Ἡ προδοσία καί ἀμετανοησία τῶν Ποιμένων

Ἡ προδοσία καί ἀμετανοησία τῶν Ποιμένων

Πορφυρίτης

Τό μεγαλύτερο χαρακτηριστικό τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ ἀρρωστημένη ἀγάπη πού τρέφουν πρός τόν πατέρα τους τόν διάβολο. Θέλουν νά ὁμοιάζουν μέ αὐτόν καί, ὡς ἐπί τό πλεῖστον τά καταφέρνουν, ἀφοῦ πλησιάζουν στό καθ’ ὁμοίωσιν μέ τό κυριώτερο γνώρισμά του, τήν ἀμετανοησία. Ἕνα φοβερό πάθος, ἀπό τό ὁποῖο πάσχουν ἀποδεδειγμένα καί σύγχρονοι Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Κάποιοι ἀπό αὐτούς, γέροι ὄντες, πλησιάζοντες στό Μέγα Κριτήριο, συνεχίζουν νά ταλαιπωροῦν ἑαυτούς καί ἀλλήλους ἀλλά καί τό καράβι τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, μή διακρίνοντας τόν Πηδαλιοῦχο, τόν Μέγα Δεσπότη καί Κύριο! Μή ξεχνᾶμε· οἱ μεγαλύτεροι αἱρετικοί στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, ἦταν ὀρθόδοξοι ποιμένες.

Τί τραγικό! Τούς δόθηκε τό μέγα προνόμιο τῆς γέννησης καί τῆς ἀνατροφῆς στήν ἀγκαλιά τῆς Μάνας Ὀρθοδοξίας, τῆς ἀνάδειξής τους σέ Ποιμένα γιά τή διακονία τῆς Ποίμνης τοῦ Ἰησοῦ, καί αὐτοί μέ ἀχαριστία, Τήν προδίδουν καί παραμένουν ἀμετανόητοι. Σιμά εἶναι ἡ φωνή τοῦ Κυρίου· θά ἀκούσουν αὐτό πού ἐλέχθη γιά τόν τραγικότερο τῶν μαθητῶν Του: «Καλύτερα νά μήν εἶχες γεννηθεῖ». Ὁ ἀμετανόητος ποιμήν, θῦμα οὐσιαστικά τοῦ Διαβόλου, γίνεται ὄργανο καί ὅμοιός του: ἀδίστακτος, μισάνθρωπος, φανατικός, δολοφόνος σωμάτων καί ψυχῶν, σταυρωτής τοῦ Κυρίου καί κατακερματιστῆς τοῦ Σώματός Του. Εἶναι στυγνός ἀπατεῶνας· διαβεβαιώνει ὅτι εἶναι ἄγρυπνος φύλακας τῆς ἀμωμήτου Πίστεως, ἐνῶ ταυτόχρονα τήν προδίδει ἀσυστόλως καί ἀκατασχέτως.

Ποιμένες! Τιμοῦν μέ τή γλῶσσα τούς Ἁγίους γιά τό θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, καί τούς ἀτιμάζουν μέ τήν καρδιά τους! Οἱ ἅγιοί μας σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη ὑμνολογία, εἶναι τῆς Πίστεως πρόμαχοι, κοπτεροί πελέκεις γιά τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ^[1], κήρυκες τῆς ἀληθείας, τσεκούρια πού κόβουν τίς ὁρμές τῶν αἱρετικῶν, φωτιά πού κατακαίει τά ξερόκλαδα τῶν αἱρέσεων^[2], σάλπιγγες πού κηρύττουν στόν κόσμο τίς ἐντολές τοῦ Ἰησοῦ, σφενδόνες θείων λόγων, ἰσχυροί διῶκτες τῶν αἱρετικῶν λύκων μακριά ἀπό τήν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ, πανάριστοι Ποιμένες φροντιστές τῶν προβάτων, τροφοί τους μέ τή διδασκαλία τῆς Ἁγίας Τριάδος^[3]... Ἔχουν κάποια σχέση οἱ σημερινοί ποιμένες μέ αὐτούς τούς Ἁγίους Ποιμένας τοῦ Χριστοῦ;

Ὁ νεοέλληνας φιλόσοφος Χρῆστος Μαλεβίτσης σημειώνει: «Ἔρχεται ἡ ἀπευκταῖα ὥρα, ὅπου τὸ ποίμνιο παραλογίζεται καὶ ρίχνεται στοὺς γκρεμούς, σκορπάει στὰ δάση καὶ στὶς ρεματιὲς· τὸ κυνηγοῦν οἱ λύκοι νὰ τὸ ἀποδεκατίσουν. ... Ἡ ἀπευκταῖα ὥρα ἔφτασε· καὶ τὸ χριστιανικὸ ποίμνιο διασκορπίζεται. Οἱ ποιμένες, ὡστόσο, ἀδρανoῦν. Οἱ λύκοι οὐρλιάζουν -καὶ οἱ ποιμένες εὐωχοῦνται ἀσφαλισμένoι στὶς στάνες τους. Πρόκειται γιὰ τὴν ἱστορικὴ προδοσία τῶν ποιμένων»^[4].

Τά ἐρωτήματα πέφτουν βροχή: Ποῦ εἶναι οἱ Ποιμένες νά καταλύσουν τήν πολιορκία τοῦ διαβόλου μέ τίς ἀμέτρητες πλάνες σέ κάθε πτυχή τῆς καθημερινότητας; Νά ἐξαλείψουν τίς ποικίλες αἱρέσεις καί τήν φοβερή παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Νά ἀποτρέψουν τήν ἀριθμοποίηση τοῦ προσώπου; Νά ἀγκαλιάσουν τήν ὀρθόδοξη οἰκογένεια πού βάλλεται πανταχόθεν; Νά προστρέξουν ἀγαπητικά στούς νέους; Δέν πονοῦν γιά τήν ἀγριότητά τους; Γιά τά συνεχόμενα φαινόμενα βίας; Ποῦ εἶναι ἡ φωνή τους καί ἡ θυσιαστική τους ἀγάπη; Ποιές οἱ ἐνέργειές τους γιά νά κλείσει ἡ αἱματηρή κάνουλα τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων ἐκτρώσεων τόν χρόνο; Δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ Ἑλλάδα καταρρέει; Πῶς κοιμοῦνται τά βράδια; Πέτρα εἶναι ἡ καρδιά τους; Σέ ποιόν κόσμο ζοῦν; Ζοῦν ἤ εἶναι νεκροί; Καί τό ἕνα πρόβατο, τό χαμένο, δέν ἀναζητοῦν, καί τά ἐνενῆντα ἐννιά παράτησαν!

«Διασκορπίσθηκαν τά πρόβατά μου σέ κάθε ὄρος, σέ κάθε ψηλό λόφο.», λέγει ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ σάν νά περιγράφει τό σήμερα, «Σέ ὅλη τήν γῆ διασκορπίσθηκαν, διότι δέν ὑπάρχει πραγματικός ποιμένας, νά τά ζητήσει καί νά τά ἐπιστρέψει. Γι’ αὐτό, ποιμένες, ἀκούσατε, λόγο Κυρίου· ὁρκίζομαι λέγει ὁ Κύριος καί σᾶς ἐξαγγέλλω τήν ἀπόφασή μου· Ἐπειδή τά λογικά μου πρόβατα ἐγκαταλείφθηκαν, λεηλατήθηκαν καί καταφαγώθηκαν ἀπό ὅλα τά θηρία τῆς ὑπαίθρου, διότι δέν ὑπῆρχαν καλοί ποιμένες, καί αὐτοί πού ὑπῆρχαν δέν τά φρόντισαν, ἀλλά τά ἐκμεταλλεύτηκαν χωρίς νά τά βγάλουν γιά βοσκή, γι’αὐτό ποιμένες, αὐτά λέγει ὁ Κύριος· Θά ἐπέλθω κατά τῶν ποιμένων αὐτῶν καί θά ζητήσω τά πρόβατά μου ἀπό τά χέρια τους, καί θά τούς ἐκδιώξω, ὥστε νά μή ποιμαίνουν πλέον τα πρόβατά μου. Θά ἀποσπάσω τά πρόβατά μου ἀπό τήν ἐκμετάλλευσή τους καί δέν θά τά κατατρώγουν πλέον αὐτοί.»^[5].

Ὡστόσο, τό πρόβλημα αὐτό τῆς Ποιμαντικῆς δέν εἶναι ἄγνωστο γιά τήν Ἐκκλησία, ὑφίσταται διαχρονικά. Τό ἐπισημαίνει καί ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος στά τέλη τοῦ 18^ου αἰ.: «Ἂν θέλωμεν νὰ εἰπῶμεν, χωρίς τινα συστολὴν τὴν ἀλήθειαν, εἶναι ταλανισμοῦ ἀξία τὴν σήμερον ἡ Ἑλλάς. Καὶ ὄχι μόνον ἡ Ἑλλάς, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἁπανταχοῦ Χριστιανοί. Ἀλλὰ διατί;

Διατί τοῦ ἒλειψαν ἀπὸ μιᾶς οἱ ποιμένες, οἱ ἀληθινοὶ ποιμένες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διὰ σημεῖον τῆς τελείας ἀγάπης, ὁποῦ εἶχον πρὸς τὸν κοινὸν δεσπότην, καὶ τὴν ποιμαντικὴν προστασίαν ἐδέχθησαν, καὶ τὴν ψυχὴν τους ἐθυσίαζαν ὑπὲρ τῶν προβάτων, κατὰ μίμησιν τοῦ ἀρχιποίμενος, Ἰησοῦ Χριστοῦ, ... πρὸς ὠφέλειαν καὶ σωτηρίαν τῶν λογικῶν προβάτων, ὁποῦ ἐμπιστεύθησαν. ... Ἔλειψαν, λέγω ἔλειψαν, ὦ καὶ πῶς ἠμπορῶ νὰ τὸ λέγω, καὶ νὰ τὸ γράφω χωρὶς δάκρυα, ἔλειψαν οἱ ποιμένες ... Οἱ ἀληθινοὶ ποιμένες. ... Οἱ ἀπλανεῖς ὁδηγοὶ τῶν πλανωμένων.  

... Τοῦτο ἡ ἐσχάτη δυστυχία. Τοῦτο τὸ πολλῶν  δακρύων ἄξιον, ὁποῦ πάσχει, ὄχι μόνη ἡ Ἑλλάς, ἀλλὰ σχεδόν, ἡ Ἐκκλησία πᾶσα τοῦ Χριστοῦ τὴν σήμερον. Ὅτι πανταχοῦ ἡ κακία παρρησιάζεται, θριαμβεύει. Πανταχόθεν οἱ Πολέμιοι ἐπιτίθενται καὶ οἱ ἐπίσκοποι βλέπουσι τὴν ρομφαίαν ἐρχομένην, καὶ αὐτοὶ ἢ εἰς ἄλλα προσέχουσιν, ἢ εἰς ὕπνον βυθίζονται, καὶ μήτε κινοῦνται ὁλότελα, νὰ σημάνωσι με τὴν σάλπιγγα τοῦ λόγου, εἰς τοὺς χριστωνύμους λαούς, νὰ στέκουν ἔξυπνοι, νὰ φυλάττωνται ἀπὸ τοὺς ἐπερχομένους ἐχθροὺς…»^[6].

Τό τέλος ἐγγύς. Ὁ Κύριος ἔρχεται ταχύ! Μακάρι νά ἀνανήψουν οἱ Ποιμένες καί νά ἀναλάβουν τό ἔργο πού τούς ἀνέθεσε ὁ Δεσπότης Κύριος. Νά κατηχήσουν, νά ἐπανευαγγελίσουν τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Νά ξεχυθοῦν στούς δρόμους, στίς οἰκίες, στά κέντρα διαφθορᾶς καί νά προσκαλέσουν στό Μέγα Δεῖπνο. Νά κηρύξουν Χριστό στούς μωαμεθανούς πού βρίσκονται στήν Πατρίδα μας^[7]. Ἄν χρειαστεῖ, νά ἀφορίσουν τούς ἀντίχριστους πολιτικούς λύκους, καί νά πάψουν νά συναγελάζονται μαζί τους! Νά γίνουν τό καλό παράδειγμα γιά τούς λαϊκούς πού ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τόν Θεό. Τά πρόβατα περιμένουν ἀπό τούς Ποιμένες! Τί κρῖμα· Ποιμένες, θά φύγουν ἀπό τοῦτο τόν κόσμο καί δέν θά ἔχουν πάρει τήν ἐλάχιστη μυρωδιά ἀπό τήν πανευώδη Πίστη μας! Κλάμα καί ὀδυρμός! Ποιμένες, «πεπλήρωται ὁ καιρὸς καὶ ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ· μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ»!

Πορφυρίτης

………………………………………………………………….

^[1] «τῆς πίστεως πρόμαχος ... Τοῖς ἀντιθέοις πέλεκυς, ἐκκοπτικός.». Ἀπό τόν ὄρθρο τῆς ἑορτῆς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

^[2] «κήρυξ ἀληθείας ... πέλεκυς ὁ κόπτων αἱρετικῶν τάς ὁρμάς ... πῦρ τάς φρυγανώδεις αἱρέσεις καταφλέγον». Στιχηρὰ Προσόμοια στόν Ἑσπερινό τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης

^[3] «...σάλπιγξ, ἡ κηρύττουσα τῷ κόσμῳ, τοῦ Ἰησοῦ τὰ ἐντάλματα ... Τῇ σφενδόνῃ τῶν λόγων σου τῶν ἐνθέων θεόπνευστε, κραταιῶς πανένδοξε ἐσφενδόνησας, καθάπερ λύκον τὸν Ἄρειον, καὶ πόρρω ἐδίωξας, ἐκ τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ποιμὴν ὁ πανάριστος, τὰ σὰ πρόβατα, περιθάλπων τῇ χλόῃ τῆς Τριάδος·». Στιχηρὰ Προσόμοια ἀπό τόν Ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

^[4] Ἀλεξάνδρου Μ. Σταυροπούλου, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, «Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ» ΚΑΙ Η «ΚΑΛΗ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ», Σχόλια σὲ ἕνα πρόσφατο καὶ σὲ ἕνα παλαιότερο κείμενο (Χρήστου Μαλεβίτση καὶ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου), Εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα ποὺ ὀργάνωσε ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ Θείας Λατρείας καὶ Ποιμαντικοῦ ἔργου στὶς 11 Ἰουνίου 2009 ἐν τῷ Διορθοδόξῳ Κέντρῳ παρά τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Πεντέλης μὲ κεντρικὸ θέμα: «Ἡ ἀποστολή τοῦ Ἱερέως στό σύγχρονο κόσμο» (ἡ ἔντονη γραφή τοῦ γράφοντος).

 https://ecclesiagreece.gr/greek/holysynod/commitees/worship/stavropoulos_prodosia.pdf

^[5] «καὶ διεσπάρη τά πρόβατά μου ἐν παντὶ ὄρει καὶ ἐπὶ πᾶν βουνὸν ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς διεσπάρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκζητῶν οὐδὲ ὁ ἀποστρέφων. διὰ τοῦτο, ποιμένες, ἀκούσατε λόγον Κυρίου· διὰ τοῦτο, ποιμένες, ἀκούσατε λόγον Κυρίου· ἀντὶ τούτου, ποιμένες, τάδε λέγει Κύριος Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ τοὺς ποιμένας καὶ ἐκζητήσω τὰ πρόβατά μου ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ ἀποστρέψω αὐτοὺς τοῦ μὴ ποιμαίνειν τὰ πρόβατά μου, καὶ οὐ βοσκήσουσιν ἔτι οἱ ποιμένες αὐτά· καὶ ἐξελοῦμαι τὰ πρόβατά μου ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν. καὶ οὐκ ἔσονται αὐτοῖς ἔτι εἰς κατάβρωμα.», Ἰεζεκιὴλ 34, 6-10

^[6]  Ἀλεξάνδρου Μ. Σταυροπούλου, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, «Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ» ΚΑΙ Η «ΚΑΛΗ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ»... (ἡ ἔντονη γραφή τοῦ γράφοντος),

 https://ecclesiagreece.gr/greek/holysynod/commitees/worship/stavropoulos_prodosia.pdf

^[7] Οἱ οἰκουμενιστές ὁμιλοῦν γιά ἀποκλεισμό τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τόν κόσμο καί ἀναλώνονται σέ ἀτέρμονες, προσχηματικούς, ἀνούσιους διαλόγους μέ τούς αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους· ἰδοῦ πεδίον δόξης λαμπρό, ἡ κήρυξη τοῦ Εὐαγγελίου σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν. (Ματθ. 28, 19)