
Πήρα αφορμή για το παρόν άρθρο από
διάφορες φιλοπατριαρχικές ιστοσελίδες, που διαφημίζουν οικουμενιστικές τελετές
προσδίδοντας σε αυτές τις εκφράσεις «άρωμα Φαναρίου» και «Βυζαντινή
μεγαλοπρέπεια».
Τι να σημαίνει άραγε η είδηση πως
στην τάδε ιερά πανήγυρη, τελέσθηκε με άρωμα Φαναρίου, Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και κατάνυξη ο Μέγας
Αρχιερατικός Εσπερινός ή η Θ. Λειτουργία;
Ο απλός χριστιανός, διαβάζοντας τις
λέξεις Φανάρι και Βυζάντιο, σκέπτεται τους αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου να
χοροστατούν και να ομοιάζουν με τους
μεγάλους φωστήρες της οικουμένης, παλαιούς Πατριάρχες όπως τους αγίους Γερμανό
και Μέγα Φώτιο. Τους ιεροψάλτες να αποδίδουν τους ύμνους και να θαρρεί πως
ακούει τους μεγάλους άρχοντες του Πατριαρχικού Ναού Πέτρο Λαμπαδάριο και Ιάκωβο Ναυπλιώτη.





