Επειδή η αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο αποτελεί την πεμπτουσία του
Χριστιανισμού δημοσιεύω την έκκληση της κ. Αναστασίας η οποία ήλθε σε άμεση
επαφή μαζί μας
Εν Χριστώ αδελφοί μου,
Με δισταγμό, αλλά και με εμπιστοσύνη στην αγάπη που γεννά ο Χριστός στις
καρδιές των ανθρώπων, καταθέτω ενώπιόν σας τη δοκιμασία που βιώνω, ζητώντας
πρωτίστως την προσευχή και τη συμπαράστασή σας.
Με την καρδιά γεμάτη πίστη, αλλά και τη δοκιμασία να λυγίζει τις ανθρώπινες
αντοχές, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου κραυγή αγωνίας.
Ο καρκίνος, ένας εχθρός που πίστευα πως είχα αφήσει πίσω μου, επέστρεψε με
επιθετική υποτροπή. Μετά και το δεύτερο χειρουργείο μου, βρίσκομαι αντιμέτωπη
με έναν δύσκολο αγώνα ζωής, τον οποίο δεν δίνω μόνο για τον εαυτό μου, αλλά
κυρίως για τις δύο ψυχές που με περιμένουν καθημερινά στο σπίτι.
Πίσω από τη δική μου περιπέτεια υγείας κρύβεται ένας ακόμη μεγαλύτερος
αγώνας.
Το ένα μου παιδί είναι ΑμεΑ και εξαρτάται απόλυτα από τη φροντίδα μου.
Το δεύτερο παιδί μου παλεύει με σοβαρό αυτοάνοσο νόσημα...με πολλές
υποτροπές......
Ως μητέρα, η μοναδική μου προσευχή είναι να με αξιώσει ο Θεός να σταθώ
όρθια, ώστε να μπορώ να τα στηρίζω και να βρίσκομαι δίπλα τους.
Όμως η μακρόχρονη μάχη με την ασθένεια, τα χειρουργεία και οι συνεχείς
ανάγκες έχουν εξαντλήσει κάθε οικονομική δυνατότητα. Σήμερα βρίσκομαι σε
εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Υπάρχουν ημέρες που ακόμη και τα βασικά αγαθά
λείπουν από το σπίτι μας και αγωνιώ για το πώς θα ανταποκριθώ στις ανάγκες των
παιδιών μου.
Παρακαλώ όσους μπορούν, ας κρατήσουν εμένα και τα παιδιά μου στις προσευχές
τους. Και αν κάποιος έχει τη δυνατότητα να προσφέρει έστω και την πιο μικρή
βοήθεια, ας γνωρίζει πως για τη δική μας οικογένεια μπορεί να σημαίνει ένα
πιάτο φαγητό στο τραπέζι, ένα αναγκαίο φάρμακο, μια ακόμη ημέρα αξιοπρέπειας
και ελπίδας.
Σε στιγμές σαν κι αυτές, ακόμη και η πιο μικρή πράξη αγάπης γίνεται μεγάλο
στήριγμα και υπενθυμίζει πως ο Θεός δεν παύει να ενεργεί μέσα από τις καρδιές
των ανθρώπων.
Προσεύχομαι καμία μητέρα να μη βιώσει ποτέ την αγωνία να μην μπορεί να
προσφέρει στα παιδιά της τα αναγκαία.
Και αν μέσα σε αυτή τη δοκιμασία υπάρξουν άνθρωποι που θα θελήσουν να
γίνουν φως, εύχομαι ο Θεός να τους ανταποδώσει στο εκατονταπλάσιο την αγάπη, το
έλεος και την ευσπλαχνία τους.
Ο Θεός να ευλογεί κάθε καρδιά που συμπονά, κάθε χέρι που απλώνεται
διακριτικά και κάθε ψυχή που θυμάται τον πόνο του πλησίον.
Για όσους επιθυμούν και έχουν τη δυνατότητα να σταθούν δίπλα μας σε αυτόν
τον δύσκολο αγώνα, παραθέτω τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Κάθε προσφορά, μικρή
ή μεγάλη, γίνεται για εμάς πράξη αγάπης και ελπίδας. Με ευγνωμοσύνη και
σεβασμό...
κυρία Αναστασία...
Τράπεζα Πειραιώς
Αρ. Λογ.: 5027-072172-420
IBAN: GR40 0172 0270 0050 2707 2172 420
BIC: PIRBGRAA
Papanastasiou Anastasia
………………………………………………..
Εθνική Τράπεζα
Αρ. Λογ.: 079/628203-25
IBAN: GR78 0110 0790 0000 0796 2820 325
BIC: ETHNGRAA
Papanastasiou Anastasia
2 σχόλια:
Η κυρία αυτή εχει κάνει επάγγελμα προσοδοφόρο την αρρώστια της ,την βοηθήσαμε πολλοί αδελφοί μέσω άλλου ιστολιου ,αφου λοιπόν άρμεξε ικανούς από εμάς τώρα καταφεύγει εκ νεου στην τέχνη της ,προσοχή . Οι ιδιες ψυχες δεν παρακολουθούμε τα ιδια ιστολογια ; Δεν νομίζετε ότι πρέπει να την βοηθήσουμε να έχει και μια λίγη διάκριση ε;
Δεν θα σας κρύψω ότι τα λόγια σας με πόνεσαν.
Όχι επειδή φοβάμαι την αλήθεια, αλλά επειδή μόνο εγώ και ο Θεός γνωρίζουμε πραγματικά πόσα χρόνια παλεύω και τι έχω περάσει.
Έχω δύο παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας, το ένα με μόνιμη αναπηρία. Κι εγώ έχω δώσει τη δική μου μάχη με τον καρκίνο, έχοντας περάσει ήδη δύο χειρουργεία, ενώ αντιμετωπίζω και προβλήματα κίνησης. Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω κάθε μέρα να προσπαθώ να κρατήσω την οικογένειά μου όρθια.
Δεν έκανα ποτέ την αρρώστια μου «επάγγελμα» και δεν ζήτησα ποτέ βοήθεια επειδή μου ήταν ευχάριστο να απλώνω το χέρι.
Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στο σημείο να ζητήσει βοήθεια, να είστε βέβαιοι πως έχει προηγηθεί πολύς αγώνας, πολλές στερήσεις και πολλές νύχτες που προσπάθησε να τα καταφέρει μόνος του.
Όσοι με βοήθησαν στο παρελθόν, τους ευγνωμονώ. Δεν «άρμεξα» κανέναν. Άνθρωποι με καρδιά στάθηκαν δίπλα σε έναν άνθρωπο που είχε ανάγκη. Και γι' αυτό θα τους είμαι πάντα ευγνώμων.
Αν σήμερα χρειάζομαι ξανά βοήθεια, δεν σημαίνει ότι ξέχασα τη «διάκριση». Σημαίνει ότι για άλλη μια φορά η ζωή με έφερε σε σημείο που δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνη μου.
Δεν ζητώ από κανέναν να με βοηθήσει με το ζόρι. Ούτε ζητώ να με λυπηθεί κανείς.
Ζητώ μόνο να μη με καταδικάζετε χωρίς να γνωρίζετε τη ζωή μου.
Γιατί πίσω από μια ανάρτηση δεν βλέπετε μια «τεχνική» ή ένα «επάγγελμα».
Βλέπετε έναν άνθρωπο. Μια μάνα. Μια γυναίκα που παλεύει.
Και πριν κρίνουμε τον πόνο κάποιου, ας θυμόμαστε πως η ανάγκη δεν είναι ντροπή και η βοήθεια δεν είναι εκμετάλλευση.
Ο Θεός γνωρίζει την αλήθεια μου. Και αυτό, τελικά, μου αρκεί.
Δημοσίευση σχολίου