Δυστυχώς: Η εκκλησιαστική δικαιοσύνη στην Εκκλησία της Κύπρου και στην Κωνσταντινούπολη έπιασε πάτο στην υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Δυστυχώς: Η εκκλησιαστική δικαιοσύνη στην Εκκλησία της Κύπρου και στην Κωνσταντινούπολη έπιασε πάτο στην υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Με βαθιά θλίψη αλλά και αγανάκτηση παρακολουθεί κανείς τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Πρόκειται για μια υπόθεση που δεν γεννά απλώς ερωτήματα, αλλά προκαλεί έντονη αντίδραση, καθώς αποκαλύπτει μια πρωτοφανή κρίση στον τρόπο απονομής της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης.

Η Εκκλησία, που οφείλει να αποτελεί ζωντανή μαρτυρία δικαιοσύνης, αλήθειας και αγάπης, εμφανίζεται εδώ να αποτυγχάνει στα στοιχειώδη. Ένας ποιμένας παρουσιάζεται να καταδικάζεται χωρίς σαφή και τεκμηριωμένα κανονικά παραπτώματα και –το σοβαρότερο– χωρίς ουσιαστική εκκλησιαστική δίκη, χωρίς διαφάνεια, χωρίς να διασφαλίζεται το αυτονόητο δικαίωμα υπεράσπισης.

Αυτό δεν συνιστά απλώς μια ατυχία· συνιστά εκτροπή. Και όταν η εκτροπή αυτή γίνεται ανεκτή ή και πανηγυρίζεται από εκκλησιαστικούς κύκλους, τότε το πρόβλημα παύει να είναι μεμονωμένο και γίνεται βαθιά θεσμικό και πνευματικό.

Αντί για πνεύμα ταπείνωσης και ευθύνης, διακρίνεται μια αδικαιολόγητη αυτάρκεια, ενώ την ίδια στιγμή δεν λείπουν εκείνοι που βλέπουν την υπόθεση ως ευκαιρία προσωπικής ανέλιξης, επιβεβαιώνοντας τις χειρότερες υποψίες περί φιλοδοξιών και παρασκηνίου. Το γεγονός αυτό πληγώνει βαθιά το εκκλησιαστικό σώμα και σκανδαλίζει τον πιστό λαό.

Το αίσθημα αδικίας είναι διάχυτο. Δεν πρόκειται πλέον για ψιθύρους, αλλά για μια κοινή πεποίθηση ότι η υπόθεση αυτή δεν κρίθηκε με όρους εκκλησιαστικής παράδοσης και ευαγγελικής δικαιοσύνης. Όταν ακόμη και ο απλός λαός αντιλαμβάνεται την αδικία, τότε η σιωπή των υπευθύνων γίνεται συνενοχή.

Η μόνη ελπίδα πλέον για τον Τυχικό φαίνεται να βρίσκεται τόσο στην προσφυγή στη κοσμική δικαιοσύνη και, ενδεχομένως, στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, όσο και –πρωτίστως– στην κρίση του Θεού, ο οποίος είναι ο μόνος αδέκαστος κριτής.

Η ιστορία της Εκκλησίας έχει δείξει ότι τέτοιες στιγμές δεν μένουν χωρίς συνέπειες. Η αλήθεια μπορεί να καθυστερεί, αλλά δεν ακυρώνεται. Και όταν η δικαιοσύνη παραβιάζεται τόσο εμφανώς, η ευθύνη βαραίνει όλους όσοι σιωπούν ή συναινούν.

Διότι η δικαιοσύνη στην Εκκλησία δεν είναι διαχειριστική υπόθεση· είναι υπόθεση σωτηρίας. Και όταν αυτή καταρρέει, τότε το πλήγμα δεν είναι διοικητικό, αλλά βαθιά πνευματικό.

Καθηγητής Πανεπιστημίου Νομικής