Κυριακή Γ΄ Ματθαίου

ΚΥΡΙΑΚΗ  Γ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...· ἐάν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·ἐάν δέ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρός ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου σκοτεινόν ἔσται.»

Ὁ λύχνος πού φωτίζει τήν ψυχήν, εἶναι ὁ νοῦς· ἐάν ὁ νοῦς σου καί ἡ καρδία δέν ἔχουν τυφλωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία, φωτίζεται ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά γίνεται κατοικητήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἐάν ὅμως τό ὁπτικόν τῆς ψυχῆς εἶναι βλαμμένον καί τυφλωμένον εἰς πόσον σκότος θά βυθιστεῖς ἄνθρωπε;

 Μέ τόν νοῦ πού βλέπει τό φῶς τῆς θεϊκῆς ζωῆς, μέσῳ τῶν ἀρετῶν, λαμβάνομε τήν γνώση τῶν κρυμμένων μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Μέ τήν σύνεση τῆς ψυχῆς, βάζουμε στήν καρδιά μας τίς ἀναβάσεις τῶν λογισμῶν μέ γνώση καί σοφία καί ξεχωρίζουμε τούς καλούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπό τούς πονηρούς τοῦ διαβόλου. Μέ τήν διάκριση τοῦ λογικοῦ δοκιμάζομε τά εἴδη τῶν νοημάτων· καί ὅσα φυτρώνουν ἀπό πικρή ρίζα ἤ τά μεταποιοῦμε σέ γλυκά(Ἅγιος Πορφύριος) ἤ τά ἀποβάλλουμε ὁλοκληρωτικά. Ὅσα πάλι φυτρώνουν ἀπό φυτό κατάλληλο καί ἀκμαῖο τά οἰκειοποιούμαστε ἔτσι ὥστε κάθε νόημα νά ὑπακούει στόν Χριστό[1].

Νά γνωρίζουμε, χριστιανοί μου, ὅτι δύο εἰδῶν εἶναι ἡ ἀπάθεια καί κατά δύο τρόπους ἔρχεται στούς ἀγωνιστές. Πρῶτα μέν, ἀπό τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἀσκητικῆς πράξεως ἔρχεται σ’ αὐτούς ἡ πρώτη ἀπάθεια ἡ ὁποία μέ τούς κόπους νεκρώνει ἀμέσως τά πάθη, καί ἀποκαθιστᾶ τόν νοῦ στήν προσεκτική μελέτη τῶν θείων. Ἔπειτα δέ ἔρχεται ἡ δεύτερη καί τελειότερη ἀπάθεια, ἡ ὁποία ἀνυψώνει τόν νοῦ καί τόν κάνει ἐξαιρετικά διορατικό καί προορατικό. Καί στίς δύο καταστάσεις ἐνεργεῖ τό ἕνα καί τό αὐτό Πνεῦμα, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος[2].

Ὁ Θεός, ἁγία γερόντισσα, εἶναι Νοῦς ἀπαθής, πάνω ἀπό κάθε νοῦ καί κάθε ἀπάθεια. Εἶναι Φῶς καί πηγή φωτός ἀγαθοῦ, σοφία, λόγος καί γνώση, ὅπως ἐπίσης καί χορηγός τῆς σοφίας τοῦ λόγου καί τῆς γνώσεως. Ἐν τούτοις, σέ ὅσους δόθηκαν αὐτά τά δῶρα γιά τήν καθαρότητά τους, σ’ αὐτούς ἀνακτήθηκε τό «κατ’ εἰκόνα», ὥστε νά εἶναι ἀπό ἐδῶ υἱοί Θεοῦ, πού καθοδηγοῦνται ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα[3].

Ὅσοι μέ τούς κόπους τῆς ἀσκήσεως ἔκαναν τούς ἑαυτούς των καθαρούς ἀπό κάθε μολυσμό σαρκικό καί πνευματικό[4], ἔγιναν δοχεῖα τῆς ἀκτίστου Χάριτος. Γι’ αὐτούς τούς ὑπέροχους ἀγωνιστές, δέν ἰσχύει νόμος[5], ἀφοῦ μιά γιά πάντα ἑνώθηκαν μέ τόν Θεό καί δέχτηκαν τήν καλή ἀλλοίωση(βλέπε Ἅγιο Πορφύριο, Ἅγιο Παΐσιο, Ἅγιο Ἰάκωβο, Ἅγιο Ἐφραίμ κ.ἄλ.).

Προφανῶς, ἀδελφοί, ὕστερα ἀπ’ ὅλα τά ἀνωτέρω κατανοοῦμε ὅτι σέ κάθε ἄνθρωπο πού ζεῖ ἁμαρτωλή ζωή, δηλαδή ζεῖ στό παρά φύσιν, τόσο δυνατός εἶναι ὁ φόβος ἀπωλείας τῆς ὑγείας τοῦ σώματος καί ὁ φόβος τοῦ θανάτου,  ὅπου βυθίζεται μέσα στήν κατάθλιψη· καί δέν ἀποτολμᾶ-προσπαθεῖ νά κατακτήσει τά ἔνδοξα καί τίμια ἀγαθά τοῦ Χριστοῦ, πού ὑπάρχουν μέσα στή ζωή καί τή λατρεία τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ ἄνθρωπος πού τό  φῶς ἔγινε σκότος, πού ζεῖ μέ ἀδιαφορία καί ἀμέλεια ἀδικῶντας τήν ψυχή του, τά πάντα φοβᾶται καί ἄν γρήγορα δέν ὁδηγηθεῖ διά τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως εἰς τόν Χριστόν καί Θεόν ἡμῶν, καλύτερα ἄς μήν εἶχε γεννηθεῖ.

Μέχρις ὅτου λοιπόν ὁ ἄνθρωπος ἀποδεχθεῖ, μετά ἀπό θεῖο φωτισμό, τόν Θεό τῆς Ἀποκαλύψεως ὡς τόν ἀληθινό Θεό καί Σωτῆρα καί Τόν πιστεύσει, ὁ σεβασμός στίς θεῖες ἐντολές δέν μπορεῖ νά γεννηθεῖ στήν καρδιά του καί νά διώξει τήν θλίψη ἤ τήν κατάθλιψη τῆς ψυχῆς. Ἡ ἐπιθυμία ὅλων τῶν ἀνθρώπων εἶναι νά καταστρέψουν-καταπατήσουν τόν θάνατο. Αὐτό ὅμως σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἀρνηθοῦν τήν ἁμαρτία πού ἀμαυρώνει τόν νοῦ καί σκοτίζει τήν καρδιά. Τοῦτο τό κατόρθωμα δέν μπορεῖ νά τό φέρει εἰς πέρας καμία ἀνθρώπινη δύναμη παρά μόνον θεϊκή· καί ὄχι ἁπλῶς μία δύναμη ἀλλά Ὅλος ὁ Θεός, γιατί κάθε ἁμαρτία εἶναι μία διαβολική δύναμη, δηλαδή ὅλος ὁ Διάβολος πού μόνον ὁ Ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά καταγγείλει καί καταργήσει.

Ὁ Χριστός Ἰησοῦς Ὅλος ὡς Ἐκκλησία, προσφέρει τήν δυνατότητα διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί ἁγίων ἀρετῶν νά ζωοποιήσει καί ἀναστήσει ἐμᾶς, τούς ἐν ἁμαρτίαις νεκρούς. Τό ἔπραξε καί ἀδιαλλείπτως τό πράττει στούς αἰῶνες γιά ἐκείνους πού μέ πίστη, ἐλπίδα καί ἀγάπη προσέρχονται σ’ Αὐτόν γιατί ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς ὑπάρχει Ὅλος στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία Του, πού εἶναι τό Σῶμά Του. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτός εἶναι «τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου»[6].

Ὁ Χριστός, πού εἶναι τά πάντα γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους πιστούς, εἶναι τό πλήρωμα τῶν χαρισμάτων μέσα στήν ψυχή τους, στήν καρδιά τους, στό νοῦ, στή ζωή τους.Κι ἀπό τήν στιγμή πού ἐνυπάρχει ἀδελφοί μέσα μας ὁ Χριστός, ὁλόκληρος ὁ Θεός, πῶς εἶναι δυνατόν νά παραμείνουν μέσα στήν καρδιά οἱ ἁμαρτίες καί ὁ σκοτασμός καί οἱ παρά φύσιν καταστάσεις; Συνεπῶς, ἐκεῖνος πού φιλότιμα  κατευθύνεται πρός τόν Τριαδικό Θεό ἐν Χριστῷ μέ ὁλοπρόθυμο ζῆλο, γίνεται ἐκμαγεῖο τῆς εἰκόνας Του μέ τίς ἀρετές τῆς ψυχῆς, τόν φωτισμό τοῦ νοῦ καί τῆς καθαρότητος τῆς καρδιᾶς καί τοῦ σώματος. Αὐτός ὁ ἀγωνιστής ἀναπαύεται στόν Θεό καί ὁ Θεός σ’ αὐτόν μέ τήν ἀμοιβαία ἕνωση· ὥστε ὁ Ὀρθόδοξος πιστός νά εἶναι καί νά φαίνεται ἀπό ἐδῶ, σ’ αὐτήν τήν ζωή, εἰκόνα τῆς θείας μακαριότητος καί θέσει θεός μέ τόν πλοῦτο τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὁ Θεός τελεσιουργός τῆς τελειότητός του.

Στόν Τριαδικό Θεό καί Σωτῆρα Χριστό, ἡ Λατρεία, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1] (Β’ Κορινθ. 10, 5)

[2] (Α’ Κορινθ. 12, 11)

[3] (Ρωμ.8, 14)

[4] (Β’ Κορινθ. 7, 1)

[5] (Γαλατ. 5, 23)

[6] (Ἐφεσ. 1, 23)