Ανοικτή επιστολή προς τους ιερείς της Πάφου

 

Ανοικτή επιστολή προς τους ιερείς της Πάφου

Αδελφοί ιερείς της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου,

Σας απευθύνομαι όχι με μίσος, όχι με διάθεση καταδίκης, αλλά με πόνο. Με αγωνία. Με ένα ερώτημα που δεν μπορώ να βγάλω από την καρδιά μου:

Πώς μπορέσατε να το κάνετε;

Πώς μπορέσατε να γυρίσετε την πλάτη σε έναν ποιμενάρχη που, όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε από πρώτο χέρι, στάθηκε κοντά σας, σας αγάπησε, σας στήριξε, σας υπηρέτησε και προσπάθησε να υπηρετήσει την Εκκλησία και τον λαό της Πάφου;

Πώς μπορέσατε να σιωπήσετε;

Πώς μπορείτε να σιωπάτε ακόμη;

Πώς μπορείτε να βλέπετε έναν άνθρωπο με τον οποίο συμπορευτήκατε, έναν άνθρωπο που σας θεωρούσε δικούς του ανθρώπους, να βρίσκεται σήμερα μακριά από τη Μητρόπολη που υπηρέτησε, και να συνεχίζετε τη ζωή σας σαν να μη συνέβη τίποτα;

Πώς;

Εσείς γνωρίζετε καλύτερα από όλους τι έργο επιτελέστηκε μέσα σε εκείνα τα χρόνια. Γνωρίζετε την πνευματική προσπάθεια, την ποιμαντική διακονία, το κήρυγμα, τη φιλανθρωπία, την κοινωνική προσφορά και την καθημερινή παρουσία δίπλα στους ανθρώπους.

Εσείς τα είδατε.

Εσείς τα ζήσατε.

Εσείς γνωρίζετε τι άνθρωπος ήταν ο Τυχικός ως πρωτοσύγκελλος και ως ποιμενάρχης.

Και γι’ αυτό το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο δύσκολο:

Πώς μπορέσατε να του γυρίσετε την πλάτη;

Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με έναν επίσκοπο. Μπορεί να έχει διαφορετική άποψη. Μπορεί να φοβάται. Μπορεί να αισθάνεται αδύναμος.

Αλλά μπορεί να ξεχάσει τόσο εύκολα έναν άνθρωπο που κάποτε στεκόταν δίπλα του;

Μπορεί να ξεχάσει ποιος τον αγκάλιασε όταν πονούσε;

Ποιος τον στήριξε;

Ποιος τον υπερασπίστηκε;

Ποιος προσευχήθηκε γι’ αυτόν;

Πώς μπορέσατε να ξεχάσετε;

Και σήμερα, άραγε, ρωτήσατε ποτέ:

Τι κάνει ο Τυχικός;

Έχει ανθρώπους δίπλα του;

Έχει πού να μείνει;

Έχει όσα χρειάζεται;

Πώς είναι στην υγεία του;

Πώς αισθάνεται;

Πώς περνά τις ημέρες του;

Έχει ανάγκη από μια ανθρώπινη κουβέντα;

Έχετε πάρει ποτέ ένα τηλέφωνο μόνο και μόνο για να του πείτε:

«Δέσποτα, είμαστε εδώ. Δεν σας ξεχάσαμε»;

Ή μήπως φοβηθήκατε;

Μήπως φοβηθήκατε ότι αν μιλήσετε, θα χάσετε τη θέση σας;

Μήπως φοβηθήκατε ότι αν υψώσετε τη φωνή σας, θα χάσετε τον μισθό σας;

Μήπως φοβηθήκατε ότι θα βρεθείτε κι εσείς στο περιθώριο;

Και αν είναι έτσι, τότε πώς αντέχετε τη σιωπή σας;

Πώς αντέχει ένας ιερέας να γνωρίζει ότι κάτι τον βασανίζει μέσα στη συνείδησή του και να μη μιλά;

Πώς μπορεί ένας κληρικός να κηρύττει την αλήθεια στους ανθρώπους, όταν ο ίδιος φοβάται να μιλήσει για την αδικία που πιστεύει ότι βλέπει μπροστά του;

Δεν σας ζητώ να κάνετε επανάσταση.

Σας ζητώ να κάνετε κάτι πολύ απλούστερο:

Να μιλήσετε με την αλήθεια της συνείδησής σας.

Αν πιστεύετε ότι ο Τυχικός αδικήθηκε, πείτε το.

Αν πιστεύετε ότι δεν ακολουθήθηκε η σωστή εκκλησιαστική διαδικασία, πείτε το.

Αν έχετε διαφορετική γνώμη, πείτε την.

Αν έχετε θεολογικές ανησυχίες για την πορεία της Εκκλησίας, εκφράστε τις με σεβασμό και τεκμηρίωση.

Γιατί η σιωπή δεν είναι πάντοτε ουδετερότητα.

Μερικές φορές η σιωπή γίνεται συνενοχή με την αδικία.

Και κάποτε, όταν θα σταθούμε ενώπιον του Θεού, δεν θα μας ρωτήσει κανείς πόσο ασφαλή ήταν τα πράγματα για εμάς.

Δεν θα μας ρωτήσει πόσο άνετη ήταν η θέση μας.

Δεν θα μας ρωτήσει αν κρατήσαμε τον μισθό μας.

Θα μας ρωτήσει τι κάναμε όταν είδαμε τον αδελφό μας να αδικείται.

Τι κάναμε τότε;

Μιλήσαμε;

Σιωπήσαμε;

Σταθήκαμε δίπλα του;

Ή κοιτάξαμε αλλού;

Και υπάρχει ακόμη ένα ερώτημα που ίσως είναι το πιο δύσκολο από όλα:

Κι αν κάποτε ο Τυχικός δικαιωθεί;

Κι αν κάποτε η ιστορία γράψει διαφορετικά από όσα σήμερα πιστεύετε;

Κι αν κάποτε επιστρέψει;

Τότε πώς θα τον κοιτάξετε στα μάτια;

Πώς θα σταθείτε μπροστά του;

Τι θα του πείτε;

«Δέσποτα, συγχωρέστε μας, φοβηθήκαμε»;

«Δέσποτα, δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε»;

«Δέσποτα, προστατεύαμε τη θέση μας»;

Πώς θα μπορέσετε να τον κοιτάξετε στα μάτια;

Εκείνος όμως μπορεί να σας κοιτάξει;

Ίσως ναι.

Γιατί ο άνθρωπος που πραγματικά αγαπά, ακόμη και όταν πληγώνεται, μπορεί να συγχωρεί.

Αλλά το ερώτημα δεν είναι αν εκείνος θα σας συγχωρήσει.

Το ερώτημα είναι:

Εσείς θα μπορείτε να συγχωρήσετε τον εαυτό σας;

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ακόμη ένα μεγαλύτερο ζήτημα: η ίδια η πορεία της Εκκλησίας.

Υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες που εκφράζονται από πιστούς σχετικά με τις σχέσεις με τον Ρωμαιοκαθολικισμό, τις συμπροσευχές και τις θεολογικές και κανονικές προεκτάσεις ορισμένων εκκλησιαστικών επιλογών. Αυτά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ούτε με συνθήματα ούτε με προσωπικές επιθέσεις.

Πρέπει να συζητούνται.

Με την Αγία Γραφή.

Με τους Ιερούς Κανόνες.

Με την Παράδοση της Εκκλησίας.

Με θεολογική τεκμηρίωση.

Και εσείς, ως ιερείς, έχετε ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη να ζητάτε καθαρές απαντήσεις.

Γιατί αν υπάρχει πλάνη, πρέπει να ειπωθεί.

Αν υπάρχει υπερβολή, πρέπει να ειπωθεί.

Αν υπάρχει αδικία, πρέπει να ειπωθεί.

Αν υπάρχει παραβίαση κανόνων, πρέπει να εξεταστεί και να ειπωθεί.

Πώς μπορείτε να μη ρωτάτε;

Πώς μπορείτε να μη ζητάτε εξηγήσεις;

Πώς μπορείτε να μη διεκδικείτε διάλογο;

Πώς μπορείτε να παραμένετε σιωπηλοί όταν η συνείδησή σας σας λέει ότι κάτι δεν είναι σωστό;

Αδελφοί ιερείς,

Δεν σας γράφω για να σας καταδικάσω.

Σας γράφω για να σας θυμίσω ότι είστε ποιμένες.

Και ο ποιμένας δεν προστατεύει μόνο τη θέση του.

Ο ποιμένας προστατεύει την αλήθεια.

Ο ποιμένας προστατεύει τον αδύναμο.

Ο ποιμένας υπερασπίζεται αυτό που θεωρεί δίκαιο, ακόμη κι όταν το κόστος είναι μεγάλο.

Ο ποιμένας δεν μετρά πρώτα τι θα χάσει.

Ρωτά πρώτα:

«Τι θέλει από εμένα ο Θεός;»

Γι’ αυτό σας παρακαλώ:

Μην αφήσετε τον φόβο να γίνει δυνατότερος από τη συνείδησή σας.

Μην αφήσετε τη θέση να γίνει σημαντικότερη από την αλήθεια.

Μην αφήσετε τον μισθό να γίνει σημαντικότερος από την Εκκλησία.

Μην αφήσετε την προσωπική ασφάλεια να γίνει σημαντικότερη από τη δικαιοσύνη.

Και, πάνω απ’ όλα, μην αφήσετε έναν άνθρωπο που κάποτε ήταν ποιμένας σας να αισθάνεται ότι όλοι τον εγκατέλειψαν.

Αν πιστεύετε ότι έχει αδικηθεί, σταθείτε δίπλα του.

Αν πιστεύετε ότι έχει δίκιο, πείτε το.

Αν πιστεύετε ότι έχει άδικο, επίσης πείτε το — αλλά με παρρησία, αγάπη και εκκλησιαστικό ήθος.

Μόνο μη σιωπάτε από φόβο.

Μη σιωπάτε.

Μη σιωπάτε για τη θέση.

Μη σιωπάτε για τον μισθό.

Μη σιωπάτε για την υπόληψη.

Μη σιωπάτε επειδή φοβάστε τι θα συμβεί αύριο.

Γιατί υπάρχει ένα άλλο «αύριο».

Το αύριο της συνείδησης.

Το αύριο της ιστορίας.

Και, πάνω απ’ όλα, το αιώνιο αύριο ενώπιον του Θεού.

Τότε δεν θα υπάρχουν τίτλοι.

Δεν θα υπάρχουν αξιώματα.

Δεν θα υπάρχουν γραφεία.

Δεν θα υπάρχουν μισθοί.

Δεν θα υπάρχουν συσχετισμοί δύναμης.

Θα υπάρχει μόνο η αλήθεια.

Και τότε ίσως ακουστεί μέσα μας το πιο δύσκολο ερώτημα:

«Όταν ο αδελφός σου αδικήθηκε, εσύ πού ήσουν;»

Πώς θα απαντήσετε;

Αδελφοί ιερείς της Πάφου,

Ακόμη υπάρχει χρόνος.

Χρόνος να μιλήσετε.

Χρόνος να ρωτήσετε.

Χρόνος να πλησιάσετε έναν άνθρωπο που ίσως αισθάνεται μόνος.

Χρόνος να αποδείξετε ότι η Εκκλησία δεν είναι μόνο αξιώματα και διοικήσεις, αλλά πρώτα απ’ όλα αγάπη, αλήθεια, δικαιοσύνη και θυσία.

Μη φοβάστε.

Μιλήστε με σεβασμό.

Μιλήστε με τεκμηρίωση.

Μιλήστε με καθαρή συνείδηση.

Και αν κάποτε ο Τυχικός σταθεί ξανά μπροστά σας, κοιτάξτε τον στα μάτια.

Κοιτάξτε τον πραγματικά στα μάτια.

Και να μπορείτε τότε να του πείτε:

«Δέσποτα, μπορεί να φοβήθηκα. Μπορεί να έκανα λάθη. Αλλά δεν σε ξέχασα. Δεν σε εγκατέλειψα. Δεν πούλησα τη συνείδησή μου. Προσπάθησα να σταθώ στην αλήθεια.»

Αυτό είναι το μόνο που αξίζει.

Γιατί στο τέλος,

η θέση περνά,

ο μισθός περνά,

η εξουσία περνά,

οι άνθρωποι περνούν,

αλλά η συνείδηση μένει.

Και η συνείδηση, αργά ή γρήγορα, ζητά απάντηση.

Πώς μπορέσατε να το κάνετε;

Πώς μπορείτε να το αντέχετε;

Πώς μπορείτε να σιωπάτε;

Πώς μπορείτε να κοιτάξετε αύριο στα μάτια εκείνον που σήμερα εγκαταλείψατε;

Και τελικά:

Πώς θα μπορέσετε να κοιτάξετε τον Θεό στα μάτια;