Ἡ Οὐνία ὡς ὅπλον κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ παράγων εἰς τὸν πόλεμον εἰς τὴν Οὐκρανίαν

Ἡ Οὐνία ὡς ὅπλον κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ παράγων εἰς τὸν πόλεμον εἰς τὴν Οὐκρανίαν

Τοῦ κ. Κόνραντ Ρέκας, δημοσιογράφου (Πολωνία)

  Γινόμαστε μάρτυρες ἑνὸς πολέμου μεταξὺ τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ διεξάγεται σὲ πολλὰ μέτωπα ταυτόχρονα. Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ σατανικὲς ἀγγλοσαξονικὲς ὑπερδυνάμεις ἔχουν πάρει τὸν ἔλεγχο τόσο τοῦ Βατικανοῦ ὅσο καὶ τοῦ Φαναρίου. Κατανοοῦμε ἐπίσης τὴν δημιουργία ψευδῶν «ἐκκλησιῶν» ὑποταγμένων στὶς ἐντολὲς τῶν κέντρων αὐτῶν, ποὺ ἀποσκοποῦν νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς πιστούς καὶ νὰ διαδώσουν τὸ σκάνδαλο, εἰς βάρος τοῦ χριστιανισμοῦ. Πρέπει, ὡστόσο, νὰ ἔχουμε ὑπόψη ὅτι, πέρα ἀπὸ αὐτὲς τὶς σχετικὰ νέες ἀπειλές, τῶν ὁποίων οἱ ρίζες φθάνουν στὶς τελευταῖες ἕξι δεκαετίες, ἔχουμε νὰ κάνουμε καὶ μὲ μία ἐπιθετικότητα ποὺ διαρκεῖ τουλάχιστον ἕξι αἰῶνες.

Τὸ κακὸν σπέρμα τῆς Ἑνώσεως

  Μιλῶ, φυσικά, γιὰ τὴν Οὐνία, δοκιμασμένη μέθοδο πολέμου κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας: ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἕνωσης τῆς Φλωρεντίας (1439), ὅταν ἡ Δύση προσπάθησε μὲ ἐκβιασμὸ μέσῳ τῆς ἰσλαμικῆς ἀπειλῆς νὰ ἐξαναγκάσει τὴν Ἀνατολή, ἕως τὴ Σύνοδο τοῦ Μπρέστ (1596), ὅταν ἐπιχειρήθηκε ἡ πλήρης καταστροφὴ τοῦ ἀνατολικοῦ χριστιανισμοῦ στὶς περιοχὲς τῆς σημερινῆς Πολωνίας, Λιθουανίας, Οὐκρανίας καὶ Λευκορωσίας, ἀντικαθιστώντας τον μὲ δυτικὴ ἀπομίμηση, ἐξαπατώντας τοὺς πιστοὺς καὶ ἁρπάζοντας ναούς. Μόνο χάρη στὶς τεράστιες προσπάθειες ἀρχικὰ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῶν κατακομβῶν καὶ μὲ τὴν συμβολὴ ἐξεχόντων πιστῶν, ὅπως ὁ Μητροπολίτης Πέτρος Μογκίλα μεταξὺ τοῦ κλήρου, καὶ ὁ πρίγκιπας Κωνσταντῖνος Βασίλειος Ὀστρόζσκι μεταξὺ τῶν λαϊκῶν, κατέστη δυνατὸ νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ ὀρθόδοξη ἱεραρχία στὴν κανονικὴ ἐπικράτεια τῆς Μητρόπολης Κιέβου. Ἀλλὰ τὸ σπέρμα τοῦ κακοῦ ἐπέζησε, μὲ τὴ μορφὴ τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἀποστολὴ της ἦταν νὰ ἀναμορφώσει τὴν Ὀρθοδοξία κατὰ τὸ λατινικὸ πρότυπο, ἀλλὰ ἐπειδὴ βασίστηκε σὲ κακὴ πρόθεση, ἔβλαψε ἀκόμη καὶ τοὺς δημιουργούς της, εἰσάγοντας τὸν ἰὸ τοῦ ἐθνοφιλετισμοῦ στὴν τροχιὰ τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ στὴν Ἀνατολή, καὶ μὲ τὸν καιρὸ προσθέτοντας ναζισμό, ἔγκλημα καὶ γενοκτονία. Ἡ Ρουθηνικὴ Οὐνιτικὴ ἐκκλησία, ποὺ στὴ συνέχεια μετασχηματίστηκε στὴ σημερινὴ Οὐκρανικὴ Ἑλληνοκαθολικὴ Ἐκκλησία, χρησιμοποιήθηκε ἐπιτυχῶς ἀπὸ γνωστοὺς ἐχθρούς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν Σλάβων γενικότερα — τὴν Αὐτοκρατορία τῶν Ἀψβούργων — ὡς μέσο γιὰ νὰ στρέψει τοὺς Οὐκρανοὺς ἐναντίον τῶν Πολωνῶν καὶ τῶν Ρώσων, καθὼς καὶ γιὰ κατασκοπεία καὶ σπορὰ διχόνοιας στὶς περιοχὲς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Οἱ συνέπειες δὲν ἄργησαν. Ἀμέσως μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οἱ Οὐκρανοὶ Οὐνίτες ἔπαιξαν δυσοίωνο ρόλο στὴν πρόκληση αἱματηρῶν πολέμων μεταξὺ Οὐκρανῶν καὶ Πολωνῶν καὶ Ρώσων. Στὴ δεκαετία τοῦ 1920 καὶ τοῦ 1930 οἱ Οὐκρανοὶ Οὐνίτες μπῆκαν στὴν ὑπηρεσία τῶν Γερμανῶν, γιὰ νὰ γίνουν οἱ πιὸ πιστοὶ ναζιστικοί συνεργάτες ἀκριβῶς πρὶν καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ὑπεύθυνοι γιὰ γενοκτονία ἐναντίον χριστιανῶν τοῦ ρωμαϊκοῦ, ὀρθόδοξου καὶ ἀρμενικοῦ δόγματος. Ἔτσι τὸ κακὸ ἐπέστρεψε στοὺς δημιουργούς του, κτυπώντας τους πίσω…

«Ἅγιοι» συνεργάτες

  Σᾶς μιλῶ, ἀγαπητοὶ φίλοι, γιὰ αὐτὰ τὰ τραγικὰ γεγονότα, διότι, δυστυχῶς, δὲν ἀποτελοῦν μόνο ὑπόθεση τοῦ παρελθόντος. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐνέργειες — οἱ ἐλπίδες τῆς Ρώμης γιὰ προσηλυτισμὸ καὶ ἐκ νέου κατάκτηση τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς, ἡ ἀντισλαβικὴ πολιτικὴ τῶν Ἀψβούργων καὶ ἡ συν­εργασία μὲ τοὺς ναζὶ – συνδέονται μὲ ἕνα πρόσωπο: τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀνδρέα Σεπτύτσκι, οὐκρανὸ οὐκρανὸ-οὐνίτη μητροπολίτη Λβίβ, τὸν ὁποῖο ὁ Πάπας τῆς Ρώμης πρόκειται σύντομα νὰ ἀνακηρύξει ἅγιο! Χρειάζεται ἄραγε νὰ ἐξηγήσουμε τὶς συνέπειες μιᾶς τέτοιας πράξης τοῦ Βατικανοῦ; Γιὰ τοὺς Πολωνούς, Ἀρμένιους, Ρώσους, Ἑβραίους καὶ ἄλλα θύματα τοῦ οὐκρανικοῦ ναζισμοῦ, αὐτὸ μοιάζει μὲ τὴ διαβόητη ἁγιοποίηση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Στέπινατς. Ἡ ἁγιοποίηση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεπτύτσκι δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἀνοικτὴ δήλωση ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία, ἀντίθετα μὲ τὶς πολυάριθμες δηλώσεις της, δὲν ἔχει ἐγκαταλείψει πλήρως τὸν οὐκρανικὸ-οὐνιτισμὸ καὶ τὸν προσηλυτισμό. Εἶναι ἀπόδειξη ὅτι ἡ Ρωμαϊκὴ Κουρία ἐξακολουθεῖ νὰ ὀνειρεύεται τὴν καταστροφὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως τὸ 1204 οἱ ρωμαϊκοὶ σταυροφόροι ἐπιτέθηκαν καὶ κατέλαβαν τὴν Κωνσταντινούπολη πρὸς ὄφελος τῶν βενετῶν ἐμπόρων, ἔτσι καὶ σήμερα ἡ ἀποστολὴ τῆς Ρώμης στὴν Οὐκρανία καί, τελικά, στὴ Ρωσία, εἶναι ἡ ὑλοποίηση γεωπολιτικῶν στόχων τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ Δυτικοῦ κόσμου, τῶν παγκόσμιων χρηματοδοτῶν καὶ τῶν ἰμπεριαλιστῶν, ποὺ χρησιμοποιοῦν ἐπίσης τοὺς οὐκρανοὺς νεοναζί.

Ἡ συνέχεια τῆς δυτικῆς ἐπιθετικότητος κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας

  Τὸ παράδειγμα τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεπτύτσκι καὶ ὁ ρόλος τοῦ οὐκρανικοῦ-οὐνιτισμοῦ, συνδεδεμένου μὲ τὸν ναζισμὸ (τόσο ἱστορικὰ ὅσο καὶ σήμερα), ἐπιβεβαιώνουν τὴ συνέχεια τῆς δυτικῆς ἐπιθετικότητας κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ σλαβισμοῦ. Τὴ δεκαετία τοῦ 1990 ἡ συμμαχία ἀγγλοσαξονικοῦ καὶ γερμανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ μὲ τὸ Βατικανὸ ὁδήγησε στὴ διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας, ἔπαιξε στὴ συνέχεια σημαντικὸ ρόλο στὸν ἀποχωρισμὸ τοῦ Κοσσόβου ἀπὸ τὴ Σερβία, καὶ σήμερα ἀποτελεῖ καταλύτη τοῦ πολέμου στὴν Οὐκρανία. Γι’ αὐτό, ἂν καὶ ἀναγνωρίζουμε νέες ἀπειλὲς κατὰ τοῦ χριστιανισμοῦ, δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε τὶς ἱστορικές, ποὺ παραμένουν ἐπικίνδυνες ἀκόμη καὶ σήμερα. Ἀνάμεσά τους, μία ἀπὸ τὶς χειρότερες παραμένει τὸ ψεῦδος τῆς «ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν».

Πηγή: Ὁμιλία ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Διάσκεψιν «Ἡ Σταύρωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν 21ο αἰώνα: πνευματικοὶ πόλεμοι, οἰκουμενιστικὴ ἐπίθεση καὶ παγκόσμια πολιτική», ἡ ὁποία ὠργανώθη ἀπὸ τὸ Κέντρον Γεωστρατηγικῶν Μελετῶν τὴν 4ην Δεκεμβρίου εἰς τὸ Βελιγράδι. Μετάφρασις ἀπὸ τὰ ἀγγλικὰ εἰς τὰ σερβικά: Κέντρο Γεωστρατηγικῶν Μελετῶν.

orthodoxostypos