Τό κατά φθόνου ἀνάγνωσμα!

Τό κατά φθόνου ἀνάγνωσμα!

Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθ. Θεολόγος – Συγγραφεύς

  Ὁ φθονερὸς ἄνθρωπος, λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, μοιάζει σὰν τὸν φυματικό. Αὐτὸν τὸν φθόνο στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους τὸν ἔχουν ἄνθρωποι, ποὺ κολυμποῦν, μέσα στὸν ἀρρωστημένο χριστιανισμό. Ἔγραψα σὲ ἄρθρο μου, ὅτι ὁ φθονερός, εἶναι δύο λέξεις «συντετριμμένος θαυμασμός»!!! Σὲ θαυμάζει ὁ δυσσεβὴς δῆθεν εὐσεβὴς – συντρίβεται -συνθλίβεται, ζηλεύει καὶ μὲ τὸ φθόνο του καὶ τὴν κακοψυχία του, βγάζει ἀπὸ τὰ σπλάγχνα του «φιδάκια». Νὰ ξέρετε ὅτι ἄνθρωπος μικρόψυχος, εἶναι δειλός, μοχθηρός, βγάζει τὰ ἐσώψυχά του, ἐκδικεῖται, ἀλλὰ καὶ ἂν τὸν ἀπειλήσεις μαζεύεται…Ὁ φθονερὸς ἀδικεῖ τὸν συνάνθρωπό του, ἀλλὰ ὁ ἀδικημένος ἔλεγε ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης ἔχει πάντοτε σύμμαχο τὸ Θεό!!! Δυστυχῶς οἱ φθονεροὶ ἔχουν καὶ βιομηχανία ψευδολογίας!!! Δυσ­τυχῶς τῶν ἱκανῶν νὰ κάνουν νάνων, εἶναι ὁ κανὼν τῶν ἀνικάνων… Οἱ ἱκανοὶ ἄνθρωποι ἐπισύρουν τὸ φθόνο τῶν ἀνικάνων ἀνθρώπων. Οἱ ἀξίες βάλλονται δὲν χάνονται…Ὅταν ἡ μεγάλη ταλαντοῦχος τραγουδίστρια Νανὰ Μούσχουρη, ἔλαβε μέρος σὲ διαγωνισμό, τὴν ἐφθόνησαν οὐκ ὀλίγοι.. Εἶπαν διῶξτε τὴ «γατούλα». Ἔφυγε, πῆγε στὸ ἐξωτερικὸ καὶ διέπρεψε ὡς τραγουδίστρια, ἔγινε «γατάρα» πάσης Ἑλλάδος καὶ Εὐρώπης.

  Ὁ φθονερὸς διακατέχεται ἀπὸ ναρκισσισμό, ἐγωισμὸ καὶ ἀλαζονεία καὶ συμπεριφέρεται ὡς ἀνδρείκελο. Δυστυχῶς ὁ ἐγωισμὸς στὸν ἄνθρωπο φεύγει μόνο μετὰ θάνατον…Ἀκόμα μία ἀλήθεια· ὁ φθονερὸς ἔχει γιὰ ἐχθρό του τὸν ἑαυτό του. Ὅμως ὁ φθονερὸς προξενεῖ κακό. Μία λαϊκὴ παροιμία λέει «θὰ γυρίσει ὁ τροχὸς καὶ θὰ γελάσει ὁ πτωχός». Ὁ ἀδικημένος ἔχει σύμμαχο τὸ Θεὸ καὶ ὁ φθονερὸς τὸ διάβολο. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε: «οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν κακότητα καὶ φθόνο δὲν πείθονται γιὰ τὴν ἀλήθεια, γιατί δὲν χωράει μέσα τους ἡ ἀλήθεια». Οἱ κόλακες ποὺ ἐξελίσσονται σὲ «βρικόλακες» κάνουν κακὸ σὲ ἀνθρώπους ἐξουσίας… Ἀκοῦστε κάτι τὸ φοβερόν!!! Ὅταν  Μητροπολίτης Ἄρτης ἦταν ὁ Ἰγνάτιος ὁ Γ΄ ἐκ Μεγάρων Ἀττικῆς, πῆγαν στὴ Μητρόπολη 4 πολίτες. Ὁ ἕνας τοῦ ἔλεγε «Σεβασμιώτατε, ὁ κόσμος ἔξω θεωρεῖ γιὰ Μητροπολίτη Ἄρτης τὸν Ἀρχιμανδρίτη Ἰάκωβο Παχὴ τὸν μετέπειτα ἀείμνηστο Ἅγιο Ἐπίσκοπο Ἀργολίδος». Τί εἶπε ὁ κυρὸς Ἰγνάτιος ὁ Γ΄; «Δόξα σοι ὁ Θεός, παιδί μου, ποὺ ἔχω ἀνώτερους συνεργάτες…». Εἶχε ταπείνωση, ὀρθόδοξο φρόνημα, εἶχε τὸ «ἀνεπίφθονον»… Σὰν νὰ κρατοῦσε τὸ δηλητηριῶδες φάρμακο (ραουντὰπ) καὶ τὸ ἔριξε (ἀλληγορικὰ) στὰ ζιζάνια χόρτα καὶ αὐτὰ ἐξαλείφθηκαν. Ἔτσι μετὰ τὴ δήλωση τοῦ Μητροπολίτη Ἄρτης γιά… ἀνώτερους συν­εργάτες του δὲν ξαναπάτησαν «ρουφιάνοι» στὴ Μητρόπολή του (τὰ σχόλια δικά σας).

  Ἡ ζηλοτυπία, ὁ φθόνος καὶ ἡ ἀχαριστία κάρφωσαν τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Ἐνῶ ἡ εὐγνωμοσύνη του τὸν ξεκάρφωσε. «Ἡ θεοσέβειά ἐστιν σοφία, τὸ δὲ ἀπέχεσθαι ἀπὸ κακῶν ἐστιν ἐπιστήμη» (Ἰὼβ  κεφ. Β΄ 28, στίχ.2).

  Τὸν Ἅγιο Νεκτάριο ποιὸς τὸν ἐδίωξεν. Ὁ φθόνος τῶν Ἀρχιερέων…Γι’ αὐτὸ καὶ ἁγίασε. Ὁ φθόνος ὅπως καὶ κάθε ψυχικὸ πάθος εἶναι τὸ δηλητήριο τοῦ διαβόλου, τὸ ὁποῖο αὐτὸς εἰσήγαγε στὶς φλέβες τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔκτοτε διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἀπὸ τὸν ἀδελφοκτόνο Κάιν (Γέν. κεφ. Δ΄, στίχ. 5) μέχρι τὴ Σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου μας (Μτθ. κεφ. 27, στίχ.18) ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα κατακρατεῖ κατὰ μεγάλο ποσοστὸ τοὺς ἀνθρώπους ὑπὸ τὴν κακὴ ἐπιρροή του, ὅπως μερικὰ ναρκωτικά, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν ἐξάψεις, ἐκρήξεις ἐπικίνδυνες…Ὅπως τὰ ναρκωτικὰ σκοτώνουν… Ἔτσι καὶ ὁ φθονερὸς ἐμβολισθεὶς κυοφορεῖ μέσα του ἕνα ἀνήμερο θηρίο λυσσασμένο τῆς ζούγκλας…Ἡ ψυχολογία τοῦ φθόνου, εἶναι σκοτεινή, ὅπως σκοτεινὸς εἶναι καὶ ἐκεῖνος ποὺ τὸν ἐφύτεψε πρωταρχικὰ καὶ τὸ πάθος αὐτὸ μένει ἀνεξήγητο λογικά, ὅπως αὐτὸ καθεαυτὸ τὸ κακό. Ἀξίζει νὰ τονιστεῖ ὅτι: Κάποτε ἕνας βασιλιὰς εἶχε μπροστά του ἕνα φθονερὸ ἄνθρωπο καὶ ἕνα πλεονέκτη. Εἶπε: ὅποιος πρῶτος μοῦ ζητήσει κάτι θὰ δώσω στὸν ἄλλον τὸ διπλάσιο. Ἕνα σπίτι, δύο σπίτια, 100 πρόβατα, 200 στὸν ἄλλον. Ὁ φθονερὸς ἄνθρωπος πρῶτος πῆρε τὸ λόγο. Φαντάζεσθε τί ζήτησε; Βασιλιά μου, ξέρεις τί θέλω τοῦ λέει; Ἀκούω. Νὰ μοῦ βγάλεις τὸ ἕνα μου μάτι, γιὰ νὰ βγάλεις τοῦ ἄλλου τὰ δύο μάτια. Φοβερόν!!! (τὰ συμπεράσματα δικά σας).

  Ἂν κάποιος φθονεῖ, ἂς μὴ πειθαρχήσει στὴ σατανικὴ φωνὴ τοῦ φθόνου. Σιγὰ-σιγὰ μὲ τὴν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, τὴ Μετάνοια, τὴ Θεία Κοινωνία, τὰ ἔργα χριστιανικῆς ἀγάπης καὶ τὴν καλωσύνη, τὸ πάθος θὰ νεκρωθεῖ μὲ τὴ βοήθεια τῆς Χάριτος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, διότι «τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. 6, 23).

  Ὅσο καὶ ἂν μᾶς φθονήσουν οἱ κακόψυχοι ἄνθρωποι μὲ βοηθό τους τὸ μισόκαλο καὶ ἀρχέκακο δαίμονα, ἕνα νὰ γνωρίζουμε στὸν ἀγώνα μας ὅτι: «Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθὸν» (Ρωμ. 7, 27). Ἀμήν.

orthodoxostypos