Ο άγνωστος πόλεμος και η Αριστερά

Ο άγνωστος πόλεμος και η Αριστερά

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Προ ημερών απεβίωσε ο συμπαθέστατος ως άνθρωπος και καλός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος σε ηλικία 94 ετών. Διακριτικός στη ζωή, διακριτικός και στην κατά το Ορθόδοξο δόγμα κηδεία του και στον ενταφιασμό του. Έγινε γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες από την τηλεοπτική σειρά «Άγνωστος Πόλεμος», όπου πρωταγωνιστούσε ως συνταγματάρχης Βαρτάνης. Το σίριαλ ήταν ένας έπαινος για τον στρατό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά εμμέσως δημιουργούσε θετική εικόνα προς τους επίορκους αξιωματικούς, που στις 21 Απριλίου 1967  κατέλαβαν την εξουσία και επέβαλαν δικτατορία. Το σίριαλ παίχθηκε σε 226 επεισόδια κατά τα έτη 1971 – 1974 και είχε τεράστια τηλεθέαση. Το ποσοστό της έφτασε στο απλησίαστο έκτοτε ρεκόρ του 83%. Μερικοί το αναβίβασαν και στο 90%...Το γεγονός είναι πως τότε στις πόλεις οι δρόμοι ερήμωναν όταν παιζόταν το επεισόδιο του «Αγνώστου Πολέμου», στα δε χωριά, όπου οι τηλεοπτικοί δέκτες ήσαν λίγοι, οι κάτοικοι συνωστίζονταν κυρίως στα καφενεία για να δουν τον Βαρτάνη και τους άλλους τηλεοπτικούς ήρωες…Ο Άγγελος Αντωνόπουλος θυμόταν ότι αν σε κάποιο χωριό δεν έφτανε το τηλεοπτικό σήμα οι κάτοικοι έπαιρναν  λεωφορεία για να πάνε σε γειτονικό χωριό και να δουν το σίριαλ.

            Ο καιρός πέρασε, έπεσε η δικτατορία, ήρθε η δημοκρατία και άρχισαν οι συγκεντρώσεις των Κομμάτων, με τη νομιμοποίηση και του ΚΚΕ. Σε συγκεντρώσεις της Αριστεράς μεταξύ όσων εκφωνούσαν τα συνθήματα ήταν και ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Ο ίδιος είπε ότι ήταν Χριστιανός και Αριστερός. Για το ότι έπαιξε σε σίριαλ που ευνοούσε την προπαγάνδα της δικτατορίας ο ίδιος σε συνέντευξή το δικαιολόγησε λέγοντας: «Στη μεταπολίτευση κάποιοι με κατηγόρησαν… Εγώ δεν είχα ενοχές. Ήταν το έπος του ελληνοαλβανικού πολέμου, γιατί να μην το παίξω;».

Ο άνθρωπος έτσι αισθάνθηκε, έτσι και κατά συνείδηση έπραξε. Η Αριστερά, στη μεγάλη της πλειονοψηφία, σιώπησε στο θέμα. Δεν τον κατηγόρησε  για τα πολλά χρήματα που απέκτησε, ούτε για την δημοτικότητα του, η οποία από το επί δικτατορίας σίριαλ έφθασε στα ύψη. Κατά τον ίδιο χρόνο η ίδια Αριστερά αναζητούσε κάποιον συντηρητικό καθηγητή πανεπιστημίου, ή άλλο πρόσωπο, που ως λαϊκό δικαστήριο ιακωβίνων, τον έκρινε ως συνεργασθέντα με την δικτατορία και τον καταδίκαζε στον δια της λαϊκής χλεύης ηθικό θάνατό του…

            Το ίδιο με τον Αντωνόπουλο συνέβη  με τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο. Με την εκλεκτή σύζυγό του Τζένη Καρέζη, που έγραψε και το σενάριο, το 1973, επί δικτατορίας, πρωταγωνίστησαν  στην τηλεοπτική σειρά «Μαρίνα Αυγέρη», που επίσης ήταν θετική για τον Στρατό και έτσι θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσε την εικόνα των επίορκων αξιωματικών. Επίσης ο Κων. Καζάκος επί δικτατορίας πρωταγωνίστησε σε εθνικού περιεχομένου κινηματογραφικές ταινίες, που είχαν σχέση με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Μετά τη Μεταπολίτευση κατέστη στέλεχος του ΚΚΕ και εξελέγη βουλευτής επικρατείας του... Το ότι πρωταγωνίστησε σε φιλμ και σε σίριαλ επί δικτατορίας η αριστερή ιντελιγκέντσια το υποβάθμισε έως και το παρασιώπησε.  Αντιθέτως ανάδειξε έωλα αντεπιχειρήματα, ότι η σειρά «Μαρίνα Αυγέρη» κάποια στιγμή, στο τέλος της, κόπηκε από τη δικτατορία και ότι ο Καζάκος έπαιξε στο θέατρο έργο που ενόχλησε τη δικτατορία και η Ασφάλεια τον ταλαιπώρησε στη συνέχεια…

            Αντιθέτως προς την εύνοια προς επωνύμους της, που εργάστηκαν και έβγαλαν χρήματα  επί δικτατορίας, η Αριστερά έδειξε, μεταξύ των άλλων, μια απάνθρωπη ιδεολογική εμπάθεια προς τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ο οποίος ούτε κατά διάνοια συνεργάστηκε με τους επίορκους αξιωματικούς. Με πρωταγωνιστές Αριστερούς και δήθεν Αριστερούς υπεύθυνους σε ΜΜΕ (εφημερίδες, εκπομπές σε τηλεοπτικούς και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς) επιδίωκαν να  μειώσουν την δημοτικότητά  και την διείσδυση  στον λαό του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, με το να του  κολλήσουν τη ρετσινιά του «χουντικού».... Επειδή ουδένα στοιχείο μπορούσαν να βρουν οι εμπαθείς αριστεροί ιδεολογικοί καθοδηγητές, βρήκαν (!!!) φωτογραφίες που, ως Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου, ήταν στην αρμόζουσα για την εργασία του θέση στη Μητρόπολη των Αθηνών σε τελετή, που ήσαν και οι δικτάτορες…Ούτε μίλησε μαζί τους, ούτε συνεργάσθηκε, ούτε εμμέσως ή αμέσως τους υποστήριξε…Όμως ήταν το «ισχυρό» επιχείρημα των αριστερών προπαγανδιστών, που είχαν την του φανατικού ιδεολόγου εντύπωση πως απευθύνονται σε Έλληνες πολίτες χαχόλους, που εύκολα θα τους έπειθαν…

Το άλλο, που προβλήθηκε έντονα από την κομματική εφημερίδα της Αριστεράς και «προοδευτικούς κύκλους», ήταν το ότι ο τότε Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης «δεν έκανε αντίσταση, αλλά διάβαζε». Στην πραγματικότητα  ετοίμαζε την διδακτορική του διατριβή, έπαιρνε, μετά το πτυχίο της Νομικής, αυτό της Θεολογικής Σχολής και εργαζόταν το πρωί στη Σύνοδο και το απόγευμα εκκλησιαστικά, πνευματικά, ιεραποστολικά και κοινωνικά στην ενορία του, στην Παναγίτσα του Παλ. Φαλήρου, και σε ορφανοτροφείο στο Παγκράτι, όπου 33 παιδιά από την Επαρχία, με την ευθύνη των τότε αρχιμανδριτών Καλλινίκου Καρούσου (μετά Μητροπολίτου Πειραιώς),  Αμβροσίου Λενή (μετά Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας) και του ιδίου προχώρησαν στα γράμματα και από το χριστιανικό αυτό φυτώριο αναδείχθηκαν κληρικοί, καλλιτέχνες, δικαστικοί, επιτηδευματίες, θεολόγοι, γιατροί, όλοι καλοί χριστιανοί οικογενειάρχες.

Σημειώνεται ότι στελέχη της Αριστεράς επί διδακτορίας πήγαν, για την ασφάλειά τους, στο εξωτερικό, όπου εκ του ασφαλούς έκαμαν τον «αγώνα» τους και παράλληλα «διάβασαν», σπούδασαν, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, ως «προοδευτικοί» για να εκλεγούν καθηγητές σε πανεπιστήμια και πολυτεχνεία της χώρας…Και μετά να προωθηθούν  σε υπουργικούς θώκους…Αυτοί δεν κατηγορήθηκαν ποτέ ούτε κλήθηκαν να απολογηθούν, ότι κοίταξαν το μέλλον τους, αφήνοντας την Πατρίδα στην τύχη της… Κάποτε πρέπει να γίνει μια επιστημονική έρευνα, με θέμα τις βιογραφίες των επί δικτατορίας αντιστασιακών, ώστε να ξεχωρίσουν αυτοί που έκαμαν πραγματική αντίσταση με αυτούς  που εκμεταλλεύθηκαν την υποτιθέμενη ή πραγματική αντιστασιακή τους δράση κερδίζοντας με καθόλου αξιοκρατικούς τρόπους θέσεις, χρήματα και βίλες  σε  πολυτελή προάστεια…

Υπήρξαν πολίτες συντηρητικοί και φιλελεύθεροι δημοκράτες, που προτίμησαν να κλείσουν την εφημερίδα ή/και την επιχείρησή τους, από το να υπηρετήσουν την δικτατορία. Επίσης υπήρξαν ήρωες δημοκράτες στρατιωτικοί και πολίτες, με πρώτους τον εθνομάρτυρα ταγματάρχη Σπύρο Μουστακλή και τον Αλέκο Παναγούλη,  που επιχείρησαν να ανατρέψουν την δικτατορία και υπέφεραν έως θανάτου από τους επαγγελματίες απάνθρωπους βασανιστές της. Όλοι αυτοί έχουν πέσει στη λήθη των «δημοκρατών» της Αριστεράς, «δημοκρατών», στους οποίους, εδώ και μερικά χρόνια,  έχουν προστεθεί και οι συνοδοιπόροι του «εκσυγχρονισμού» ακραίοι κεντρώοι γουοκιστές, ήτοι οι λίγοι σύγχρονοι μηδενιστές, ηδονιστές και ατομιστές, που επιδιώκουν να επιβάλουν δια της  κοσμικής ισχύος τους την εθνοκτόνα ιδεολογία τους στον ελληνικό λαό.-