Γιορτές μίσους

Εὐάγγελος Στ. Πονηρός Δρ Θ., Μ.Φ.

Γιορτές μίσους

            «Δάσκαλε πού δίδασκες καί νόμο δέν ἐκράτεις» λέγει ὁ λαός μας γιά ὅποιους ἄλλα λέγουν καί ἄλλα πράττουν. «Δύο μέτρα καί δύο σταθμά μεταχειρίζεται αὐτός», λέγει ὁ λαός μας γιά ὅσους κρίνουν ἀλλιῶς τούς ἄλλους καί ἀλλιῶς τόν ἑαυτό τους καί ὅσους αὐτοί οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν. «Τά δικά σου δικά μου καί τά δικά μου δικά μου» λέγει ὁ λαός μας γιά ὅσους ἀναγνωρίζουν στόν ἑαυτό τους κάποιο δικαίωμα, τό ὁποῖο δέν ἀναγνωρίζουν στόν ἄλλο. Αὐτό συνέβη καί στήν περίπτωση γιά τήν ὁποία εἴμαστε ἐκ τῶν πραγμάτων ἀναγκασμένοι νά ὁμιλήσουμε σήμερα.

            Ἀνέκαθεν ἡ ἠττημένη κατά τόν ἑλληνικό ἐμφύλιο πόλεμο παράταξη ἐπέκρινε, καί συνεχίζει νά ἐπικρίνει, ἀποκαλώντας τις «γιορτές μίσους», τίς γιορτές γιά τή λήξη τοῦ πολέμου αὐτοῦ στόν Γράμμο καί στό Βίτσι, τίς ὁποῖες διοργανώνει ἡ νικήτρια παράταξη. Ἐφέτος ὅμως ἀποφάσισε νά πράξει ὅ,τι ἐδῶ καί δεκαετίες κατακρίνει. Στίς 29 Μαρτίου 2026 διοργάνωσε γιορτή στό Λιτόχωρο γιά τήν ἔναρξη τοῦ ἐμφυλίου, δηλαδή τῆς τρίτης καί τελικῆς φάσεως του, διότι ἡ πρώτη φάση διαδραματίσθηκε ἐντός τῆς γερμανικῆς κατοχῆς, ἡ δεύτερη ἀμέσως μετά τήν ἀπελευθέρωση, τά γνωστά ὡς «Δεκεμβριανά», καί ἡ τρίτη ὁ καθαυτό τρίχρονος ἐμφύλιος, ὅπου οἱ μάσκες εἶχαν πλέον πέσει, εἶχαν ἀποχωρήσει ὅσοι κατά τή διάρκεια τῆς κατοχῆς εἶχαν ἐξαπατηθεῖ νομίζοντας πώς θά πολεμοῦσαν μόνο τούς Γερμανούς κι ὄχι τούς Ἕλληνες, καί μετεῖχαν μόνον ὅσοι συνειδητά ἀγωνίζονταν γιά ἐξουσία, καί ἔβρισκαν ἐκπαίδευση, καταφύγιο καί ἀνάπαυση στή γειτονική τότε Γιουγκοσλαβία ὅταν πιέζονταν ἀπό τίς ἀποτυχίες τους.

            Τώρα, λοιπόν, ἡ παράταξη τῶν ἠττημένων δέν δικαιοῦται νά κατηγορεῖ γιά διοργάνωση ἑορτῶν μίσους, ἀφοῦ στήν προσπάθειά της νά δικαιώσει ἑαυτήν διοργάνωσε καί αὐτή ἡ ἴδια γιορτή μίσους. Θά τῆς ἀναγνωρίζαμε δίκαιο, εἰλικρίνεια, ἐντιμότητα, ἐάν παραδεχόταν τό σφάλμα της ἔστω καί μετά παρέλευση ὀγδόντα χρόνων ἀπό τή διάπραξή του. Ἐάν ζητοῦσε συγγνώμη ἀπό τόν ἑλληνικό λαό γιά τήν περιπέτεια στήν ὁποία τόν ἔμπλεξε, ἐάν παραδεχόταν ὅτι τό σύστημα στό ὁποῖο ἤθελε νά ὑπαγάγει τήν Ἑλλάδα ἦταν ἐσφαλμένο, ὅπως ἀπέδειξε πανηγυρικά ἡ κατάρρευσή του τό 1991. Θά τῆς ἀναγνωρίζαμε εἰλικρίνεια, ἐάν παραδεχόταν δημόσια ὅτι ἔσφαλλε καί εἰς βάρος τοῦ ἑαυτοῦ της, ἀφοῦ ὁδήγησε τούς φυγάδες μαχητές της στή χώρα τήν ὁποία θεωροῦσε ἰδανική, ὅπου ὅμως δοκίμασαν τήν ἐμπειρία τῶν στρατοπέδων συγκεντρώσεως, τά ὁποῖα ἀποδείχθηκαν σκληρότερα ἀπό τίς ἑλληνικές φυλακές καί ἐκτοπίσεις! Κι αὐτό διότι ὁ «πατερούλης» Ἰωσήφ Τσουγκασβίλι «Στάλιν» ἦταν πάνω ἀπ΄ ὅλα καχύποπτος σέ ὅ,τι καί σέ ὅποιον ἐρχόταν ἀπ΄ ἔξω, γι΄ αὐτό καί μετά τόν Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, ὅσοι Σοβιετικοί αἰχμάλωτοι εἶχαν δοκιμάσει τήν αἰχμαλωσία στή Γερμανία δοκίμασαν καί τά στρατόπεδα συγκεντρώσεως στήν Ε.Σ.Σ.Δ κι ἄς μή φταίγαν σέ τίποτε ἀπολύτως!

            Μέχρι τώρα, ὀγδόντα (80) ὁλόκληρα χρόνια δέν εἴδαμε καί δέν ἀκούσαμε τήν παράταξη πού, διψασμένη γιά ἐξουσία, ξεκίνησε[1] τόν ἐμφύλιο πόλεμο νά ζητᾶ συγγνώμη ἀπό τόν ἑλληνικό λαό γιά τά δεινά πού τοῦ προξένησε! Τό μόνο πού βλέπουμε, εἶναι διαρκεῖς ἀπόπειρες αὐτοδικαιώσεως, οἱ ὁποῖες δέν πείθουν κανέναν, οὔτε κἄν τά μέλη αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς παρατάξεως.

            Λοιπόν, ἄς σκεφθεῖ σοβαρά ἡ παράταξη πού ξεκίνησε τόν ἐμφύλιο καί νικήθηκε σέ αὐτόν τήν πρόταση νά ζητήσει μέ ἐπίσημη ἀνακοίνωσή της δημόσια συγγνώμη ἀπό τόν ἑλληνικό λαό παραδεχόμενη τό θανάσιμο σφάλμα της. Τότε καί μόνο τότε θά πείσει γιά τίς εἰλικρινεῖς της προθέσεις, τότε καί μόνο τότε θά πείσει ὅτι ἀγωνίζεται γιά συναδέλφωση κι ὄχι γιά ἔξαψη κομματικοῦ φανατισμοῦ καί μίσους, τότε καί μόνο τότε θά ἔχει δικαίωμα νά κρίνει ὅσους δέν ἀποδεχθοῦν τήν εἰλικρινή συγγνώμη της!

---

[1]          Κι ἄς μή φέρνει ὡς πρόφαση τῆς ἐνάρξεως τοῦ τριετοῦς ἐμφυλίου φυλακίσεις, ἐκτοπισμούς καί ἐπιθέσεις ἀπό δεξιές παρακρατικές ἔνοπλες ὁμάδες πού συνέβαιναν μετά τά δεκεμβριανά. Ὅλα αὐτά θά μποροῦσαν νά δικαιολογήσουν κύμα φυγῆς σέ ξένες χῶρες ἤ ἀπόκρυψης σέ δυσπρόσιτες ἑλληνικές περιοχές, δέν ἐξηγοῦν ὅμως ποῦ βρέθηκαν οἱ τεράστιες ποσότητες ὅπλων, οἱ ὁποῖες ἦταν τόσο μεγάλες ὥστε τροφοδότησαν τήν παράταξη αὐτή κατά τόν τριετή ἐμφύλιο, οὔτε τό πῶς βρέθηκε ξαφνικά σέ ἑτοιμοπόλεμη κατάσταση καί ἄντεξε τριετή πόλεμο. Συνεπῶς οἱ δεκατρεῖς περίπου μῆνες πού μεσολάβησαν ἀπό τή συνθήκη τῆς Βάρκιζας μέχρι τήν ἐπίθεση στό Λιτόχωρο ἦταν περίοδος ἐξοπλισμοῦ, ἀνασυντάξεως καί ἐκπαιδεύσεως γιά ἕναν πόλεμο, ἕνα ἀδελφοκτόνο ἔγκλημα, πού εἶχε προαποφασισθεῖ.