Μεγάλη Παρασκευή (Θεία Αποκαθήλωσις)

ΜΕΓΑΛΗ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  (ΘΕΙΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΙΣ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Μεγάλη ἡ σημερινή ἡμέρα καί ὥρα ἀδελφοί μου. Ὁ Χριστός κρέμεται ἐπάνω στόν Σταυρό, τρυπημένος μέ τά καρφιά. Ἐν τούτοις, ὁ Σταυρός εἶναι ἡ αἰώνια δόξα Του.

«…καί νῦν δόξασόν με σύ πάτερ, παρά σεαυτῷ τῇ δόξῃ  ᾗ εἶχον πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι παρά σοί»[1].

Ἔτσι, σεβαστή γερόντισσα, ὁ Σταυρός ὁ Τίμιος εἶναι ἡ βάση γιά τίς ἀμέτρητες θεϊκές δωρεές καί τά πνευματικά ἀγαθά πού λαμβάνουμε πάντοτε ὅπως καί τώρα μέ τήν θεία Ἀποκαθήλωση. Οἱ μαθητές, ὅπως καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος δέν μετρίασαν τό σκάνδαλο τοῦ Σταυροῦ στήν μετέπειτα πορεία τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιατί ἕνα κρυφό μυστήριο προσέδιδε στόν Σταυρό κάποιο ὑψηλότατο πνευματικό νόημα, πού ἅπτεται τῆς σωτηρίας, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός μποροῦσε νά ἀντικρούσει ὅλες τίς ἐπιβουλές τῶν φθονερῶν κατηγόρων Του, ἀλλά δέν θέλησε· θέλησε δέ μᾶλλον νά ὑποστεῖ τό πάθος γιά χάρη μας, γιά τό ὁποῖο ἦλθε στόν κόσμο καί ἔγινε Θεάνθρωπος. Διότι, ἄν δέν ἦταν τέλειος ἄνθρωπος, δέν θά ἦταν δυνατόν νά πάθῃ· δέν θά ὑφίστατο ὑπέρ ἡμῶν τόν θάνατο στήν σάρκα χαρίζοντάς μας δι’ Αὐτοῦ, τήν Ἀνάσταση.

Γι’ αὐτό πραγματικά ὑπέμεινε γιά μᾶς τήν Σταυρική θυσία, πού δέν χρεωστοῦσε, γιά νά λυτρώσει ἐμᾶς ἀπό τήν δουλεία τοῦ διαβόλου καί νά ἀνεβάσει σέ τέκνα τοῦ Θεοῦ- τέκνα τῆς Ἀναστάσεως.

Πραγματικά οἱ ἐχθροί Του, οἱ Ἰουδαῖοι, ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ Ἑωσφόρος, ἐπετάχυναν νά χυθεῖ τό ἀθῶο δεσποτικό αἷμα, τό ἀναμάρτητο ἀλλά καί γεμάτο θεϊκή δύναμη, πού χτύπησε δυνατά τήν κεφαλή τοῦ ὄφεως καί τήν συνέτριψε γιά πάντα.

Ἔτσι ὁ Χριστός μας καί τώρα στή θεία Ἀποκαθήλωση καί τό ἀπόγευμα στόν Ἐπιτάφιο θρῆνο, δείχνει φανερά τήν παντοδύναμη δύναμη, διότι ὅσον οὔπω, θά ὑπερισχύσει σωματικῶς τοῦ θανάτου καί τῆς φθορᾶς καί θά ἀναστηθεῖ ἀπό τούς νεκρούς τριήμερος.

Σταυρώθηκε γιά μᾶς καί πέθανε· καί μᾶς βεβαίωσε ὅτι ἐσχίσθη τό χειρόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν μας καί μᾶς χαρίζει τήν ἀποκατάσταση στούς οὐρανούς καί τήν κληρονομία τῆς Βασιλείας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Φρονοῦμε χριστιανοί μου ὅτι ὁ τόπος τοῦ Πάθους, ὁ φριχτός Γολγοθάς, ἔχει ἀποβεῖ τό κέντρο τῆς σταυροαναστάσιμης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ τόπος τῆς ἐλπίδας γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ὅπου θά ζυμωθεῖ ὅλο το φύραμα.

Σήμερα, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, τοποθετεῖται στήν πραγματική του σωτηριολογική διάσταση, δηλαδή μέσα στό σχέδιο σωτηρίας τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο. Ἄν ὁ Μεσσίας σταυρώθηκε κρεμασθείς «ἐπί ξύλου», ὅπως εἶπε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στόν Ἀρχιερέα[2], αὐτό ἔγινε χωρίς ἄλλο, ἐξαιτίας τοῦ μίσους τῶν Φαρισαίων καί Γραμματέων. Ἀλλά στό γεγονός αὐτό ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία: «πάντα τά περί Αὐτοῦ γεγραμμένα»[3] καί δίνεται μία νέα πνευματική διάσταση, ἐπειδή ἀκριβῶς «ταῦτα ἔδει παθεῖν τόν Χριστόν, καί εἰσελθεῖν εἰς τήν δόξαν Αὐτοῦ». Πράγματι ἀδελφοί, ἀπό τόν Σταυρό καί τό Πάθος τοῦ Μεσσίου, ἐκδηλώνεται μέ λαμπρότητα ἡ σοφία τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ πού εἶχε ἤδη ἀναγγελθεῖ στήν Παλαιά Διαθήκη: «καί ἀπολῶ τήν σοφία τῶν σοφῶν καί τήν σύνεσιν τῶν συνετῶν κρύψω»[4].

Σήμερα λοιπόν κατανοοῦμε ἀδελφοί, τό ἐξῆς: «Ἐκεῖνο πού θεωρεῖται θεία μωρία, εἶναι σοφότερο ἀπό τήν σοφία τῶν ἀνθρώπων· καί ἐκεῖνο πού θεωρεῖται ἀδυναμία τοῦ Θεοῦ, εἶναι δυνατότερο ἀπό τήν δύναμη τῶν ἀνθρώπων».[5]

Ἄν ὁ Ἰησοῦς ἐσταυρώθη-ἐκρεμάσθη «ἐπί ξύλου», σάν καταραμένος, αὐτό ἔγινε γιά νά μᾶς ἐξαγοράσει ἀπό τήν κατάρα τοῦ νόμου.[6] Τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, ὑψωμένο στόν Τίμιο Σταυρό[7], ἐπέτρεψε στόν Θεό «κατακρῖναι τήν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκί»(Θεία Λειτουργία Μ.Βασιλείου). Προφανῶς, ἁγία γερόντισσα, ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη, ὁ Μετανθρωπισμός, πού προβάλλει ἡ Ν. Ἐποχή πιεστικά καί μέ δόλο στίς ἡμέρες μας, προσπαθεῖ νά καταργήσει τήν σωτηριολογική διάσταση τῶν Ἀχράντων Παθῶν καί τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως καί, εἰ δυνατόν, νά ἀκυρώσει τήν δωρεάν τοῦ Θεοῦ Πατρός, διά τοῦ Υἱοῦ του, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στόν κόσμο.

Οἰκτρό, σατανικό σχέδιο δολίων ἀνθρώπων πού μισοῦν τήν Ἀλήθεια-τόν Χριστόν καί προβάλλουν τό ψεῦδος ξεδιάντροπα. Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, πού στέκεται σήμερα ἐδῶ, στόν Γολγοθᾶ, στόν Σταυρό, δέν ἐπιδέχεται παρερμηνεία· φανερώνει, ἡ θεία Ἀποκάλυψις, ὅτι πρίν τό τέλος τοῦ κόσμου θά δοθεῖ πνεῦμα σέ μία «εἰκόνα», ὥστε νά λαλεῖ καί νά ἐξουσιάζει τόν ἄνθρωπο[8].

Ἐδῶ, ἁγία γερόντισσα, ἔγκειται ἡ μεγάλη ἀπάτη τοῦ Μετανθρωπισμοῦ· ἡ εἰκόνα αὐτή δέν εἶναι ἀθῶα, εἶναι πονηρή. Εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα πού ὑψώνεται σέ θέση Θεοῦ, μέ τελικό σκοπό, νά παραμερίσει-καταργήσει τόν ἀληθινό Τριαδικό Θεό καί τόν Σωτῆρα Χριστό καί ἀντί τοῦ Θεοῦ, νά προβάλλει τόν διαβολάνθρωπο, τόν ρομποτάνθρωπο, τόν Ἀντίχριστο. «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου».

Ὅ,τι μιλᾶ χωρίς ψυχή, καθοδηγεῖ χωρίς ἀγάπη, ἀποφασίζει χωρίς μετάνοια, δέν μπορεῖ νά προέρχεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἐκεῖ λοιπόν ὁ ἄνθρωπος παραδίδει τήν σκέψη του· καί μάλιστα τήν κριτική σκέψη, τό αὐτεξούσιο, τήν βούληση, σέ μηχανή· παραδίδει καί τήν ἐλευθερία του στόν ψεύστη καί ἀνθρωποκτόνο Σατανᾶ.

Γλυκύτατε, Ἰησοῦ Χριστέ, σῶσε μας ἀπό τά βρώμικα δίχτυα τῆς Ν.Ἐποχῆς καί τοῦ Μετανθρωπισμοῦ καθώς καί τά τεχνάσματα τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων.

Στόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Χριστόν, ἡ Δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

---

[1](Ἰωάν.17, 5)

[2](Πράξ. 5, 30)

[3](Πράξ. 13, 29)

[4](Ἠσαΐας 29, 14)

[5](Α’ Κορινθ. 1, 25)

[6](Γαλάρ. 3, 13)

[7](Ρωμ.8,13)

[8](Ἀποκαλ. Ἰωάν. 13, 15)