Προσπάθεια δημιουργίας μιας Νέας Κύπρου.

Εκτεθειμένο αφήνουν τον υπουργό Παιδείας, Ανδρέα Δημητρίου και το Υπουργείο, τα επίσημα πρακτικά της «Επιστημονικής Επιτροπής για την ιστορία», με ημερομηνία 13 Αυγούστου 2008, που συνεδρίαζε στο Υπουργείο Παιδείας, ακολουθώντας οδηγίες της Γενικής Διευθύντριας, τα οποία και επιβεβαιώνουν την Ιερά Σύνοδο.

Την Παρασκευή, τόσο ο υπουργός με δηλώσεις, όσο και το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού με ανακοίνωση, ανέφεραν ότι «δεν υφίσταται και δεν λειτουργεί καμία Επιστημονική Επιτροπή για την Ιστορία» και ως εκ τούτου «τα όσα αναφέρονται στο ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου αφορούν σε ανύπαρκτα δεδομένα και στοιχεία».

Ωστόσο, το έγγραφο που κατέχει η εφημερίδα ο «Φιλελεύθερος», αναφέρει ότι η Επιτροπή με τους Κώστα Κατσώνη, Γιώργο Διονυσίου, Ρολάνδο Κατσιαούνη και Γιάννη Θεοχαρίδη, συνεδρίαζε στις 25 Ιουλίου 2008, σε αίθουσα συνεδριάσεων του Υπουργείου και εξέτασε μεταξύ άλλων τα πιο κάτω θέματα:

1ον. Ολοκλήρωση έκθεσης για την αξιολόγηση των σχολικών εγχειριδίων της Ιστορίας της Κύπρου,

2ον. Αφαίρεση από τα βιβλία μειωτικών χαρακτηρισμών για τους Τουρκοκύπριους.

Σύμφωνα, μάλιστα με τα πρακτικά, η επιτροπή αποφάσισε ότι η επόμενη συνεδρία της να πραγματοποιηθεί στα μέσα Σεπτεμβρίου.

Είναι προφανές ότι παράλληλα αποφασίστηκε ο διορισμός άλλης επιτροπής, αυτής που θα διοριστεί στο πλαίσιο της αναθεώρησης των αναλυτικών προγραμμάτων και ο υπουργός διευκρίνισε ότι κατήργησε ο ίδιος την πρώτη επιτροπή, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τις ανακοινώσεις του ίδιου και του Υπουργείου του, ότι η Ιερά Σύνοδος αναφέρεται «σε ανύπαρκτα δεδομένα και στοιχεία».

Η παράλληλη ενασχόληση αυτής της επιτροπής φαίνεται και από αναφορά στα πρακτικά ότι υπάρχει και εισήγηση, κείμενο του Γιώργου Διονυσίου για τους Τουρκοκύπριους «να αξιοποιηθεί κατά τη συγγραφή των νέων βιβλίων της ιστορίας της Κύπρου, η οποία θα γίνει αφού ετοιμαστούν τα νέα Αναλυτικά Προγράμματα».

Και όπως εγραψε η πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου: «Τώρα στόχος εκπαιδευτικός είναι «η επαναπροσέγγιση» των δύο κοινοτήτων, δοσμένος φυσικά με ευγενικό τρόπο.Αντιγράφω: 1 ος στόχος: Καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και επανένωση της πατρίδας και του λαού μας.Διερωτώμαι, παρόμοιαν εγκύκλιον έστειλε και το λεγόμενο υπουργείο παιδείας του ψευδοκράτους, στα σχολεία της κατεχόμενης περιοχής, ισλαμικά και μη, ύστερα από συνεννόηση των δύο πλευρών;Σίγουρα, εμείς προηγούμαστε. Είμαστε πιο εξελιγμένοι και αποφασισμένοι να καταργήσουμε την ταυτότητά μας, φοβούμαι να πω την ελληνική μας ταυτότητα, γιατί αμέσως θα μου «κολλήσουν» την ετικέτα του σοβινιστή.Είντα τζιαιρούς εφτάσαμεν.Άλλοτε στόχοι εκπαιδευτικοί ήταν, η γλώσσα μας, η ιστορία μας, ο διάλογος, το περιβάλλον, η ευρωπαϊκή πορεία μας, το «δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι».Ήταν στόχοι μιας κατεχόμενης από βίαιη και αποτρόπαιη εισβολή χώρας, που προσπαθούσε να σώσει την ταυτότητα και τη γη της.Αγωνιζόταν για την επιστροφή στις πατρογονικές εστίες.Τώρα τα πράγματα άλλαξαν.Βλέπετε έχουμε απαλλαγεί από την κατοχή, αναπνέουμε τον ζείδωρο αέρα της ελευθερίας, δεν απειλούμεθα από τα τουρκικά στρατεύματα, τη δημογραφική αλλοίωση και τους εποίκους, το διαμελισμό και την ανακήρυξη ανεξάρτητου κράτους, όπως στην Οσετία, καθώς μας απείλησε με το διάγγελμά του ο κ. Ταλάτ κατ εντολήν της Άγκυρας.Είμαστε και «ελεύθεροι» και διαπραγματευόμαστε για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.Εμείς, ο λαός των νεόπλουτων, των εμπόρων της γης και των ναρκωτικών, των κομπιναδόρων, της αμφιταλαντευόμενης συνείδησης και των λίγων μοναχικών αιθεροβαμόνων που μιλούν για Ελληνισμό σ’ αυτόν τον τόπο, όπου συνωστίζονται κάθε λογής λαθρομετανάστες, εμείς, είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε τα ιερά και τα όσιά μας, προκειμένου να γίνει πιο βατός ο δρόμος, για όσους έχουν συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και φυσικά διευκόλυνση της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρώπη.Σίγουρα θα φοβόμουν να πω αυτό που είπε ο T.S. Eliot, Άγγλος πνευματικός άνθρωπος και ποιητής, σε συνομιλία του με το Σεφέρη το Σάββατο, 11 του Οκτώβρη 1952.Σεφέρης: Εκείνο που μ ενδιαφέρει, και γι αυτό επιμένω, δεν είναι καθόλου «το κοσμικό» μέρος ενός τέτοιου ταξιδιού, αλλά ο Έλιοτ στην Ελλάδα. Τα άλλα δεν τα λογαριάζω.Έλιοτ: Ευχαριστώ που μιλήσατε έτσι. Να πάει κανείς στην Ελλάδα, είναι σαν να πηγαίνει να βρει τη μητέρα του.Σεφέρης: Σαν να πηγαίνει ν αντιμετωπίσει τον εαυτό του.Έτσι αισθανόντουσαν οι δύο ποιητές, ο Άγγλος και ο Έλληνας.Αναβάπτιση μέσα στις πολιτιστικές αξίες του Ελληνισμού.Εμείς τις έχουμε και τις απεμπολούμε.»
«Η Μάχη» γράφει ότι ο βουλευτής του ΚΣ ΕΔΕΚ Γιώργος Βαρνάβας κατήγγειλε ότι οι καθηγητές του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου βρίσκονται στο στόχαστρο του Υπουργείου Παιδείας, αφού έχουν αντίθετες απόψεις με τις προσπάθειες της διεύθυνσης και του Υπουργείου.
Το εβδομαδιαίο «Το Κυπριακό ποντίκι» γράφει στο πρώτο θέμα του με τίτλο «Πνευματική τρομοκρατία στο Υπουργείο Παιδείας» ότι το Υπουργείο έδωσε εντολές όπως διδαχτεί στα σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης το θεατρικό έργο «Ποτάμι» και όποιος καθηγητής δεν θέλει να διδάξει το συγκεκριμένο έργο να μπαίνει στο περιθώριο και να αναλαμβάνουν άλλοι «υπάκουοι» προς το Υπουργείο Παιδείας. Σε άλλη στήλη γράφει ότι ο Εθνάρχης Μακάριος δεν δέχθηκε τη διζωνική ομοσπονδία.
Το θεατρικό έργο “Το Ποτάμι”, αναφέρεται στη φιλία ενός Έλληνα και ενός Τούρκου στρατιώτη που υπηρετούν τη θητεία τους στον Έβρο, και τα φυλάκιά τους χωρίζονται από ένα ποτάμι. Η ιστορία και το κεντρικό μήνυμα του έργου είναι πανομοιότυπη με διήγημα από το βιβλίο του Αντώνη Σαμαράκη “Ζητείται Ελπίς”, το οποίο διδάσκεται στη Β’ Γυμνασίο. Το διήγημα του Α. Σαμαράκη είχε μάλιστα τον ίδιο τίτλο, “Το Ποτάμι”.
Οι παραπόταμοι του Έβρου, αποφαίνεται η Βούλα Αρβανιτίδου, συγγραφέας του θεατρικού έργου, ποτίζουν αξεχώριστα τη γη, Ελλήνων και Τούρκων. Ο Έβρος λειτουργεί στο έργο, όχι μόνο ως ζωοδότης και για τους δυο λαούς αλλά, με το νερό του λειτουργεί και ως μέσο εξαγνισμού των παθιασμένων ψυχών των δύο εθνοτήτων. Η συγγραφέας θεωρεί υπεύθυνους της διαιώνισης τους μίσους, τους φορείς αγωγής, οι οποίοι παιδιόθεν διδάσκουν τους δύο λαούς πως, "ο άμεσος σκοπός αμφοτέρων είναι η διαφύλαξη του πάτριου εδάφους" και πως πρώτιστη σημασία έχει "η ιδέα της ανδρείας, της λεβεντιάς και η αρχαία δόξα των προγόνων". Οι Έλληνες γαλουχούνται με τον "Μεγαλέξανδρο, τα κατορθώματα των ηρώων του 1821, το Αφιόν Καραχισάρ, το Εσκί Σεχίρ", ενώ οι Τούρκοι με τον "Σουλεϊμάν το Μεγαλοπρεπή, τον Μωάμεθ τον Πορθητή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, την επτάλοφη Πόλη, τη Σμύρνη, το Αϊβαλί".

Η συγγραφέας, λοιπόν, επικρίνει, σαρκάζει, αλλά και θλίβεται για τον τρόπο που μεγαλώνουν ολόκληρες γενιές Ελλήνων και Τούρκων.
Το Γυμνάσιο Δροσιάς Λάρνακας με τη νέα σχολική χρονιά προγραμμάτισε σειρά ενεργειών και εκδηλώσεων:

1. Παιδαγωγική συνεδρία στις 25/09/2008 με θέμα "Προώθηση πρώτου στόχου: Καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας".Σ΄ αυτήν εγκρίθηκε πλήρες πρόγραμμα εφαρμογής του στόχου μέσα από όλα τα μαθήματα, μέσα από την εναρμόνιση των φυλλαδίων με αφορμή διάφορες επετείους, μέσα από σχετικές δράσεις (επισκέψεις σε τουρκοκυπριακά μνημεία, τζαμιά, τουρκοκυπριακές γειτονιές).

2. Τακτικές αναγνώσεις ποιημάτων Ε/Κ και Τ/Κ λογοτεχνών στα πλαίσια του μαθήματος των Νέων Ελληνικών.

3. Οι εκδηλώσεις για την επέτειο της Κυπριακής Ανεξαρτησίας και της 28ης Οκτωβρίου - Αντίστασης προσαρμόζονται μέσα στο πνεύμα του στόχου. Το ίδιο γίνεται και με άλλες επετειακές εκδηλώσεις.

4. Συμμετοχή του ομίλου ''Συμβίωσης'' σε δικοινοτικό Σαββατοκύριακο στο Λήδρα Πάλλας, στο Ίδρυμα Fulbright και το Ινστιτούτο Γκαίτε, στο πλαίσιο του 5ου Παγκόσμιου Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά.

5. Δημιουργία ομίλου ''Ειρηνικής Συμβίωσης Ε/Κ και Τ/Κ''. Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του ομίλου έγινε προβολή της ταινίας "Μεταλλωρύχων Μνήμες".

6. Στις 13/1/2009 οργανώθηκε κοινή λογοτεχνική ποιητική εκδήλωση Ε/Κ και Τ/Κ στο σχολείο. Σ΄ αυτήν έλαβαν μέρος δύο Ε/Κ και ένας Τ/Κ ποιητής.

Οι ποιητές, αφού επικοινώνησαν με τη Διεύθυνση και τον Καθηγητικό Σύλλογο, απήγγειλαν και σχολίασαν σύντομα ποιήματά τους σε συγκέντρωση μαθητών και αναφέρθηκαν στο ρόλο των πνευματικών ανθρώπων στην καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης Ε/Κ και Τ/Κ.

Πιο συγκεκριμένα, η εκδήλωση εξελίχτηκε ως εξής:Ο διευθυντής του σχολείου, κάνοντας αναφορά στους στίχους της Νεσιέν Γιασίν "Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο, ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν΄ αγαπώ", αναφέρθηκε στο ρόλο της ποίησης για την ειρήνη μέσα από τους στίχους της Νεσιέν:"Σαν το ποίημα αρθρώσει τη λέξη τη μεγάλη όλα τα όπλα θα σιγήσουν μεμιάς...σαν το ποίημα αρθρώσει τη λέξη τη μεγάληόλες οι συναλλαγές και οι διαπραγματεύσεις θα τελειώσουν"

Ακολούθως, αναφερόμενος στο γενικότερο ρόλο της ποίησης, είπε ότι η ποίηση τραγουδά την ειρήνη, την αγάπη, το διάλογο, την ηθική, προβάλλει τις πανανθρώπινες αξίες και είναι μακράν των όπλων και αιματοχυσιών.

Στη συνέχεια καλωσόρισε τους τρεις λογοτέχνες, τον Άντη Κανάκη, τον Αρίφ Αλμπαϊράκ και τη Λένια Ττακούσιη-Χριστοφόρου. Ακολούθως οι ποιητές απήγγειλαν σε συγκέντρωση όλων των μαθητών ποιήματά τους και έκαμαν σύντομα σχόλια. Κι οι τρεις πρόβαλαν την αγάπη στην Κύπρο και τη λαχτάρα επανένωσης της πατρίδας και του λαού της.

Στη συνέχεια είχαν επικοινωνία με το Κ.Μ.Σ. και τους προέδρους όλων των τμημάτων, με τον Όμιλο Ειρηνικής Συμβίωσης και την ομάδα παιδιών που έλαβαν μέρος στο δικοινοτικό εργαστήρι. Κατά κοινή ομολογία ήταν ένα ξεχωριστό δίωρο. Η επικοινωνία ήταν πολύ ζεστή, ανθρώπινη και πολύ συγκινητική.

Όλοι μαζί τραγούδησαν το τραγούδι "Το γιασεμί στην πόρτα σου" στην κυπριακή τοπολαλιά. Κάποιοι στίχοι ειπώθηκαν στα τούρκικα. Τα παιδιά κλήθηκαν να κάμουν ποιητικές δοκιμές και να δημιουργήσουν ζωγραφίζοντας, τραγουδώντας και καταγράφοντας την αγάπη τους για το νησί μας.

7. Προγραμματίζεται επίσης δειγματική διδασκαλία με θέμα "πώς προωθείται ο στόχος μέσα από το μάθημα των Νέων Ελληνικών" και κοινή δικοινοτική εκδήλωση στο σχολείο μας με συμμετοχή του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου και ενός τουρκοκυπριακού Γυμνασίου από τα κατεχόμενα.

Επιπλέον, εκπρόσωποι των Τεχνικών Επιτροπών για θέματα πολιτισμού των δύο κοινοτήτων θα δώσουν διάλεξη στα παιδιά μέσα στο πλαίσιο δικοινοτικής μουσικοπολιτιστικής εκδήλωσης.

Το θέμα επίσης του σχολείου μας στο 6ο Διασχολικό Συνέδριο Γυμνασίων της Λάρνακας με γενικό θέμα "Ονειρευόμαστε έναν κόσμο με ασφάλεια και ειρήνη" είναι: "Τρόποι με τους οποίους το σχολείο μπορεί να καλλιεργήσει το πνεύμα της συνεργασίας και της ειρηνικής συνύπαρξης στον τόπο μας".

Το περιοδικό του σχολείου μας, επίσης, θα έχει ειδικό αφιέρωμα στο πνεύμα του στόχου. Όλοι ακόμα οι όμιλοι εναρμονίζουν τις δραστηριότητές τους με το στόχο.

8. Αποκορύφωμα των εκδηλώσεων θα είναι η θεατρική παράσταση του σχολείου, στην οποία προαναφερθήκαμε, στις 13 Μαΐου 2009 στο Θέατρο Αντίδοτο.
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=848575,printer.html&-V=archivearticles&-p
Το Υπ. Παιδείας μάλιστα διεξάγει πολιτικά γκάλοπ στα σχολεία , και συγκεκριμένα στο Λύκειο Αποστόλου Μάρκου, στη Λευκωσία με στόχο τον εξωραϊσμό των Τ/Κ και την μετακύλιση των ευθυνών στους Ε/Κ για την σημερινή τραγική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει.
«Το ερωτηματολόγιο στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι μαθητές είναι με τέτοιο τρόπο διατυπωμένο, έτσι ώστε οποιαδήποτε απάντηση δώσουν, να εξαχθούν θετικά συμπεράσματα για τους Τ/Κ, δίνοντας το μήνυμα ότι οι Τ/Κ δεν ευθύνονται σε τίποτε για τα όσα ακολούθησαν της ανεξαρτησίας μέχρι το 1974, επιρρίπτοντας έτσι τις ευθύνες στους Ε/Κ, και παραγνωρίζοντας την προσπάθεια των Τ/Κ να καταλύσουν το νόμιμο κράτος», τονίζει η ανακοίνωση.

Ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος κ. Στράτος Παναγίδης, αναφερόμενος στην «Σημερινη» (sigmalive) στο θέμα της παιδείας είπε πως "γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι η προσπάθεια καθοδήγησης της παιδείας από την ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν θα σταματήσει, παρά τις έντονες αντιδράσεις''.
''Τα όσα γίνονται στο Ριζοκάρπασο, στην Αγγλική Σχολή καθώς και στα δημόσια γυμνάσια και λύκεια δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελούν μέρος μεθόδευσης η οποία αποσκοπεί στην αυτοδικαίωση του ΑΚΕΛ για τη στάση αποχής έως εχθρότητας που τήρησε κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, στη μετακύλιση μέρους των ευθυνών για τα δεινά του τόπου από την Τουρκία σε όλους τους χώρους πλην του ΑΚΕΛ, στη δημιουργία ενοχών ανάμεσα στους Έλληνες της Κύπρου για τα συνεχιζόμενα δεινά και στη διευκόλυνση αποδοχής της λύσης που προωθείται''.

Εισαγωγική Εισήγηση Ημερίδας Θεολόγων Ηπείρου, Κέρκυρας και Λευκάδος.

Κύριοι σύνεδροι,

Εν μέσω θέρους, προέκυψε το γνωστό σε όλους θέμα για την απαλλαγή των μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών. Και άρχισε μια συζήτηση στη συνέχεια σχετικά με τον χαρακτήρα του, τη φυσιογνωμία του, το περιεχόμενό του. Μιλούσαν όλοι, ανεύθυνοι άνθρωποι ως υπεύθυνοι, άσχετοι ως σχετικοί και εκ του «προχείρου», με περίσσιο «προοδευτισμό» άνθρωποι του λεγόμενου προοδευτικού χώρου που καμία σχέση δεν έχουν με το αντικείμενο.

Και πολλοί από τους θεολόγους, άνθρωποι του χώρου εννοείται, παρασυρόμενοι σε μια διελκυστίνδα, άλλοτε δικαιολογημένα και άλλοτε αδικαιολόγητα, άρχισαν να σκέπτονται, να ενεργούν και να πράττουν «φοβικά».Το μάθημα των θρησκευτικών γι’ αυτόν τον τόπο τον σπαρμένο με το αίμα αγίων και ηρώων, της πίστεως και της ελευθερίας, του αγαθού και του ωραίου, δεν μπορεί να έχει άλλον χαρακτήρα πέρα από τον ομολογιακό.

Εξυπακούεται ότι οι προεκτάσεις του οι θρησκειολογικές, διαχριστιανικές, πολιτιστικές κ.λ.π. θα ενυπάρχουν στα σχολικά βιβλία και στην διδακτική πράξη. Πρόκειται και για «θρησκευτικό εγγραμματισμό», όπως έχει γραφεί.
Όμως άλλο πράγμα αυτό και άλλο ο ομολογιακός αποχρωματισμός του μαθήματος ή η μετατροπή του σε θρησκειολογία ή σε προαιρετικό. Στην Ελλάδα ζούμε δεν ζούμε στην Αμερική.

Διαφορετικά είναι σαν να βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Το ξεθεμελίωμα των ιερών και των οσίων της φυλής μας (βλέπε βιβλίο ιστορίας της κ. Ρεπούση, τις προτάσεις για προαιρετικό μάθημα των θρησκευτικών ή μετατροπή του σε θρησκειολογία), αποκόπτει τα παιδιά μας από την παράδοσή τους, τις ρίζες τους. Και δένδρο χωρίς ρίζες πέφτει με το παραμικρό φύσημα του αέρα. Δηλαδή τα παιδιά μας βορά σε κάθε επιτήδειο εκμεταλλευτή, διαφθορέα, έμπορο ελπίδας, χωρίς τα απαραίτητα πνευματικά αντισώματα, μέσα σε μια κοινωνία που τόσο τα έχει ανάγκη.Οι θεολόγοι χρόνια τώρα διδάσκουμε χωρίς φοβικότητα, χωρίς προχειρότητα, χρησιμοποιώντας στη διδακτική πράξη όλα τα σύγχρονα ψυχοπαιδαγωγικά δεδομένα και τις σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις στο μάθημά μας.
Με προεκτάσεις θρησκειολογικές, διαχριστιανικές, πολιτιστικές, χωρίς προκαταλήψεις και πνεύμα κατηχητισμού ή αντιπαλότητας προς την οποιαδήποτε «ετερότητα» (τι λέξη κι αυτή!). Προοδευτικό είναι να κάνεις πράξη την πίστη σου, ν’ αγκαλιάζεις ως άλλος Σαμαρείτης τον αλλόθρησκο, τον αλλοδαπό, τον μετανάστη, κατά το «δος μοι τούτον τον ξένον».
Με σεβασμό και αγάπη, χωρίς όρια να προσφέρεις στον «έτερο», δηλαδή τον αδερφό, αυτή την παιδεία και αυτή την εκπαίδευση που σκοπό έχει α) την σε βάθος πληροφόρηση για τον τόπο που ήρθε να ζήσει ώστε να του προσφέρουμε τα απαραίτητα κλειδιά ερμηνείας του πολιτισμού μας τα οποία να μεταφέρει και στην προσωπική του πορεία στη συνέχεια και β) τις ίδιες και ίσες γνώσεις με τον συμμαθητή – αδερφό του για ίδιες ευκαιρίες στην κοινωνία και τη ζωή. «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ: πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού».

Μαθήματα σαν και αυτό των Θρησκευτικών όπως υφίσταται σήμερα, με τον υποχρεωτικό του χαρακτήρα, αν και έχει υποστεί αρκετές «εκσυγχρονιστικές» μεταλλάξεις για τις οποίες έχουν εκφράσει τους προβληματισμούς τους πολλοί ειδικοί και κυρίως οι μαχόμενοι καθηγητές, δίνουν, όπως προαναφέραμε, με πρώτον, αν δεν κάνω λάθος, τον πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, κλειδιά ερμηνείας του πολιτισμού μας.

Και εκεί πρέπει να στοχεύει το μάθημα των θρησκευτικών στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, αλλά και στο να διαπλάσει ανθρώπους ελεύθερους, δημοκρατικούς, αγωνιστές, ανοιχτούς στους νέους ορίζοντες που ανοίγονται στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

Αν τώρα, υπακούοντας στα κελεύσματα νεοταξικών επιταγών, υποκύψουμε και αλλάξουμε τον χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών, ποιες αξίες του πολιτισμού μας, δοκιμασμένες στους αιώνες και στηρικτικές του γένους μας σε δύσκολους καιρούς, θα δώσουμε στα παιδιά μας, ώστε να τα οδηγούν με ασφάλεια μέσα σε μια κοινωνία χαοτική, γεμάτη προκλήσεις, αποπροσανατολιστική ιδεολογικά, μέσα σε μια κοινωνία σήψης, διαφθοράς, απαξίωσης των πάντων.
Τι παιδεία, συνέχεια αυτού του πολιτισμού που δημιούργησε τον Παρθενώνα, την Αγιά Σοφιά και τόσα άλλα, που να οδηγεί με ασφάλεια στον αυτοπροσδιορισμό των παιδιών μας και την ταυτόχρονη διατήρηση της ελευθερίας του προσώπου τους, μέσα στη σούπα της παγκοσμιοποίησης;
Τι πρότυπα ζωής θα προσφέρουμε, που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας ιδιαίτερα σήμερα;Το μάθημα των θρησκευτικών επιβάλλεται να είναι υποχρεωτικό και ο χαρακτήρας του να μην αλλάξει. Είναι από τα σπουδαιότερα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Ιδιαίτερα δε όταν καταξιώνεται μέσα από τη σωστή διδακτική πράξη, τον ενημερωμένο δάσκαλο, τον απαλλαγμένο από σύνδρομα «προοδευτισμού», «φοβικότητας» και «προχειρότητας».

Και ένα τέτοιο μάθημα δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν. Φτάνει ευθαρσώς να δίνουμε καθημερινά τον αγώνα μας και τη μαρτυρία μας προς όλες τις κατευθύνσεις.

Του κ. Τριαντάφυλλου Σιούλη, Σχολικού Συμβούλου Θεολόγων Ηπείρου, Κέρκυρας και Λευκάδας
Πηγή : «Θρησκευτικά»

Κύπρος: Αντιδρά η Εκκλησία στην προσπάθεια αλλοίωσης της Ιστορίας.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου απέδειξε για μια ακόμη φορά τον εθναρχικό της ρόλο στη μαρτυρική μεγαλόνησο. Κατά τη χθεσινή συνεδρία της, ασχολήθηκε μεταξύ άλλων και με γενικότερα θέματα Παιδείας , ειδικότερα δε με τις εντεινόμενες, όπως αναφέρει σε ανακοινωθέν της, συζητήσεις για επιχειρούμενη επέμβαση στη μέχρι σήμερα προσφερόμενη σχολική ύλη στο μάθημα της Ιστορίας.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος επέμεινε ότι επιτροπή συνεδρίασε στο τέλος Αυγούστου και ετοίμασε πρακτικά, στα οποία αμφισβητήθηκε η συμβολή της Εκκλησίας στην επιβίωση του έθνους μέσα στους αιώνες.
Ο Αρχιεπίσκοπος ανέφερε ότι τα πρακτικά αυτά διαβάστηκαν στην Ιερά Σύνοδο και διατυπώθηκαν διάφορες απόψεις. Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι η απόφαση της συνόδου να ζητηθεί συμμετοχή δύο αρχιερέων στην επιτροπή για την Ιστορία, «ήταν ομόφωνη, με κάποια επιφύλαξη του μητροπολίτη Μόρφου».
Το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου αναφέρει:
«Από στοιχεία που περιήλθαν σε γνώση της Ιεράς Συνόδου και αφορούν εισηγήσεις που έγιναν σε συνεδριάσεις της «Επιστημονικής Επιτροπής για την Ιστορία», φαίνεται πως παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις προχωρεί η υλοποίηση του στόχου για αμφισβήτηση του τρόπου και των αρχών συγγραφής της Ιστορίας μας.
Από τα πιο πάνω στοιχεία αποδεικνύεται ότι επιδιώκεται:

α) Η αμφισβήτηση της συμβολής της Εκκλησίας στην επιβίωση του Έθνους και στην απελευθέρωσή του από τους κατά καιρούς κατακτητές.

β) Η υπόσκαψη του Κλήρου με την κατηγορία ότι ταυτιζόταν με τους κατακτητές.

γ) Η απόδοση στην πλευρά μας εγκλημάτων που δεν έγιναν ή αν έγιναν (πάντως σε πολύ μικρότερη κλίμακα απ’ όσο προβάλλεται) έγιναν από ανεύθυνα στοιχεία σε συνθήκες οργής και αντεκδίκησης και όχι από το συντεταγμένο κράτος.

δ) Η προβολή και η υπερεκτίμηση του ρόλου ομάδων ή οργανωμένων συνόλων στον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59 και στους άλλους εθνικούς αγώνες.

Η Ιερά Σύνοδος πιστεύει ότι η προσπάθεια αυτή, αν τελεσφορήσει, θα αποβεί ολέθρια για την έκβαση του αγώνα που διεξάγουμε, γιατί μ’ αυτή, ηθελημένα ή αθέλητα επιχειρείται:

α) Υπονόμευση ενός βασικού βάθρου του αγώνα μας. Όταν στο ευρύ κοινό υποσκαφτεί η εμπιστοσύνη προς την Εκκλησία και τους εκπροσώπους της, αίρεται και μιά σημαντική συνιστώσα του αγώνα.

β) Υπόσκαψη της διεθνούς προσπάθειάς μας για απόδοση στην Τουρκία των ευθυνών της για τα εγκλήματα που διέπραξε και δικαιολόγηση της εισβολής της στην Κύπρο.

Η Ιερά Σύνοδος φρονεί ότι είναι και ο χρόνος εντελώς ακατάλληλος για την ανακίνηση αυτού του θέματος. Γι’ αυτό και απευθύνεται προς το Υπουργείο Παιδείας ζητώντας την παρουσία στην Επιτροπή για την Ιστορία δύο Αρχιερέων για να εκφράζεται και να ακούεται η θέση της Εκκλησίας γύρω από τα θέματα αυτά.

Επί πλέον η Ιερά Σύνοδος πιστεύει ότι ο ρόλος της Εκκλησίας στην Παιδεία του τόπου υπήρξε ανέκαθεν πρωταγωνιστικός. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει τις θέσεις της για τους σκοπούς και τους στόχους που πρέπει να έχει η Παιδεία μας:Σκοπός των ελληνικών σχολείων της Κύπρου πρέπει να είναι η πνευματική, συναισθηματική και σωματική ανάπτυξη των μαθητών σύμφωνα με τις αρχές της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας και της Ελληνικής Παράδοσης.

Η εκπαίδευση στα σχολεία μας πρέπει να συμβάλλει στη δημιουργία ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και να προετοιμάζει τους ελεύθερους, δημοκρατικούς και υπεύθυνους πολίτες με τη δημιουργία καταστάσεων που βοηθούν στην κατάκτηση της γνώσης, στην ανάπτυξη ορθών στάσεων, στην καλλιέργεια δεξιοτήτων, στη σφυρηλάτηση ιδανικών και αρχών, στη συνειδητοποίηση της βαθύτερης σημασίας του ορθόδοξου χριστιανικού ήθους.

Η προσφερόμενη εκπαίδευση πρέπει να διατηρεί άσβεστη τη μνήμη των κατεχομένων σήμερα, από τον τουρκικό στρατό εδαφών μας, να τονώνει το εθνικό και αγωνιστικό φρόνημα των μαθητών, μακριά από πνεύμα σωβινισμού, μισσαλοδοξίας και διχόνοιας.Ταυτόχρονα να ενισχύει την αλληλοκατανόηση με το σύνοικο στοιχείο με στόχο την ειρηνική συνύπαρξη και την συνολική πρόοδο του νησιού μας.

Τα σχολεία μας πρέπει να καλλιεργούν στους μαθητές το αίσθημα αποδοχής, ανεκτικότητας και κατανόησης, προετοιμάζοντας τον αυριανό πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον πολίτη της Ευρώπης, ο οποίος επιδιώκει την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την ανάπτυξη πνεύματος φιλίας και συνεργασίας με όλους τους λαούς της γης, για την δημιουργία ενός κόσμου καλύτερου, δίκαιου και ειρηνικού.

Η Ιερά Σύνοδος τέλος επαναλαμβάνει και πάλι ότι λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης γύρω από το εθνικό μας θέμα, εξαιτίας των αδιάλλακτων θέσεων της Τουρκίας, πρέπει όλοι, Κυβέρνηση, Εκκλησία, Κόμματα και Εθνικό Κέντρο να διαβουλευτούμε σοβαρά για τον τρόπο εξόδου από τα αδιέξοδα και δημιουργία προοπτικής επιβίωσής μας στη γη των πατέρων μας με μιά λύση που να κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των νομίμων κατοίκων του τόπου μας.»

Ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Δημητρίου δήλωσε ότι θεωρεί ότι υπάρχει παραπληροφόρηση και άγνοια για το θέμα της Ιστορίας και ότι συνεχίζεται ο θόρυβος για «ένα ανύπαρκτο θέμα».
Ο κ. Δημητρίου ανέφερε ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμιά επιτροπή για την Ιστορία και καμιά έκθεση και διερωτήθηκε πώς η Ιερά Σύνοδος αναφέρεται σε κάτι τέτοιο. Δήλωσε επίσης ότι αναμένει από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Κύπρου «να λειτουργήσει με ενωτικό και καταπραϋντικό τρόπο για το καλό της πατρίδας μας».
Ο κ. Δημητρίου τόνισε ότι δεν αναμένει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος «θα λειτουργεί ως σκιώδης υπουργός Παιδείας».
Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Αντρος Κυπριανού εξέφρασε λύπη, επειδή η Ιερά Σύνοδος, πριν ενημερωθεί αντικειμενικά και ολοκληρωμένα για το ποια Επιτροπή θα ασχοληθεί με το θέμα της Ιστορίας, «κατακεραύνωσε τον υπουργό Παιδείας».
Ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Γιαννάκης Ομήρου δήλωσε ότι δεν γίνεται «να παραχαράσσουμε την Ιστορία μόνοι μας και να εξυπηρετούμε την τουρκική προπαγάνδα».

ΤΕΛΙΚΑ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ.
Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘYΝΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΖΑΜΙΑΣ

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ :

Πώς... εκσυγχρονίζεται η Ιστορία;
Μια απάντηση του καθηγητή Α. Καζαμία σε ανάλυση του Σάββα Ιακωβίδη
Στις 3 Αυγούστου 2008, δημοσιεύσαμε ανάλυση με τίτλο: «Πώς θα... εκσυγχρονιστεί, λοιπόν, και από ποιους η Ιστορία της Κύπρου;». Ο , ομότιμος καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Ουισκόνσιν (ΗΠΑ) και Αθηνών και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, απέστειλε μια μακροσκελέστατη απάντηση, σημείο προς σημείο, σε όσα είχαμε υποστηρίξει. Δεν θα ανταπαντήσουμε. Ο αναγνώστης ας κρίνει ελεύθερα.- Σ.Ι.
Ιδού τι απαντά ο καθηγητής Ανδρέας Καζαμίας:

1. Σ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ-Η Ιστορία της Κύπρου όπως διδάσκεται στα σχολεία μας (προφανώς στα ελληνοκυπριακά σχολεία) δεν είναι εθνοκεντρική.

Α. ΚΑΖΑΜΙΑΣ-Και όμως είναι, όπως έχει διαπιστωθεί από δική μας έρευνα και από τις έρευνες άλλων Κυπρίων επιστημόνων ιστορικών και εκπαιδευτικών.

2. Σ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ-«Ο Α. Καζαμίας έχει μια έκδηλη απέχθεια προς το έθνος-κράτος, προς τον εθνοκεντρισμό και, προπάντων, προς τον ελληνοκεντρισμό της Παιδείας μας. Πιστεύει πως η Παιδεία των παιδιών μας δεν πρέπει να είναι ελληνοκεντρική αλλά να προάγει την κριτική σκέψη, που οδηγεί σε διαφορετικές ερμηνείες των γεγονότων».

Α. ΚΑΖΑΜΙΑΣ-Δεν γνωρίζω σε ποιο κείμενό μου αναφέρεστε όταν κάνετε αυτά τα κριτικά σχόλια, χρησιμοποιώντας, μεταξύ των άλλων, άκομψους και μη επιστημονικούς χαρακτηρισμούς, όπως π.χ. «απέχθεια». Αν τυχόν αναφέρεστε σε αποσπασματικά τσιτάτα, εκτός των συμφραζομένων μου (out of context), σε συνεντεύξεις μου στην τηλεόραση και στον Τύπο, θα ήθελα να σας παραπέμψω ξανά στο κείμενο της διάλεξης που έκανα στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου, στις 26 Μαΐου, 2008.
Εθνοκεντρισμός

Εδώ θα απαντήσω, κατ’ ανάγκη επιγραμματικά, ως εξής:

2.1. Στη συνέντευξή μου στη «Σ» (14.9.2008) νομίζω ότι δίδω μια σαφή ερμηνεία του τι εννοώ με τον όρο «έθνος-κράτος» στην περίπωση του κυπριακού πολιτικού σχηματισμού όπως θεσμοθετήθηκε με τη Συνθήκη της Ζυρίχης το 1960. Στο ίδιο μέρος, ως ιστορικοσυγκριτικός επιστήμονας-μελετητής, διατυπώνω σαφώς και τη «στάση/θέση» μου, όσον αφορά τον «εθνοκεντρισμό» στην εκπαίδευση γενικά, και ειδικότερα στην κυπριακή εκπαίδευση, όπως κοινωνιολογικά και πολιτικο-ιδεολογικά ερμηνεύεται αυτός ο όρος/λόγος.

2.2. Από την παραπάνω εννοιολογική οπτική, αξιολογώ αρνητικά τον «εθνοκεντρισμό» στην κυπριακή εκπαίδευση και παιδεία, όπως έχει διαπιστωθεί ότι αποτυπώνεται και προωθείται στα σχολικά εγχειρίδια της ιστορίας και στο «λανθάνον σχολικό πρόγραμμα» (hidden curriculum) τόσο στο ελληνοκυπριακό εκπαιδευτικό σύστημα όσο και στο τουρκοκυπριακό.

2.3. Επικρίνοντας τον εθνοκεντρισμό στην κυπριακή εκπαίδευση, δεν εννοώ ότι το ελληνοκυπριακό σχολείο, μέσω του φανερού και του «λανθάνοντος» αναλυτικού προγράμματος, ιδιαίτερα του μαθήματος της Ιστορίας, δεν πρέπει να καλλιεργεί την ελληνική εθνική ταυτότητα. Όπως επισήμανα παραπάνω, υπάρχει διαφορά μεταξύ της εθνοκεντρικής διαπαιδαγώγησης και της εθνικής διαπαιδαγώγησης. Οι δύο εκπαιδευτικές διαδικασίες δεν είναι ταυτόσημες. Ένας από τους στόχους του μαθήματος της Ιστορίας σε όλες τις χώρες/έθνη-κράτη είναι η καλλιέργεια της εθνικής ταυτότητας.

2.4. Συμπερασματικά, λοιπόν, στο προκείμενο θέμα περί εθνοκεντρισμού στη σχολική εκπαίδευση, η δική μου «στάση/θέση» είναι: Η «παιδεία των παιδιών μας» -των Ελληνοκυπρίων παιδιών- μέσω κυρίως του μαθήματος της Ιστορίας, δεν θα πρέπει να είναι «ελληνοεθνοκεντρική», με την προαναφερθείσα έννοια του όρου «εθνοκεντρισμός», αλλά θα πρέπει να καλλιεργεί/να «προάγει» την ελληνική εθνική ταυτότητα. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να καλλιεργεί/να προάγει την κριτική σκέψη.

Η τουρκική εισβολή

3. Σ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ-Ο Κώστας Κατσώνης υποστηρίζει ότι «η τουρκική εισβολή είναι εισβολή, το πραξικόπημα είναι πραξικόπημα, δεν μπορείς να αλλοιώνεις τις λέξεις, γιατί αλλοιώνονται και οι σημασίες των γεγονότων... Εμείς δεν θα καλλιεργήσουμε το φανατισμό και το σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία, που ταλαιπωρούν τον τόπο μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα κάνουμε εκπτώσεις από την ιστορική αλήθεια. Εμφανώς, ο καθηγητής Καζαμίας διαφωνεί με τις πιο πάνω ορθές επισημάνσεις Κατσώνη». Και στη συνέχεια, ο κ. Ιακωβίδης παραθέτει ένα τσιτάτο, εκτός των συμφραζομένων, από συνέντευξή μου: «Είναι λάθος, οι Ε/κ να μιλούν για βάρβαρους Τούρκους και τους αιμοβόρους Αττίλες και από την άλλη οι Τ/κ να μιλούν για τους Τούρκους που βρίσκονται σε ειρηνευτική επιχείρηση στο νησί. Η σωστή έκφραση είναι: ‘Κατά την εισβολή έγιναν βαρβαρότητες’».

Α. ΚΑΖΑΜΙΑΣ-Σ’ αυτό το σχόλιο συμπυκνώνονται νοήματα και παρερμηνείες στα όσα έχω πει και γράψει, για ένα θεμελιώδες επιστημολογικό θέμα για το οποίο απαιτείται μια σχετικά μακροσκελής διευκρίνιση. Αυτό το θέμα είναι:Τι είναι Ιστορία και πώς γράφεται και η διδασκαλία της ως μάθημα στη σχολική εκπαίδευση.

3.1. Από τους επιστήμονες ιστορικούς, είναι γενικά αποδεκτό ότι η καταγραφή και η απλή αφήγηση γεγονότων δεν θεωρείται ότι συνιστά «Ιστορία». Η Ιστορία, ως κοινωνική και ανθρωπιστική επιστήμη, προϋποθέτει την ερμηνεία, την εξήγηση και την «ιστόρηση» γεγονότων, δηλαδή την τοποθέτηση γεγονότων στο ιστορικό τους συγκείμενο, την αναζήτηση των σχέσεων «αιτίου-αιτιατού» και τη διερεύνηση των αιτίων που γέννησαν τα γεγονότα.
Επανερμηνεία

3.2. Η ερμηνεία/εξήγηση γεγονότων δεν προσδιορίζεται από τα γεγονότα, αλλά από τον ιστορικό ο οποίος προσεγγίζει και ερμηνεύει τα ιστορικά γεγονότα, το παρελθόν, μέσα από ορισμένα θεωρητικά εννοιολογικά πρίσματα και οπτικές. Η Ιστορία, κατά τον Marc Bloch, το διάσημο ιστορικό των Γαλλικών Annales, «μας επιτρέπει όχι μόνο να καταλάβουμε το παρελθόν, αλλά και το αντίθετο· να καταλάβουμε το παρελθόν μέσα από το παρόν, μέσα από τις διαδοχικές και μεταβαλλόμενες οπτικές, που το προβάλλουμε». Και στη συνέχεια, και πολύ σημαντικά για μας, «με την έννοια αυτή, το παρελθόν δεν είναι ούτε και αυτό εντελώς δεδομένο» αλλά «συνιστά εξίσου αντικείμενο κατασκευής και επανερμηνείας, μέσα από τη λειτουργία της μνήμης, από τη μια, και μέσα από τις αλλεπάλληλες αναγνώσεις των πηγών και τα νέα ερωτήματα, που τους θέτουν οι ιστορικοί, από την άλλη... το παρελθόν φορτίζεται διαφορετικά από τον καθένα, από την κάθε εποχή είτε αρνητικά είτε θετικά... Το παρελθόν είναι εξ ορισμού ένα δεδομένο που τίποτε στο μέλλον δεν μπορεί να αλλάξει. Όμως, η γνώση του παρελθόντος είναι κάτι το προοδευτικό, το οποίο βρίσκεται σε μία διαδικασία συνεχούς μεταμόρφωσης» (Όπως παρατίθεται από την ιστορικό Έφη Αβδελά στο «Ιστορία και σχολείο», Αθήνα, Νήσος, 1998, σελ. 84-85).

3.3. Οι παραπάνω απόψεις του Γάλλου ιστορικού Marc Bloch φέρνουν στο νου τις ρήσεις του φιλόσοφου των επιστημών, Karl Popper, και τους στίχους του Αμερικανο-Άγγλου νομπελίστα ποιητή T.S. Eliot. Κατά τον Popper, «δεν μπορεί να υπάρχει ιστορία του παρελθόντος όπως αυτό πραγματικά συνέβη· μπορεί μόνον να υπάρχουν ιστορικές ερμηνείες, καμιά από τις οποίες είναι τελεσίδικες· και κάθε γενιά έχει το δικαίωμα να διαμορφώσει/να γράψει τη δική της. Όχι μόνον έχει το δικαίωμα να διαμορφώσει τη δική της ερμηνεία, αλλά έχει και καθήκον να το κάνει· γιατί είναι ανάγκη να δοθεί απάντηση σε κάτι. Θέλουμε να ξέρουμε πως τα προβλήματα και τα δεινά μας σχετίζονται με το παρελθόν, και θέλουμε να χαράξουμε τη γραμμή που θα ακολουθήσουμε για τη λύση του τι αισθανόμαστε και τι επιλέγουμε ότι είναι το κύριο έργο μας» (Βλέπε, Karl Popper, The Open Society and its Enemies, 1997, σελ. 268). Και κατά τον ποιητή T.S. Eliot:Time present and time pastAre both perhaps present in time futureAnd time future contained in time past.

Ιστόρηση γεγονότων

3.4. Με γνώμονα τις παραπάνω απόψεις διακεκριμένων επιστημόνων και φιλοσόφων της Ιστορίας, ως ιστορικοσυγκριτικός της εκπαίδευσης και παιδείας, θα ήθελα τώρα να επαναλάβω τη «στάση/θέση» μου για την ιστορική ανάλυση και παρουσίαση των γεγονότων του 1974 στα σχολικά εγχειρίδια, και συνδυαστικά, να απαντήσω στα όσα σχετικά με το παραπάνω κριτικό σχόλιο έχετε γράψει εσείς και ο Κ. Κατσώνης.

α. Σε μια διαφωτιστική ανάλυση, «ιστόρηση» και διδασκαλία των γεγονότων του 1974, που δεν πρέπει να είναι «εθνικιστική κατήχηση», θα πρέπει:

(ι) Πρώτον, να καταγραφούν/αφηγηθούν τα γεγονότα, δηλαδή, η στρατιωτική εισβολή από τους Τούρκους της Τουρκίας, οι πράξεις των εισβολέων και των συνεργατών τους, όπως οι βομβαρδισμοί, οι βιασμοί, οι λεηλασίες, οι καταστροφές και άλλες βαρβαρότητες·

(ιι) Δεύτερον, τα γεγονότα του 1974 να «εξιστοριστούν/ερμηνευτούν» τοποθετώντας το στο «ιστορικό τους συγκείμενο», που προϋποθέτει τη διερεύνηση των συνθηκών και τα αιτίων, που συνέβαλαν και οδήγησαν στην τουρκική εισβολή, και με αξιόπιστη τεκμηρίωση την επίρριψη ευθυνών σε όλους εκείνους -Ελληνοκυπρίους, Τουρκοκυπρίους και άλλους- που με τις πράξεις και τις πολιτικές τους έδωσαν αφορμή στους Τούρκους της Τουρκίας να παρέμβουν στρατιωτικά·

(ιιι) Τρίτον, να παρουσιάζονται οι διαφορετικές ερμηνείες, που έχουν γίνει από τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους αυτού του γεγονότος. Θα ήθελα να σταθώ λίγο σ’ αυτό το σημείο, γιατί βασιζόμενος σε ένα τσιτάτο «εκτός των συμφραζομένων» μιας σύντομης συνέντευξής μου με δημοσιογράφο στην εφημερίδα «Αλήθεια», έχετε παρερμηνεύσει και κριτικάρει τη «στάση/θέση» μου σχετικά με την ερμηνεία και το σημασιολογικό χαρακτηρισμό της τουρκικής εισβολής. Σε ομιλίες μου και σε συνεντεύξεις πάνω σ’ αυτό το θέμα είχα πει τα εξής:«Από την ελληνοκυπριακή σκοπιά, το ιστορικό γεγονός του 1974 αρθρώνεται ως ‘τουρκική εισβολή’, και σε ορισμένες περιπτώσεις ο λόγος αυτός συνοδεύεται με ιδεολογικά φορτισμένους όρους όπως ‘ο αιμοβόρος Αττίλας’, και πλαισιώνεται με το αιτιολογικό επιχείρημα του ‘διαχρονικού τουρκικού επεκτατισμού’ και του ‘βαρβαρώδους τουρκισμού’ που είναι ‘εγγενές φυλετικό χαρακτηριστικό των Τούρκων’. Από την τουρκοκυπριακή σκοπιά, το ίδιο γεγονός αρθρώνεται ως ‘παρέμβαση’ ή ως ‘επιχείρηση’ και σε ορισμένες περιπτώσεις με τον ιδεολογικά φορτισμένο όρο, ως ‘ειρηνευτική επιχείρηση’, και πλαισιώνεται με το αιτιολογικό επιχείρημα του ‘ελληνικού ιμπεριαλισμού’
Πηγή :http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/85348

Β' Μέρος (τελευταίο)

Στη συνέχεια, είχα προσθέσει ότι η καθεμιά απ’ αυτές τις δύο ερμηνείες -η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή-αρθρώνεται ως η μοναδική και η πιο έγκυρη «ιστορική αλήθεια». Σε καμιά δική μου ιστορική ανάλυση και παρουσίαση δεν έχω ερμηνεύσει τα τουρκικά στρατιωτικά πεπραγμένα το 1974 ότι δεν ήταν «εισβολή» αλλά «ειρηνευτική επιχείρηση», όπως μου έχουν καταλογίσει ορισμένοι αυτοχειροτονηθέντες ερασιτέχνες ιστοριογράφοι. Όμως, ως ιστορικοσυγκριτικός, έχω καταθέσει την άποψη ότι σε μιαν αναθεωρημένη ιστορική αφήγηση των γεγονότων του 1974, θα πρέπει να παρουσιαστούν και οι δύο ερμηνείες, και στη συνέχεια

(iv) Τέταρτον, με την αναδίφηση και εξέταση των διαθέσιμων ντοκουμέντων και άλλων ιστορικών πηγών (π.χ. προσωπικών συνεντεύξεων, εφόσον μιλάμε για «σύγχρονη ιστορία»), να γίνει κριτική αξιολόγηση της αξιοπιστίας εκάστης των δύο ιστορικών ερμηνειών·

(v) Πέμπτον, ο μετεκπαιδευμένος στο νέο παράδειγμα διδακτικής της Ιστορίας δάσκαλος / καθηγητής (βλ. Chara Makriyianni and Charis Psaltis «The Teaching of History and Reconciliation, The Cyprus Review», 19 (1), 2007) να «διδάξει» στους μαθητές ότι η Ιστορία ως γνωστικό αντικείμενο δεν είναι κατήχηση μιας ιστορικής ερμηνείας γεγονότων ως αδιαμφισβήτητης «γνώσης/αλήθειας», αλλά η καλλιέργεια κριτικής σκέψης. Με άλλα λόγια, να κάνει τους μαθητές ιστορικούς.

Ούτε Χριστός ούτε Παναγία

4. Σ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ- «Επίσης, ο κύριος καθηγητής απεχθάνεται εικόνες του Χριστού και της Παναγίας μέσα στις σχολικές αίθουσες, διαφορετικά, λέγει, πρέπει να έχουμε και εικόνες του Μωάμεθ».

Α. ΚΑΖΑΜΙΑΣ- Εδώ έχουμε ένα άλλο τσιτάτο συνέντευξής μου «εκτός των συμφραζομένων». Η αναφορά περί εικόνων του Χριστού, της Παναγίας και του Μωάμεθ έγινε σε απάντηση της ερώτησης της δημοσιογράφου: «Και ποια είναι η άποψή σας για την παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία;». Η απάντησή μου ήταν και είναι: «Σε μια ενωμένη Κύπρο όπου η σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού θα είναι πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική (δηλαδή στα δημόσια σχολεία θα φοιτούν μαθητές / μαθήτριες από διάφορα θρησκεύματα, π.χ. Χριστιανοί Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Μωαμεθανοί, Προτεστάντες, ακόμη και άθεοι), δεν θα πρέπει να υπάρχουν εικόνες του Χριστού και της Παναγίας. Όμως, εάν υπάρχουν τέτοια θρησκευτικά σύμβολα, τότε θα πρέπει να υπάρχουν και σύμβολα άλλων θρησκευμάτων, εφόσον ο μαθητικός πληθυσμός συμπεριλαμβάνει και παιδιά άλλων θρησκευμάτων».

Κεμαλισμός - Ατατουρκισμός

5. Σ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ- Ερωτούμε τον κ. Καζαμία: Ας υποθέσουμε ότι εμείς επιτυγχάνουμε την ιστορική λοβοτομή και εθνική αφυδάτωση των παιδιών μας. Οι Τούρκοι θα πράξουν το ίδιο, αρχής γενομένης από την αφαίρεση της ευμεγέθους φωτογραφίας του Ατατούρκ από τα βιβλία τους; Καθόλου! Ο ελληνοκτόνος (συγγνώμη, κ. Καζαμία, για το χαρακτηρισμό, αλλ’ αυτό είναι μια ιστορική πραγματικότητα) Ατατούρκ επιδόθηκε από το 1925 σε μια τεράστια προσπάθεια να προσδώσει ιστορική εντοπιότητα στον τουρκισμό... Αν δεν πιστεύετε, διαβάστε και το βιβλίο «Ιστορία της Τουρκίας»... Λοιπόν, ποιος θα ξαναγράψει την Ιστορία της Κύπρου και των Ελλήνων; Μήπως να αναμένουμε να δούμε την κυρία Ρεπούση επικεφαλής της ομάδας αναθεώρησης της Ιστορίας; Η Παιδεία μας δεν μπορεί παρά να είναι ελληνοκεντρική, είτε αρέσει είτε όχι στον κ. Καζαμία, για έναν κρίσιμο λόγο που αρνείται να δει:

Η ελληνική Παιδεία έχει μια μοναδική και ανεπανάληπτη παγκοσμιότητα και οικουμενικότητα, που φωτίζει αδιαλείπτως την ανθρωπότητα, κάτι που δεν έχει ο ερεβώδης και βαρβαρώδης τουρκισμός, που να πάρει η οργή!

A. KAZAMIAΣ: 5.1. Η προσεκτική ανάγνωση των «στάσεων/ θέσεων» και σχολίων μου στο πρώτο και δεύτερο μέρος αυτού του εκτενούς κειμένου, σε απάντηση των δικών σας «αντι-στάσεων» και ερωτημάτων, καταδεικνύει σαφέστατα ότι τα συμπεράσματά σας για «ιστορική λοβοτομή και εθνική αφυδάτωση των παιδιών μας», για «εξαφάνιση της εθνικής και ιστορικής μας ταυτότητας», για «κατερείπωση της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας» είναι ανυπόστατα/αβάσιμα.

5.2. Και βέβαια, από όσα έχω πει παραπάνω και στη διάλεξή μου στις 26 Μαΐου, εξυπακούεται ότι και οι Τουρκοκύπριοι θα πρέπει να «απαλείψουν τα στενά εθνοκεντρικά, μονοπολιτισμικά και κατ’ επέκταση εθνικο-δυ?στικά στοιχεία». Αυτό σημαίνει την απάλειψη στοιχείων του εθνοτουρκοκεντρικού Κεμαλισμού / Ατατουρκισμού.

5.3. Κύριε Ιακωβίδη, η προσπάθειά σας να με «διδάξετε» για τον εθνοκεντρισμό/εθνικισμό του Ατατούρκ και του Τουργκούτ Οζάλ, και να μου υποδείξετε το νόημα και τη σημασία της «ελληνικής Παιδείας», μου φέρνει στο νου το κυπριακό ρητό «έλα παππού μου να σου δείξω τ’ αμπέλια σου!».

α. Προτού μου καταλογίσετε άγνοια για τον τουρκοκεντρικό εθνικισμό και τα πεπραγμένα στο όνομά του, σας παραπέμπω σε δύο δικά μου βιβλία-μελέτες για την Τουρκία, στις οποίες αναλύω διεξοδικά αυτό το θέμα, και τα οποία φέρουν τους τίτλους: EDUCATION AND THE QUEST FOR MODERNITY IN TURKEY, 1966, και THE TURKISH SISYPHUS; ATAT?RK, ISLAM AND THE QUEST FOR EUROPEAN MODERNITY, 2006.

β. Όσο για τις υποδείξεις/δίδαγμά σας σχετικά με το μεγαλείο της Ελληνικής Παιδείας, περιορίζομαι στο ό,τι έχει γράψει Ελληνίδα καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης: «Στο διεθνή χώρο της Συγκριτικής Παιδαγωγικής, ο καθηγητής Ανδρέας Καζαμίας είναι επίσης γνωστός ως ο Έλληνας Συγκριτολόγος όχι μόνο λόγω της καταγωγής του, αλλά και για την ελληνικότητα που διαποτίζει το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο, αλλά και για την επιδέξια χρήση αρχαίων ελληνικών μύθων στην ανάλυση σύγχρονων εκπαιδευτικών ζητημάτων και προβλημάτων» (Α. Καζαμίας, Περί Συγκριτικής Παιδαγωγικής ή Προς Έναν Προμηθε?κόν Ουμανισμό στη Νέα Κοσμόπολη, επιμ. Π. Καλογιαννάκη, Αθήνα, Ατραπός, 2008).

«Δεν είναι ελληνοκεντρικό» κράτος η Κύπρος

γ. Στο β, παραπάνω, προσθέτω συναφώς την κρίση/άποψη του Υπουργού Παιδείας, καθηγητή Ανδρέα Δημητρίου, για το φιλοσοφικό υπόβαθρο της Έκθεσης της Επιτροπής των Επτά Πανεπιστημιακών, της οποίας είχα την τιμή να ήμουν πρόεδρος. Σε συνέντευξή του στο Φιλελεύθερο στις 18 Μαΐου, ο καθ. Δημητρίου είπε: «Δεν συμμερίζομαι καθόλου την άποψη ότι στην έκθεση της επιτροπής για τη μεταρρύθμιση υπάρχουν οποιεσδήποτε κατευθύνσεις που να απειλούν την ελληνικότητα της Κύπρου. Στην πραγματικότητα όλη η έκθεση διέπεται από έναν βαθύ ουμανισμό, ο οποίος προκύπτει από την κλασική Ελλάδα. Το ότι μέσα στην έκθεση διατυπώνεται η θέση ότι η Κύπρος είναι ένα ανεξάρτητο κράτος-μέλος της Ε.Ε. και επομένως αυτό πρέπει να γίνει αποδεκτό από την κοινωνία και τη νεολαία μας, δεν νομίζω ότι απειλεί την ελληνικότητά μας».

5.4. «Που να πάρει η οργή!», κ. Ιακωβίδη, θα πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι:

α. Το νεοσύστατο κυπριακό κράτος, η Κυπριακή Πολιτεία/Δημοκρατία, ως ανεξάρτητος πολιτικός σχηματισμός, ως πολιτική κοινωνία, και ως πλήρες μέλος της πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής Ευρωπα?κής Ένωσης, δεν είναι προέκταση του ελληνικού έθνους-κράτους, ούτε και πολιτισμικά -από την άποψη εθνότητας, θρησκείας και πολιτιστικής παράδοσης- αμιγώς ελληνοκεντρικό.

β. Η Κύπρος, ως πολιτική κοινωνία, αποτελείται από δύο κοινότητες, από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους. Σ’ αυτήν την ιδιόμορφη πολιτική κοινωνία, το ιδιόμορφο «έθνος-κράτος», οι Τουρκοκύπριοι δεν αποτελούν απλώς μία εθνοθρησκευτική «μειονότητα», όπως π.χ. αποτελούν οι Μωαμεθανοί πολίτες της Ελλάδας ή οι Τούρκοι πολίτες της Γερμανίας, ή οι Ασιάτες πολίτες (Ινδοί, Πακιστανοί, Μπαγκλατεσιανοί) ή ακόμη και οι Κύπριοι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου.

γ. Επομένως, όταν μιλάτε για την «Παιδεία μας», ότι θα πρέπει να είναι «ελληνοκεντρική», θα πρέπει επίσης να αναφέρεστε στην παιδεία των «Ελληνοκυπρίων», και όχι γενικότερα των «Κυπρίων». Γιατί, «Κύπριοι» θα πρέπει να θεωρούνται και οι συμπατιώτες μας οι Τουρκοκύπριοι.

δ. Ναι, οπωσδήποτε, η σχολική εκπαίδευση των Ελληνοκυπρίων, στο φανερό και το «λανθάνον» σχολικό πρόγραμμα (curriculum), θα πρέπει, μεταξύ των άλλων στόχων της, να καλλιεργεί μια «ελληνοκυπριακή εθνική ταυτότητα». Όχι, όμως, όπως ανέπτυξα παραπάνω, να είναι κατήχηση «ελληνοεθνοκεντρικής» ταυτότητας, με τη σοβινιστική, την ξενοφοβική, τη ρατσιστική και τη μισαλλόδοξη έννοια του όρου «εθνοκεντρισμός».

ε. Σε μια διζωνική, δικοινοτική και, εκ των πραγμάτων, διαπολιτισμική ευρωκυπριακή ομοσπονδία/πολιτεία, η σχολική εκπαίδευση -ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους (Louis Althusser), ή ως μηχανισμός διακυβέρνησης (Michel Foucault)- θα πρέπει να προάγει τον πολιτισμικό πλουραλισμό και την παιδεία του πολίτη, την πολιτική διαπαιδαγώγηση όχι μόνο του Ελληνοκύπριου και του Τουρκοκύπριου πολίτη, αλλά και του Ευρωπαίου πολίτη, ακόμη και του «κόσμου πολίτη», όπως θα 'λεγε ο αρχαίος φιλόσοφος Διογένης Λαέρτης· με άλλα λόγια θα πρέπει να προάγει μια πολλαπλή ταυτότητα: Ελληνοκυπριακή στην ελληνοκυπριακή κοινότητα και τουρκοκυπριακή στην τουρκική κοινότητα, αλλά και στις δύο κοινότητες θα πρέπει να καλλιεργείται και η κυπριακή, η ευρωπαική, ακόμη και η «κοσμοπολίτικη» ταυτότητα.

Η αναθεώρηση της Ιστορίας

6. Επιμύθιο:

Ι. Σ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ- Πώς θα... εκσυγχρονιστεί, λοιπόν, και από ποιους η Ιστορία της Κύπρου;

Α. KAZAMIAΣ- Με γνώμονα: Πρώτον, τις παραπάνω «στάσεις/θέσεις» και απόψεις για (α) τον Εθνοκεντρισμό στην κυπριακή σχολική εκπαίδευση -την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή- ιδιαίτερα στα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας της Κύπρου, (β) την Ιστορία ως Επιστήμη, και (γ) το μάθημα της Ιστορίας ως μηχανισμό για τη διαμόρφωση συλλογικής ταυτότητας και, δεύτερον, την κυπριακή εξαγγελθείσα πολιτική για επαναπροσέγγιση και επανένωση των δύο κοινοτήτων, και για συμφιλίωση των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων συμπατριωτών, επιβάλλεται η αναθεώρηση και ο εκσυγχρονισμός των διδακτικών εγχειριδίων και του αναλυτικού προγράμματος, καθώς και η διδασκαλία της Ιστορίας, στο πλαίσιο, όμως, του μεθοδολογικού και επιστημολογικού «παραδείγματος» ιστοριογραφίας. Μια τέτοια αναθεώρηση/εκσυγχρονισμός της «Ιστορίας της Κύπρου», επ’ ουδενί λόγω θα μπορούσε να αξιολογηθεί από bona fide επιστήμονες ιστορικούς ως «παραποίηση της Ιστορίας».Από ποιους θα «εκσυγχρονιστεί» η Ιστορία της Κύπρου - το αναλυτικό πρόγραμμα και η διδασκαλία της Ιστορίας; Όπως υπαινίσσεται στην Έκθεση των Επτά Πανεπιστημιακών, και όπως ανέφερα στην προαναφερθείσα διάλεξή μου τις 26 Μαΐου, και συμπληρωματικά, όπως πολύ ορθά έχει πρόσφατα επισημάνει και ο Κυπριακός Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας (βλ.www.hisdialresearch.org και Πολίτης της Κυριακής, 3.8.2008), ο εκσυγχρονισμός και η αναθεώρηση της Ιστορίας της Κύπρου θα πρέπει να γίνουν από ομάδες, στις οποίες θα συμμετέχουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι καταξιωμένοι επιστήμονες ιστορικοί και ειδικοί στη διδασκαλία της Ιστορίας.
Πηγή :http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/86044

"Δεν γράφουμε ιστορία κατά παραγγελία”

Ο πρώην υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου Ουράνιος Ιωαννίδης (1999 - 2003) στη συνέντευξη που παραχώρησε στη "Μακεδονία της Κυριακής" (1-4-2007) αποκαλύπτει ποιοι ενδιαφέρονται για την αλλαγή των Σχολικών Βιβλίων.

Στην Ελλάδα μάθαμε πως όταν ήσασταν υπουργός Παιδείας, σας επισκέφτηκε ο πρεσβευτής των ΗΠΑ και με επιτακτικό ύφος ζήτησε να αλλάξετε το περιεχόμενο των βιβλίων Ιστορίας, επειδή ενοχλούν την Τουρκία. Μπορείτε να μας πείτε τι ακριβώς έγινε και ποια ήταν η δική σας στάση;

Δεν κοινοποίησα εγώ τη συζήτηση. Έγινε πιθανώς από τους δύο συνεργάτες μου, που ήταν μαζί μου στη συνάντηση. Όλες οι λεπτομέρειες ήδη δημοσιεύτηκαν. Θα απαντήσω όμως και τώρα όπως και τότε. Η ιστορία, εξ ορισμού είναι μια συμφωνία μεταξύ των νεκρών, των ζωντανών και των αγέννητων. Κι αφού είναι τριμερής συμφωνία, δεν μπορεί ν' αλλάξει στην απουσία των δύο μερών, των νεκρών και των αγέννητων. Η ιστορία είναι ταυτόχρονα καταγραφή γεγονότων. Κι αυτά τα γεγονότα ούτε παραγράφονται ούτε και μπορεί να αλλοιωθούν. Είναι εκεί και βοούν. Δεν μπορεί δηλαδή να γραφτεί σε ιστορία ότι ο Μιχαλάκης Καραολής δεν απαγχονίστηκε. Δεν μπορεί να παραγραφεί ότι την 1η τ' Απρίλη του '55 ξεκίνησε με εκρήξεις ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ. Η ιστορία όμως δεν είναι μόνο γεγονότα. Είναι και σειρά πραγματικών πληροφοριών που δεν μπορούν ν' αγνοηθούν, στις οποίες όμως ανατρέχουμε για να ερμηνεύσουμε ή και να προβλέψουμε. Και είναι εδώ που άλλος δίνει άλλη εκδοχή. Και επειδή οι ερμηνείες, οι εκδοχές, οι προβλέψεις είναι υποκειμενικές, δεν πρέπει να είναι εμποτισμένες με πάθη και μίση, μισαλλοδοξία ή ρατσισμό. Δεν πρέπει να είναι ανέντιμες, υποβολιμαίες, αργυρώνητες ή κατασκευασμένες. Πρέπει η ιστορία να είναι ανοικτή για κάθε καλόπιστη και έντιμη ερμηνεία και εκδοχή, που να δίνει μέσα από την κατάλληλη μεθοδολογική προσέγγιση την ευκαιρία αυτογνωσίας, περηφάνιας και αυτοσεβασμού, αλλά ταυτόχρονα και αναγνώρισης λαθών και σεβασμού των άλλων. Με τούτο το σκεπτικό και σε τούτο το πλαίσιο γράφουμε την ιστορία που διδάσκουμε τα παιδιά μας, αντικειμενικά και δίκαια με ευθύνη στους νεκρούς και τους αγέννητους και με στόχο, όχι να διαιωνιστεί οποιαδήποτε εχθρότητα αλλά αντίθετα να επενδύουμε στη συμφιλίωση. Και για να μη μακρηγορώ, δεν γράφουμε ιστορία κατά παραγγελία. Δεν διδάσκουμε ιστορία ως υπηρέτες οποιουδήποτε.

Πιστεύετε πως ανάλογες πιέσεις δέχθηκε και η Ελλάδα;

Μα είναι γνωστό ότι έτσι αντέδρασε τότε και ο τότε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ο φίλος Γεράσιμος Αρσένης. Η κοινή τοποθέτηση ήταν ότι την ιστορία που γράφτηκε με αίμα δεν θα την παραχαράξουμε με μελάνι.

Η Συμφωνία Ελλάδος-Τουρκίας για τα Σχολικά Βιβλία

Επειδή πολλοί ρωτούν σχετικά με την περίφημη συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας για τα Σχολικά Βιβλία αναφέρουμε ότι:Η διακρατική συμφωνία υπογράφηκε επί Κων/νου Σημίτη με υπουργό Εξωτερικών τον Γιώργο Παπανδρέου και υπουργό Παιδείας τον Πέτρο Ευθυμίου. Η συμφωνία έχει δημοσιευθεί στο ΦΕΚ με αριθμό φύλλου 142 / 27 Ιουνίου 2001, και αναφέρει «η κύρωση της συμφωνίας μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας για την πολιτιστική συνεργασία». Στο άρθρο ι) αναφέρεται το εξής: «Θα συνεργάζονται στην παρουσίαση της Ιστορίας, της Γεωγραφίας, του Πολιτισμού και της Οικονομίας της άλλης χώρας, ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία».
Με αυτόν τον στόχο, θα συστήσουν μία Μεικτή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, η οποία θα ανταλλάξει και θα μελετήσει τα σχολικά βιβλία, για να προτείνει τη διόρθωση των ανακριβειών»
Όπως αναφέρει το περιοδικό «Άρδην»: «Η καλλιέργεια μιας τέτοιας προοπτικής ανιχνεύεται ήδη το 1999, στο 2ο Ετήσιο Συμπόσιο Σύμης του Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου (του οποίου πρόεδρος είναι ο Γιωργάκης). Στα πορίσματα του συνεδρίου του διαβάζουμε ότι «οι μετέχοντες συμφώνησαν ότι απαιτείται μια πιο ολιστική προσέγγιση στο θέμα της παιδείας (και ότι) προτάθηκε να διδάσκεται σε όλα τα παιδιά της περιοχής μια πιο ισόρροπη εκδοχή της ιστορίας, που να αντανακλά τις διάφορες ερμηνείες των γειτονικών χωρών (…). Θα μπορούσε να ιδρυθεί ένας φορέας, ο οποίος θα λειτουργεί ως εποπτικό όργανο, προκειμένου να εξασφαλισθεί ότι η ιστορία διδάσκεται, με όσο γίνεται πιο αμερόληπτο τρόπο, σ’ όλη την περιοχή».
Η Μεικτή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, που συστήθηκε βάσει του νόμου 2929, εξέτασε το 2003 τη δυνατότητα οι Έλληνες και Τούρκοι μαθητές «να διδάσκονται από κοινά βιβλία ιστορίας».
Δεν είναι τυχαίος ο πόλεμος που δέχονται τα Θρησκευτικά , η Ιστορία και οι παρελάσεις τα τελευταία χρόνια.
Δείτε στο πιο πάνω άρθρο τις δύο φωτογραφίες από παρελάσεις και το σχόλιο: "Μαθητές από την Κωνσταντινούπολη και μαθήτριες από τη Θεσσαλονίκη παρελαύνουν κάτω από τις σημαίες τους. Το εθνικό μίσος υφέρπει στα σημερινά σχολικά βιβλία των δύο χωρών".
Τα σχόλια δικά σας...

Δυστυχώς, η Πατρίδα αργοπεθαίνει……

Τα της Ελλάδος βαίνουν από το κακό στο χειρότερο:Ηθική σήψη, δημογραφικό πρόβλημα τεραστίων διαστάσεων, περιφρόνηση εθνικών αξιών, απαράδεκτη άγνοια της ελληνικής γλώσσας, τα ιερά και τα όσια της Πίστεως στα απόβλητα , το μάθημα των θρησκευτικών στο περιθώριο.

Οι γείτονες καιροφυλακτούν κι άς κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε : Το βορειοηπειρωτικό στις ελληνικές καλένδες, οι Σκοπιανοί αλωνίζουν, οι Βούλγαροι ( ένθερμοι φίλοι των Τούρκων) ονειρεύονται, ακόμη τη Θεσσαλονίκη, οι Τούρκοι τον ….. αμανέ τους. Κι εμείς επικαλούμαστε την Ευρωπαϊκή μας πολιτογράφηση για να μας σεβαστούν ή να μας υπολογίσουν οι προσκαλούντες.
Και αυτό που έγινε έξω από το γήπεδο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» στο Φάληρο (27-8-08), πώς να εξηγηθεί, πώς να λησμονηθεί; Έλληνες οπαδοί του Ολυμπιακού Πειραιά πετροβολούν και βωμολοχούν κατά των ελλήνων κυπρίων οπαδών της Ανόρθωσης (Κύπρου). Τέτοιον εθνικό ξεπεσμό δεν έχουμε ματαδεί. Ηχεί ακόμη στ΄αυτία μας η πικρή ρήτρα του Ζακ Ροκ στο Πεκίνο, για τους Έλληνες αθλητές.
Τι προβάλλουν τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια;Ένα και μοναδικό θέμα σε ποκίλες και αναρίθμητες εκφάνσεις:Το άνομο η αρρωστημένο σέξ. Στη σειρά η γελοιοποίηση της οικογένειας ο εξευτελισμός της διοικούσης Εκκλησίας, η διακωμώδηση του ελληνικού στρατού και των εθνικών συμβόλων.

Ποιος τολμά να γελοιοποιήσει τη στολή των Τούρκων αξιωματικών, κινηματογραφικά ή άλλως πώς;
Στην Ελλάδα ούτε Στρατός ξηράς, ούτε ο Στόλος, μήτε η Πολεμική Αεροπορία έμειναν έξω από τη σκηνοθετική μανία Παραγωγών της κακιάς ώρας. Και οι Εισαγγελείς σιωπούν; Γιατί χορηγούνται τέτοιες άδειες;
Η πατρίδα δυστυχώς πεθαίνει. Και καμία πολιτική παράταξη δεν συγκινείται. Ή συγκινούνται κατ΄επίφασιν. Έτσι, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των έκ πεποιθήσεως ιδεολόγων. Ώσπου να βγει η ψυχή της Πατρίδας……
Υπάρχει ελπίδα σωτηρίας; Ναι, υπάρχει στις καρδιές των ολιγοστών αληθινών Ελλήνων που, δόξα τω Θεώ, δεν εξέλιπαν.

Περιοδικό «Σύνδεσμος» Ιανουάριος 2009

Κωνσταντίνου Χολέβα:Σκέψεις για τα θρησκευτικά και την εξομολόγηση

Τα ζητήματα πού αφορούν στην Παιδεία δεν απασχολούν μόνον τους εκπαιδευτικούς. Απασχολούν και πρέπει να απασχολούν όλους μας: ως γονείς, ως φορολογούμενους Έλληνες και ως υπεύθυνους πολίτες, οι όποιοι απαιτούμε να εφαρμόζεται το Σύνταγμα της χώρας. Και αυτό το Σύνταγμα στο άρθρο 16, παρ. 2, ορίζει ότι σκοπός της Παιδείας είναι ή ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, η ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και η διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες. Στο πλαίσιο αυτό κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός δυσαρεστείται όταν ακούει ορισμένες δυναμικές μειοψηφίες, οι όποιες θέλουν να μετατρέψουν το μάθημα των Θρησκευτικών από ομολογιακό, δηλαδή βασισμένο στην Ορθόδοξη Πίστη, σε θρησκειολογικό, δηλαδή να παρουσιάζει ένα συνονθύλευμα γνώσεων περί όλων των θρησκευμάτων πού υπάρχουν στον κόσμο.
Κορυφαίες μορφές της Εκκλησίας και της εκπαιδεύσεως, όπως ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και ο πρώην Πρύτανις του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γ. Μπαμπινιώτης έχουν δημοσίως και σαφώς ταχθεί κατά του θρησκειολογικού μαθήματος και κατά του δήθεν «ουδετερόθρησκου» σχολείου.
Στις ήμερες μας οι οπαδοί του θρησκειολογικού μαθήματος χρησιμοποιούν δύο νέα επιχειρήματα, τα όποια θα αποδείξουμε ότι δεν ευσταθούν.Το πρώτο επιχείρημα είναι, όπως ισχυρίζονται, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση τάσσεται κατά του ομολογιακού και υπέρ του θρησκειολογικού περιεχομένου του μαθήματος. Πρόκειται για διαστρέβλωση της αληθείας.
Ή Ευρωπαϊκή Ένωση ουδέποτε ησχολήθη με το θέμα αυτό, άλλωστε τα θέματα Εκκλησίας και Παιδείας τα αφήνει να ρυθμισθούν από κάθε κράτος-μέλος. Εκείνο πού επικαλούνται ορισμένοι είναι ένα κείμενο του Συμβουλίου της Ευρώπης, το όποιο δεν είναι όργανο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αλλά αποτελείται από 46 χώρες και έχει στόχο να προστατεύει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Πέρσι η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέδωσε μίαν απλή σύσταση, δηλαδή κείμενο χωρίς υποχρεωτικό χαρακτήρα, σχετική με τη διδασκαλία θρησκευτικών γνώσεων στα σχολεία. Ή σύσταση αυτή ουδέν το νέο κομίζει για την Ελλάδα, διότι αναφέρεται κυρίως σε χώρες πού δεν διδάσκουν θρησκευτικό μάθημα (Γαλλία και ορισμένες πρώην κομμουνιστικές χώρες) και τις καλεί να λάβουν μέριμνα για να εντάξουν το μάθημα στο σχολικό πρόγραμμα.
Όσον αφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουμε ξεκάθαρη εικόνα του τι πιστεύει για τα Θρησκευτικά αν ρωτήσουμε τους Ευρωυπαλλήλους πού στέλνουν τα παιδιά τους στα Ευρωπαϊκά σχολεία των Βρυξελλών. Στα σχολεία αυτά, τα όποια χρηματοδοτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, το μάθημα των Θρησκευτικών διδάσκεται από την Α’ Δημοτικού και μάλιστα με ομολογιακό περιεχόμενο. Δηλαδή για τα Ορθόδοξα παιδιά έρχεται ορθόδοξος θεολόγος, κληρικός ή λαϊκός, επιλεγόμενος από την Ορθόδοξη Εκκλησία και αμειβόμενος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για τα παιδιά των ρωμαιοκαθολικών υπαλλήλων έρχεται ρωμαιοκαθολικός διδάσκων κ.λπ. Αν κάποιοι γονείς έχουν συνειδησιακούς λόγους κατά των Θρησκευτικών (π.χ. άθεοι, θρησκευτικώς αδιάφοροι) τότε επιλέγουν την εναλλακτική λύση πού λέγεται μάθημα Ηθικής και έχει κοινή ύλη για όλα τα παιδιά. Δεν τίθεται, λοιπόν, θέμα θρησκειολογικού μαθήματος. Ή επιλέγεις ομολογιακά Θρησκευτικά ή παρακολουθείς Ηθική.

Ένα δεύτερο επιχείρημα πού ακούγεται από τους οπαδούς του θρησκειολογικού μαθήματος είναι ότι μας το επιβάλλει η προσαρμογή μας στις σύγχρονες Συνθήκες περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όμως αν διαβάσει κανείς το Α’ Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Παιδιού θα δει ότι «παν κράτος εν τη ασκήσει των αναλαμβανομένων ύπ’ αυτού καθηκόντων επί του πεδίου της μορφώσεως και της εκπαιδεύσεως θα σέβεται το δικαίωμα των γονέων όπως έξασφαλίζωσιν την μόρφωσιν και την έκπαίδευσιν ταύτην συμφώνως προς τάς Ιδίας αυτών θρησκευτικάς και φιλοσοφικάς πεποιθήσεις». Είναι προφανές ότι η διάταξη αυτή απορρίπτει κάθε ιδέα περί θρησκειολογικού μαθήματος. Άλλα και ο Συνήγορος του Πολίτη στη χώρα μας, στη διαμεσολάβηση του ύπ’ αριθμ. 2141 του 2005 περί της Εξομολογήσεως στα Σχολεία, παραδέχεται ότι με βάση το ελληνικό Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις «στους στόχους της πολιτείας, τους επιδιωκομένους δια της σχολικής εκπαίδευσης, συγκαταλέγεται η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης όσων, τουλάχιστον, ελλήνων πολιτών τυγχάνουν μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας» και αποσαφηνίζει ότι το μάθημα των Θρησκευτικών δεν υπάρχει λόγος να είναι θρησκειολογικό, αλλά μπορεί κάλλιστα να είναι ομολογιακό, αρκεί να αφήνει περιθώριο για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών.
Ο Συνήγορος δεν θεωρεί θεμιτή τη διδασκαλία κατηχητικού τύπου στα σχολεία, άλλα νομίζω ότι στις τελευταίες δεκαετίες δεν υπάρχει τέτοιο περιεχόμενο στα βιβλία των Θρησκευτικών. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ούτε ή Ευρώπη ούτε ο Συνήγορος του Πολίτη ζητούν την αλλαγή του μαθήματος από Ορθόδοξο ομολογιακό σε θρησκειολογικό. Επειδή όμως, αναφέρθηκα στη Διαμεσολάβηση του Συνηγόρου του Πολίτη για την Εξομολόγηση στα σχολεία, θα ήθελα να σχολιάσω δύο σημεία της πού με βρίσκουν αντίθετο.
Σέβομαι τους εκλεκτούς νομικούς πού στελεχώνουν τις υπηρεσίες του Συνηγόρου, αλλά και οι κρίνοντες κρίνονται. Το πρώτο σημείο λέγει: «Ή τέλεση του μυστηρίου της εξομολόγησης μέσα στο σχολικό χώρο αποκλίνει από τον ομολογιακό χαρακτήρα της αφύπνισης της θρησκευτικής συνείδησης με καθαρά γνωστικά εργαλεία». Βλέπουμε ότι η απαγόρευση της εξομολόγησης βασίζεται στο σκεπτικό ότι το σχολείο καλλιεργεί μόνο γνώσεις και τίποτε άλλο. Νομίζω ότι η άποψη αυτή ξεφεύγει από τον πραγματικό σκοπό της Παιδείας, όπως τον ορίζει το Σύνταγμα και όπως τον διδάσκει επί αιώνες η Εκκλησία, η Φιλοσοφία και η Παιδαγωγική. Αν καλλιεργείς μόνον γνώσεις χωρίς ήθος τότε σε τι θα διαφέρει ο άνθρωπος από ένα ρομπότ και από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή; Από τον Πλάτωνα και τον Μέγα Βασίλειο και από τους νεωτέρους παιδαγωγούς μαθαίνουμε ότι το σχολείο πρέπει να διαπλάθει ολοκληρωμένες προσωπικότητες, όχι μόνον δια των γνώσεων, αλλά κυρίως δια της διδασκαλίας της αρετής. Άρα το επιχείρημα του Συνηγόρου ότι αναπτύσσεται η θρησκευτική συνείδηση μόνον με ξερές γνώσεις χωρίς βίωμα, χωρίς συμμετοχή στα μυστήρια, φοβούμαι ότι πάσχει πολλαπλώς.
Επίσης δεν κατανοώ πως θεμελιώνεται μία άλλη επιφύλαξη του Συνηγόρου. Λέγει ότι «κάποιος μαθητής μη συμμετέχοντας στη διαδικασία της εξομολόγησης, μπορεί να αποκαλύπτει τις θρησκευτικές τον πεποιθήσεις, οπότε θέτει σε διακινδύνευση. .. το απόρρητο των προσωπικών τον δεδομένων».
Πρώτον, θυμίζω ότι για κάθε Χριστιανό, αλλά και για κάθε δημοκρατικό πολίτη, απόρρητο είναι και πρέπει να είναι το περιεχόμενο της εξομολογήσεως, όχι το γεγονός ότι εξομολογείται.
Δεύτερον, δεν βλέπω πώς αποκαλύπτει προσωπικά δεδομένα ο μη προσερχόμενος στην εξομολόγηση, αφού κάλλιστα μπορεί να υπάρχουν και πιστοί Ορθόδοξοι μαθητές πού δεν εξομολογούνται στο σχολείο, άλλα στον Ναό. Άρα η μη προσέλευση στο μυστήριο εντός του σχολείου ουδένα στιγματίζει. Άλλωστε ο Συνήγορος γνωρίζει πολύ καλά ότι οι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι μαθητές δικαιούνται να απαλλαγούν από το μάθημα των Θρησκευτικών και με τον τρόπο αυτό δηλώνουν σαφώς ότι δεν είναι Ορθόδοξοι. Φυσικά δεν υπήρξε ποτέ καμμία αρνητική συνέπεια γι’ αυτούς. Άρα πως τεκμηριώνεται ο δήθεν κίνδυνος δημοσιοποιήσεως προσωπικών δεδομένων από τον μη εξομολογούμενο; Είναι προφανές ότι η Διαμεσολάβηση του Συνηγόρου δεν πείθει στο σημείο αυτό.
Πάντως πρέπει να παραδεχθούμε ότι το κείμενο του Συνηγόρου του Πολίτη περί Εξομολογήσεως είναι γραμμένο με επίγνωση των συνθέτων παιδαγωγικών πτυχών του ζητήματος και τονίζει ότι μπορεί και να κάνει λάθος σε ορισμένα σημεία. Ζητεί δε να του αναφερθούν τα τυχόν αντίθετα επιχειρήματα. Δυστυχώς τα επιχειρήματα αυτά δεν ακούσθηκαν ποτέ. Άντ’ αυτών εμφανίσθηκε μία Εγκύκλιος πού απαγορεύει την Εξομολόγηση, η οποία γινόταν διακριτικά στα Σχολεία με τη συναίνεση καθηγητών, γονέων και μαθητών. Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει περιθώριο και καλή διάθεση για να επανεξετασθεί το όλο ζήτημα.
Πηγή: το βιβλίο «Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» του Κωνσταντίνου Χολέβα ΠΡΟΤΥΠΕΣ ΘΕΣΣΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΡΙΚΑΛΑ, ΑΘΗΝΑ 2007

Οι εθνικές επέτειοι στη νέα ιδεολογία των σχολικών βιβλίων

[Ή: «Το παιδί που την 28η Οκτωβρίου 1940 «δεν ήθελε να γίνει άντρας» και άλλα παρόμοια επαγωγά αναγνώσματα]

Τις παραμονές του εορτασμού της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, σε όλα τα σχολεία της χώρας, Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια, διδάσκονται συνήθως τα σχετικά με την επέτειο κείμενα που έχουν επιλεγεί στα αντίστοιχα βιβλία, δηλ. τα Νεοελληνικά Αναγνώσματα και τα ιστορικά εγχειρίδια. Οι διδάσκοντες και των τριών βαθμίδων, οι οποίοι ως εκπαιδευτικοί λειτουργοί γνωρίζουν, ότι οφείλουν να τηρούν το αναλυτικό πρόγραμμα, δηλ. την καθορίζουσα αυτό συνταγματική επιταγή («η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό» - (μεταξύ άλλων) «την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες» (§16, αρ. 2), έχουν ένα πολύ δύσκολο έργο να επιτελέσουν: Σε ένα μεγάλο ποσοστό τα κείμενα αυτά, όπως και άλλα, βρίσκονται σε κατάφωρη αντίθεση με το αναλυτικό πρόγραμμα και την συνταγματική επιταγή. Μερικά παραδείγματα:*
– Το αφήγημα με τη φράση που αναφέρεται στον τίτλο του παρόντος άρθρου περιέχεται στο βιβλίο «Γλώσσα Ε΄ Δημοτικού» και φέρει την επιγραφή: «Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο κι εμείς πήγαμε στο υπόγειο» (τεύχος 1ο, σ. 44/45). Στο «υπόγειο» που «δεν μπορούν να το τρυπήσουν οι μπόμπες» πήγαν με τη σύσταση του πατέρα τα άλλα [τέσσερα] μέλη της οικογένειας, δηλ. η μητέρα, μια θεία, το παιδί που αφηγείται (δήθεν) τις αναμνήσεις του από την ημέρα εκείνη, και η υπηρέτρια. Πριν κατεβούν, ο συγγραφέας του κειμένου και εκείνοι που το επέλεξαν, θέλουν να συμβεί ο,τιδήποτε μπορεί να μειώσει την σημασία της επετείου ή, ακριβέστερα, να την απαξιώσει: όπως π.χ.: ότι η θεία λέει το «καινούριο τραγούδι που δεν έχει μουσική»(!). «Εμπρός, η μάχη άρχισε, το βήμα μας ταχύ μυρίζει η πυρίτις, η ΅σφαίρ’ αντιλαλεί κι η βροντερή φωνή της εις μάχην μας καλεί», το παιδί, «χωρίς να το καταλάβει τρέχει και αρπάζει από τα χέρια της μαμάς τη φλιτζάνα με το γάλα και το πίνει όλο», η υπηρέτρια ρωτάει την κυρία αν «οι «Ιταλοί» (που «κήρυξαν τον πόλεμο») «είναι κακοί», για να πάρει την απάντηση από την κυρία, ότι «ο Ιταλός που έχει το ποδηλατάδικο της γειτονιάς είναι καλός» (και επομένως κακώς θα κάνουν οι Έλληνες να πολεμήσουν). – Δύο φορές στο αφήγημα ο πατέρας λέει στο μικρό γιο του «Άκη από σήμερα θα γίνεις άντρας»: Την πρώτη, μόλις ήπιε όλο το γάλα, τη δεύτερη, ενώ πηγαίνουν να κρυφτούν στο υπόγειο. Την πρώτη το παιδί δεν λέει, ούτε σκέφτεται τίποτε. Την δεύτερη «φοβάται πάρα πολύ και σκέφτεται πως δεν θα ήθελε να γίνει σήμερα άντρας» αλλά πως «θα ήθελε μόνο τους φίλους του».
Στο βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού [τ. 1ο, σ. 40] η επέτειος διδάσκεται με το θεατρικό έργο «Η μικρή Ελλάδα υψώνει τη φωνή της». Ο τίτλος του είναι (τουλάχιστον) προβληματικός, προβληματι­κό­τερες (ή ακριβέστερα: ανάρμοστες) είναι όμως οι δύο από τις τρεις σκηνές του: Στην πρώτη, ένα από τα «γεροντάκια που κουβεντιάζουν στον καφενέ», όταν ακούει την είδηση της επιστράτευσης, λέει «και τι δεν θάδινα νάμουνα είκοσι χρονώ», κατόπιν σηκώνεται «να κάνει διατάσεις», επειδή όμως «τον πιάνει η μέση του ξανακάθεται». Ένα άλλο γεροντάκι που τον βλέπει, του λέει «Πρόσεχε μη φύγει κανένα κόκκαλο» και με το αστείο αυτό «όλοι γελούν». Στην τρίτη σκηνή, όπου ακούγεται «ηχογραφημένη» στο πατρικό του σπίτι η φωνή ενός στρατιώτη από το μέτωπο, που αποδίδει το κείμενο επιστολής προς την μητέρα του, λέει ο στρατιώτης (μεταξύ άλλων): «Κρύο μάνα, παγωνιά! Όλα άσπρα! Πετάξαμε και τα ρούχα για ν’ ανεβούμε! – μας βαραίνανε! Σώθηκαν και οι σφαίρες!». Έχοντας ακούσει αυτά και άλλα, η μητέρα του στρατιώτη και άλλες γυναίκες «ετοιμάζονται να ανέβουν στο βουνό (!) και «πακετάρουν», όχι μόνο όπλα, φανέλες και κάλτσες, αλλά και ψωμί, νερό όπως και φρούτα» (!).
Στα «Νεοελληνικά Κείμενα» των τριών τάξεων του Γυμνασίου, όπως και σε εκείνα των τριών τάξεων του Ενιαίου Λυκείου και τα άλλα του Τεχνικού Λυκείου, τα πεζογραφήματα και ποιήματα που έχουν επιλεγεί για την 28η Οκτωβρίου (όπως και την 25η Μαρτίου) στην καλύτερη περίπτωση αφήνουν αδιάφορους τους μαθητές. Αντ’ αυτών, οι μαθητές διαβάζουν πολλά για την Εθνική Αντίσταση, την Κατοχή και τον Εμφύλιο, φορτισμένα κατά κανόνα από την εμπειρία «του χαμένου ιδεολογικού οράματος» της Αριστεράς, όπως αναφέρεται στην Εισαγωγή του βιβλίου «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» της Γ΄ Ενιαίου Λυκείου (σ. 7-9): Ποιο ήταν αυτό το «χαμένο ιδεολογικό όραμα» μαθαίνουν οι μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου από το εγχειρίδιο «Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία», της τάξης τους, διαβάζοντας, και μάλιστα σε ειδικό πλαίσιο, απόσπασμα από βιβλίο σύγχρονου στρατευμένου συγγραφέα, κατά την άποψη του οποίου ο «ελληνικός εμφύλιος πόλεμος ήταν μια κοινωνική επανάσταση», που αποσκοπούσε στην ανατροπή των υφι­στα­­με­νων δομών εξουσίας και στην αναδιάρθρωση του πλέγματος των κοινωνικών σχέσεων, σε μια προοπτική σοσιαλιστικού μετασχη­ματι­σμού» (σ. 151). Προηγουμένως θα έχει διαβάσει επίσης σε ειδικό πλαίσιο απόσπασμα από βιβλίου άλλου στρατευμένου συγγραφέα με τον τίτλο «Η πολεμική περίοδος 1940-1941», όπου λέγεται ότι για τους «χιλιάδες φαντάρους» που επέστρεφαν από το μέτωπο «ο τρόπος της κατάρρευσης δεν άφηνε καμιά αμφιβολία, ότι η στρατιω­τική ηγεσία πρόδωσε, η πολιτική δραπέτευσε» (σ. 131). – Στο γραμμένο επίσης με το πνεύμα της νέας ιδεολογίας ιστορικό εγχειρίδιο της ΣΤ΄ Δημοτικού (που αποσύρθηκε) διάβαζαν, ως γνωστόν, οι μαθητές, πως την «28η Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα απάντησε αρνητικά στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι και οι Έλληνες απεμάκρυναν τα ιταλικά στρατεύματα από τα ελληνο-αλβανικά σύνορα σημειώνοντας σημαντικές νίκες» (σ. 109). Όλα αυτά – και πολλά άλλα – ιδιαίτερα από το πρώτο βιβλίο που διδάσκεται από το 2007 – ελάχιστη σχέση έχουν με το αναλυτικό πρόγραμμα και την συνταγματική επιταγή. Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν την ακολουθούσαν, δηλ. αν εξιστορούσαν την ίδια την πραγματικότητα, δείχνουν τα δύο προηγούμενα ιστορικά εγχειρίδια της Γ΄ Γυμνασίου και ΣΤ΄ Δημοτικού, τα οποία την ακολουθούν (σ. 351-371 και 341-354 αντιστοίχως).
Στην «ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης» οπωσδήποτε δεν αποβλέπουν τα κείμενα που έχουν επιλεγεί για την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου. Αντιθέτως μερικά έχουν επιλεγεί με σκοπό την μείωση της σημασίας που έχει για την εθνική συνείδηση η επανάσταση του 1821 ή ακόμη την απαξίωσή της. Δύο παραδείγματα:
Στο κείμενο με τον τίτλο «Η μηχανή του χρόνου» του Αναγνωστικού της Ε΄ Δημοτικού, παρατίθενται τα αποτε­λέσματα της «ηλεκτρονικής ψηφοφορίας» ενός (σύγχρονου) περιοδικού, σύμφωνα με τα οποία με την μηχανή του χρόνου 26% θα ήθελαν να ταξιδεύσουν στο μέλλον, 31% στην αρχαία Ελλάδα, 5% στο Βυζάντιο, 5% στην Ελληνική επανάσταση του 1821, αλλά οι περισσότεροι αναγνώστες, δηλ. 33% στην εποχή των δεινοσαύρων (τ. 2ο, σ. 64).
Οι μαθητές της Β΄ τάξεως του Γυμνασίου διαβάζουν στο «Τετράδιο εργασιών» του Αναγνωστικού «Νεοελληνική γλώσσα» (που διδάσκεται από το 2006) απόσπασμα από βιβλίο σύγχρονης συγγραφέως με τον τίτλο «Αρχίζουμε πρόβες για την εθνική γιορτή»: πώς δύο καθηγήτριες, η «μουσικού» η μία, η «καλλιτεχνικού» η άλλη, (η οποία είναι μάλιστα «πολύ κλασική και μιλάει ώρες-ώρες καθαρευουσιάνικα»), ανέλαβαν με μαθητές του σχολείου την προετοιμασία του εορτασμού της 25ης Μαρτίου σε κάποιο ελληνικό σχολείο: «Η χορωδία έχει πλάκα», το «ρεπερτόριο συνηθισμένο: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι και δώσ’ του, «μια ομάδα» θα σχεδιάσει κάτι σκηνικό και κάτι Κολοκοτρώνηδες και κάτι σημαίες και δάφνες» ο μαθητής και η μαθήτρια, οι μόνοι που προσφέρονται από την «βλαμμένη τάξη» τους ως εθελοντές για το βάψιμο (προπάντων όμως για να χάσουν τα μαθήματα) είναι οι «εθνικοί μπογιατζήδες». Χαίρονται για τις ώρες που θα χάνουν, λυπούνται όμως γιατί δεν τους «χαρίζουν φιλολογικά ή Μαθηματικά, αλλά τα Θρησκευτικά, τις Γυμναστικές κι αυτά» (σ. 35/36).
***
Σε όλα τα Αναγνωστικά του Δημοτικού (από την Α΄ ως και την ΣΤ΄ τάξη) ως εθνική επέτειος, όπως και στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» του Γυμνασίου και του Λυκείου ως καθοριστικό ιστορικό γεγονός, προβάλλεται επίσης η «17 Νοέμβρη». Με τις επετείους της 28ης και 25ης Μαρτίου, η πατρίδα μας «γιορτάζει την Ελευθερία», με την 17 Νοέμβρη την «Δημοκρατία» γράφεται στο Αναγνωστικό της Γ΄ Δημοτικού (σ. 78-84). Την 17 Νοέμβρη ως «επέτειο της δημοκρατίας» γνωρίζουν οι μαθητές της Ε΄ Δημοτικού με ένα συμβολικό αφήγημα («Ο Φωκίων ήταν ελάφι»), όπου αναφέρονται «χελιδόνια, σκίουροι, σπουργίτια και μερμήγκια της αντίστασης» απ’ τη μια μεριά, «φίδια, σαύρες και ποντίκια με όπλα και κράνη της επίθεσης» από την άλλη (τ. Α, σ. 69) οι μαθητές της Α΄ και Β΄ Γυμνασίου διαβάζοντας κείμενα με «θεριεμένους λύκους», στο ένα [σ. 86], «άλογα που πέφτουν στον γκρεμό στο άλλο» [σ. 78] και οι μαθητές της Β΄ τάξεως του ΤΕΕ ένα αφιέρωμα στο «Πολυτε­χνείο», όπου περιγράφονται από την μια μεριά «τα άοπλα παιδιά του Πολυτεχνείου», από την άλλη οι «ύαινες» που τα πολιορκούν. (Ως «σχήμα λόγου» σε γλωσσική άσκηση οι μαθητές καλούνται μάλιστα να σχολιάσουν ιδιαιτέρως τον χαρακτηρισμό αυτόν) (σ. 150-152).
***
Πριν ή μετά τα κείμενα που έχουν επιλεγεί για τις εθνικές επετείους οι μαθητές των ελληνικών σχολείων διαβάζουν άλλα παρόμοια, ίσως μοναδικά στον κόσμο, διότι απαξιώνουν την πατρί­δα τους, δυσφημίζουν ιστορικές προσωπικότητες και υποσκάπτουν την εθνική ταυτότητα: «Στην εποχή του τσιμέντου και της πολυκα­τοικίας οι Ρωμιοί έχασαν τη Ρωμιοσύνη τους», «στο πλαίσιο της Ευρώπης θα βρούμε την χαμένη μας ταυτότητα», «η Ελλάδα από την οποία γεννήθηκε η Ευρώπη, δεν υπάρχει πια», στα Νεοελληνικά Κείμενα της Α΄, Β΄, Γ΄ Γυμνασίου και Γ΄ ΤΕΕ (σ. 207, 37,55 αντιστοίχως) η Ελλάδα είναι ένα κράτος «με διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία που τα ανομήματά της πλήρωσαν με το αίμα τους οι λίγες φωτεινές μορφές της Ιστορίας της» στην Β΄ Λυκείου («Έκφραση-Έκθεση, σ. 255, πρβλ. Γ΄ ΤΕΕ, σ. 68/69) ή μία χώρα, όπου τον πολίτη «ληστεύει το κράτος, τον σακατεύει η αστυνομία και τον εξαπατάει η κυβέρνηση», (σε γελοιογραφία: «Έκφραση-Έκθεση, Θεματικοί Κύκλοι», σ. 102) ή ότι «η πατρίδα τους έγινε από τους γονείς τους κόλαση» στην Β΄ τάξη των ΤΕΕ (σ. 71). Οι μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου θα θυμούνται, εξ άλλου, ότι «Κολοκοτρώνης και οι σύντροφοί του έγιναν πλούσιοι από πάμπτωχοι που ήταν» και ότι ο «Καποδίστριας χρησι­μοποίησε δημόσιους λειτουργούς ως χαφιέδες» (από το Αναγνω­στικό σ. 48, 73/4), και από το βιβλίο της Ιστορίας ότι ο «Καποδίστριας εμψύχωνε την κακοήθεια» (σ. 55) (ως απόψεις επικριτών, τις οποίες καλούνται να συγκρίνουν με άλλες θετικές).
Πως γράφεται το όνομα της πατρίδας τους γνωρίζουν ήδη οι μαθητές της Β΄ Δημοτικού, γι’ αυτό και το δίστιχο του νέου Αναγνωστικού τους (τ. Α΄, σ. 43): «νοστιμίζει το σέλινο τη φασολάδα, και στη μέση δύο λάμδα φοράει η πατρίδα μας Ελλάδα» μπορεί να θεωρηθεί ή δείγμα κακογουστιάς ή τρόπος έμμεσης απαξίωσης (ή και τα δύο).
***
Για τη νέα ιδεολογία οι έννοιες «έθνος» και «εθνική συνεί­δηση», είναι παρωχημένες «κατασκευές», οι οποίες πρέπει να αντικα­τασταθούν από άλλες (όπως η τάξη και το φύλο), σύμφωνα με το όραμα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που ποικιλοτρόπως προβάλλει με κανένα τρόπο όμως δεν δικαιούται να τα επιβάλει, και μάλιστα στη νέα γενιά, με τα βιβλία που εγκρίνει και εκδίδει το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο: Το κρατικό ίδρυμα «Παιδαγωγικό Ινστι­τούτο» που για ορισμένους αδιευκρίνιστους λόγους λειτουργεί και στην περίπτωση αυτή ανεξάρτητα από το πολιτικά και εθνικά υπεύθυνο Υπουργείο Παιδείας.

Ιω. Τουλουμάκος
Ομ. Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Από το «Αντίβαρο»

Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών: «Διάλογος για την Παιδεία που ονειρευόμαστε».Με ποιους όμως;

Όπως ανακοινώθηκε το Κέντρο Νεότητας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών διοργανώνει στις 7 Φεβρουαρίου 2009 Ημερίδα με θέμα «Διάλογος για την Παιδεία που ονειρευόμαστε».

Στο Πρόγραμμα της Ημερίδας μπορεί κανείς να διαβάσει τους ομιλητές και τα θέματα που θα αναπτύξουν.

http://www.ecclesia.gr/greeknews/repository/dialogos_paideias.pdf

Με την πρώτη ματιά κάνουν εντύπωση οι προσκεκλημένοι. Πολλοί από αυτούς είναι πολέμιοι του μαθήματος των Θρησκευτικών, άλλοι είναι επαμφοτερίζοντες και άλλοι μπορεί να πήραν πρόσφατα θετική στάση απέναντι στο μάθημα όμως η προσωπική τους ζωή δεν συμβαδίζει σε τίποτα με την πίστη.

Θα σταθούμε σε μερικές μόνο απόψεις κάποιων ομιλητών.

1) Ο κ. Παύλος Χαραμής ως πρόεδρος του Κέντρου Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ δήλωσε: «Στο σχολείο σήμερα προβάλλεται μία μονοπολιτισμική αντίληψη όπως για παράδειγμα με το μάθημα της Ιστορίας, όπου η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο της θεματολογίας με την οποία δεν μπορούν να ταυτισθούν οι αλλοδαποί μαθητές» (Το Βήμα, 23/10/2004).

Για όσους αντέδρασαν στο κατάπτυστο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού έλεγε: «Οι επικρίσεις που δέχτηκε μία, από πολλές απόψεις, ενδιαφέρουσα προσπάθεια να εκσυγχρονιστεί το μάθημα της Ιστορίας στη ΣΤ΄ Δημοτικού δείχνουν σοβαρή αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να συζητήσει ψύχραιμα και λογικά τέτοια ζητήματα, απαλλαγμένη από μύθους και στερεότυπα. Στο νέο εγχειρίδιο παρατηρούνται αξιόλογες καινοτομίες, που αναφέρονται τόσο στην επιλογή και την οργάνωση του περιεχομένου όσο και στην ακολουθούμενη διδακτική μέθοδο.

Η εμπαθής αντίδραση συντηρητικών κύκλων –με συμμετοχή, δυστυχώς, και της Εκκλησίας– αποτελεί τυπικό παράδειγμα μιας τάσης επιστροφής σε ξεπερασμένες αντιλήψεις και αξίες. Προσθέτω, παρενθετικά, ότι είναι απορίας άξιον γιατί δεν ασχολούνται οι επικριτές εξίσου και με το «παράλληλο σχολείο», την τηλεόραση, που ασκεί σήμερα πιο σημαντικές επιδράσεις στα παιδιά απ’ ό,τι το σχολείο».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100043_08/03/2007_218626

Μάλιστα συμμετείχε σε εκδήλωση που είχε διοργανώσει ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης με θέμα: «ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, Ν΄ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ»

με συνομιλητές τους:

Αντιεθνικιστική Κίνηση (Παύλος Βοσκόπουλος) Αυτονομία ή Βαρβαρότητα (Νίκος Μάλλιαρης) Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (Νίκος Γιαννόπουλος)Οικολόγοι Πράσινοι (Τάσος Κρομμύδας) Συσπείρωση Δημοσιογράφων "Δούρειος Τύπος" (Τάκης Καμπύλης)Τμήμα Παιδείας του Συνασπισμού (Παύλος Χαραμής)http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=4220&Itemid=82

Επίσης όταν δημιουργήθηκε το θέμα της εξομολόγησης των μαθητών μέσα στις σχολικές μονάδες δήλωσε: «Πέρα από τα προβλήματα που δημιουργεί η τέλεση της εξομολόγησης στην ομαλή λειτουργία του σχολείου και πέρα από την ενδεχόμενη υποβάθμισή της σε μια διαφυγή από τη σχολική ρουτίνα, παραμένει ως μείζονος σημασίας ζήτημα ο άμεσος ή έμμεσος εξαναγκασμός των παιδιών να συμμετάσχουν σε αυτή, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις τους.

Το σχολείο πρέπει να αντιμετωπίζει με σεβασμό τις όποιες θρησκευτικές πεποιθήσεις των μαθητών και των γονέων τους, που είναι φυσικό να ποικίλουν σε μια κοινωνία πολιτισμικής ετερογένειας και να αποφεύγει να μεροληπτεί σε αυτόν τον ευαίσθητο τομέα. Ως χώρος που προϋποθέτει την αποδοχή του «διαφορετικού πρέπει να αποστρέφεται το δογματισμό, να καλλιεργεί την απροκατάληπτη γνώση, να προάγει τον πλουραλισμό των ιδεών και να απορρίπτει τη μισαλλοδοξία και τις διακρίσεις.

Δεν πρόκειται για κάτι παραπάνω από αυτό, που κατά τα άλλα, διεκδικούμε και για τα ελληνόπουλα της διασποράς απανταχού της γης, δηλαδή την πλήρη εφαρμογή των δικαιωμάτων του παιδιού, όπως αυτά καταγράφονται στις διεθνείς διακηρύξεις και συμβάσεις».

Για τα αρχαία ελληνικά και το πολυτονικό δήλωσε: «Ολοένα σε πιο συντηρητική τροχιά οδηγείται η ελληνική εκπαίδευση. Η στροφή προς μια επιδερμική αρχαιογλωσσία, που τόσο εύκολα και ανεπίγνωστα ταυτίστηκε με την επιζητούμενη αρχαιογνωσία, τελευταία συνοδεύεται από πιέσεις για επιστροφή στο πολυτονικό σύστημα γραφής, ένα σύστημα που καταργήθηκε και επίσημα στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Σύμφωνα με το σκεπτικό κάποιων κύκλων, το μονοτονικό σύστημα αποκόπτει τους νέους μας από τις παλαιότερες μορφές της «μιας και ενιαίας ελληνικής γλώσσας». Υποστηρίζεται ότι με την επάνοδο του παραδοσιακού τονικού συστήματος θα εξασφαλιστεί η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Προβάλλονται –άκουσε, άκουσε- «επιστημονικές» μελέτες ψυχιάτρων (!), που «καταδεικνύουν» ότι η χρήση του μονοτονικού αύξησε το τελευταίο διάστημα τη δυσλεξία στα παιδιά.

Η αντίληψη ότι η αποδιδόμενη στη νεολαία «γλωσσική πενία» θα αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με μέτρα που συνεπάγονται επιστροφή σε παλαιότερες γλωσσικές μορφές είναι όχι απλώς ατεκμηρίωτη και ανιστόρητη, αλλά και επικίνδυνη. Γι’ αυτό επιλογές του Υπουργείου Παιδείας που οδηγούν σε περαιτέρω ενίσχυση της διδασκαλίας των παλαιότερων μορφών της ελληνικής γλώσσας σε βάρος της διδασκαλίας της ομιλούμενης από το λαό δεν γίνονται αποδεκτές από την εκπαιδευτική κοινότητα».

http://www.e-paideia.net/eWeek/default.asp?lngID=53956

Υπήρξε ακόμη υποψήφιος του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αυτό βέβαια από μόνο του θα μπορούσε να μη λέει τίποτα . http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=7385

2) Ο κ. Θάνος Βερέμης με περίεργες απόψεις για την Ιστορία και αθεολόγητες απόψεις,αφού εκτός από πολέμιος του μαθήματος των Θρησκευτικών απορρίπτει και τη διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης στα σχολεία

http://aktines.blogspot.com/2008/11/blog-post_6927.html

3) Ο κ. Γιάννης Πανούσης λέγεται ότι είναι ο συντάκτης του νόμου για το πανεπιστημιακό άσυλο (είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας, τότε, του Παντείου Πανεπιστημίου και νυν του Πανεπιστημίου Αθηνών) και όπως έγραψε το «Παρόν» προσκείμενος στον ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=36986&colid=&catid=33&dt=2009-01-18%200:0:0

4) Ο κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος των Θεολόγων του Παιδ. Ινστιτούτου και υπεύθυνος για τα καινούργια σχολικά βιβλία.

Σε άρθρο του στο «Τεύχος Επιμορφωτικού Υλικού . σελ.11, Αθήνα 2006» αναφέρει ότι: « τα νέα βιβλία, καθώς και το λογισμικό του μαθήματος των θρησκευτικών στο Γυμνάσιο συνιστούν μια καινοτομία που τα διαφοροποιεί από τα προηγούμενα» και ότι τώρα πια το μάθημα είναι «απελευθερωμένο από την παλαιά αντίληψη που το ήθελε στενά ομολογιακό ,κατηχητικό και ηθοπλαστικό»( Τεύχος Επιμορφωτικού Υλικού . σελ.11, Αθήνα 2006 ).

Σε επιστολή προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων αποκάλυψε ότι: «το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο διά του τομέα των θεολόγων του, μετά από υπεύθυνο διάλογο, προχώρησε σε συμφωνία με την επιτροπή παιδείας της Συνόδου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα, ήδη από το 2005, προκειμένου να χρησιμοποιούν στις Κυκλάδες και στην Κέρκυρα και οι ρωμαιοκαθολικοί μαθητές γυμνασίου τα νέα διδακτικά βιβλία Θρησκευτικών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου». http://www.dide.ach.sch.gr/thriskeftika/news/Ypomnhma4_9_2008.doc

Περιοριζόμαστε σ΄αυτούς - χωρίς να σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι έχουν υγιείς απόψεις - γιατί δεν θέλουμε να κουράσουμε τους αναγνώστες. Αν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΕ ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ

Τα τρομερά μυστικά της Εργκένεκον που αφορούν Οικουμενικό Πατριαρχείο – Ελλάδα και Κύπρο.

Είχαμε αναφερθεί στο θέμα της Εργκενεκόν με δύο αναρτήσεις :
Συκοφαντίες κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου - Παρομοίωσε την Εκκλησία με Δούρειο Ίππο. &
Η δίκη της Ergenekon
Υπόνοιες για σχέση της με δολοφονίες και ομαδικούς τάφους στην Τουρκία.
Στην Τουρκία εκφράζονται φόβοι ότι όσα συγκλονιστικά έχουν έρθει έως τώρα στο φως για τη δράση της πολυπλόκαμης οργάνωσης Εργκένεκον αποτελούν μόνον την κορυφή του παγόβουνου. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ξετυλίγοντας τον μίτο της δράσης ενός επαγγελματία εκτελεστή, στρατολογημένου από παρακρατική υπηρεσία, οι δικαστικές αρχές, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», βρίσκονται ενώπιον διλήμματος: να ανοίξουν φακέλους σχετικά με εκατοντάδες ανεξιχνίαστες δολοφονίες και ομαδικούς τάφους στην Τουρκία ή να αποσυνδέσουν τις υποθέσεις από τη δράση μελών της Εργκένεκον, όπως φοβούνται οι συγγενείς θυμάτων;
Ενας «λύκος» συγκλονίζει την Τουρκία
Πολιτικοί, στρατιωτικοί, δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί εμπλέκονται σε μια υπόθεση που «ακουμπά» και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Tέσσερα εκατομμύρια σελίδες από συνακροάσεις (παρακολουθήσεις) τηλεφώνων, περίπου εκατό ύποπτοι και κατηγορούμενοι, τριάντα από τους οποίους ένστολοι, πολλοί δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί. Ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να δηλώνει ότι είναι ο «εισαγγελέας» της υπόθεσης και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ντενίζ Μπαϊκάλ να λέει ότι είναι ο συνήγορος υπεράσπισης: Η υπόθεση Εργκένεκον («αρσενικός λύκος») που συγκλονίζει την Τουρκία, διχάζει τα Mέσα Eνημέρωσης της χώρας (σ.σ.: που ελέγχονται ακόμα από τις δυνάμεις του παλαιότερου καθεστώτος) αλλά το 61% των Τούρκων πιστεύει ότι η «τουρκική κάθαρση» ενός καθεστώτος 50 ετών που δρούσε περί το κράτος και το παρακράτος, σαφώς αφορά πραγματικά περιστατικά.
Τι αποτέλεσμα θα έχει η δίκη που διεξάγεται σε αίθουσα των φυλακών της Σηλυβρίας, έξω από την Κωνσταντινούπολη, είναι ακόμα αβέβαιο καθώς οι «φάκελοι» με τους ανεξιχνίαστους φόνους στις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας δεν έχουν περιληφθεί ακόμα στη δικογραφία μιας υπόθεσης που σε πολλές πτυχές της (ελληνική μεινότητα - Πατριαρχείο, Κυπριακό) «ακουμπά» και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι μια από τις μεγαλύτερες εχθρούς του Πατριαρχείου και ο επικεφαλής της ομάδας των πρακτόρων που μετέφεραν τον Οτσαλάν στην Τουρκία από την Κένυα κατηγορούνται για συμμετοχή στην οργάνωση Εργκένεκον, που ήθελε να ανατρέψει τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας.

Σκότωνε επαγγελματικά για τρεις «εργοδότες»
Όταν πριν από δύο χρόνια ξεκινήσαμε να αναζητήσουμε το κρησφύγετο του Αμντουλκαντίρ Αϊγκάν στη Σουηδία, χρειάστηκε να αλλάξουμε πολλά αυτοκίνητα. Ο Κούρδος «οδηγός» μας, μάς οδήγησε τελικά σ’ ένα μάλλον φτωχικό διαμέρισμα σ’ ένα προάστιο της Στοκχόλμης όπου μας υποδέχθηκε ο άνθρωπος που «σκότωνε επαγγελματικά» στην Τουρκία για τρεις διαφορετικούς «εργοδότες»: Μια ομάδα της τουρκικής Αριστεράς πριν από το 1977, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν μετά το 1977 και για το τουρκικό κράτος μετά το 1990. Η «καριέρα» του Αϊγκάν ξεκίνησε λίγο μετά την αποφοίτησή του από το τεχνικό σχολείο των Αδάνων όπου φοίτησε την «αμαρτωλή» δεκαετία του ’70, όταν προσκολλήθηκε σε μια ένοπλη ακροαριστερή ομάδα.
Οι πρώτες μάχες
Τις πρώτες του ένοπλες μάχες τις έδωσε με μέλη των «γκρίζων λύκων» στην πόλη της Ούρφα, όπου σε μια συμπλοκή τραυματίστηκε. Στο νοσοκομείο τον επισκέφθηκε ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν και το 1977 έγινε μέλος του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν. Το 1980 συνελήφθη, βασανίστηκε και τελικά διέφυγε μέσω της Κύπρου στην Ελλάδα. Το διαβατήριό του εξεδόθη, κατά δήλωσή του, με τη βοήθεια του Λ. Μαύρου, ενός Κυπρίου που το όνομά του είχε συνδεθεί με το πλαστό διαβατήριο του Οτσαλάν. Στην Αθήνα ο Αϊγκάν συναντούσε έναν αξιωματούχο της ΥΠΕΑ (Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας) τα ακριβή στοιχεία του οποίου, όπως είπε στους «Νέους Φακέλους», δεν γνώριζε.
Το 1984 ο Αϊγκάν φεύγει και μέσω Συρίας βρίσκεται στο Βόρειο Ιράκ, όπου επαιζε τον ρόλο του ταχυδρόμου ανάμεσα σε διάφορα στρατόπεδα ανταρτών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν. Αργότερα, πήρε μέρος και σε επιχειρήσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία. «Μετά», θυμάται ο Αϊγκάν, «μας έστειλαν στο χωριό Χουρνούς του βόρειου Κουρδιστάν (σ.σ.: στην Τουρκία) και μας είπαν ότι όλοι οι κάτοικοι του χωριού, ακόμα και τα μικρά παιδιά, ήταν προδότες και έπρεπε όλοι να εκτελεστούν. Αυτό έγινε. Τότε αποφάσισα να εγκαταλείψω το ΡΚΚ».
Αφού εξέτισε πέντε χρόνια ποινής σε τουρκική φυλακή, τον Αϊγκάν προσέγγισε ο Τζεμ Ερσεβέρ, ένας πρώην αριστεριστής, που είχε δημιουργήσει μια ειδική υπηρεσία πληροφοριών της στρατοχωροφυλακής, τη διαβόητη JITEM. Το τουρκικό κράτος αρνείται επίσημα την ύπαρξη αυτής της υπηρεσίας. Ο Αϊγκάν δέχθηκε την πρόταση του Ερσεβέρ και εντάχθηκε στη νεοσύστατη αυτή υπηρεσία που μεταξύ άλλων συνέτασσε τις λίστες εκείνων που έπρεπε να δολοφονηθούν από το κράτος στις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας...
Ο αριθμός των δολοφονηθέντων σε υποθέσεις που δεν εξιχνιάστηκαν, σύμφωνα με τις στατιστικές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ξεπερνάει στη νοτιοανατολική Τουρκία τους 15.000 ανθρώπους, αλλά ο Αϊγκάν θυμάται ότι οι λίστες που είχε συντάξει δεν αφορούσαν «πάνω από 700 άτομα». Ο Αϊγκάν υπηρετούσε υπό τον Ερσεβέρ, που δολοφονήθηκε, και τον ταξίαρχο Αρίφ Ντογάν που έχει συλληφθεί τώρα για σχέσεις με την Εργκένεκον. Πριν από δέκα ημέρες, ο Αϊγκάν κατηγόρησε τον συνταξιούχο ταξίαρχο Αμπντουλκερίμ Κρτσα ότι είχε σκοτώσει μπροστά στα μάτια του τρεις ανθρώπους στη Σιλόπη. Ο Κρτσα, που είχε τιμηθεί από την προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας (επί Σεζέρ) με παράσημο, αυτοκτόνησε μετά τις δηλώσεις του Αϊγκάν. Στην κηδεία του παραβρέθηκε το σύνολο της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας αλλά κανένας πολιτικός.
Οι φόνοι της δεκαετίας του ’90
Η περίπτωση Κρτσα έθεσε με δραματικό τρόπο το ζήτημα των ορίων της δικαστικής έρευνας που διαξάγεται για την Εργκένεκον. Παρατηρητές, όπως το πρώην στέλεχος της ΜΙΤ Μαχέρ Καϊνάκ και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μεχμέτ Αλτάν, δήλωσαν στo πλαίσιo της εκπομπής «Νέοι Φάκελοι», ότι η έρευνα διεξάγεται με τη σύμφωνη γνώμη του στρατού και ότι δεν θα επεκταθεί σε εκκρεμότητες που αφορούν τις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας. Αλλά ο Κούρδος πολιτικός Ιμπραήμ Ακσόι, που είχε διωχθεί τη δεκαετία του ’90 επειδή είχε επισημάνει την ύπαρξη κουρδικού προβλήματος, δήλωσε στον γράφοντα ότι στην Εισαγγελία του Ντιγιαρμπακίρ έχουν εκδηλωθεί διαφωνίες για το αν οι «αδιευκρίνιστοι φόνοι της δεκαετίας του ’90 και οι φάκελοι που τους αφορούν θα πρέπει να δοθούν στην Εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης που διεξάγει την έρευνα για το δίκτυο Εργκένεκον». Οι κάτοικοι των χωριών και των κωμοπόλεων, όπου έγιναν οι φόνοι, διαμαρτυρήθηκαν έξω από τη φυλακή της Σηλυβρίας, όπου διεξάγεται η δίκη για την Εργκένεκον, ζητώντας από τους εισαγγελείς να «σκάψουν για να αποκαλυφθούν οι ομαδικοί τάφοι»...
Κάποια από τα μέλη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν που τη δεκαετία του ’90 δούλεψαν ως πληροφοριοδότες του τουρκικού στρατού, δικάζονται από δικαστήριο του Ντιγιαρμπακίρ, αλλά πολιτικοί όπως ο Ακσόι και διανοούμενοι όπως ο Μεχμέτ Αλτάν υποστηρίζουν ότι για την πλήρη κάθαρση τα κατηγορητήρια θα πρέπει να «αγγίξουν» τους επικεφαλής των πληροφοριοδοτών και τους πολιτικούς υπεύθυνους των διαταγών για τις «ομαδικές εκτελέσεις». Τα μέλη της κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη διαλεύκανση του πολύκροτου τροχαίου ατυχήματος στο Σουσουρλούκ, όπου αστυνομικοί και παρακρατικοί μαφιόζοι επέβαιναν στην ίδια Μερσεντές, θυμούνται ότι σε μια επίσκεψή τους στον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, ο τελευταίος τούς είχε «κόψει κάθε συζήτηση για το θέμα» λέγοντας χαρακτηριστικά «το κράτος δεν εκτελεί». Τώρα ο ψυχίατρος Μεχμέτ Μπεκιάρογλου, που ήταν μέλος της κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη διερεύνηση των διασυνδέσεων ανάμεσα στο επίσημο κράτος και στο οργανωμένο εγκλημα, μετά το ατύχημα του Σουσουρλούκ, λέει ότι «αν η δικαστική έρευνα για την Εργκένεκον δεν συμπεριλάβει και τους ανεξιχνίαστους φόνους στις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας, θα έχει κάνει μια τρύπα στο νερό».
Πηγή http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_01/02/2009_301768

ΟΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ, ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

Η είδηση αναφέρει ότι : Η πρωτοβουλία για τη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης, στο πλαίσιο της Εβδομάδας Παγκόσμιας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα, ανήκει στον καθολικό ιερέα του ναού της Ασπίλου Συλλήψεως της Θεοτόκου Θεσσαλονίκης, π. Ιωάννη Λούβαρη. Όπως παραδέχεται, η αρχή ήταν δύσκολη, καθώς θα έπρεπε να καμφθούν αμοιβαίες επιφυλάξεις και προκαταλήψεις που διατηρούνται αιώνες μετά το Σχίσμα (1054 μ.Χ), που διαίρεσε τη χριστιανική Εκκλησία. Η χτεσινή εκδήλωση είχε ως θέμα μία αναφορά του προφήτη Ιεζεκιήλ για τη διαίρεση των φυλών του Ισραήλ. Συμβολικά, δέκα ράβδοι (τις κρατούσαν πέντε άνδρες και πέντε γυναίκες) ενώθηκαν εντός του ναού και για την ενότητα των χριστιανών. «Η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι πειστική και να κηρύσσει την ενότητα των πιστών όταν είναι χωρισμένη. Όταν ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια στη Θεσσαλονίκη, υπήρξε επιφυλακτικότητα. Σήμερα, έχουν γίνει αισθητά βήματα, τουλάχιστον ως προς την αμοιβαία κατανόηση», τονίζει ο καθολικός αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας, Ζακύνθου και Κεφαλληνίας και τοποτηρητής του Αποστολικού Βικαριάτου Θεσσαλονίκης κ. Ιωάννης. Ως μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Διαλόγου Καθολικών και Ορθοδόξων, αναγνωρίζει ότι ο δρόμος για την ενότητα είναι μακρύς, καθώς θα πρέπει, όπως σημειώνει, να γίνει κάθαρση της ιστορικής μνήμης. «Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα στη σημερινή πραγματικότητα», αναφέρει. «Ο χωρισμός των Εκκλησιών, όπως έχει λεχθεί, έγινε από την κορυφή χωρίς τη συγκατάθεση του λαού. Η ενότητα πρέπει να αρχίσει από την αντίθετη κατεύθυνση: από την απαίτηση του λαού να γίνει η ένωση. Η προσέγγιση μπορεί να έχει πολλά στάδια και αρχικά εκείνο της αλληλοκατανόησης. Να δούμε τα ουσιαστικά πράγματα που μας χωρίζουν. Συχνά μας χωρίζουν οι λέξεις, οι οποίες δεν είναι το δόγμα.Το δόγμα είναι ο ίδιος ο Θεός». «Ανοιχτή» πόλη Σε ό,τι αφορά το διάλογο μεταξύ ορθοδόξων και καθολικών, ο κ. Ιωάννης σημειώνει ότι αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε επεξεργασία το κείμενο που αφορά το πρωτείο του επισκόπου της Ρώμης, το οποίο προβλέπει την αποδοχή των όσων ίσχυαν στην Εκκλησία πριν από το Σχίσμα και παραδέχεται ότι οι εγκάρδιες συναντήσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Βενέδικτου του XVΙ λειτουργούν αντανακλαστικά και στους πιστούς. «Η Θεσσαλονίκη κρατά αυτήν την παράδοση ως μία πόλη πολυπολιτισμική και ''ανοιχτή''. Η χριστιανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε από τον απόστολο Παύλο, τον απόστολο της ενότητας, καθώς κανένας στην Καινή Διαθήκη δε μιλάει τόσο πολύ για την ενότητα της Εκκλησίας όσο εκείνος. Η πόλη διατηρεί αυτήν την παράδοση χάρη στους ανθρώπους, που πιστεύουν ότι, αν προσευχηθούμε για την ενότητα, κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δεν προδίδουμε τίποτε από τις παραδόσεις μας», τονίζει. Στην εκδήλωση συμμετείχε, μεταξύ άλλων, ο ιερέας της Αρμενικής Εκκλησίας Θεσσαλονίκης Κεγάρτ Κοζμπακιάν. Επισήμως, η μητρόπολη Θεσσαλονίκης όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει στείλει εκπρόσωπο στην εκδήλωση. Ωστόσο, ορισμένοι ορθόδοξοι ιερείς προσέρχονται αυτοβούλως. Οικουμενική ιδέα Ο καθηγητής της Θεολογίας στο ΑΠΘ, Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, είναι ένας από τους πολλούς καθηγητές του ΑΠΘ που συμμετέχουν κάθε χρόνο στη βραδιά συμπροσευχής. «Σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από έντονες αντιπαραθέσεις και ανάπτυξη ανταγωνιστικών σχέσεων σε όλα τα επίπεδα, το αίτημα για συμφιλίωση των ανθρώπων προβάλλει συνεχώς επιτακτικότερο. Μεγαλύτερη ίσως ευθύνη να ανταποκριθούν στο αίτημα αυτό έχουν οι χριστιανοί, αφού βασικό στόχο της πίστης τους αποτελεί η επίτευξη μιας αυθεντικής κοινωνίας. Όμως, παρά τις μακρόχρονες προσπάθειες που καταβάλλονται στο πλαίσιο του οικουμενικού διαλόγου, ο χριστιανικός κόσμος εξακολουθεί να παραμένει διασπασμένος και οι θεσμικές Εκκλησίες δε φαίνονται ικανές να υπερβούν τις διαφορές τους και να προχωρήσουν με ουσιαστικά βήματα προς την κατεύθυνση της ενότητας. Παρ΄ όλα αυτά, η πείρα που αποκτήθηκε κατά 50 και πλέον χρόνια του οικουμενικού διαλόγου αποτελεί πολύτιμο εφόδιο για τους χριστιανούς, ώστε να αναζητήσουν νέους δρόμους προς την ενότητα, αποφεύγοντας ταυτόχρονα τα λάθη του παρελθόντος. Σήμερα, για παράδειγμα, έχει πλέον καταστεί σαφές ότι ενότητα δε σημαίνει και ομοιομορφία», αναφέρει στον «ΑτΚ» και προσθέτει: «Με αυτές τις σκέψεις ξεκίνησε πριν από 30 περίπου χρόνια και στην πόλη μας η διοργάνωση μιας Βραδιάς Οικουμενικής Προσευχής στην κρύπτη της Καθολικής Εκκλησίας. Η επιτυχία εκείνης της πρώτης διοργάνωσης ενθάρρυνε όλους όσοι από καιρό είχαμε με ζήλο στρατευτεί στην προώθηση της οικουμενικής ιδέας στην πόλη μας να εντείνουμε τις προσπάθειές μας. Όλοι όσοι συμμετέχουμε στη διοργάνωση θεωρούμε ως προϋπόθεση για την έναρξη οποιασδήποτε προσπάθειας προς την ενότητα τη συνειδητοποίηση του προβλήματος από τα μέλη των τοπικών κοινοτήτων και την αναζήτηση λύσεων από τα ίδια», υπογραμμίζει. Μία ξεχωριστή παράδοση, μοναδική στον ελλαδικό χώρο, διατηρεί η Θεσσαλονίκη τα τελευταία 31 χρόνιαΟρθόδοξοι, Καθολικοί, Γρηγοριανοί Αρμένιοι, Αγγλικανοί και Ευαγγελικοί, παραμερίζοντας αυτά που διαίρεσαν το χριστιανικό κόσμο, συμμετείχαν χτες βράδυ σε κοινή προσευχή για την ενότητά τους. Η εκδήλωση, που πραγματοποιείται αδιαλείπτως από το 1978, αναδεικνύει το πολυπολιτισμικό παρελθόν μιας πόλης που είχε μάθει να σέβεται και να κατανοεί τη διαφορά. «Η Θεσσαλονίκη κρατά αυτήν την παράδοση ως πόλη πολυπολιτισμική και ''ανοιχτή''. Τη διατηρεί χάρη στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι, αν συμπροσευχηθούμε, δεν προδίδουμε τις παραδόσεις μας».

Πηγή :http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=1/25/2009&page=26

ΣΧΟΛΙΑ ΑΚΤΙΝΩΝ

Ο κ. Καθηγητής ανήκει και στους κριτές αξιολόγησης του βιβλίου των Θρησκευτικών Α΄ Γυμνασίου με τα πολλά λάθη.

Στην εν. 20 του συγκεκριμένου εγχειριδίου που αναφέρεται στον προφήτη Μιχαία και στην σελ. 107 υπάρχει μια φωτογραφία που δείχνει ηγέτες όλων των θρησκειών του κόσμου να προσεύχονται μαζί.. Ο Θεός δηλαδή είναι ένας και οι άνθρωποι ακολουθουν διαφορετικά μονοπάτια προσέγγισής Του.

Ο νεοεποχίτικος πανθρησκειακός συγκρητισμός διδάσκει ότι όλες οι θρησκείες είναι καλές και αληθινές. Ο διαχριστιανικός συγκρητισμός περισσότερο γνωστός ως οικουμενισμός- προωθείται από τη Νέα Τάξη κυρίως με το σύρσιμο σε διαθρησκειακούς διαλόγους και συμπροσευχές, οι οποίες ρητώς απαγορεύονται από τους ιερούς κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όποιοι αρνούνται να μπουν σ' αυτή τη διαδικασία στιγματίζονται από το «προοδευτικό» ιερατείο της Νέας Τάξης ως φανατικοί, φονταμενταλιστές, ρατσιστές κ.ο.κ.

Στον νεοταξικό προγραμματισμό, ο ρόλος του αρχηγού αυτής της προσπάθειας θρησκευτικής ομογενοποίησης έχει ανατεθεί ήδη από τη δεκαετία του '60 στον πάπα της Ρώμης. Δικαίως τα Μ.Μ.Ε. γι' αυτό το λόγο τον αποκαλούν θρησκευτικό πλανητάρχη.

Αρχαία Ιστορία Α' Γυμνασίου: Οι δούλοι και ο κόκορας.

«Η αθηναϊκή κοινωνία σχεδόν στο σύνολό της περιέβαλλε τους δούλους με στοργή και η κάθε οικογένεια, στους κόλπους της οποίας υπηρετούσαν, τους θεωρούσαν μέλη τους» (Αρχαία Ιστορία Α' Γυμνασίου, σελ. 75) Στην συνέχεια υπάρχει απόσπασμα από τα Πολιτικά του Αριστοτέλη στο οποίο αναφέρεται γιατί «η δουλεία είναι δίκαιη» και η ερώτηση: «τι σας κάνει εντύπωση στο κείμενο του Αριστοτέλη;» Οι μαθητές δηλαδή καλούνται να απαντήσουν ότι οι δούλοι στην Αθήνα ...καλοπερνούσαν.Μάλιστα στο βιβλίο του εκπαιδευτικού επιχειρείται να τεκμηριωθεί η παραπάνω άποψη λέγοντας ότι : «είχε τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε πολλές λατρευτικές εκδηλώσεις, στα Ελευσίνια μυστήρια, δεν είχε ο κύριός του δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω του. Στην ύπαιθρο η ζωή του δε διαφέρει σε τίποτε από το βίο του μικροκαλλιεργητή. Μόνο αυτός που εργάζεται στις υπόγειες στοές του Λαυρίου αντιμετωπίζει άθλιες συνθήκες» (βιβλίο του εκπαιδευτικού σελ. 72).

Προσέξτε το εξώφυλλο του βιβλίου, παρουσιάζει ένα κόκορα πάνω σε μια σπασμένη αρχαία κολώνα. Το «ενός κοκόρου γνώση» σε πλήρη εφαρμογή. Μάλιστα είναι ένας ο κόκορας, για να μην ισχύσει το «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει».