα μάτια τους διακρίνεις αυτή την λάμψη. Ως πότε όμως;)
Αυτοί οι δάσκαλοι και όλοι όσοι είναι πίσω από αυτούς, που αντιμετωπίζουν την διδασκαλία σαν επάγγελμα και όχι όπως θα έπρεπε, σαν λειτούργημα, θα κληθούν να διδάξουν σε πάλλευκες παιδιάστικες ψυχές, σεξουαλική αγωγή!!!!!!!!
Αυτοί οι ΜΕΓΑΛΟΙ, οι εγκλωβισμένοι στον δικό τους μάταιο κόσμο, θα νουθετήσουν τα παιδιά, θα δώσουν συμβουλές, καταστάλαγμα της δικής τους πείρας. Φανταστείτε!!!!
Αυτοί που έχουν απαξιώσει την αξία της οικογένειας, που αλλάζουν ερωτικούς συντρόφους, ασύστολα, για να ξεδιψάσουν την ασίγαστη ερωτική τους έξαψη, αυτοί που δεν αγάπησαν ποτέ από καρδιάς, τι καταστάλαγμα πείρας θα έχουν!!!!
Με τι εφόδια, με τι αποθέματα ψυχής, με ποια αγνότητα θα μπορέσουν να πλησιάσουν αυτές τις ψυχές για να τις διδάξουν μια τόσο μεγαλειώδης (όταν συντελείται με τις σωστές προϋποθέσεις) και «ανείπωτη» πράξη; Ναι κύριοι. Ανείπωτη. Γιατί το σεξ είναι έρωτας . Και ο έρωτας είναι αγάπη. Και η αγάπη δεν διαβάζεται. Η αγάπη και ο Θεός νιώθεται!!
Δημιουργήστε πρώτα το έδαφος και το σποράκι θα βρει τον δρόμο του!!! Διδάξτε στο πνεύμα τους! Διδάξτε στην καρδιά τους! Διαβάστε στα παιδιά ποίηση! Διαβάστε παραμύθια! Διαβάστε ιστορία! Διαβάστε τους παραβολές! Διδάξτε τα, την αξία της εργατικότητας, διαβάζοντας τους « τον τζίτζικα και τον μέρμυγκα» του Αισώπου.
Διδάξτε τα, την δύναμη και το μεγαλείο της συγχώρεσης, διαβάζοντας τους την παραβολή του «άσωτου υιού»
Διδάξτε τα, το θαύμα της αγάπης, της απόλυτης ένωσης των ανθρώπων, διαβάζοντας τους « τον μικρό πρίγκιπα»
Αφήστε τα παιδιά να δουν τον κόσμο με τα μάτια της καρδιάς. Ίσως μόνο έτσι σωθούμε… Ακολουθήστε τις νομοτέλειες τις παιδικής ψυχής. Μην ζητάτε από αυτά να ακολουθήσουν τις δικές σας, που μόνο πόνο και καταστροφή έχουν προκαλέσει. και είπεν• «Αληθώς σας λέγω, εάν δεν επιστρέψητε και γείνητε ως τα παιδία, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών.» (κατά Ματθαίον 18:3). Ο Θεάνθρωπος Χριστός ανέδειξε τις παιδικές ψυχές σαν πρότυπο, έδειξε τον δρόμο της αγνότητας και εμείς θέλουμε να επιτρέψουμε σε άθλια «ανθρωπάκια», σε άθλια βιβλία, σε άθλιες ιδέες, να διαστρέψουν αυτές τις ψυχές. Τι ντροπή.. Τι πόνος.. Δεν υπάρχει πιο θαυμάσιο υλικό για φιλοτέχνηση από τις παιδικές ψυχές. Και εμείς οι ΜΕΓΑΛΟΙ πάνω σε αυτόν τον κατάλευκο καμβά , ζωγραφίζουμε όπλα, πολέμους, πρόσωπα σκυθρωπά και συνεχώς θυμωμένα και ανικανοποίητα, βάφουμε με μαύρο χρώμα. Το χρώμα της δικής μας ψυχής. Και τώρα ως επισφράγισμα της δικής μας «σκοτεινιάς» θα προσθέσουμε σε αυτόν τον τρομαχτικό πραγματικά πίνακα, εικόνες από ανθρώπινα όργανα αναπαραγωγής, απογυμνωμένα, όχι βέβαια από ρούχα, αλλά από νου, ψυχή και καρδιά. Θα πρέπει λένε οι «ειδικοί» να πούμε στα παιδιά την «γυμνή αλήθεια»!! Η αλήθεια κύριοι όμως είναι από μόνη της γυμνή. Δεν κρύβεται. Δεν ντρέπεται. Δεν πονηρεύεται. Η αλήθεια όμως είναι και Καρδιά. Είναι συναίσθημα. Η αλήθεια είναι Θεός. Η αλήθεια είναι αγνή. Τα παιδιά είναι η αλήθεια. Είδατε κανένα παιδάκι να ντρέπεται που είναι γυμνούλι ; Πείτε λοιπόν μόνο την αλήθεια! Ζωγραφίστε σε αυτόν τον καμβά, δέντρα, σπιτάκια με κεραμίδια και όχι με δορυφορικά πιάτα, ανθρωπάκια αγκαλιασμένα και όχι ακέφαλα σώματα σε πεδία μάχης, βάψτε με το πράσινο του δάσους, με το κόκκινο της καρδιάς, με το μπλε της θάλασσας!! Μην λεηλατείτε άλλο τις ψυχές τους!!! Δεν είναι προτροπή, είναι ικεσία!!! Παίξτε μαζί τους! Χαμογελάστε μαζί τους! Ακούστε τι έχουν να σας πουν!!!!!
Τελειώνοντας αυτή την ρομαντική διαμαρτυρία μου, την απελπισμένη κραυγή μου για την σωτηρία των παιδικών ψυχών, θα ήθελα να σας παραθέσω κάποιες απαντήσεις που ανακάλυψα στο διαδίκτυο από παιδάκια 4 – 8 ετών ( τον μελλοντικό αποδέκτη του επίμαχου βιβλίου) στην ερώτηση « τι σημαίνει αγάπη;» . Τα συμπεράσματα και οι τύψεις δικές σας…
Λευτέρης, 4 ετών
'Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε'
Τζένη, 8 ετών
'Αγάπη είναι όταν λες σ' ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα'
Κλαίρη, 6 ετών
'Η αγάπη είναι όταν ο μπαμπάς δίνει στην μαμά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό'
Κάρολος, 5 ετών
'Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του'
ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ!!!!!!!
Αυτή την αθωότητα θέλετε να δολοφονήσετε;
Αυτή την ματιά θέλετε να θολώσετε;
Αυτή την αγνότητα θέλετε να εκπορνεύσετε;
Αυτές τις ψυχές θέλετε να βεβηλώσετε;
Πηγή:meta-parrisias

Υπάρχουν οικουμενιστές; Ένα πρόσφατο παράδειγμα στη Μητρόπολη Σύρου


Οικουμενισμός και Οικουμενιστές είναι υπαρκτά όντα,όχι πλάσματα της φαντασίας μας

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, Ἱερὲς Μητροπόλεις Ἐκκλησιῶν Ἑλλάδος, Κρήτης καὶ Κύπρου, Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα καὶ Ἀρχιεπισκοπὲς τοῦ ἐξωτερικοῦ, Ἅγιον Ὄρος, Ἱερὲς Μονὲς τῆς Ἑλλάδας, Ἱεραποστολικὲς Ἀδελφότητες, Καθηγητὲς Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης, Ὀρθοδόξους Συλλόγους, Συλλόγους Πολυτέκνων, ἐκκλησιαστικὲς ἐφημερίδες, περιοδικὰ καὶ ραδιοσταθμούς, ἐκδοτικοὺς οἴκους καὶ βιβλιοπωλεῖα, M.M.E.

Πριν από καιρό, ο κ. Στυλιανός Λαγουρός που, εκτός από την εκδοτική του προσφορά (Εκδόσεις “ΤΗΝΟΣ”), αγωνίζεται με ζωντάνια και θάρρος ζηλευτό για την Αγία Ορθοδοξία μας και καταγγέλλει τα κακώς κείμενα της Εκκλησίας, κοινοποίησε και στον «ΚΟΣΜΑ ΦΛΑΜΙΑΤΟ» κείμενο, με τα νέα αντι-Κανονικά κατορθώματα και οικουμενιστικά ανοίγματα του Μητροπολίτου Σύρου Δωροθέου.
Με το κείμενο αυτό, παρουσίαζε ένα γεγονός και ζητούσε από την Ι. Σύνοδο να παρέμβει. Η Ι. Σύνοδος και πάλι εσιώπησε, όπως μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε κάθε είδους παρεκτροπές Επισκόπων. Γι’ αυτό, έστω και αργοπορημένα, θα αναφερθούμε στην τελευταία ουνιτική-οικουμενιστική ενέργεια του Μητροπολίτη Σύρου. Διαβάζουμε στο κείμενο που μας εστάλη:
«Το βράδυ της 30ης Απριλίου το τηλεοπτικό κανάλι “Αιγαίο T.V” μετέδωσε …την τελετή για τα 175 χρόνια ιδρύσεως του ρωμαιοκαθολικού ναού Αγίου Γεωργίου… (Σ’ αυτό τον Παπικό ναό), μέσα στο Βήμα, δίπλα στον ρωμαιοκαθολικό επίσκοπο κ. Φραγκίσκο Παπαμανώλη, ιερουργούντα με πλειάδα ρωμαιοκαθολικών κληρικών, στεκόταν ο ορθόδοξος επίσκοπος Σύρου (Δωρόθεος)[1]. Κατά την διάρκειαν της τελετής είδαμε, ακούσαμε και σημειώνουμε τα εξής:
α) να εκφωνείται (από λαϊκό!) μεταξύ άλλων λειτουργικών αιτήσεων και η εξής: “ο Κύριος να έχει καλά τους επισκόπους Φραγκίσκο και Δωρόθεο”∙
β) να θυμιάζεται τρις εντός του βήματος ο κ. Δωρόθεος από ρωμαιοκαθολικό κληρικό∙
γ) να μνημονεύονται επισήμως στην “Λειτουργική Αναφορά” το όνομα του πάπα Βενέδικτου και μαζί αμέσως “των επισκόπων μας Φραγκίσκου (Ρ/καθολ.) και Δωροθέου (Ορθοδ.)”∙
δ) περί δε το τέλος της τελετής τον κ. Δωρόθεο από ειδική λετουργική θέση να απευθύνη... ομιλία εις το εκκλησίασμα…
(Όλα αυτά) άραγε δεν συνιστούν μικρές εκχωρήσεις οι οποίες -προς το παρόν(!)- δίνουν την εντύπωση ότι διαφορές δεν υπάρχουν κι έτσι χτίζεται ένα πλαστό επικοινωνιακό οικοδόμημα ενότητας;…
Και εν τέλει η Ι. Σύνοδος ουδένα λόγον έχει να παρέμβει για την σύγχυση που μονιμοποιείται;

Μετά τιμής ΣΤΥΛ. ΛΑΓΟΥΡΟΣ, Θεολόγος».

Ας θυμηθούν, όσοι παρακολουθούν τα θέματα αυτά, τα οικουμενιστικά βήματα ειδικά στη Σύρο: τον εκκλησιασμό των μαθητών, τη μια στην Παπική Εκκλησία και την άλλη στην Ορθόδοξη και την μετάδοση της Θ. Κοινωνίας εναλλάξ σε Ορθόδοξους και Παπικούς μαθητές, όπως μας το παρουσίασε προ ετών ο π. Θεόδωρος Ζήσης.
Ας θυμηθούμε εκείνη την ανατριχιαστική περιγραφή στην “Ελευθεροτυπία” από τον Καθηγητή της Νομικής Κώστα Μπέη (νυν πρεσβύτερο της Μητροπόλεως Πρεβέζης), για την οικουμενική λειτουργία στον καθεδρικό καθολικό ναό της Άνω Σύρου, κατά την οποία, σύμφωνα με τη γλαφυρή περιγραφή του κ. Μπέη: «Ορθόδοξοι, καθολικοί και διαμαρτυρόμενοι, Έλληνες και ξένοι, διάβασαν και ξαναδιάβασαν σε περισσότερες γλώσσες δυνατά από την προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου… Κατά τις δεήσεις, μνημονεύθηκαν από κοινού» ο Πάπας Ιωάννης-Παύλος και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. «Εκ περιτροπής στην κοινή τούτη λειτουργία έψελναν η ορθόδοξη και η καθολική χορωδία. Και ρίγη διαπερνούσαν το πολυποίκιλο εκκλησίασμα... Και όταν ήλθε η ώρα της θείας κοινωνίας, εμβάπτιζε την όστια στο δισκοπότηρο με τον οίνο, έτσι ώστε κατά το λόγο του μεγάλου Αθηναγόρα να μπορούμε όλοι να κοινωνήσουμε από το ίδιο δισκοπότηρο. Και κοινωνήσαμε. Καθολικοί, ορθόδοξοι και διαμαρτυρόμενοι. Από το κοινό δισκοπότηρο της κοινής πίστης…»!
Σε εκείνη τη «οικουμενική λειτουργία» δεν ήταν παρών Ορθόδοξος Επίσκοπος. Να λοιπόν που αρχίζει, με τον νυν Μητροπολίτη Σύρου, να πραγματοποιείται και νομιμοποιείται τώρα, εκείνο που δεν έγινε τότε, να παίρνει δηλαδή επίσημο χαρακτήρα η ουνιτικού τύπου «ένωση των εκκλησιών», χωρίς να αφίστανται οι της Παπικής Εκκλησίας των βλασφημιών προς το Άγιο Πνεύμα και όλων των αιρετικών δοξασιών τους. Να αποδεικνύεται ότι, όλα όσα έχουν συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν δεν είναι τυχαία, αλλά καλά σχεδιασμένα βήματα, που υπηρετούν ένα μακροπρόθεσμο στόχο: την συγχώνευση Βατικανού και Φαναρίου υπό τον Πάπα.
Θεωρήσαμε αναγκαίο να κάνουμε ευρύτερα γνωστό αυτό το περιστατικό (καταγγέλλονται και άλλα παρόμοια), γιατί η υπαρκτή αίρεση του Οικουμενισμού-Ουνιτισμού και των οικουμενιστών που την προωθούν, έχει περάσει στους περισσότερους Ορθόδοξους Έλληνες σαν κάτι το απόμακρο, ομιχλώδες και άσαρκο, εκτόπλασμα της φαντασίας νοσηρών εγκεφάλων. Εκείνοι δε που καταγγέλλονται ότι συμμετέχουν σε μια νεοφανή αίρεση, τον Οικουμενισμό και τον προωθούν με τις συμπροσευχές τους και τις κοινές εκδηλώσεις με το όλο πλέγμα των Οικουμενιστών, όχι μόνο δεν «συμμαζεύονται», όχι μόνο δεν αντικρούουν θεολογικά την κατηγορία που τους αποδίδεται, ότι έτσι εναντιώνονται στην πρακτική των Πατέρων και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, αλλά καυχιόνται κι όλας για τις «προοδευτικές» θέσεις τους, γράφουν τους Ι. Κανόνες -που απαγορεύουν αυστηρώς τέτοιες ενέργειες, με την ποινή ακόμα και της καθαίρεσης- στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και, μάλιστα, εκτοξεύουν απειλές προς όσους αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπιστούν την Ορθοδοξία και να Ομολογήσουν την Πίστη των Αγίων μας.
Απευθυνόμενοι και πάλι στους κωφεύοντας -προς τις εκκλήσεις και καταγγελίες μελών της Εκκλησίας- Ιεράρχες και Συνοδικούς, ρωτάμε: Γιατί επιτρέπετε να αχρηστεύονται και να αθετούνται οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας; Τους θεωρείτε και εσείς, Άγιοι Αρχιερείς, απηρχειωμένους, εκδικητικούς και άχρηστους; Δεν κρίνονται πλέον αναγκαίοι ούτε από εσάς; Δεν είναι θεόπνευστοι, συνέχεια των Εντολών του Χριστού και των Αποστόλων και άρα υποχρεωτικοί; Δεν δρουν προληπτικά ως προς την εκδήλωση αιρετικών δοξασιών; Δεν θεσπίστηκαν για να προφυλάσσουν τους πιστούς από όσους ενστερνίζονται αιρετικές θέσεις και τις διαδίδουν; Δεν έχουν θεραπευτικές ιδιότητες; Δεν συντελούν στη σωτηρία των μελών της Εκκλησίας και την εξουδετέρωση των αιρετικών καρκινωμάτων;

Για την «Φιλορθόδοξη Ένωση “ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ”»

Ο Πρόεδρος - Ο Γραμματέας
Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο - Παναγιώτης Σημάτης


[1] Από την μια, ο Μητροπολίτης Πειραιώς λέει τα πράγματα με το όνομά τους, και ονομάζει αιρετικό τον Παπικό Μητροπολίτη Σύρου κ. Φραγκίσκο Παπαμανώλη, τον χαρακτηρίζει προϊστάμενο όχι Εκκλησίας, αλλά Θρησκευτικής Κοινότητος, ήτις «ουδεμίαν σχέσιν κέκτηνται προς την αδιαίρετον Εκκλησίαν των Αποστόλων… και των Οικουμενικών Συνόδων»∙ του κάνει γνωστό ότι «δεν δύναμαι να συναινέσω» στην πλάνη σας και να μην πω «φιλαδέλφως ότι πλανάσθαι θεωρούντες εαυτόν “Επίσκοπον της εκκλησίας του Θεού”»∙ του δηλώνει ότι πιστεύει «ακραδάντως ότι και μόνο η μετοχή της Εκκλησίας» στους λεγόμενους “Θεολογικούς Διαλόγους” ζημιώνει τους πιστούς «διότι δίδει εις Υμάς την ψευδή γεύσιν της αναγνωρίσεως και καλύψεως της Υμετέρας αστοχίας», και από την άλλη, ο «ορθόδοξος» Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος θεωρεί ως αδελφή Εκκλησία την “Θρησκευτική Κοινότητα” της Σύρου και συμμετέχει στις λατρευτικές της εκδηλώσεις, πλανών και τους ετερόδοξους πιστούς της και τα ορθόδοξα μέλη της Επισκοπής του. Τελικά, οι Επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχουν ενιαία πίστη και κοινή ομολογία και αυτοσυνειδησία, ή κάποιοι έχουν την ελευθερία να κάνουν ό,τι θέλουν και να διδάσκουν ό,τι προσωπικά πιστεύουν, άσχετα αν αυτό συγκρούεται με τους Ι. Κανόνες της Ορθόδ. Εκκλησίας;

1 Σεπ 2009

ΤΟΡΟΝΤΟ. Η οικουμενική ακολουθία της 23ης Ιανουαρίου 2000


Σε ανακοίνωση του Γραφείου της Ιεράς Μητρόπολης Τορόντο διαβάζουμε :
Η τελευταία εβδομάδα του Γενάρη έχει ορισθεί από τις χριστιανικές Εκκλησίες σαν εβδομάδα προσευχής για την ένωση του χριστιανισμού. Εφέτος με την έναρξη της τρίτης χιλιετίας για την εβδομάδα προσευχής αλλά και για μια κοινή μαρτυρία των χριστιανών αποφάσισαν οι χριστιανικές Εκκλησίες του Τορόντο να οργανώσουν μια πορεία. Η πορεία αυτή έγινε την Κυριακή 23 Ιανουαρίου ξεκινώντας στις 2:30 το απόγευμα από την ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Συγκεντρώθηκαν στον Άγιο Γεώργιο εκατοντάδες χριστιανοί με ηγέτες τον ρωμαιοκαθολικό αρχιεπίσκοπο καρδινάλιο Ambrozic, τον αγγλικανό επίσκοπο Finley, τον Αρμένιο αρχιεπίσκοπο Denderian, τους ορθόδοξους επισκόπους Γεώργιο της Σερβικής Εκκλησίας, Yuri της Ουκρανικής, Χριστόφορο της Ελληνικής και το μητροπολίτη Σωτήριο και αντιπροσώπους των άλλων Εκκλησιών.
Συμμετείχαν οι Εκκλησίες: Ελληνική Ορθόδοξη, Σερβική Ορθόδοξη, Ουκρανική Ορθόδοξη, Αρμενική, Ρωμαιοκαθολική, Αγγλικανική, Λουθηρανή, Βαπτιστών, United και Salvation Army. Το πρόγραμμα στην κάθε Εκκλησία προέβλεπε χαιρετισμό από τον αρχηγό της Εκκλησίας, ανάγνωσμα από το 17ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου και έναν ύμνο της Εκκλησίας.
Στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου καλωσόρισε όλους τους επισκέπτες ο μητροπολίτης Σωτήριος και μίλησε για το σκοπό της πορείας και για την ένωση του χριστιανισμού. Είπε χαρακτηριστικά: «Για την ένωση όλων προσευχήθηκε ο ίδιος ο Χριστός, όταν είπε 'ίνα ώσιν εν'.
Όλοι μας πρέπει να εργαζόμαστε για την ένωση, χωρίς όμως να θυσιάζουμε την αλήθεια. Αλήθεια είναι ο ίδιος ο Χριστός. Κι αν θυσιάσουμε το Χριστό, τί να την κάνουμε την ένωση; Η πραγματική ένωση θα έλθει όταν όλοι εμείς προχωρήσουμε προς τον Χριστό και ενωθούμε μαζί Του. Τότε να ενωθούμε και αναμεταξύ μας».
Στη συνέχεια ο επίσκοπος Yuri ανέγνωσε στα αγγλικά από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφ. 17, στιχ. 1-7.
Κατόπιν ο επίσκοπος Χριστόφορος ανέγνωσε την ίδια περικοπή στα ελληνικά.
Στη συνέχεια όλοι μαζί οι ορθόδοξοι χριστιανοί έψαλαν δύο μεγαλυνάρια από τη γιορτή της Πρωτοχρονιάς.
Ο μητροπολίτης Σωτήριος ευχαρίστησε όλους τους επισκέπτες και είπε ότι πρέπει να κατευθυνθούμε προς τις άλλες Εκκλησίες, τη Λουθηρανική, τη Ρωμαιοκαθολική, τη United και την Αγγλικανική.
Ενώ οι χριστιανοί ξεκίνησαν να φύγουν από την εκκλησία, ομάδες ορθόδοξων, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί έξω από το ναό, κατάφεραν να εισέλθουν στο ναό με πανό και ανέβηκαν στο γυναικωνίτη. Άρχισαν να φωνάζουν διάφορα συνθήματα εντός και εκτός του ναού. Να μερικά από αυτά τα οποία ακούσθηκαν: «Έξω οι αιρετικοί από την Ορθόδοξη Εκκλησία», «Προσευχόμαστε για σας, αλλά δεν μπορούμε να προσευχηθούμε με σας».
Όλη η οργή των ……….. χριστιανών,……….. στράφηκε εναντίον του μητροπολίτη Σωτηρίου αλλά και των ιερέων …….
Αυτά που έλεγαν ήσαν …….. Ιούδες Ισκαριώτες, πουλημένοι, ρεμάλια, αλήτες, ανάξιοι, αίσχος, … …..
Κατέφθασε δύναμη αστυνομίας, η οποία όμως δεν έκανε συλλήψεις. Οι διαδηλωτές ακολούθησαν την πορεία έξω από τη Λουθηρανική εκκλησία, τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και τη United, και εκεί διαλύθηκαν, ενώ η πορεία συνέχισε και πήγε στον αγγλικανικό καθεδρικό ναό, όπου έγινε οικουμενική ακολουθία
Εκεί ο μεν μητροπολίτης Σωτήριος ανέγνωσε από το 17ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου, ο δε επίσκοπος Yuri της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ενέπεμψε μια δέηση, και ο καρδινάλιος Ambrozic έκανε το κήρυγμα.

ΠΩΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ

…… Γνωρίζουν όλοι τους ότι έχουμε στον Καναδά μικτούς γάμους 49%. Πολλοί από τους ίδιους έχουν παιδιά παντρεμένα με μη ορθόδοξους (10ος κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Θέλουν να επιβάλουν τη γνώμη τους και ίσως δημιουργήσουν προβλήματα σε όσους μη ορθόδοξους προσέρχονται στους ιερούς ναούς μας, είτε για γάμους είτε για βαπτίσεις, είτε και για κηδείες……..
Μάταια προσπαθεί κανείς να τους πείσει ότι η Εκκλησία εφάρμοσε πολλές φορές τη συμπροσευχή κατ' οικονομία, όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις. ΟΙ λόγοι ήταν πάντα σωτηριολογικοί: «Ίνα πάντως τινάς σώσω» (Α΄Κορινθ. 9,22). Η ανοχή αυτή της Εκκλησίας βοήθησε πολλούς αιρετικούς ή αλλόθρησκους να μετανοήσουν. Παράδειγμα το βάπτισμα των Ρώσων, η μεταστροφή πολλών Σαρακηνών μουσουλμάνων, οι οποίοι γοητεύθηκαν από το θαύμα της ορθόδοξης λατρείας.
Ο Απόστολος Παύλος εκήρυττε και προσευχόταν μέσα στις συναγωγές. Η Εκκλησία είχε τους κατηχούμενους και προέτρεπε αυτούς να προσεύχονται στον Κύριο λέγοντας «εύξασθε οι κατηχούμενοι των Κυρίω».
Επίσης, μάταια προσπαθεί κανείς να τους πείσει ότι υπάρχουν άλλοι ιεροί κανόνες, οι οποίοι και αυτοί έχουν ατονίσει και δεν δύνανται να εφαρμοσθούν, όπως δεν εφαρμόζονται οι ιεροί κανόνες ότι οι χριστιανοί δεν πρέπει να λούζονται με αιρετικούς (11ος κανών της Στ΄Οικουμενικής Συνόδου), ότι οι χριστιανοί δεν πρέπει να έχουν γιατρούς εβραίους (αυτόθι), ότι οι λαϊκοί δεν πρέπει να εισέρχονται στο Ιερό Βήμα (69ος κανών της Στ΄ Οικουμενικής Συνόδου), ότι οι χριστιανοί απαγορεύεται να τοκίζουν χρήματα (22ος κανών του Αγίου Νικηφόρου).
Διερωτάται κανείς: Είναι δυνατό η Ορθόδοξη Εκκλησία να δημιουργεί τέτοιους χριστιανούς; Πού είναι αυτά τα οποία είπε ο Χριστός, ότι πρέπει να είμαστε πράοι; «Μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία». Πού είναι όλα τα περί ειλικρινούς αγάπης που είπε ο Χριστός; ……..»

Από το Γραφείο της Ιεράς Μητρόπολης Τορόντο.
Εφημερίδα «Πατρίδες» Ιανουάριος 2000

Μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου προς το ΙΑ’ Διαχριστιανικό Συμπόσιο στη Ρώμη.


Στην Ημερίδα της Θεσσαλονίκης (20 Μαΐου 2009) κληρικός που εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου και εκφώνησε μήνυμά του, όπως έγινε γνωστό στη συνέχεια, δεν είχε σταλεί από τον Αρχιεπίσκοπο(!) και το ακόμα χειρότερο, ο Αρχιεπίσκοπος δεν είχε στείλει κανένα μήνυμα στην Ημερίδα!!!
Και ενώ ακόμη δεν δόθηκε απάντηση για την διάψευση του Αρχιεπισκόπου, νέο μήνυμα του προς το ΙΑ’ διαχριστιανικό Συμπόσιο στη Ρώμη έκανε την εμφάνισή του και ελπίζουμε να μην το διαψεύσει και αυτό αργότερα.
Ολόκληρο το Μήνυμα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων
amen.gr έχει ως ακολούθως:

TO ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

του Χάρη Ανδρεόπουλου , ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ

«Με ιδιαίτερη χαρά χαιρετίζω το ΙΑ’ Διαχριστιανικό Συμπόσιο που διοργανώνει από κοινού του Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το Φραγκισκανικό Ινστιτούτο Πνευματικότητας «Antonianum» της Ρώμης, στο πλαίσιο της επιστημονικής και τεκμηριωμένης προσέγγισης των εκδηλώσεων της πνευματικότητας στην Παράδοση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας.
Το θέμα του παρόντος Συμποσίου, «Ο Άγιος Αυγουστίνος στη Δυτική και την Ανατολική Παράδοση», έχει ιδιαίτερη και κρίσιμη σημασία για τη θεολογική διερεύνηση των διαφορετικών παραδόσεων της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας. Οι εργασίες και τα συμπεράσματα του Συμποσίου αυτού είναι δυνατό να αποβούν επωφελή και για τον θεολογικό διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαικαθολικών.
Ο Άγιος Αυγουστίνος, Επίσκοπος της Ιππώνος, είναι κοινός Αγιος και η μνήμη του τιμάται αδιαλείπτως. Το λαμπρό παράδειγμα της μετάνοιας και μεταστροφής του στη χριστιανική πίστη, ο εντυπωσιακός όγκος των συγγραφών του, η αντίληψή του για την «Πολιτεία του Θεού» ως πρώτη ολοκληρωμένη πρόσταση για την κατανόηση της ιστορίας στη Δύση, η σχεδόν νεωτερική στροφή του προς την εσωτερικότητα και τα αβυσσαλέα βάθη του ανθρώπινου υποκειμένου, οι θεολογικές του θέσεις για την ενότητα του Θεού και τον απόλυτο προορισμό, η μεγάλη του επίδραση όχι μόνο στην κατοπινή σχολιαστική Θεολογία του Μεσαίωνα, αλλά παραδόξως και στις θεωρητικές επιστήμες των Νέων Χρόνων, ερμηνεύουν την τεράστια απήχηση της προσωπικότητας και του έργου του στο δυτικό χριστιανικό κόσμο. Πράγματι ο λατινικός μεσαιωνικός πολιτισμός της χριστιανοσύνης οφείλει εν πολλοίς τη διαμόρφωσή του στον ιερό Αυγουστίνο.
Ωστόσο, το έργο του σηματοδοτεί, ήδη από τον 5ο αιώνα, την προϊούσα αποξένωση μεταξύ της λατινόφωνης Δύσης και της ελληνόφωνης Ανατολής. Η αποξένωση αυτή αφορούσε στην γλώσσα, στην Θεολογική νοοτροπία και σταδιακά στον ίδιο τον πολιτισμό. Ο Άγιος Αυγουστίνος δεν γνώρισε την πλούσια θεολογική σκέψη των Ελλήνων Πατέρων του 4ου αιώνα, όπως δεν γνώριζε και την ελληνική γλώσσα. Από τον 5ο αιώνα έως τον 9ο αιώνα η λατινική Δύση δεν έχει καμιά επαφή απευθείας με την ελληνική σκέψη. Η αποξένωση αυτή ερμηνεύει και το γεγονός ότι οι μεταφράσεις έργων του ιερού Αυγουστίνου στην Ελληνική είναι πενιχρές, μολονότι στην ύστερη περίοδο του Βυζαντίου παρατηρείται σημαντικό ενδιαφέρον στους κύκλους των Βυζαντινών λογίων και θεολόγων.
Συνεπώς, η έρευνα και η μελέτη της θέσης και του έργου του ιερού Αυγουστίνου στη Δυτική και την Ανατολική παράδοση παρουσιάζεται εξόχως σημαντική για την ίδια τη σχέση μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εύχομαι στην Οργανωτική Επιτροπή και στους Συνέδρους του ΙΑ’ Διαχριστιανικού Συμποσίου καλη επιτυχία στις εργασίες του.

Ο Αθηνών Ιερώνυμος, Πρόεδρος»

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:
Οικουμενιστική «απάτη» στην Ημερίδα της Θεσσαλονίκης;
Διαφωνεί ο Αρχιεπίσκοπος με θέσεις οικουμενιστικάς

Μητροπολίτης Κέρκυρας Νεκτάριος: Mίλησα σε Ρωμαιοκαθολικό ναό


Ερώτηση: Πρόσφατα ο Μητροπολίτης Σύρου κήρυξε το Θείο Λόγο σε Ρωμαιοκαθολικό ναό στη Σύρο. Εσείς θα κάνατε κάτι τέτοιο στην επαρχία σας, δεδομένου του μεγάλου αριθμού των Ρωμαιοκαθολικών; Πόσο κοντά ή μακριά πιστεύετε πως είναι το ενδεχόμενο επανένωσης των δύο Εκκλησιών;

Aπάντηση:
Αν και τα ποσοστά των Ρωμαιοκαθολικών στην Κέρκυρα είναι πολύ μικρά σε σχέση με αυτά στη Σύρο, έχω να επισημάνω ότι με τους Ρωμαιοκαθολικούς δεν έχουμε πρόβλημα επικοινωνίας αλλά κοινωνίας.
Στην Κέρκυρα άλλωστε η οικοδόμηση καλών σχέσεων επικοινωνίας και συνεργασίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς, με την δράση του τότε Μητροπολίτου Κερκύρας Αθηναγόρα και μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχη, ο οποίος θα λέγαμε ότι αυτό που ξεκίνησε στην Κέρκυρα το ολοκλήρωσε ως Πατριάρχης με την άρση των Αναθεμάτων και την εγκαινίαση του διαλόγου ανάμεσα στην Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ο οποίος μέχρι σήμερα συνεχίζεται.
Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο ευλογημένο Νησί μας, από τον Ενθρονιστήριο ακόμα λόγο μου τόνισα ότι θα πορευθώ στο δρόμο του αλληλοσεβασμού και της αγάπης, της επικοινωνίας και της καλής γειτονίας, γιατί ο τόπος μας χρειάζεται την ενότητα.
Γι’ αυτό και όταν λίγους μήνες αργότερα ενθρονίστηκε ο νέος Αρχιεπίσκοπος των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών παρευρέθηκα στην τελετή και μίλησα προς τον νέο Επίσκοπο αλλά και το Ρωμαιοκαθολικό ποίμνιο, και μάλιστα έγιναν δεκτοί οι λόγοι μου με ενθουσιασμό και χειροκροτήματα.
Και άλλες φορές, όταν εκλήθην και πήγα, μίλησα με την ίδια αγάπη και με τον ίδιο αληθινό λόγο και εισέπραξα τον ίδιο ενθουσιασμό
. Στο πρόγραμμα επίσης των επισκέψεών μου στα διάφορα ιδρύματα της Κέρκυρας, δεν παραλείπω να επισκεφθώ και το Γηροκομείο που διατηρεί η Ρωμαιοκαθολική κοινότητα.
Επικοινωνία λοιπόν και διάλογος αγάπης υπάρχει, όπως επίσης και κοινή αντιμετώπιση διάφορων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η τοπική μας κοινωνία, όταν και όσο αυτό είναι εφικτό.
Σε ότι αφορά όμως την ένωση των δύο Εκκλησιών, πράγμα που σημαίνει κοινωνία Ευχαριστιακή, παρόλο που είναι κάτι το ευκταίο –όλοι προσευχόμαστε «υπέρ της των πάντων ενώσεως»- δεν θα έλεγα πως είναι εφικτό, τουλάχιστον σήμερα.
Πέρα όμως από την Ευχαριστιακή κοινωνία
θα περίμενα η Ορθόδοξη και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να έχουν ήδη καταλήξει σε κάποιες κοινές αρχές ή, τουλάχιστον, με δεδομένες τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι αλλά και μέσα στους κόλπους της ΕΕ, να ενώσουν τις φωνές τους πάνω σε θέματα που υπάρχει ταύτιση απόψεων.
Για παράδειγμα, στην πρόσφατη διατύπωση του Συντάγματος της ΕΕ από το οποίο απουσιάζει η αναφορά στην Χριστιανική παράδοση της Ευρώπης, παρόλο που αντέδρασαν τόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και η Ρωμαιοκαθολική και όλες οι άλλες χριστιανικές ομολογίες, μία κοινή δήλωση των προκαθημένων όλων των Εκκλησιών θα είχε άλλον αντίκτυπο και ίσως επετύγχανε καλύτερα αποτελέσματα. Και αυτό είναι τελικά διάλογος και συνεργασία «εν αγάπη και αληθεία».

(Απόσπασμα από συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου στο RNN.GR - Ιανουάριος 2005)
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Oι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μη συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η φωτογραφία μου
Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: aktinesblogspot@gmail.com