Οσιομάρτυς Ολυμπία (11 Μαΐου)

Οσιομάρτυς ̉Ολυμπία

̒Η ῾Οσιομάρτυς  ̉Ολυμπία γεννήθηκε ἀπό εὐσε­βεῖς γονεῖς πού καταγότανε ἀπό τήν Κωνστα­ντινούπολη. ῾Ο πατέρας της ἦταν ῾Ιερεύς καί ἡ μη­τέρα της κόρη ῾Ιερέως. ̉Από τήν Πόλη, ἔφυγαν καί κατοίκησαν στήν Πελοπόννησο. Σέ ἡλικία δέ­κα ἐτῶν ἡ ̉Ολυμπία ἔχασε τούς γονεῖς της καί οἱ συγγενεῖς της τήν ἔστειλαν στό μοναστήρι τῶν Καρυῶν τῆς Θερμῆς, τή σημερινή ῾Ι. Μ. τοῦ ῾Αγί­ου Ραφαήλ, ὅπου ἡ τότε ἡγουμένη Δωροθέα ἦταν θεία τῆς ̉Ολυμπίας.

   Σέ ἡλικία 19 ἐτῶν ἔγινε ἡ ̉Ολυμπία μοναχή καί σἐ ἡλικία 25 ἐτῶν, ὅταν κοιμήθηκε ἡ θεία της, ἔγινε ἡ­γουμένη. ῎Επειτα ἀπό δέκα χρόνια, στίς 11 Μαΐου τοῦ 1235 μ.Χ., πειρατές ἦλθαν στή Μυτιλήνη, πῆγαν στό μοναστήρι, διασκόρπισαν τίς τριάντα μοναχές καί ὅσες δέν πρόλαβαν νά φύγουν, τίς κακοποίησαν. Τήν ἡγουμένη καί μιά γερόντισσα Εὐφροσύνη τίς βασά­νισαν φοβερά. Τήν ̉Ολυμπία τήν ἔκαυσαν σ̉ ὅλο τό σῶμα μέ λαμπάδες κι ἔπειτα πέρασαν πυρωμένη σι­δηρόβεργα στά αὐτιά της καί τέλος κάρφωσαν τό βασανισμένο σῶμα της μέ εἴκοσι καρφιά σέ μιά σα­νίδα κι ἔτσι μέ τή σανίδα τό ἐνταφίασαν μετά τήν ἀ­ναχώρηση τῶν πειρατῶν.

   ῾Ο βίος καί τό μαρτύριο τῶν δύο τούτων ἁγίων γυ­ναικῶν ἔγιναν γνωστά κατά τό ἔτος 1959 μ.Χ., ὅταν βρέθηκαν τά σεπτά λείψανα τῶν ἁγίων τῆς Θερμῆς καί ἔγινε γνωστή μέ θείες ἀποκαλύψεις ἡ ἱστορία τους, ὅπως καί οἱ τάφοι μέ τά σεπτά λείψανά τους. Στόν τάφο τῆς ῾Αγίας ̉Ολυμπίας βρέθηκαν καί τά εἴκοσι καρφιά μέ τά ὁποία τήν εἶχαν καρφώσει.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὴν ῾Οσιομάρτυραν ̉ Ολυμπίαν

ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉  ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

Ἦχος δ´. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Κωνσταντίνου πόλεως τὸν βλαστὸν δεῦτε πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατα­νύξει κράζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι, Θεοδόξαστε,*  ̉Ολυμπία θεόφρων* πάντας τοὺς σοι προστρέχο­ντας ἐκ ποικίλων κινδύνων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, θαυμαστή,* σὺ εἶ τῶν πιστῶν φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Δόξα Πατρὶ… Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

 ̉Εν Θέρμαις ἐβίωσας ἀσκητικῶς καὶ σεμνῶς* καὶ ἔλαβες, Πάντιμε, ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Χρι­στοῦ* τὴν χλαίναν τοῦ μάρτυρος˙* ὅθεν σὲ  ̉Ολυ­μπία* μετὰ δέους τιμῶμεν* καὶ θερμῶς ἐξαιτοῦ­μεν* ῥῦσαι, Κόρη, ἱκέτας* ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ βε­λίαρ,* ἵνα σὲ δοξάζωμεν.

Καὶ νῦν…  Θεοτόκιον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρε­σβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σού­των κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δού­λους σώζεις  ἀεὶ* ἐκ  παντοί­ων  δει­νῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμός καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.[1]

ᾨδὴ α’. ῾Υγρὰν διοδεύσας...

Τὰ γόνατα κλίνω δεητικῶς* πρὸς σε,  ̉Ολυμπί­α,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος παρά­σχου σῷ ἱκέτῃ* τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτις καὶ πρόμαχος.

̉Ηγάπησας Κτίστην ἀπὸ παιδός* διὸ ἐνεδύθης τὸν χιτώνα τῶν μοναστῶν* καὶ ἔλαβες, δύνα­μιν ἐκ Πλάστου* τοῦ θεραπεύειν ἰώσεις, ἀνάρ­γυρε. 

 ̉Εχθροῖς τε καὶ φίλοις πάντων ἡμῶν* διὰ τῶν λιτῶν σου,* ὁ τῶν πάντων Δημιουργός,* παρέ­χει με­τάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ ἡμῖν,  ̉Ολυμπία, τέ­λη ἀνώδυνα. 

Θεοτοκίον.

Παρθένε Θεόνυμφε Μαριάμ,* ἐμεῖς οἱ ἀχρείοι σοι προσπίπτομεν ταπεινῶς* καὶ σοῦ ἐπικα­λού­μεθα πίστει* ταῖς σαῖς πρεσβείαις πρὸς Κτί­στην καὶ Κύριον.

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Οἱ ἐν θλίψεσι ὄντες καὶ πειρασμεῖς, ἔνδοξε,* εἰς σὲ καταφεύγουσι πίστει* καὶ χείρας αἴρουσι* καὶ ἐξαιτοῦσι θερμῶς* τὴν προστασίαν σου, μά­ρτυς,* ἣν σύ,  ̉Ολυμπία, παράσχου ἅπασι.

 ̉Ανυπόκριτον πίστιν τε καὶ ἀταλάντευτον* πα­ρέχει λιταῖς σου ὁ πάντων* Πλάστης καὶ Κύ­ριος* διὸ σοι θαυμαστέ* θερμῶς προσφεύγομεν πάντες,*  ̉Ολυμπία, αἰτοῦντες* τὴν σῇ βοήθειαν.

̒Ικετεύω σέ, μάρτυς,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον* σὺ γάρ, τὸν Χριστόν,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήραν,* ἐκ παιδὸς ἠγάπησας* Πανοσιότατε.

Θεοτοκίον.

 ̉Ορθοδόξων ἐδείχθης, καταφυγὴ Δέσποινα,* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος,* Θεομακάριστε,* τῶν ἀσθενούντων ἀεί,* σὺ ἰατρὸς καὶ προστά­της,* καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος,* ἀκατανίκητος.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, ̉Ολυμπί­α,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χουσα τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 ̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτό­κε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκω­σιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμὴ.

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνή,* καὶ πιστῶν καταφύγιον* ἐ­κτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* ̉Ολυμπία ἔνδοξε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πίστει  προσφεύγοντας.

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι,  ̉Ολυ­μπία πανάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Σὲ προστάτην καὶ στήριγμα* καὶ φρουρὸν ἀκοί­μητον οἱ  ̉Ορθόδοξοι,*  ̉Ολυμπία μάρτυς, ἔχο­ντες* οὐ πτοούμεθα, Θεοκοινώνητε.

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ̉Ολυμπία ἔνθεε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.

Θεοτοκίον.

 ̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέ­σποι­να Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ κατά­φεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Παναμώμητε. 

ᾨδὴ ε’. Φώτισον ἡμᾶς...

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίω­σον* ἐν ταῖς Γραφαῖς,  ̉Ολυμπία θαυμαστέ,* καὶ βιώσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμα­σι.

Τοὺς πολέμους κατάπαυσον,* ̉Ολυμπία ἔνδοξε, πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ εἰρήνην ταῖς ἱκέταις σου* παράσχου, μάρτυς πανευωδέστατε.

̉Εκ τροχαίου διάσωσον* τοὺς πιστῶς ὑμνοῦντας σε, Καλλιπάρθενε,* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύ­να­σον* τῶν παθῶν μου, κόρη Θεοδόξαστε.

                                                                                      Θεοτοκίον.

Παναγία πανάχραντε,* τὴν ῾Ελλάδαν σκέπε καὶ διαφύλαττε* ἐξ ἐχθρῶν ποικίλων, ἔνθεε,* οἱ πι­στοὶ ἀπαύστως* σοῦ δεόμεθα.

ᾨδὴ στ’. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

 ̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,*  ̉Ολυ­μπία, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγί­δων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διά­σω­σον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* φωτο­φόρε, ἡ­μεῖς οἱ ἀνάξιοι.  

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, θεόφρων,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, μάκαρ ̉Ολυμπία,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δε­όμεθά σου ταπεινῶς* οἱ ἀχρείοι ἱ­κέτες σου, εὔσημε. 

Νεότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι, ̉Ολυμπία μάρτυς, ταχέως* ἐκ τῶν ποικίλων παγίδων ἱκέτας σου* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρανῶν* καὶ τῆς γῆς καταπρά­ϋνον δέομαι.

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διά­σωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον. 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, ̉Ολυμπί­α,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χουσα τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παρρησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία.

Σὺ προστάτις τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτις πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνὰς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡ­μῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου·* Τάχυνον εἰς πρεσβείαν* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,* τοὺς κα­ταφεύγοντας εἰς σέ,*  ̉Ολυμπία, Θεοδόξαστε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς  ῾Αγίοις Αὐτοῦ. (δίς)

Στίχος: Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυ­μάστωσεν ὁ Κύριος.

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ῾Αγίοις Αὐτοῦ

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν…

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κέφ. 21: 12-19)…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Προσέχε­τε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ ἐπιβαλοῦσιν ἐφ’ ὑ­μᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδό­ντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐ­πὶ βασι­λεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου˙ ἀ­ποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέτε οὖν εἰς τὰς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆ­ναι˙ ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πά­ντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν. Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ συγγενῶν καὶ φίλων καὶ ἀδελ­φῶν, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν, καὶ ἔσεσθε μισούμε­νοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται˙ ἐν τῇ ὑ­πομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ ...

Ταῖς τῆς ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξά­λειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξά­λειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Εἷτα τὸ Προσόμοιον.  Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι…

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χεί­ρας,* ̉Ολυμπία ἔνδοξε,* ἀλλὰ διαφύλαττε τὸν ἱ­κέτην σου˙* θλῖψις συνέχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα,* πόρου οὐ κέκτη­μαι,* οὐδὲ ἀνθρωπίνην βοήθειαν˙* πάντοθεν πολεμούμενος* καί παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου.* Μάρτυς τοῦ Κυρίου,*  ἐλπὶς συ καὶ προστάτης τῶν πιστῶν,* μὴ μου πα­ρίδῃς τὴν δέησιν,* τὸ συμφέρον ποίησον.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου…

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ ζ’. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,*  ̉Ολυμπία παμμά­καρ, πάντες δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* τα­πείνωσιν καὶ ῥώσιν,* ἵνα πόθῳ κραυγάζωμεν·* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

Νικητὰς ἁμαρτίας* τοὺς πιστοὺς σὺ ἀνάδειξον, Θεο­δόξαστε,* λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* δεόμε­θα ἁ­παύστως* διὸ σοι καταφεύγομεν,*  ̉Ο­λυμπία θαυ­μα­στή,* πιστῶν ἡ βακτηρία. 

Θελητὴν τοῦ ἐλέους,* ὃν ἠγάπησας, Μάρτυς ἁ­γνή, δυσώπησον˙* ῥυσθῆναι τῶν πταισμά­των,* ψυχῆς τε μολυσμάτων* τοὺς μετὰ πόθου ᾄδωντας˙* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογη­τὸς εἶ.

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σε πίστει προσέρχομαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χει­ρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.    

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

Τὴν ἀνεργίαν* ταῖς σαῖς λιταῖς, μυροβόλε,* ὁ Δεσπό­της τῶν ὅλων ἀπελαύνει* καὶ πιστοῖς παρέ­χει* τα­χέως ἐργασίαν. 

Τὴν ἀνομβρίαν* ὁ Λυτρωτὴς καταπαύει* λιταῖς Σου, ̉Ολυμπία θεόφρον,* καὶ πιστοῖς  παρέχει* ἀέρων εὐκρασίαν.

 ̉Αδυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θε­ρα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέ­ας* χα­ρὰν παρέχει τάχος.

Θεοτοκίον.

 ̉Εκ τῶν ἀνθρώπων* τὴν ἀνασφάλειαν τάχος* ἐκδι­ώκεις,  Παρθένε  Μαρία,*  καὶ  εἰς  τὰς  ψυ­χὰς  μας ἐλπίδαν ἐμφυτεύεις.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον.

 ̉Αξίωσον ἱκέτην,* μάρτυς  ̉Ολυμπία,* ἀκατακρί­τως λαβεῖν τὴν Μετάληψιν* τῶν μυστηρίων τῶν Θείων,* ἵνα δοξάζω σε. 

 ̉Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπο­μο­νὴν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀ­σφῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.  

 ̉Ανάργυρος θεράπων* πάντων τῶν νοσοῦντων* καὶ τῶν πιστῶν βακτηρία* Τριὰς σὲ ἀνέδειξε,*  ̉Ολυμπία μάρτυς,* Θέρμης τὸ καύχημα.

Θεοτοκίον.

 ̉Εξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Παρθένε,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

Καὶ εὐ­θὺς τά Μεγαλυνάρια

῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­οτό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον* καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Χαίροις, μοναζόντων ὑπογραμμὸς* καὶ τῶν  ̉Ορ­θοδόξων ὁ ἀτίμητος θησαυρός.* Χαίροις, τῶν νοσοῦντων* ἀνάργυρος θεράπων* καὶ πάντων τῶν ἐν θλίψει* τὸ καταφύγιον.

Πάντα τὰ αἰτήματα τῶν πιστῶν,* μάρτυς  ̉Ολυ­μπία,* προσαγάγεις σὺ τῷ Θεῷ* καὶ θερμῶς αἰτεῖσαι* ἐκπλήρωσιν των, Κόρη,* εἰς οὖς ὁ πά­ντων Κτίστης* παράχει τάχυστα.

῎Ελαβες μαρτύρια πολλαπλὰ* ἐκ χειρῶν ἀπί­στων,  ̉Ολυμπία θαυματουργέ,* διὸ σε ὁ Πλά­στης* ἀπέδωσε ἀσμένως* τοῦ μάρτυρος τὸν τίτ­λον* τῆς  ̉Εκκλησίας Του.

 ̉Εκ βρέφους ἠγάπησας τὸν Χριστόν,* μάκαρ  ̉Ο­λυμπία,*  ̉Ορθοδόξων ἡ χαρμονή,* διὸ καὶ προ­σῆλθες* ἐν τῇ Μονῇ τῆς Θέρμης* ἔνθα ἀγογγύ­στως* ὡς μάρτυς ὕπνωσας.

Τὴν ῾Ελλάδα σκέπε, θαυματουργέ,*  ̉Ολυμπία μάρτυς,* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς* καὶ ἐκ τῶν κυ­κλοῦντων* αὐτὴν ἐχθρῶν, φωσφόρε,* διάσω­σον λι­ταῖς σου* ταῖς πρὸς τὸν ῞Υψιστον.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου*  ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβεί­αν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: Τὸ Τρισάγιον, τὸ Πάτερ ἡμῶν… καὶ ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν… καὶ τὸ

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

̉Εν Θέρμαις ἐβίωσας ἀσκητικῶς καὶ σεμνῶς* καὶ ἔλαβες, Πάντιμε, ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Χρι­στοῦ* τὴν χλαίναν τοῦ μάρτυρος˙* ὅθεν σὲ  ̉Ολυ­μπία* μετὰ δέους τιμῶμεν* καὶ θερμῶς ἐξαιτοῦ­μεν* ῥῦσαι, Κόρη, ἱκέτας* ἐκ τῶν χειρῶν  τοῦ  βελίαρ,* ἵνα σὲ δοξάζωμεν.

Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ἐν συνεχείᾳ μικρὰ ̉Απόλυσις. ῾Ο Χορός: Δόξα Πατρὶ … Κύριε, ἐλέησον (τρίς), Πά­τερ, ἅγιε εὐλόγησον. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς εἰκόνας  ψάλ­λομεν:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Δέχου παρακλήσεις ἱκετῶν,* δέχου  ̉Ορθοδό­ξων δε­ήσεις* σὺ  ̉Ολυμπία σεμνή,* ἄλλην γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ παθῶν ἐμπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικα­λούμεθα καὶ ἱκετεύομεν˙* ῾Αγία, τῆς ῾Ελλάδος τὸ κλέος* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου τάχος* ἐκ πά­σης περιστάσεως καὶ θλίψε­ως.  

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉ Αμήν

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῾Αγία τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…