῞Οσιος Διονύσιος ὁ ἐν ̉ Ολύμπῳ (23 Ιανουαρίου)

῞Οσιος Διονύσιος ὁ ἐν ̉ Ολύμπῳ (23 Ιανουαρίου)

 ῾Ο ῞Αγιος Διονύσιος γεννήθηκε τό 1500 μ.Χ. στό χω­ριό Σκλάταινα τῆς Καρδίτσας, τήν σημερι­νή Δρα­κότρυπα. Τό ὄνομά του ἦταν Δημήτριος καί ἀπό παι­δί ἔδειξε ζήλο καί ἀγάπη γιά τό Χριστό καί τήν ἀσκη­τική ζωή. Σέ ἠλικία 18 ἐτῶν μόνασε στά Μετέω­ρα μέ τό ὄνομα Δανιήλ. Τρία χρόνια ἀργότερα, ἀναζητῶ­ντας πιό ἀπομονωμέ­νο τόπο καί ἐπειδή δέν τοῦ ἔδι­ναν τήν εὐκαιρία νά φύγει, πήδηξε ὡς διά θαύματος κάτω ἀπό τό βράχο τῶν Μετεώρων καί μετέβη στό ῞Αγιον ῎Ορος. ̉Εκεῖ γίνεται ἱερεύς καί μεγαλόσχημος μοναχός, μετονομασθείς σέ Διονύσιο.

   ̉Αργότερα ἐγκαθίσταται στήν σκήτη Καρακά­λου ὅπου ἔζησε γιά δέκα ἔτη μέ αὐστη­ρή ἄσκηση, προσευχή καί νηστεία. ῾Η ἰσάγγελη ζωή του στάθηκε αἰτία τῆς ἐκλογῆς του ὡς ἡγουμένου τῆς μονῆς Φιλο­θέου. Οἱ ἀντιδράσεις πού συνάντησε τόν ἀνάγκασαν νά φύγει ἀπό τό ῞Αγιον ῎Ορος καί νά ἔλθει στή μονή Τιμίου Προδρόμου Βεροίας. ̉Επειδή ἤθελαν νά νά τόν κάνουν ̉Επίσκοπο ἀναχώρησε κρυφά καί μετέβη στόν ῎Ολυμπο. ̉Εκεῖ ἀσκήτευσε σ̉ ἕνα σπήλαιο. Μετά ἦλθε στό Πήλιο ὅπου ἵδρυσε τή μονή τῆς ῾Αγίας Τριάδος Σουρβίας. Μετά ἀπό τρία ἔτη μετά ἀπό ἐπί­σημη πρόσκληση τῶν διωκτῶν του ἐπέστρεψε στόν  ̉Ολυμπο. ῾Η ἀγγελική βιωτή του γρήγορα προσείλ­κυσε πλῆθος μοναχῶν κοντά του.

   ̉Εκοιμήθη ἐν εἰρήνη, ἀφήνοντάς μας γιά ἀνεκτί­μητο θησαυρό τά χαριτόβρυτα λείψανά του.

Παρακλητικὸς Κανὼν

 εἰς τὸν ῞Οσιον Διονύσιον τὸν ἐν  ̉Ολύμπῳ

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσά­κουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τ

ὸν Θεοδόξαστον, ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατάνύ­ξει κράζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου,* Διονύσιε μάκαρ,* πάσης περι­στάσεως καὶ ἐκ νό­σων ποικίλων* καὶ τὸν Χρι­στὸν εὐμένισον, σοφέ,* σὲ γὰρ προστάτην ἀκοί­μητον ἔ­χομεν.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

̉ Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου…

Τ

οῦ Ὀλύμπου οἰκήτωρ* Πιερίας ἀγλάισμα* καὶ τῆς ἐπωνύμου Μονῆς σου* ἱερὸν περιτείχι­σμα*, ἐδείχθης Διονύσιε σοφέ,* βιώσας ὥσπερ Ἄγγελος ἐν γῇ* καὶ παρέχεις τὴν ταχεῖαν σου ἀ­ρωγήν* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσιν˙* δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν,* δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσα­ντι,* δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.

Καὶ νῦν καὶ ἀεί… Θεοτοκίον.

Ο

ὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σού­των κιν­δύ­νων;* Τὶς  δὲ  διεφύλαξεν  ἔως  νῦν  ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ  σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δει­νῶν. 

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος. 

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας...^[1]

Τ

ὰ γόνατα κλίνω δεητικῶς* πρὸς σέ,  ̉Αθλοφό­ρε,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος, Διο­νύσιε, παράσχου* ἐμοὶ τῷ τρισαθλίῳ ἱκέτῃ σου.  

Η

̉ γάπησας Κτίστην ἀπὸ παιδὸς* διὸ ἐνεδύθης τὸ τριβώνιον μοναστῶν* καὶ ἔλαβες, δύναμιν ἐκ Πλάστου* τοῦ θεραπεύειν ἰώσεις, ἀνάργυρε.  

Ε

̉ χθροῖς τε καὶ φίλοις πάντων ἡμῶν* διὰ τῶν λιτῶν σου,* ὁ τῶν πάντων Δημιουργός,* πα­ρέχει με­τάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ ἡμῖν, Διονύσιε, τέλη ἀνώδυνα.   

Θεοτοκίον.

Π

αρθένε Θεόνυμφε Μαριάμ,* ἐμεῖς οἱ ἀχρείοι σοι προσπίπτομεν ταπεινῶς* καὶ σοῦ ἐπικα­λού­μεθα πάντες* ταῖς σαῖς πρεσβείες πρὸς Κτί­στην καὶ Κύριον.

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Ο

ἱ ἐν θλίψεσι ὄντες, θαυματουργὲ ῞Αγιε,* εἰς σὲ καταφεύγουσι πίστει* καὶ χείρας αἴρουσι* καὶ ἐξαιτοῦσι θερμῶς* τὴν προστασίαν σου, μάκαρ,* ἣν σὺ δίδως ἅπασι, ὦ Διονύσιε.

Α

̉ νυπόκριτον πίστιν τε καί ἀταλάντευτον* πα­ρέχει λιταῖς σου ὁ πάντων* Πλάστης καί Κύ­ριος* διό σοι θαυμαστέ* θερμῶς προσφεύ­γω ὁ τάλας* ἐκζητῶν βοήθεια,* ὦ Διονύσιε,. 

Τ

ὴν ἡμέραν λιταῖς σου χριστιανοῖς, ῞Οσιε,* πα­ρέχει ὁ Κτίστης τελείαν* καὶ ἀναμάρτητον* διὸ ἀπαύστως πιστοὶ* οἱ ἐν ποικίλαις ἀνάγκαις* ἐξαιτοῦσιν, πάντιμε,* τὴν μεσιτείαν σου.

Θεοτοκίον.

Λ

υτρωτὴν τῶν ἀνθρώπων* καὶ Πλαστουργὸν ἅπαντες* σὲ καθικετεύομεν πίστει* καὶ σοῦ δεόμεθα,* Τοῦτον εὐμένησόν συ,* οὖσα αὐτοῦ ἡ Μητέρα,* ὅπως παράσχῃ ἅπασι* τέλη ἀνώδυνα.

Δ

ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Διονύσι­ε,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

Ε

̉ πίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτό­κε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κά­κωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶτα Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ὁ Χορός τὸ Κύ­ριε, ἐλέησον (δωδεκάκις).

Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Σ

ὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σοφέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτε­νῶς βο­ῶμέν σοι,* Διονύσιε ἔνδοξε, πρόφθασον* καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πίστει  προσφεύγοντας. 

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε.

Τ

οὺς πτωχοὺς σὺ προστάτευσας* ἐν τῷ βίῳ σου, Διονύσιε ἔνδοξε,* καὶ ἡμᾶς πίστει δεόμε­θα* ἐκ χειρῶν ἀλάστορος διάσωσον.

Τ

ὴν ῾Ελλάδα προστάτευσον* ἐκ τῆς τοῦ σει­σμοῦ ἀπειλῆς, Τρισόλβιε,* καὶ πιστοῖς λιταῖς σου χάρισε* ἀνεπαίσχυντα τὰ τέλη, ῞Αγιε.  

Τ

έκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Διονύ­σιε πάντιμε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Θεοτοκίον.

Ε

̉ κ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέ­σποινα Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ κατά­φεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Παναμώμητε. 

ᾨδὴ ε’. Φώτισον ἡμᾶς…

Υ

῞ πνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώμα­τος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.  

Δ

έομαι θερμῶς,* Διονύσιε Θεόφιλε,* σὺ τὴν μανί­αν τοῦ πυρός, θαυματουργέ,* ταῖς πρὸς τὸν Κύ­ριον ἐντεύξεσι κατάπαυσον.

Σ

κέδασον σοφέ,* τῶν παθῶν μου τὰ σκιρτήμα­τα* καὶ τῷ Θεῷ σὺ αἴτει θαυματουργέ,* ὅπως ῥυσθῶμεν, τῆς αἰωνίου κολάσεως.

Θεοτοκίον.

Ν

όσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης, Θεοδόξαστε,* διὸ σοι πάντες προσφεύγομεν θερμῶς* καὶ ἐξαι­τοῦμεν παρασχεῖν ἡμῖν μετάνοιαν.

ᾨδὴ στ’. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τ

ὰ τέκνα τῶν  ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λι­ταῖς σου, ̉Ολύμπου τὸ κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρί­ου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Διο­νύσιε, πιστῶν κατα­φύγιον. 

Ε

̉ κ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Διονύσιε, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγί­δων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσω­σον*  δεόμε­θά  σου  ταπεινῶς,* ἡμεῖς  οἱ  ἀχρείοι, πανόλβιε.

Ω

῾ ς τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδό­ξων οἱ χοροί, θεοφόρε,* καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νό­σοις παμμάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν, Ὅσιε πάντιμε, δεόμεθά σου ἀγαθέ, ἡμᾶς ἐκ παθῶν καὶ κινδύ­νων διάσωσον.

Θεοτοκίον.

Π

ανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διά­σωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον.

Δ

ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Διονύσι­ε,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

Α

῎χραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως  καὶ τὸ

Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία...

Σ

ὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθε­τος·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοή­θειαν ἡ­μῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου·* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,* Διονύ­σιε σοφέ, ἰσχυρὸν* τῶν  ̉Ορθοδό­ξων κατά­φύγι­ον. 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τ

ίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέ­σχε μοι.

 

Τ

ίμιος  ἐναντίον  Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγί­ου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι. 

Τ

ῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερου­σα­λὴμ καὶ τῆς παρα­λίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλ­θον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκα­θάρτων, καὶ ἐθερα­πεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλ­μοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακά­ριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσε­σθε˙ μακάρι­οι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μα­κάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλω­σι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι. 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Τ

αῖς τοῦ σοῦ ῾Οσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…  

Τ

αῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μ

ὴ ἐγκαταλείπης με* τῶν  ̉Ορθοδόξων προ­στάτα* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* ἀλλὰ δέ­ξαι δέη­σιν τοῦ ἱκέτους σου·* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέ­κτημαι* οὐδὲ ποῦ πρσφύγω, Πανά­ριστε,* πά­ντοθεν πολεμού­με­νος* καὶ παραμυθί­αν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦ­σον, Θεοφόρε,* καὶ γίνου σὺ προ­στάτης καὶ φρουρὸς* καὶ βακτηρία ἀκλόνητος* πάντων, Διονύσιε.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου…

῾Ο χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

Τ

ῶν ἀτέκνων κατέστης* καταφύγιον μέγα σύ, Διονύσιε,* καὶ πάντων τῶν ποθού­ντων* υἱοὺς καὶ θυγατέρας* ἀρωγός, διὸ κράζω­σι,* χαῖρε πι­στῶν ἡ χαρὰ* καὶ δόξα μοναζόντων.

Ν

ικητὰς ἁμαρτίας* τοὺς πιστοὺς σὺ ἀνάδειξον, Διονύσιε,* λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* δεό­μεθα ἁπαύστως* διὸ σοι καταφεύγομεν,* καὶ ἐ­ξαιτοῦμεν θερμῶς* βοήθειαν, Θεόφρων.

Θ

ελητὴν τοῦ ἐλέους,* ὃν ἠγάπησας, πάτερ σε­μνέ, δυσώπησον* ῥυσθῆναι τῶν πταισμάτων,* ψυχῆς τε μολυσμάτων,* τοὺς ἐν πίστει κραυγά­ζο­ντας·* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

 Θεοτοκίον.

Θ

εοτόκε Παρθένε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχο­μαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χειρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.     

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

Τ

ὰς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις* καὶ σαρ­κός τὰς ὀδύνας, Φωσφόρε,* διὸ σὲ δοξάζω ὁ τά­λας, μυ­ροβόλε.

Ε

̉ κ τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀνασφάλειαν τάχος* ὁ Πλάστης ἐκδιώκει λιταῖς σου* καὶ εἰς τὰς  ψυ­χὰς  μας ἐλπίδαν ἐμφυτεύει.

Τ

ὴν μαρτυρίαν τοῦ  ̉Ιησοῦ τοῖς ἀνθρώποις* βοήθει,  ̉Αθλοφόρε, διδῶμεν,* ἵνα λυτρωθῶ­μεν* πυρὸς τοῦ αἰωνίου.  

Θεοτοκίον.

Τ

ὴν ἀνεργίαν, Παρθενομήτωρ Μαρία,* σαῖς λι­ταῖς* ἐξ ῾Ελλάδος* ὁ Πλάστης ἐκδιώκει˙* διὸ δο­ξάζομέν σε.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον... 

Λ

ιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* πάντες ἐξαιτοῦ­μεν,* ὦ Διονύσιε μάκαρ, ἡμῶν ἡ ἐλπίς,* ὅ­πως παράσχῃ πιστοῖς* τὴν θείαν φώτισιν.

Α

̉ γάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπο­μο­νὴν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀ­σφῦ­ος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.  

Α

̉ ξίωσον ἱκέτην,* κλέος τῶν  ̉Αγγέλων,* ἀκα­τα­κρίτως λαβεῖν τὴν Μετάληψιν* τῶν μυστη­ρίων τῶν Θείων,* ἵνα δοξάζω σε. 

Θεοτοκίον.

Ε

̉ ξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Παρθένε,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

Καὶ εὐ­θὺς τὰ πα­ρόν­τα Με­γα­λυ­νά­ρια.

Α

῎ξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιω­τέ­ραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύ­νομεν.

Ε

̉ ν ὄρει ̉Ολύμπῳ, θαυματουργέ,* διὰ πολλῶν ἀγώνων, ἱδρώτων καὶ προσευχῶν* ἀνήγειρας, Μάκαρ,* Μονὴν σου τὴν ῾Αγίαν* πρὸς δόξαν τῆς Τριάδος,* ὦ Διονύσιε.

Χ

αίροις Διονύσιε θαυμαστέ,* δόξα ̉Ορθοδόξων καὶ Πατέρων ὁ μιμητής.* Χαίροις ὁ ποιήσας* καὶ τοῖς πιστοῖς διδάξας* τὸ θέλημα τοῦ Κτί­στου,* ὦ Θεοδόξαστε.

Χ

αίροις τοῦ  ̉Ολύμπου ὁ θησαυρὸς* καὶ  ̉Ορθο­δοξίας ὁ ἀδάμας ὁ ἐκλεκτός.* Χαίροις μονα­ζόντων τὸ πρότυπον καὶ δόξα* καὶ τῶν πι­στῶν ἁπάντων* φρουρὸς ἀκοίμητος.

Π

άντων τῶν νοσοῦντων ὁ ἰατρὸς* καὶ τῶν ἐν ἀ­νά­γκαις* ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός.* Σὺ τῆς νεο­λαί­ας* ὑ­πόδειγμα ἐδείχθης* καὶ τῶν ἀτέ­κνων, Πά­τερ,* τὸ κατα­φύγιον.

Μ

ονὰς σὺ ἀνήγειρας ἐπὶ γῆς*  πρὸς δόξαν τοῦ ῾Υψίστου,* Διονύσιε θαυμαστέ,*  διὸ καὶ ὁ Κτίστης* ἐδόξασέ σε μάκαρ,* καὶ ἰατρὸν νοσοῦ­ντων,* πάτερ, ἀνέδειξε.

Π

ᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πά­ντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς  τὸ  σωθῆναι  ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: Τὸ Τρισάγιον, Δό­ξα Πατρί... καὶ Νῦν... Παναγία Τριάς,… Κύριε, ἐ­λέησον (τρίς). Δόξα Πατρὶ … Πάτερ ἡμῶν… ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ…

̉Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου…

Τ

οῦ Ὀλύμπου οἰκήτωρ* Πιερίας ἀγλάισμα* καὶ τῆς ἐπωνύμου Μονῆς σου* ἱερὸν περιτείχι­σμα*, ἐδείχθης Διονύσιε σοφέ,* βιώσας ὥσπερ Ἄγγελος ἐν γῇ* καὶ παρέχεις τὴν ταχεῖαν σου ἀ­ρωγήν* τοὶς εὐλαβῶς κραυγάζουσιν* δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν,* δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσα­ντι,* δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.

Δέησις ὑπό τοῦ ῾Ιερέως καὶ Μικρᾶ ̉Απόλυσις.

Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς εἰκόνας  ψάλ­λομεν:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Δ

έχου παρακλήσεις ἱκετῶν,* δέχου  ̉Ορθοδό­ξων δε­ήσεις,* Διονύσιε σεμνέ,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ πα­θῶν ἐ­μπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπι­κα­λούμεθα καὶ ἱκετεύομεν˙* ῞Αγιε, τῆς ῾Ελλάδος τό κλέος* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου τάχος* ἐκ πά­σης περιστάσεως καὶ θλίψε­ως.  

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δ

έσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τ

ὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δ

ι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡ­μᾶς.

̉Αμήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…